Meldujcie.
Odległość od Rosjan: 400 jardów. Kurs 0-3-5.
Wciąż nas nie wykryli.
Od 2 godzin i 45 minut.
- Ruscy nie mają pojęcia. - Patrzeć na ekran.
Mostek, tu komandor. Trzymać kurs. Płyńcie tuż za nimi.
- Wybuch na Koneku! - Na głośnik.
Nadają na paśmie ratunkowym.
- Puśćcie im dwa sygnały. - Zaraz.
A to co?
Torpeda! Kierunek 3-3-5! 600 jardów!
Wykonać unik! Zejść na 700 stóp!
- To z Koneka? - Nie, skądś nad nami.
- 400! - Pełna moc!
- Nie zdążymy! - 200!
- Prawo na burt! - Tropi nas!
Admirale. Tampa Bay zaginął przy Półwyspie Kolskim.
Nie stwierdzono usterek, awarii radia ani niesprzyjającej pogody.
Blisko rosyjskich wód.
Bawią się w ciuciubabkę od paru tygodni.
Oby tylko tyle.
Milczą od dwóch godzin.
Pewnie, że możemy. Trzeba wracać i przekonać Kongres siłą.
- Ale wyścig zbrojeń na Arktyce? - Sami zaczęli!
Prezydent Rosji znów się popisuje, nic więcej.
Ośmieszył nas w Syrii i gra nam na nosie na Krymie.
Damy mu teraz zająć Bałtyk? Od razu całą Europę!
Nikogo nie stać na kolejną zimną wojnę.
Czy nie jest prawdą, że Rosja zbroi się na niespotykaną dotąd skalę?
Nie możemy się cackać.
Tampa Bay zaginął na Morzu Barentsa.
Odebraliśmy sygnał przy Półwyspie Kolskim.
To rosyjskie podwórko.
Na pokładzie jest tajny sprzęt.
- Oraz 110 marynarzy. - Rzecz jasna.
Potrzebna nam szybka i zdolna do walki jednostka.
Zasugerowałem okręt myśliwski.
Żaden w rejonie nie przeprowadzi akcji ratunkowej.
Jest jeden.
Nie, synu. Arkansas stracił właśnie dowódcę.
Przydzieliłem więc nowego. Zielony, ale jest w okolicy.
Joe Glass...
Skąd go wytrzasnęliście? Z której klasy?
Nigdy nie był w akademii.
Oto zakodowana transmisja z dowództwa floty.
Komandorze Glass?
Komandor porucznik Edwards. Jak się leciało?
Szybko.
- Co to takiego? - Koperta z rozkazami.
Chyba im się śpieszy.
Poruczniku... wezwać załogę.
Ruszamy jak najszybciej.
Dostali dwudniową przepustkę.
- Kto wie, gdzie są. - Kto wie?
Ile jest pubów w Faslane, poruczniku?
- Dwa. - To proponuję szalony plan.
Pan sprawdzi w jednym, a ja - w drugim.
Tak jest.
Otwieram!
Wyrzutnie 1-4 sprawne.
- Załadować pierwszą. - Ładuj!
Jezu, ale nas uzbroili.
- Na co nam to? - Rozkaz komandora.
Podobno wcześniej był mechanikiem na Baton Rouge.
I podobno zdzielił dowódcę!
Tak, tak. I ponoć jest spoko.
Grzmocił najlepsze laski stąd aż po Samoa.
- Całkiem jak my. - Co?
A ty niby kiedy, Brickowski?
Nam żaden nie dorówna.
Cicho tam i do roboty.
Wybaczcie.
- Dowódca na mostku! - Okręt gotów do drogi.
- Właśnie odpalałem. - Mamy pozwolenie z portu.
Nawigator Park. Dokąd płyniemy?
Załogo Arkansas, mówi komandor Joe Glass.
Znałem komandora O'Briena osobiście.
Wiem, jak o was dbał.
Słyszałem wiele plotek na mój temat, więc powiem wam coś wprost.
Nie uczyłem się tego fachu na wykładach.
Robiłem to co wy.
Obsługiwałem sonar, stery, szorowałem wyrzutnie.
Jeśli sądzicie, że znam was lepiej niż poprzednicy, to macie rację.
Pływałem całe życie.
Omijały mnie wybory, mecze, wesele siostry i śmierć ojca.
Nie znam nic innego.
Jestem jak wy.
Ale nie liczcie w związku z tym, że będę wam pobłażał.
To nie są byle ćwiczenia.
Tampa Bay zaginął na rosyjskich wodach. Możliwe, że go zatopiono.
Każde z was ma kolegów na tym okręcie.
Znajdziemy ich.
Róbcie więc, co każę. Oczekuję, że dacie z siebie wszystko.
Mógłbym z powodzeniem was zastąpić.
Zamiast tego...
będę za was odpowiadał.
Ruszajmy.
