MARE Z EASTTOWN
Denatka - Erin Catherine McMenamin.
50 kilogramów, 152 centymetry.
Czas zgonu - między 00.00 a 2.00.
Przepraszam, byłem wykończony.
- Nie twoja wina. - Zabrał jebaną spluwę.
Chryste... Pewnie palnął sobie w łeb.
Brak rozcięć, otarć i wybroczyn.
Została zgwałcona?
Nie ma śladów napaści seksualnej -
nasienia ani urazów waginalnych lub analnych.
Wszystkie podbiegnięcia krwawe powstały w jednym czasie.
- W trakcie szarpaniny w lesie? - Lub wkrótce potem.
- Brakujący palec? - Został odstrzelony.
Treść spod paznokci oraz bieliznę wysłałam do laboratorium.
Nie liczyłabym na rewelacje.
Czego szukamy?
Wieczorem Graham widział jego furgonetkę przy Edmonds Road.
John? Ken.
Kenny!
Kenny?
Co ty wyprawiasz?
Dopadłem go.
Dopadłem.
Kogo?
Dylana.
Zabiłem sukinsyna.
Skoro to nie gwałt, dlaczego była naga?
Żeby wyglądało na gwałt.
Nieudana randka. Zaczęli uprawiać seks, ona się rozmyśliła, on się wściekł.
Były dwa stopnie poniżej zera.
Robiliby to raczej w ciepłym samochodzie.
Zmarła między północą a drugą w nocy.
Żaden dzieciak nie słyszał strzału.
Erin zamordowano gdzie indziej, a ciało podrzucono do lasu.
Dlatego nie znaleźliśmy roweru, na którym odjechała.
John?
Jasne.
Spotkamy się na komendzie.
Znając swoje prawa,
odpowiesz na pytania pod nieobecność adwokata?
Tak.
Powiedz, dlaczego się zgłosiłeś.
Wczoraj zabrałem Dylana Hincheya ze stacji benzynowej przy Bridge St.
Miałem broń. Zatrzymaliśmy się na Leahy Road.
Zastrzeliłem go. Zabiłem.
Za to,
że zabił moją córeczkę.
Nie zabiłeś go.
Dylan Hinchey żyje.
Kula nie uszkodziła żadnych narządów.
Wykonaliśmy laminektomię i kulę usunęliśmy.
Będzie chodził?
Szczegółową diagnozę postawimy, kiedy się ocknie.
Miał ogromne szczęście.
Gdyby go do nas nie przywieziono, mógłby nie przeżyć.
Siobhan... Twoja siostra jest wkurwiająca.
- Spierdalaj! - Nie przeklinaj.
Bo dziecko się zgorszy?
Zrozumiałam, że mój brat jest inny,
gdy byliśmy w kinie na "Harrym Potterze".
Kevin nie panował nad tikami. Zaczął prychać.
Dzieciaki siedzące przed nami odwróciły się, a jeden powiedział:
"Pieprzony świr".
Mamie było tak głupio, że wyszliśmy na zwiastunach.
Na zmontowane materiały czekam do piątku.
Boli!
Nie ruszaj się.
Nie zrobię ci krzywdy.
Widzę oczkiem swoim...
ukulele.
- Tak! - Jeszcze raz.
Widzę oczkiem swoim... żółwia.
Tam! Ma na imię Kevin.
Bunia mówi, że może zamieszkam z mamą.
Niemądra bunia.
Nic z tych rzeczy.
Zostaniesz z nami na zawsze.
- Dawaj. - Widzę oczkiem swoim...
Elegancko.
Szybę wstawił najmłodszy syn Ellen Clark.
Idę do taty. Pa!
- Powiedziałaś mu, że zamieszka z mamą? - Bo może zamieszka z mamą.
Ja pierdolę... Ma cztery lata.
Nie wiadomo, co się stanie. Spędził tu całe życie.
Musimy go przygotować, żeby świat mu się nie rozpadł.
- Dzwoniłam do Kathy Dryers. - Co?
- Pracuje w opiece społecznej. - Przecież wiem. Po co?