Admirale Fisk.
Za godzinę idę do pani prezydent, ale nie mam z czym.
Nie odpowiadam przed NSA, pani Norqvist.
Czy mówić pani po imieniu?
- Byłam u dziecka w szkole. - Jasne.
Nasze sonary wykryły dwa wybuchy w miejscu zaginięcia Tampa Bay.
- Dwa? - Możliwe, że to oba okręty.
- Mogły się zderzyć? - Wątpię.
Co mówił pani rosyjski wywiad?
- Ściśle tajne. - Teraz ja nic nie mam.
Kiedy zarejestrowano wybuchy?
O 9:04 i 9:06 czasu Greenwich.
Co jest?
Mieliśmy prezydenta Zakaryna na oku, odkąd zaczął umacniać flotę.
Leci właśnie na Półwysep Kolski z najbliższą obstawą.
- W tej sprawie. - Nie.
Wyleciał przed wybuchami, spotkać się z ministrem obrony Durowem.
- Nie lubię zbiegów okoliczności. - Wkrótce to rozwikłamy.
Admirale.
To wiadomość tylko dla dowództwa.
NSA od dawna ociągało się z jedną operacją,
a teraz sprawy nabrały tempa.
Jeśli to akt agresji, musimy poznać zamiary Zakaryna.
Lotnictwo chętnie wysłałoby drona...
Nie z tak wysoka.
Ktoś musi tam wylądować.
Na pewno ktoś mógłby zniknąć na kolejne dwie doby.
Mam wysłać do Rosji zespół?
Właśnie tak.
Za mną!
Czysto!
30 sekund, Martinelli!
20!
10!
Pięć!
Stop!
Brawo, Martinelli! Zginęła przez was cała ekipa!
Spakujcie nas, Martinelli.
Kurna.
Beaman się nie miarkuje.
Irytacja, złość i gniew: pełen komplet.
A pan nie w łóżeczku?
O co się tak wścieka?
Wiesz, jak jest w Birmingham?
Kupuję właśnie nowy dom.
To chyba nie moja umowa?
Chyba lecimy.
- Skąd wiesz? - Spójrz na niego.
Kutafon się cieszy.
Lecimy na zwiad. Chowajcie sprzęt treningowy.
- Koniec żartów. - Gdzie ten zwiad?
Proszę.
Melduję gotowość załogi.
Doskonale.
Coś panu przyniosłem.
Wiem, że mamy braki, ale uznałem, że przydałaby się panu własna.
Doceniam gest, ale...
nie zabiorę panu monety.
Raczej nie będę nikomu stawiał piwa.
- Jest pan pewien? - Tak.
Zresztą mam już zajętą kieszeń.
Służył pan na Wichita.
Mój pierwszy.
Było tak źle, jak mówią?
Nie wiem, co mówią, ale pewnie było gorzej.
Ta moneta to mój talizman. Innej nie noszę.
Ruszajmy.
Tak jest.
Zamknąć właz!
Dowódca na mostku!
Wydać rozkaz do zanurzenia.
Tak jest! Nachylenie 15 stopni! Schodzimy na 300 stóp!
Zanurzenie!
Witamy, panie prezydencie.
Witaj, Dymitrze.
- Waszyngton się odzywał? - Tak.
Czekałem z odpowiedzią na pańskie przybycie.
Tak... niech czekają.
Słuchajcie, panowie.
Robimy zwiad dla paru ludzi ze sztabu.
Sączących teraz kawkę z mleczkiem.
Może, ale Fisk za nas ręczy.
- Serio? - Żyć nie umierać.
Normalka.
Martinelli. Blachy i rzeczy osobiste - do kubła.
Lecimy po kryjomu?
Jeśli nas drapną, oficjalnie nie istniejemy.
Mała rada, nowy: weź tak nie rób.
Jak?
Ładną macie siostrę, Martinelli. Wolna jest?
Żadną siostrę.
Beaman nie wydziwia.
- Meldujcie. - Na razie pusto.
Park?
40 mil od wybrzeża. Powinni być tuż pod nami.
- Niekoniecznie jesteśmy pierwsi. - Słucham?
Wysłać sondę.
Tak jest, komandorze.
Nastawić peryskop na tysiąc jardów.
Coś wykryłem.
- Może to złom. - Albo wyziewy z dna.
- Lub rafa. - Rafy nie zakłócają pola.
Jest.
Jezu.
Jimenez, podpłyńcie sondą do dziobu.
- Storpedowali ich. - Na stanowiska!
Zalać pierwszą i drugą wyrzutnię!
- Zalać pierwsze cztery! - Robi się!
Otworzyć wyrzutnię!
Nadać wiadomość do sztabu: "Tampa Bay zatopiony przez wroga".
Tak jest.
Dwie wyrzutnie gotowe.
Maszynownia, najwyższe obroty.
Lepiej niech pan posłucha.