Żeby mi wyjaśniła, jak to jest z opieką.
Carrie ma mieszkanie, pracę, nie ćpa i przyjmuje leki.
Jest jego matką!
Dostanie opiekę.
Nic na to nie poradzimy.
- Wymyślę coś. - Co tu wymyślać?!
- Halo? - Nie jesteś jego opiekunką. - Wiem! - Nie wtrącaj się.
Jasne?
Cześć.
- Browca? - Chętnie.
- Wyczuwam dziwną energię. - Energię zdrady.
Dałabyś spokój.
- Możemy pogadać? - Innymi słowy - spierdalaj.
Powodzenia. Jest wyjątkowo dupkowata.
- Pierdol się. - Wzajemnie.
Następnym razem, jak będzie w kościele, spalę, kurwa, jej rzeczy.
Co jest?
Wczoraj odwiedziła mnie Jess Riley.
Przyjaciółka Erin.
Powiedziała, że to nie Dylan Hinchey jest ojcem DJ-a.
Co?
- Dlaczego nie zgłosiła się na policję? - Spytałam o to samo.
- Bała się przyjść do ciebie, ponieważ... - Bo?
Uważa, że ojcem jest Frank.
Frank?
Mój...? Co?
- Niemożliwe. - Zareagowałam identycznie.
- Widziała ich razem. - Razem?
- To znaczy? - Po lekcjach. Dwa razy.
Frank odwoził Erin do domu.
Wnosił do środka pieluchy,
chusteczki i mleko w proszku.
Dlaczego?
Dowiem się.
Mare? Nie teraz.
- Nie zatrzymuj mnie. - Kurde, Mare!
- Mare! - Pogadamy?
Pamiętasz syna Faye, Patricka, i jego dziewczynę Rose?
- Zajmę ci chwilę. - Jutro. Gramy.
Wolałabym teraz.
Może jednak jutro?
Okłamałeś mnie.
Twierdziłeś, że rzadko rozmawiałeś z Erin McMenamin.
Przepraszam was na chwilę.
- Czyli dobrze ją znałeś. - Owszem.
- Ta rozmowa mogłaby wyglądać inaczej... - Rozpracowuję morderstwo.
I nie odbywać się przy synu Faye.
- Co się dzieje? - Spytaj ojca.
Skłamał, że nie znał Erin McMenamin. Krążą plotki,
- że jest ojcem jej dziecka. - Że co, kurwa?
Jaka jest prawda?
Pomagałem jej.
Po śmierci Kevina...
Któregoś dnia zwierzyła mi się, że w domu nie układa się najlepiej.
Potrzebowała rzeczy dla dziecka.
Było mi jej żal, więc zrobiłem zakupy.
- Spałeś z nią? - Chyba, kurwa, żartujesz.
- Wracaj do środka. - Spierdalaj.
Nie przeginaj!
- Idź już. - Zostań!
Nigdy z nią nie spałem.
Wiesz, że nie byłbym do tego zdolny.
I gdzie to słyszałaś?
Ktoś powiedział Lori.
Wykonasz test na ojcostwo?
Pewnie, Mare.
- Przyślij ekipę. - Załatwiamy to inaczej.
A jak? Nie boję się testów ani rozmów o naszym synu!
Chodź.
Przepraszam.
Była dobrą mamą.
Gdy spędzał z nami weekend, dzwoniła do mnie i mówiła:
"Muszę go zobaczyć".
Wynosiłam go z domu,
a ona czekała na zewnątrz w furgonetce ojca -
żeby małego przytulić.
Dylan był przeciwny, ale jako matka rozumiałam ją.
- Przykro mi z powodu waszego syna. - W czym możemy pomóc?
Muszę pobrać od Dylana DNA.
Nie zabił Erin.
Otrzymaliśmy informację, że nie jest ojcem DJ-a.
Co?
- Kto tak twierdzi? - Może to plotka.
Nie wiadomo, czy będzie chodził.
Rozumiem, ale prowadzę śledztwo w sprawie morderstwa.
Muszę mieć pewność.
I może tak oczyści się z podejrzeń.