Dochodzi z Tampa Bay?
Kierunek?
- 2-2-1, bez wątpienia. - Obrać kurs: 2-2-1.
Panie Edwards, zawezwijcie sondę.
Zawrócić sondę.
A to co?
Wykrywam kolejne źródła dźwięku!
Ktoś się okopał.
Tuż nad nami.
Odległość: 850.
Amerykanie przyśpieszyli.
Odpalić dwie torpedy.
Kierunek: 0-4-5, 0-4-6.
- Torpedy! - Strzelają do nas?
Kierunek: 1-9-0!
Ster lewo na burt, pełna moc.
Odpalić nadajniki!
- Zdołali zmylić torpedy. - Nowe współrzędne!
Wymierzyć w kierunku wroga!
- Okręt gotów! - Wyrzutnia!
- Torpeda! - Wpisać kierunek... i ognia!
Kurs torpedy: 2-1-9!
Kierunek: 3-0-0.
- Minęła nas. - Pod lodem nas nie trafi.
Duże zakłócenia na powierzchni. Trudno wycelować.
Zwrócić się w stronę wroga!
Torpedowy, zawrócić torpedę.
- Głębokość: 40 stóp. - 40 stóp, tak jest.
Wyrównać ciśnienie!
- Jest. - Niech to szlag.
Wróg widoczny!
- Trafiony! - Nie ściągać słuchawek!
Zero stopni, ta sama prędkość.
Nadciągają wrogie torpedy.
Kurs na Tampa Bay. Płyniemy prosto na nich.
- Tampa Bay? - Nie mogę się powtarzać.
- Podać kierunek! - 0-1-0!
Sternik, kurs: 0-1-0, 40 stopni nachylenia.
Tak jest.
Poderwiecie dziób na mój znak.
300 stóp!
250!
- 200! - Alarm.
150!
100!
- Powtórzyć alarm! - 75!
- 50, 40... - Komandorze!
30, 25, 20...
Zero stopni!
200 stóp.
- Radzę się wznieść... - Zostajemy na dnie.
- Śledzą nas! - Prawo na burt!
- Wszyscy cali? - Tak jest!
Rozpętaliśmy wojnę?
Nie, ale chyba w nią wdepnęliśmy.
Komandorze?
Tam jest ktoś jeszcze.
Prezydencie, panie Durow.
Zatopili okręt Wołkow.
Co oni wyprawiają?
Musimy bronić suwerenności Rosji.
Proponuję wysłać za nimi okręt Jewczenko.
Dzwonię do pani prezydent.
Wiadomość z Arkansas.
Kto to widział, by wiceadmirał moknął na deszczu?
Pod lodem zatonęły trzy okręty. Dwa rosyjskie, jeden nasz.
- Co na to Moskwa? - Milczy.
Podobnie Pentagon i Departament Stanu.
Wiemy, że od paru tygodni prowadzono tam manewry.
Ładne mi "manewry".
Prezydent Zakaryn jest już na miejscu.
Niech najbliższy lotniskowiec zajmie pozycję.
Tak jest. Komandosi zmierzają na miejsce, by ustalić zamiary Zakaryna.
Nie muszę chyba tłumaczyć bohaterowi wojennemu,
że gdy ktoś do nas strzela, jego zamiary są jasne.
Uzbroić się!
Kurna, to pioruny?
Nie gadać, Martinelli!
Jazda!
Co wy robicie?!
Zwolnij, braciszku.
Jak się nazywasz? No jak?!
Czwartek.
Kolejna Akula.
Uszkodzony dziób - pewnie po uderzeniu w dno.
Załatwił ich Tampa Bay.
- Tampa Bay do nikogo nie strzelił. - Słucham?
Miał zamknięte wyrzutnie.
Jezu.
Jak mieliby to przeżyć?
Widzieliście kiedyś taki ślad?
Nigdy nie widziałem storpedowanego okrętu.
Ten też nim nie jest.
Spójrzcie na kadłub. Blacha jest wygięta na zewnątrz.
Wysadzaliście kiedyś petardy?
Bawiłem się inaczej.
Ja wtykałem je do rur wydechowych. Wyglądały potem tak samo.
Do wybuchu doszło wewnątrz.
Któraś ich torpeda?
Nawet Akula nie ma luków tak daleko.
Podać odległość do dna. Wydobylibyśmy ich?
762 stopy.
To zły pomysł.
Zniszczyli Tampa Bay. Nie należy im się.
Z czyjegoś rozkazu.
Właśnie storpedowaliśmy ich okręt. Przyślą tu zaraz grupę ratunkową.
Tak, to logiczne.
Ale logika nakazywałaby wysłać ją od razu, zamiast do nas strzelać.
To jeden wielki bajzel. Pewnie tak samo na górze.
Jedyni, którzy coś wiedzą, spoczywają teraz na dnie.
Tak, Rosjanie!
- Którzy mogli zatopić Tampa Bay! - Właśnie!
Oni mogą wiedzieć więcej.
Z jakiegoś powodu zostawiono ich na śmierć.
- To wbrew naszym rozkazom. - Wiem.
- Wysłać łódź ratunkową. - Tak jest.
Stańcie przy przednim luku i wyciągnijcie tych marynarzy.
- Zawiadommy chociaż dowództwo. - Nim odpowie, tamci utoną.
Każcie nadać wiadomość, ale czekał nie będę.
Tak jest.
Arkansas, tu łódź. Szykujemy się do odcumowania.
Zaczep... zwolniony.
Jeszcze parę stóp i by nas zgniotło.
Ale mocny prąd!
- Cztery węzły, 1-5-0. - Przyjąłem!
0.2 węzła.
Pięć stóp.
Szlag.
- Dwie stopy. - Znosi mnie!
Siedzimy.
Komandor Glass z USS Arkansas.
(Kapitan Siergiej Antropow.)
(Nie znam angielskiego.)
Poruczniku.
Zwalczcie objawy wyziębienia i przydzielcie im straże.
Uchodzą za jeńców wojennych do odwołania.
Bosmanie?
Rozdzielcie marynarzy i kapitana. Trzymajcie ich osobno.
Tak jest.
Sonda w drodze.
Melduj, szefuniu.
Widzę spory arsenał. Ładują niszczyciele.
Podpływam do jednego.
Zróbcie ładne zdjęcia, lecą do Waszyngtonu.
Pewnie, oprawione.
- Co tak niewyraźnie? - Widać są zakłócenia.
Kłopoty na łączach.
Mogłabym? To oni zakłócają sygnał.
Proszę pana?
Zablokowano komórki.
Nie odbiera Waszyngton ani Moskwa.
Co jest grane?
Częstotliwość 2282.5 megaherca.
2282.5.
NSA zwykle nie zdradza swoich pasm.
- Ale chyba gramy w jednej drużynie. - Tak.
Mamy!
Nieźli są.
Kto to? Można przybliżyć?
- Schowali się. - Dron ich widzi.
To... Durow. Rosyjski minister obrony.
Widzę pusty śmigłowiec prezydenta.
Tu jest.
Zbliżylibyście?
Co wy knujecie?
Dokąd wysłano niszczyciel?
To skandal, ministrze. Nie łączy mnie ze sztabem w Moskwie!
Macie uruchomić awaryjną linię!
Możliwe, że wróg uderzy lada chwila.
W trosce o bezpieczeństwo, zamknąłem bazę i odciąłem łączność.
To nie twoja decyzja.
Muszę powiadomić ministrów, parlament i generałów.
Rozmawiałem z nimi.
Sądzą, że jest pan niedysponowany i pod moją opieką.
Starczy tego.
Od dziś to ja wydaję wszelkie rozkazy.
- Nie wypełnią ich. - Będą musieli.
Sądzą, że każdy rozkaz będzie wychodził od pana.
Jestem ministrem obrony.
I zamierzam bronić
interesów naszego państwa przed wrogiem zewnętrznym i wewnętrznym!
W tym także przed słabym przywódcą.
- Będziesz stracony. - Nie, Mikołaju.
Nim ktokolwiek się zorientuje...
kraj będzie w stanie wojny. Będzie się liczyło tylko zwycięstwo.
Zapomni o całej reszcie.
Widzisz to, stary?
Daj dźwięk.
Admirale.
Mamy dźwięk? Zgłośnij.
Jezu.
Szlag.
- Zamach stanu. - Dzwonię do pani prezydent.
Każe rozstawić okręty?
- Pechowe rozdanie. - Wie pan, co to znaczy.
Na ile ufa pan komandosom?
Możemy się zwrócić do rosyjskiej armii?
Cokolwiek się stało, malują nas jako agresora.
Także w oczach świata.
Mamy dowód na pucz?
Fakty są jasne: Durow szykuje się do wojny.
Jeśli zyska przewagę, nie będzie ważne, kto zadał pierwszy cios.
Radzę rozstawić lotniskowce i ogłosić stan gotowości.
Przepraszam, panie admirale.
Naszym zdaniem Durow liczy właśnie na to, że wyślemy flotę.
Czyli dąży do otwartej wojny?
Sądzę, że wszystko ukartowano.
Wedle ich konstytucji,
w czasie działań wojennych, prezydent może przekazać władzę ministrowi.
Każdy rozpętałby wojnę, by zdobyć władzę.
Właśnie.
Przeciwko nam nie stoi cała Rosja, a jeden minister.
Czyli nie musi mieć wsparcia wojska.
- A może wystrzelić pocisk? - Narazilibyśmy Zakaryna.
Pewnie dlatego trzyma go przy życiu.
Świetny temat do podręcznika historycznego,
ale jeśli zaraz nie odpowiemy, będzie napisany po rosyjsku!