Porozmawiamy z nim.
- Gdzie pan był w piątek w nocy? - Świętowałem swoje zaręczyny.
Najpierw była kameralna impreza w domu dla przyjaciół i rodziny.
O 22.00 przenieśliśmy się do Forest Lodge.
Wróciłem około 2.30.
- Jak? - Z przyjacielem.
- Nazwisko? - John Ross.
- Kto to? - Mąż przyjaciółki Mare.
Naturalnie.
Odda pan DNA do analizy?
Tak, ale musi pan wiedzieć jedno -
nigdy nie spałem z Erin McMenamin i nie zabiłem jej.
Dzień dobry.
Bilingi Erin McMenamin masz na biurku.
Jest Frank. Z Faye.
Dzięki za ostrzeżenie.
Dzień dobry.
To wszystko.
Jak poszło z Hincheyami?
Pogadają z Dylanem, gdy odzyska przytomność.
Bilingi Erin McMenamin.
Ostatni telefon wykonała o 22.55.
Po rozróbie? Do kogo?
Do diakona Marka Burtona.
Od św. Michała.
Bóg do ciebie przemówił?
Detektyw Zabel - ojciec Hastings,
amator Manhattanów, proboszcz i mój kuzyn.
- Miło mi. - Mnie również.
- Zastaliśmy diakona Marka? - W kościele.
- Zaprowadzę was. - Poradzimy sobie.
- Z kimś nie jesteś spokrewniona? - Nie.
- Zwijamy kolesia? - Przesłuchamy go w kościele.
- W Domu Boga? - Będzie mu trudniej kłamać.
Był ksiądz ostatnią osobą,
do której przed śmiercią dzwoniła Erin McMenamin.
Interesują nas okoliczności tej rozmowy.
Oczywiście.
- Gdzie ksiądz był w nocy 10 stycznia? - Na probostwie z ojcem Peterem.
- O czym rozmawiał ksiądz z Erin? - Rozmowa trwała parę minut.
Erin była roztrzęsiona. Płakała.
Wiem, że doszło do jakiejś zdrady.
- Dlaczego zadzwoniła do księdza? - Słucham?
Zamiast do przyjaciół albo do ojca. Dla szesnastolatki to dziwny wybór.
Niekoniecznie.
Łączyła nas przyjaźń z czasów,
gdy udzielała się w parafii.
Jestem dostępny dla wszystkich,
ale młodzież potrzebuje mnie najbardziej.
- Dzwonią do księdza o 23.00? - Rzadko.
- Na pewno bym odebrał. - Bywał ksiądz z Erin sam na sam?
Zdarzało się.
Nie boi się ksiądz?
Biorąc pod uwagę afery z udziałem duchownych.
Oczywiście, ale to moje powołanie.
- Nie uniknę tej walki. - Z czym ksiądz wojuje?
Ze słabościami, samotnością, zwątpieniem, nienawiścią.
To walka Chrystusowa.
Nie ja ofiarowuję miłosierdzie. Działa przeze mnie Chrystus.
Jestem Jego naczyniem.
Z Erin rozmawiał ksiądz czy Chrystus?
Ja, pani detektyw.
- Powiedziała, dokąd się wybiera? - Nie.
Dziwne, że nie poinformował nas ksiądz o tym telefonie.
Jak się pożegnaliście?
Powiedziałem, że jest kochana, i dodałem "Z Bogiem".
Dziękujemy.
To ja dziękuję.
- Bardzo nam ksiądz pomógł. - Do usług.
Chętnie zajrzelibyśmy do telefonu księdza.
Możemy też wystąpić o nakaz.
Nie ma potrzeby.
- PIN? - 4852.
Miłego dnia.
Wszystko w porządku?
Gdzie Siobhan?
Jej pokój wygląda jak po wybuchu bomby i jedzie ziołem.
Jest z zespołem w radiostacji Haverford College.
- Ładnie wyglądasz. Dokąd to? - Na randkę.
- Nie gadaj... - Coś taka zdziwiona?
Znam?
Ma na imię Richard.
Jest pisarzem.