Zaatakowali nas i zabili 110 Amerykanów!
Tez nie chcą otwartej wojny.
Gdy wróg zbija pionka na szachownicy, trzeba odpowiedzieć!
Może nie być wyjścia.
A gdyby uwolnić Zakaryna?
- Pani prezydent... - Niech mówi.
Dziękuję.
Przy bazie jest nasza drużyna.
A u wybrzeża - okręt podwodny.
To wszystko, czego nam trzeba. Znam tamtych ludzi.
Odwieźliby Zakaryna do Moskwy, by wszystko wyjaśnił.
Ratować rosyjskiego prezydenta?
Nie musimy go lubić, ale to lepsze od wojny z Durowem.
Ogłosić stan gotowości.
Proszę wysłać lotniskowce.
Musimy być gotowi na starcie z Durowem.
Jednak dołożę wszelkich starań, by go uniknąć.
Zezwalam na akcję ratunkową.
Wysłano nas pod bazę Polarny.
Do fiordu murmańskiego? Jak blisko?
- Pod same drzwi. - Strzeże go masa niszczycieli.
- Pół rosyjskiej floty! - To rozkaz z samej góry.
Admirał Durow urządził pucz.
Płyniemy po czterech naszych... i prezydenta Rosji.
Chcę najnowszą mapę pola minowego.
Sprawdźcie, czy wyrzutnie są sprawne.
Zanurzenie: 400 stóp.
W tym fiordzie roi się od min i sonarów.
Nigdy nie dostaniemy się tam niepostrzeżenie.
Zgadza się.
Nie bez ichniego nawigatora.
- Wie, gdzie jest? - Tak, ale wciąż nie wierzy.
Zostawcie nas.
Żal mi pańskich ludzi.
Już się spotkaliśmy.
Byłem na Baton Rouge, gdy minęliśmy się przy Grenlandii.
Wiem, że zna pan angielski.
- Pierdol się. - Dobrze, ruszyło.
Nic nie powiem.
Nie ostrzelaliśmy waszego okrętu.
Wybuchł sam.
Nie wierzy pan?
Proszę spojrzeć.
Wybuchł od środka. To sabotaż.
Po co mi to?
Nie pomogę wrogom. Nie jestem zdrajcą.
Skąd.
Nie zarzucam panu tego. Zdrajcą jest ten sabotażysta.
To on stoi za śmiercią wszystkich tych marynarzy. Admirał Durow.
Więzi też waszego prezydenta.
Mamy wpłynąć do fiordu i go uratować.
Bez pana nie damy rady.
Szkoliłem tamtych ludzi.
- Nie pomogę ich zabić. - Nie chcemy ich zabijać.
Tylko uratować prezydenta i zażegnać ten kryzys.
Niczym się nie różnimy.
Obaj od zawsze tkwiliśmy pod wodą.
Ramię w ramię.
Jesteśmy braćmi.
Czy ktoś oprócz nas zna te uczucia? Ten lęk i odosobnienie?
Miesiącami suniemy po dnie oceanu w tykającej bombie.
To właśnie nasza rola.
Dlatego wie pan, jakim kosztem wyciągnąłem was z wraku.
Naraziłem załogę i cały okręt.
Grozi mi rozprawa.
Bo postąpiłem słusznie.
Tu nie liczą się strony.
Tylko przyszłość.
Wykryliśmy transmisję na częstotliwości 2282.5 megaherca.
Nadają nieopodal.
Znaleźć.
Co robimy, szefie?
- Mam nowe rozkazy. - Wróg na dziesiątej.
Chodu.
Trzymaj się.
Kość ma całą, ale w maratonie prędko nie pobiegnie.
Słuchajcie. Są dobre i złe wieści.
Dobra: nie idziemy pieszo do Norwegii.
Dostaniemy od marynarki nasz własny okręt podwodny.
- Nasz okręt, tutaj? - Tak, ale jest haczyk.
Zabierzemy rosyjskiego prezydenta.
Zakaryna?
- Miał z nami na pieńku. - Ludzie się zmieniają.
Proszą wiele, ale...
coś czuję, że jeśli nam nie wyjdzie, zrobi się paskudnie.
- I to bardzo. - Jebać.
Wolę się ruszyć, niż siedzieć, aż mi jajca odmarzną.
A Marty?
Wy zrobicie co innego.
Jesteśmy u wrót fiordu. Czekamy na rozkazy.
Dobrze.
- Ogłosić pełną gotowość. - Tak jest.
Jak załoga?
Nie mówią tego wprost, ale znam się z nimi od lat.
Są przerażeni.
A wy?
Za mną 22 lata służby.
Dotąd nie unikałem torped. To marna zabawa.
Tak między nami, zgadzam się.
Z całym szacunkiem, niech pan dowodzi.
A obawy zostawi nam.