Wspaniale!
Jeszcze go nie widziałaś. Może to Człowiek-Słoń.
Cieszę się, że istnieje i że dokądś wychodzicie.
Życie toczy się dalej.
Przedefiluj z nim pod domem Franka. I złap go za tyłek.
Niezbyt mądre.
To on.
Cześć. Olśniewająca.
Zapraszamy!
Dokonasz prezentacji?
Richard - moja matka, pani Fahey.
Już wiem, po kim Mare odziedziczyła urodę.
- Miło cię poznać. Mów mi "Helen". - Naturalnie.
- Wiele o tobie słyszałam. - Wie o twoim istnieniu od pół minuty.
- Gdzie się spotkaliście? - W Forest Tavern.
Dziś udało mi się wyciągnąć ją do restauracji.
Nie musiałeś się wysilać.
Wychodzimy.
- Dobranoc. - Tymczasem.
Tu Anne Harris
i WWXU z Haverford College.
Słuchaliśmy Mannequin Pussy. Na koncercie naszych kolejnych gości
byłam kilka tygodni temu. Szczena mi opadła.
Za chwilę miejscowa kapela Androgynous
na żywo.
Becca?
Wchodzimy za dwie minuty.
Nic mi nie jest.
Odpoczywam.
To dla nas wielka szansa. Mieliśmy niczego nie zarzucać.
Becca się nie krępowała.
Zarzućmy teraz -
"wejdzie" akurat po występie.
Nie.
Cześć.
Kilka słów wstępu. Przedstawię was
i głos przekażę...
- Mnie. - Nie byłam pewna.
Oboziu!
Cholera!
Ja pierdolę...
- Przepraszam. - Mam zapasową bluzę.
- Pomóż! - Nic się nie stało.
Przebierz ją. Przyniosę ręczniki.
- Dzięki. I przykro mi. - Sorka.
- Ręce w górę. - Siku!
Jest cudownie śmieszny i przesłodki.
Na noc nie trzeba już zakładać mu pieluchy.
Moja córka ma do niego cudowne podejście.
- Jak jej na imię? - Siobhan.
Dlaczego zostałeś pisarzem?
Gówniana rodzinna historia.
Matka zaliczała
jeden epizod depresyjny za drugim.
A ojciec...
Byłaś zżyta ze swoim?
Był moim najlepszym przyjacielem. Zmarł, kiedy miałam 13 lat.
Detektyw.
Serio?
Gdyby był barmanem, zostałabym barmanką.
Gdyby przerzucał łajno, przerzucałabym łajno.
- Brakuje ci go. - Bardzo.
- Masz jeszcze mamę. - Nie znosimy się.
Mieszkacie razem.
Frank się wyniósł, a ona wprowadziła, żeby pomóc przy Drew...
po śmierci mojego syna.
Wybacz, nie wiedziałem.
- Nie mogłeś. - Chorował?
Tak.
Jego dziewczyna walczy o opiekę nad Drew.
Zawsze mieszkał z nami,
a ona raz za razem ląduje na odwyku.
Jeden wielki bajzel.
Raczej.
Żona zabrała mi syna.
Nie mam jej złe. Nie byłem gotowy do roli ojca.
W '96 Luke miał dwa latka.
Wydałem książkę. Wszyscy się zachwycali,
zwłaszcza kobiety.
Mnie zachwycało, że pragną mnie słuchać.
Przez lata budziłem się obok kobiet, których nie chciałem więcej oglądać.
Co z twoim synem?
- Odnaleźliście się? - Owszem.
Teraz się dogadujemy.
Wiem, że to nie to samo,
ale powiedz mamie Drew, że pragniesz być obecna w jego życiu.
To nie kapitulacja.
Jest twoim wnukiem.
Nie możesz go stracić.
- Zostawiłam torbę. - Jest u mnie.
Proszę.
- Jak się czuje? - Nieźle.
Powinna zdecydowanie mniej imprezować.
- W Bryn Mawr byliście świetni. - Dzięki.
Masz przepiękny głos.
Wybacz.
Gracie w weekend?
Nie w ten.
Mam dwa bilety na piątek na Boy Genius.
Tak, zapraszam cię na randkę.
Nie mogę.
Przykro mi.
Nie szkodzi.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Znalazły go dzieciaki grające w piłkę.
- Jest pies tropiący? - Zwęszył coś przy amfiteatrze.
Nie szukamy roweru Erin?
Śmierć nastąpiła między 00.00 a 2.00.
Do Creedham Creek jest 21 kilometrów. Dotarła tu samochodem,
nie rowerem.
Detektywi Sheehan i Zabel.
- No więc? - Pies podjął trop w dwóch miejscach -
tam, gdzie znaleziono palec, i przy mostku.
Dziękuję. Boyle?
Odgrodźcie teren wokół stawu w promieniu 50 metrów.
- Wpuszczacie tylko techników. - Załatwione.
Nasze miejsce zbrodni.
Zabójca strzelił tutaj. Dlaczego przeniósł ciało?
Żeby je ukryć.
Zostawił zwłoki, poszedł po samochód i ruszył nad Creedham Creek.
- On? - Ona?
Kula nie utkwiła w ciele Erin.
Łuski i pociski mogą być gdzieś tutaj.
- Są dwie kule. Strzelił dwa razy. - Odniosła dwie rany.
Strzelił raz, a ona zasłoniła twarz.
Albo sto razy.
Fragmenty pocisków mogą być w całym parku.
No tak.
Dałoby się ściągnąć wykrywacze metalu, ale teren jest rozległy.
- Lepsze będą psy wojskowe. - Dysponujecie takimi?
Nie. Inaczej niż hrabstwo.
Pierwszorzędne "nosy".
Byle ktoś wykonał telefon.
To kilometr w każdą stronę.
Chcesz, żebym sprowadził wszystkie psy?
Chyba że masz lepszy pomysł, bohaterze.
Zabel.
Potrzebuję...
sześciu psów w Brandywine Park.
Mam w dupie, że nie jesteś na służbie.
Dzięki. Dostaniecie za nadgodziny.
Do chuja...
Zbierajmy się.
- Marzniemy od pięciu godzin. - Pies podjął trop tutaj.
Pierwszorzędne psy z hrabstwa też się mylą.
Przeszukaliśmy każdy centymetr kwadratowy.
Dwukrotnie.
- Zimno ci? - Tak.
Za cienki paltocik. Spójrz.
Widzisz tamten odprysk?
Rykoszet.
Co?
Zabel?
Świetna robota, pani detektyw.
Czujesz?
Popchnij moją dłoń.
Świetnie!
Miałeś ogromne szczęście.
A teraz powinieneś wypoczywać.
Dziękujemy.
Może zdołam go uśpić.
Posłuchaj...
Rozmawiała z nami detektyw.
Podobno krążą plotki na temat DJ-a.
Jakie?
Że może...
nie jest twoim synem.
Kurwa! Oczywiście, że jest.
- Właśnie. - Tego mi brakowało!
- Kto rozpowiada takie rzeczy? - Przepraszam.
Ale powinieneś zrobić test.
Dziękuję.
Spaghetti? 5 dolarów.
Policja powinna się nim zainteresować.
- Kim? - Synem Kathy Lahey, naszej sąsiadki.
- Jest dziwny. - Wcale.
To taki gość, który wyjeżdża z miasta,
a dziesięć lat później dowiadujesz się, że zabił kogoś na Florydzie.
Nie przy dziecku.
Mówisz: "Zero zaskoczenia".
Patrzy na mnie?
Tak.
- Nadal? - No.
Dwa kupony. Jedna woda.
Wielkie dzięki.
Ser wyszedł.
Nie zawiaduję serem.
Co cię ugryzło?
Milczysz jak zaklęty.
Kazałaś Frankowi oddać próbkę DNA.
Ja go nie zmuszałam. Sam się zgłosił.
Naprawdę uważasz, że maczał w tym paluchy?
Ma alibi.
Odwiozłem go do domu o 2.30.
Śpiewał "Uptown Girl" i odlał się w garderobie.
Mare?