Przygotujmy załogę.
Dowódca na mostku!
Arkansas, mówi komandor.
Wpływamy do fiordu murmańskiego.
Sprawdźcie stan reaktora i ślad dźwiękowy.
Chcę, by nawet ryby nas nie słyszały.
Do dzieła, Arkansas.
Powolutku, poruczniku.
Sternik, kurs: 1-7-0. Dwie trzecie naprzód.
Sonar, nasłuchujcie czujników.
Naprzód.
Kurs: 1-4-6.
1-4-4.
Kapitanie?
- Stać. - Silniki: stop.
Załogo, oto kapitan Antropow,
dowódca okrętu Konek oraz nasz gość.
Poruczniku, ugośćcie go.
Co jest, rosyjskiego kapitana nie widzieliście?
Nie oglądać się.
- Nasz sprzęt jest ściśle tajny. - Wiem.
Znasz ruski, Park?
Spytaj, czy wie, kto zatopił Tampa Bay.
Wykonywał swoją pracę. Nie bądźcie gorsi.
Nie widziałem gorszej brawury.
Kapitan powinien wyjść z kajuty dopiero w Faslane.
Coś wam wyjaśnię.
Przemierzymy te wody jako pierwszy amerykański okręt.
Nie powinniście widzieć nikogo prócz marynarza na własnym podwórku.
Zawdzięcza nam życie.
Jest równie duża szansa, że teraz on ocali nas.
- Komandorze... - To absurdalne!
To szczyt arogancji! Stanie pan przed sądem!
I dopilnuję, byście mogli zeznawać.
Kapitanie.
Sternik, jedna trzecia naprzód.
- Kurs: 1-6-0. - Tak jest!
Zbliżamy się do ściany. Kierunek: 1-1-0, 400 jardów.
Płyńcie przy samych skałach, ale nie zarysujcie lakieru.
Kurs: 1-5-2.
Zbliżmy się do dna.
Wysokość: 20 stóp.
Tak jest.
Sternik, 15 stopni nachylenia.
Tutaj.
- Sonary. - Wstrzymać oddech.
Załoga, od teraz - całkowita cisza.
Tutaj: miny.
Z zapalnikami dźwiękowymi.
Jak mamy je ominąć?
Są dwie drogi.
Tędy.
Prowadzi nas w ślepy zaułek.
Mapa się myli.
Jest droga.
Którędy?
W lewo.
0-7-0.
Już.
Lewo na burt, 0-7-0.
- Ani śladu drogi. - Nie przepłyniemy.
Wpłyniemy prosto na skały! Cała wstecz, komandorze!
Opanujcie się albo wyjdźcie.
Zaraz.
Jest wyrwa.
Przepłynęliśmy. Teren czysty.
Co wolicie, poruczniku?
Mieć rację, czy żyć?
Czekam na rozkazy.
Opuszczam mostek.
Dobra. Wpływamy,
idziemy się popluskać z prezydentem Rosji i odbiera nas nasz okręt.
- Żadna filozofia. - Bułka z masłem.
Co z Martinellim?
Jeśli przeżyję, to po niego wrócę.
Rozpędzamy pucz, no nie?
Mnie nie pytajcie. Gówno wiem o polityce.
W drogę.
Wyluzuj, kolego.
- A wy kto? - Brygada ratunkowa.
Tajna. Trzy duchy.
- Co tu robicie? - Ty wiesz lepiej.
Mamy stąd wywieźć waszego prezydenta.
Za parę godzin nasze floty zaczną się strasznie naparzać.
A my to dwa marznące kutafony. I wszystko zależy od nas.
Zaprowadzę was.
Opatrz go.
Flota czeka na rozkazy.
Tam.
Kryć się.
Podnieś go!
- Nie wierć się. - Amerykanin?
- Uratuje nas. - Też mi się to nie uśmiecha. W nogi!
Dostał!
Kryj mnie!
Czysto!
Za mną! Idziemy!
No już! Chodu!
Chwileczkę.
Schodzimy.
Już!
- Dajcie broń. - Szlag.
Wiejemy.
Jebcie się.
Chryste Panie.
Jazda!
Idź! Nie!
Niech cię, Hall! No weź!
Billy? Już po nim.
Idą. Jazda, do wody!
Odbieracie czterech naszych i rosyjskiego cywila.
Tego nie uczą na szkoleniach.
- Uda się. - Dobra, ruszać.
Łódź w pełni sprawna. Można odłączać.
Przyjąłem, ruszajcie.
Padnij!
- Nie wstawać! - Dostał!
W nogi!
Idziemy dalej!
Gdzie oni są?
Jest!
Spadamy.
Chodź, Johnstone! Skacz!
Głęboki wdech!
- Co tak długo? - Nic z tego nie będzie.
Właźcie!
Wyciągnij go!
A gdzie reszta?
Zamykaj właz i spadamy!