Anonimowy informator radzi, żeby sprawdzić okoliczności
przeniesienia diakona Marka do św. Michała.
To znaczy?
Był w jednej parafii i z jakiegoś powodu go przeniesiono.
Twój kuzyn coś wspominał?
Nie.
Ale nie pytałam.
Światło się pali.
Przesadził z Manhattanami?
Wszystko jedno.
Co to?
Chcesz?
Dasz mi go na chwilę?
- Lekarz odradzał... - Daj mi go.
Idź do tatusia.
Kurwa mać...
POMIĘTOŚCIE CYCKI BETTY - Trzeba to usunąć.
- Uspokój się. - A gdyby wymalowali twojego penisa?
Masz całkiem inne piersi.
Wiem, czyja to sprawka. Tamtego bydlaka.
Niekoniecznie.
- Zainstalował pan monitoring? - Tak. Przyniosę okulary.
- Straszne. - Rozpuszczałaś ploty.
- Dobrze ci tak. - Upokarzające.
Jak mam się pokazać na ulicy? Albo w kościele?
Już!
- I co? - Nic. Nie działa.
- Jak to? - Też mi niespodzianka!
- Jesteś skończonym nieudacznikiem. - Odczep się.
- Jak leci? - Jakoś.
Mamy nowe współlokatorki. Jedna przywiozła ze sobą pluskwy.
Prałam pościel już cztery razy.
Dostałaś papiery z sądu?
Na pewno się tego spodziewałaś.
Nie poczekamy do końca roku szkolnego?
Ominęło mnie już dość.
Wynajęłam mieszkanie.
- Zmiana mu zaszkodzi. - Dzieciaki są odporne.
Pamiętasz cokolwiek sprzed czwartego roku życia? Bo ja nie.
Wkrótce zapomni, że mnie nie było.
- Frank mówił ci o tikach? - Mam to w dupie.
Nie chcę się z nim rozstawać.
Jeśli sprawa trafi do sądu, powiem, że nie nadajesz się na matkę,
masz epizody psychotyczne i nie umiesz zająć się dzieckiem.
Widzisz duchy
i gadasz z nieistniejącymi, kurwa, ludźmi.
A ja powiem, że przyjmuję leki i nie miałam epizodu od 16 miesięcy!
To mój syn, do cholery!
Nie twój.
Kevin cię nienawidził.
Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo?
Gdyby wiedział, że wychowujesz naszego syna...
Robię to dla siebie oraz dla Kevina.
Drew zasługuje na lepszy los.
Dostaliśmy wykaz. Oprócz Kenny'ego nikt nie posiada zarejestrowanej broni,
nawet rodzice Dylana i Brianny.
Podejrzani - członek rodziny albo partner.
Czyli Dylan i Kenny.
Nie da się zweryfikować alibi Kenny'ego. Może pokłócił się z Erin o dzieciaka
i zabił ją, po czym postanowił ukarać za to Dylana.
Przyznał się tylko do Dylana.
Ludzie kierują się najdziwniejszymi pobudkami.
A Brianna? Szczerze nienawidziła Erin.
Zwłoki przewieziono z Brandywine Park do Creedham Creek.
Załatwiłaby to w pojedynkę?
- Nie... - Chyba że pomógł jej Dylan.
Raz, dwa, trzy, moje szczęście!
Jest też diakon. Pogrzebałaś w telefonie?
Nic istotnego.
Kilka esemesów, głównie w okolicach narodzin dziecka.
- Przyciśniemy go? - Jeszcze nie.
Jeśli diecezja się dowie, że węszymy, przydzielą mu prawnika.
Wszystko gra?
Bezproduktywne gapienie się jest męczące.
Jak rozwiązałeś sprawę dziesięciolatki z Upper Darby?
Bez żadnych czarów.
Wziąłem się do pracy. Pochłonęła mnie całkowicie.
Ślęczałem nad zeznaniami.
Przesłuchałem ponownie przyjaciół, rodzinę, sąsiadów, wszystkich.
Czekałem, aż ktoś zmieni swoją wersję wydarzeń,
wypatrywałem niespójności...