Ty zamknij.
Amerykanie uciekli, ministrze.
- A prezydent?- Razem z nimi.
Jeśli przeżył, jest na okręcie.
Zamknąć fiord!
Zatopcie Amerykanów, nim uciekną!
Mam słaby ciągły sygnał na 300 hercach.
- To nasza łódź? - Nie, dochodzi z powierzchni.
Okręt.
To... Jewczenko. Niszczyciel.
Sam szkoliłem załogę. Nie spudłują.
Ciśnienie wzrasta!
Głębiej będzie tylko gorzej!
Jest sygnał, ale słaby.
Kurs na Arkansas: 0-3-1.
Matka, tu dziecko. Nadawajcie dalej.
Głębokość: 170! Podpływamy!
Kapitanie! Przybrzeżny czujnik magnetyczny coś wykrył.
To oni! Ostrzelać tę pozycję z moździerza!
Już niedaleko! Zaraz będziemy!
Widzimy was!
Co za piękny widok.
Właz gotów do cumowania.
Siedzimy! Otwieram właz! Spuśćcie wodę!
Prędzej! Niech pan stąd spada!
- Moździerze! - Alarm zbliżeniowy!
- Cała naprzód! - Tak jest!
Dalej, dalej!
Szykujcie ambulatorium, pacjent jest ranny.
- 10 sekund od ostrzału! - Łódź nie jest zabezpieczona.
Pozbyć się jej, i to już!
15 sekund od ostrzału!
Zamknięty!
- 20 sekund! - Zaprzyjcie się!
Zaprzeć się!
Ster lewo na burt! Kurs: 0-1-0!
Przeciek!
Pomóżcie to zatkać!
Park, jesteście cali?
Wstawaj, wyliżesz się.
Gdzie ten niszczyciel?
Woda musi się uspokoić.
- Nas też nie słychać. - To spróbujmy się wymknąć.
- Jedna trzecia naprzód. - Jakie straty?
Pożar w rozdzielni i wyciek w torpedowni. Nabieramy wody.
Kapitanie, wykryłem coś.
Kierunek: 2-2-1, przy powierzchni.
Cała naprzód! Poślijcie ich na dno!
To oni.
Szykować się do zanurzenia.
- Odpalili torpedy! - Wystrzelić nadajniki! Zanurzenie!
- 60 stopni nachylenia! - Tak jest!
- Do dna: 795! - 795! Dziękuję!
Widzimy go!
Kierunek: 0-2-1! Zbliżają się.
Przygotować wyrzutnię numer jeden!
- Kierunek: 0-2-1! - Tak jest!
- Okręt gotów! - Wyrzutnia!
Torpeda!
Wstrzymać ogień.
Jedna wciąż się zbliża! Kierunek: 3-5-5!
- Walniemy w dno! - Przegrzanie napędu!
- Strzelajmy! - Zabroniłem.
- Odległość do dna? - 150 stóp!
Wyprostować dziób!
- Dno jest miękkie, kapitanie? - Tak, to błoto.
Schodzimy, byle szybko!
Położymy się jak sum.
100 stóp! 75!
- 50! - Szykujcie się!
25! 15!
- Pięć! - Dno!
Chryste. Na ekran.
Sonary wykryły eksplozje tuż przy bazie.
Trafili ich?
- Zatopili?! - Nie wiadomo.
Do cholery!
Pełna gotowość floty! Zarządzam stan wyjątkowy!
Pani prezydent musi teraz wytłumaczyć NATO, jak daliśmy Zakarynowi zginąć!
Dociera to do was?
Cała Rosja stanie teraz murem za Durowem, a za nią reszta świata!
Okrzykną, że porwaliśmy i zabiliśmy ich prezydenta!
Nie tylko rozpętaliście wojnę...
ale ją przegraliście!
Amerykanie za chwilę znajdą się w polu widzenia.
Dobrze. Wydajcie rozkaz do ataku.
Tak jest.
- Co jest grane? - Rosyjska flota zajmuje pozycje.
- W odpowiedzi na naszą. - Sprowokujemy ich.
Amerykanin schwytany.
Zlikwidować.
- Wróciłeś. - No, ruch to zdrowie.
Spisałeś się, młody. Serio.
Ale pora spadać. Chodź!
Niszczyciel odpływa.
Sprawdźcie swoje stanowiska.
Sonar działa.
Poruczniku, dowodzicie.
Tak jest.
Panie prezydencie.
Ponoć można panu ufać.
Muszę powiadomić generałów.
Oni zatrzymają Durowa.
Rozumiem.
Ale jeśli się wyłonimy, nie zdąży się pan dodzwonić.
- Jakie straty? - Opanowane.
Nabieramy wody, ale powoli.
Jaka sytuacja w torpedowni?
- Kiepska! - To tam idźcie!
McCaw, meldujcie!