Aż nastąpił przełom.
Sąsiadowi umknęła z grafiku godzina.
Pracował na budowie w Ridge Pike. Niedaleko było wysypisko.
Tam ukrył zwłoki?
Wróciła do domu.
To najważniejsze.
Miesiąc przed samobójstwem brat wyszedł z domu.
Nie pożegnał się, nie ucałował synka, w tosterze zostawił spalonego gofra.
Dwa dni później przesłał mi filmik.
Pod koniec coś mówi, ale nagranie się urywa.
Wtedy słyszałam go po raz ostatni. Nie dogadywał się z Carrie.
Zastanawiam się, czy był z kimś,
czy sam.
Cześć.
Oddaję.
Dzięki.
Masz jeszcze ten bilet?
Owszem.
Właź.
JAK POSZŁO Z MATKĄ DREW?
Serwus!
- Jak zdrówko? - Co tu robisz?
Piję.
Pomeczowe drinki z chłopakami.
Piętnastolecie ukończenia liceum.
Ridley High Raiders, rocznik 2005.
A ty?
Alkoholem odpędzam złą myśl.
Pomogę ci.
Barman! To się nie powtórzy.
Jeszcze jedno piwo dla milady i dla mnie.
No i...
Jameson.
Spotkanie się udało?
Bardzo.
Było strasznie. Zjawiła się moja eks.
Prawie żona.
Rzuciła mnie dwa tygodnie przed ślubem.
Nic nie poradzisz.
Przykro mi.
- Naprawdę. - Bywa.
No wiesz.
Za... fistaszki!
Nadal nie rozumiem, co się stało.
Któregoś ranka oświadczyła: "Już cię nie kocham".
"Dobra.
Niech chociaż odłożę bajgla".
Zbliżam się do wieku...
Patrzę na swoje życie i myślę:
"Miało wyglądać tak"...
A wygląda tak.
Czy to ma, kurwa, sens?
Marzyłam o pracy w policji,
ale nie sądziłam, że życie pójdzie aż w taką rozsypkę.
Przykro mi z powodu twojego syna.
Na pewno byłaś świetną mamą.
Nie.
Nie byłam.
Zabes!
Tak, do chuja!
Przepraszam.
Wracaj do przyjaciół.
Nie wiem, czy chcę.
Wolałbym zostać z tobą.
- Przepędziłem złą myśl? - Tak.
Dzięki.
Chwała Bogu.
Zdrówko! Za orzeszki.
Laskowe.
- Dzień dobry. O co biega? - Pogadamy na zewnątrz.
- O czym? - Ubierz się.
Co jest?
Gdzie spędziłaś noc?
W domu. Odsypiałam.
Rano na komendę zadzwoniła Carrie Layden.
- Kojarzysz? - Tak.
Wczoraj zatrzymano ją do kontroli na Kennett Square.
Gliniarze znaleźli w schowku dwie torebki z heroiną. Zarzeka się,
że nie należą do niej. Że ty je podrzuciłaś,
bo nie chcesz oddać jej Drew.
- Ćpunka gada od rzeczy. - Też tak pomyślałem.
Aż opisała opakowania -
takie jak w sprawie Barnetta z zeszłego roku.
Przeszedłem się do magazynu dowodowego.
Ktoś zmienił zapisy. Wczoraj.
Z 66 porcji zrobiły się 64.
- Myślisz, że ja? - Nie pieprz.
Wiem, że ty.
Przekonam prokuraturę, by oddalono zarzuty,
choć może lepiej by było, żebyś nie odzyskała oznaki.
Idziesz na przymusowy urlop.
Jesteś przepracowana.
Te dwa śledztwa dały ci w kość i nie otrząsnęłaś się po śmierci syna.
Doradziłem psychoterapię. Przyznałaś, że jest niezbędna.
Wyświadczam ci przysługę.
Wiem, co przeszłaś i że warto cię ratować.
Proszę...
Broń i odznaka.
Jeśli wpadnie ci do głowy, by kontynuować dochodzenie,
to tego nie rób, Mare.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Rostkowska