Uszkodziło jedynkę, ale zreperujemy!
Przejdźcie.
Tu torpedownia.
Mamy wody po kolana! Wyrzutnia numer jeden niesprawna!
Przygotować drugą.
Załadować dwójkę ręcznie!
Przygniotło go!
Kapitanie?
Niszczyciel zawraca.
- Odległość? - 500 jardów. Zbliża się.
Wciągaj!
Żyje?
- Komandor. - Awaria drugiej wyrzutni!
- Czy któraś jest sprawna? - Nie!
Wszystkie uszkodzone!
Komandorze? Namierzyli nas.
Rozwalą nas.
Trenował kapitan tamtych ludzi?
Tak, wszystkich.
- Dobrze ich pan zna? - Bardzo.
Byliby wierni?
Oczywiście.
Zobaczmy.
Mówi kapitan Andropow.
Znajduję się na pokładzie okrętu USS Arkansas.
Z własnej woli.
Wstrzymać ogień.
- Arkansas nie zatonął. - Wyłonił się przy Jewczence.
Co on u licha wyczynia?
Odpalić torpedę numer jeden!
Ognia.
Już wami nie dowodzi.
Strzelać.
Połączyli się z Jewczenką.
Mówi prezydent.
Zwracam się do was jako wasz przywódca.
Jakikolwiek atak na amerykański okręt będzie jednoznaczny ze zdradą.
- Żyje. - Wszystko jasne.
- Powiadom resztę generałów! - Sporządźcie nagranie.
Ministrze Durow, moja załoga odmawia zatopienia okrętu.
W porządku, sam to zrobię.
Uzbroić wyrzutnie ziemia-woda.
Satelita wykrył wyrzutnie rakiet KH35.
Namierzają flotę?
Celują w Arkansas.
Rosjanie nas sprowokowali.
Zezwalam Glassowi na otwarcie ognia.
Jeżeli to zrobi, uruchomi każdy rosyjski czujnik. Odpalą głowice.
Tak samo skończy się to, że ich prezydent pójdzie na dno.
Komandorze, wiadomość z Waszyngtonu. Przełączam.
- Komandor Glass. - Mówi admirał Fisk.
Pańska załoga może się bronić.
Muszę o coś spytać. Czy wojna już trwa?
Rosjanie gotowi do strzału.
Jeśli strzelimy pierwsi, zobaczy nas cały świat.
Panie Glass, mówi Charles Donnegan, kierownik połączonych sztabów.
Występujecie przeciwko szaleńcowi.
Ma pan pozwolenie na strzał!
Wciąż mamy Tomahawki.
Bosmanie, pełna gotowość.
Procedura rozpoczęta, ministrze. 30 sekund.
Uzbroić pociski jeden i dwa. Kombinacja: 3C-24.
Otworzyć wyrzutnie.
Namierzam okręty.
Kapitanie, okręt otworzył wyrzutnie.
Tomahawki gotowe do strzału.
Komandorze?
Stał pan przed taką decyzją?
Nie.
Durow do pana strzeli.
Otóż nie.
Tylko do pana.
Rakiety zatankowane i gotowe.
Ognia!
Baza odpaliła rakiety.
Co on wyprawia?
30 sekund do uderzenia.
Według Waszyngtonu, uderzą za 15 sekund.
Pociski namierzone.
Możemy odpalać swoje.
- Odbezpieczyć. - Odbezpieczone.
- Pięć sekund. - Trzeba odpalać!
Trzy!
- Już za późno! - Uwaga!
Co się stało?
Wybuch na terytorium Rosji.
- Kto strzelił? - Nie my.
Centrum dowodzenia zniszczone...
przez Jewczenkę.
Brawo.
O mały włos.
- Dziękuję. - Skąd pan wiedział?
Nie wiedziałem. Trzymałem kciuki.
- Rosyjska flota zawraca. - Jayne, coś wiadomo?
Zakaryn wydał rozkaz z pokładu Arkansas.
Lotnictwo zabezpieczy bazę.
Wracam do pracy.
Ja też.
Nie przychodzi mi do głowy żaden dowódca, który by panu dorównał.
Nasz ani wasz.
A mnie tak. Stoi przede mną.
- Co z nim? - Wyliże się. To parę otarć.
- Joe Glass. - Bill Beaman.
Oto wariat, który ocalił prezydenta.
A oto świr, który przepłynął przez pole minowe.
Po długiej odprawie.
Szkoda, że wnukom o tym nie opowiemy.
Chcę odetchnąć, nim się zanurzymy.
Kto wie, co zastaniemy potem.
Mogło być kiepsko.
A jest po prostu ślicznie.
Spadajmy stąd.
Byłeś kiedyś na okręcie?
Nie, i nie żałuję. Mam klaustrofobię.
Przeżyjesz. Tylko już nie wyskakuj.
OCEAN OGNIA
Tekst: Piotr Kacprzak