Gra o Tron [4x02] "Lew i Róża"
Tam jesteś!
Nie widzę jej! Tansy!
Jeśli uda ci się uciec z lasu, wygrywasz!
Uciekaj!
- Tansy! - Gdzie się podziała?
Świetnie, moje dziewczynki! Warujcie.
- Gratulacje. Dla ciebie również. - Tylko ją zraniłam.
Powaliłaś ją. O to chodziło. Przepiękny strzał.
- Prawda, Fetor? - Tak, panie! I moja pani.
- Błagam... - Moja słodka.
Nie płacz. Już prawie koniec.
Uważa się za urodziwą. Pozwól mi przeszyć jej twarz.
Musimy nagrodzić ogary, kochana. Narobiły się.
- Dlaczego?! Robiłam, co kazałeś. - Ale wzbudziłaś zazdrość u Myrandy.
- Ja miałabym być o nią zazdrosna? - Panie, błagam!
Twoja obecność stała się problematyczna.
Rozerwijcie ją na strzępy!
Jej uroda chyba przeminęła.
Twoja nowa ręka wygląda lepiej niż poprzednia.
- Prawda, Pod? - To szczere złoto?
Pozłacana stal. Nic nie jesz.
Dlaczego nikt nic nie je? Żona mi się marnuje,
a mój brat się zagładza. - Nie jestem głodny.
Straciłeś dłoń, a nie żołądek. Spróbuj dzika.
Cersei wciąż go serwuje, odkąd dzik pozbył się za nią Roberta.
Wznieśmy toast za dumnych potomków Lannisterów.
Karzeł, kaleka i matka, która zrodziła szaleństwo.
- Posprzątam. - Sam to zrobię. Zostaw nas.
To tylko wino.
- Nie mogę już walczyć. - A co z twoją lewą ręką?
Utrzymam miecz, ale mój instynkt gubi się.
Jak mam chronić króla, kiedy ledwo co mogę się podetrzeć?
Jesteś dowódcą Gwardii, więc zajmij się dowodzeniem.
Niech inni zajmą się walką. Kiedy ojciec używał ostatnio miecza?
Nie jestem ojcem. Jestem Królobójcą.
Gdy ludzie dowiedzą się, że nie potrafię zabić gołębia...
No to zacznij ćwiczyć. Naucz się walczyć drugą ręką.
Z kim? Z tobą? Ludzie plotkują. Gdy ktoś się dowie,
że nie potrafię walczyć, od razu się wygada.
Potrzebujesz dyskretnego szermierza. Mam idealnego kandydata.
Mój brat twierdzi, że potrafisz trzymać gębę na kłódkę.
- Osobliwy talent jak na najemnika. - I twierdzi, że srasz złotem jak ojciec.
To bezpieczne miejsce?
Jest taki rycerz... Leygood. Pioruny na tarczy.
Rżnąłem tu jego żonę. Konkretnie się darła.
Skoro nikt nie usłyszał jej, to z pewnością nie usłyszy nas.
Nigdy wcześniej nie widziałem valyriańskiej stali. Coś pięknego.
Sęk w tym, że jeśli zamierzasz walczyć prawdziwym mieczem,
ja też będę musiał.
A jeśli to zrobię, niebawem stracę źródło zarobku.
Nie używałem ćwiczebnych mieczy, odkąd skończyłem dziewięć lat.
Co z ciebie za wojownik, atakujący kogoś znienacka?
To najlepsza chwila na atak.
Uważaj.
- Gdybym nadal miał prawą rękę... - Spodziewasz się, że ci odrośnie?
No to walczmy.
Otwierać bramę! Jeźdźcy!
Zajmijcie się końmi!
- Ojcze. Witaj w domu. - Waldo, to Ramsay Snow, mój bękart.
- Miło cię poznać, matko. - Witaj.
Dopilnujcie, by konie zostały napojone, nakarmione i wymyte.
- Zaprowadźcie lady Waldę do jej komnat. - Tędy, pani.
- Gdzie twój jeniec? - Z ogarami.
Chcę go zobaczyć.
- Podobno uciąłeś Królobójcy dłoń. - Wieści niosą się szybko.
Ale się darł. Spodobałoby ci się to.
Ojcze.
- Coś mu zrobił? - Wytresowałem go.
Była to ciężka przeprawa, ale w końcu się nauczył.
- Zdarłeś z niego skórę. - Oskubałem go w paru miejscach.
- Usunąłem też parę rzeczy. - Był dziedzicem Balona Greyjoya.
Od tysiąca lat obdzieramy wrogów ze skóry.
- Mamy w godle obdartego ze skóry człowieka. - Ja mam, nie ty.
Nie jesteś Boltonem, tylko Snowem.
Tywin Lannister podarował mi Północ, ale nie pomoże mi jej opanować.
Dopóki żelaźni ludzie trzymają Fosę Cailin,
nasze armie są zablokowane na południe od Przesmyku.
Theon był wartościowym zakładnikiem, a nie twoją zabawką.
- Chciałem wymienić go za Fosę Cailin. - Wysunąłem już tę propozycję.
Lord Greyjoy odmówił. Te dzikusy...
Rozpocząłeś z nim negocjacje bez mojej zgody?
Uczyniłeś mnie lordem Dreadfort na czas twej nieobecności.
Użyłem swoich uprawnień.
Przez Greyjoyów musiałem prześlizgiwać się do własnych ziem.
Theon był mi potrzebny. W całości.
Theon był naszym wrogiem. Ale Fetor nigdy nas nie zdradzi.
Za bardzo ci zaufałem.
Fetorze, jak możesz godzić się na to, bym stał przed ojcem nieogolony?
- To obelga. - Wybacz, panie.
Daj mu brzytwę.
Nie jestem Boltonem, ojcze. Niczego nie stracisz.
Dalej, Fetorze. Ładnie mnie ogol.
Fetorze, powiedz ojcu, gdzie są Bran i Rickon Starkowie.
- Nie wiem, panie. - Zamordowałeś ich.
Powiesiłeś ich trupy na murach Winterfell.
- Zamordowałeś młodych Starków? - Nie, panie. To byli synowie farmera.
I usmażyłeś ich, aby nikt się nie zorientował.
- Tak, panie. - Starkowie zawsze rządzili Północą.
Jeśli Bran i Rickon żyją, lud powstanie w ich obronie.
Teraz, gdy Robb Stark nie żyje.
Zgadza się, Fetorze. Robb Stark nie żyje.
Przykro mi. Wiem, że traktowałeś go jak brata.
Ale mój ojciec przebił mu serce. Co ty na to?
- Gotowy na polowanie? - Zawsze.
Znajdź tych chłopców, a dostaniesz tysiąc akrów ziemi i własny zamek.
Twój piesek wie, dokąd mogli się udać z Winterfell?
- Do Czarnego Zamku, do Jona Snowa. - Kim jest, kurwa, Jon Snow?
Ich bękarcim bratem. Mógł dać im schronienie.
Może wiedzieć, gdzie są.
Nawet jeśli nie wie, to sam jest w połowie Starkiem.
- Może stanowić zagrożenie. - Pragniesz zostać Boltonem?
Zbierz wszystkich dostępnych ludzi i udaj się do Fosy Cailin.
Weź ze sobą to stworzenie, może się do czegoś przyda.
Zdobądź Fosę dla naszego rodu, a być może do niego dołączysz.
Lordzie Varysie. Dołączyłeś do króla na śniadaniu?
Obcy przybysze nie są mile widziani pośród takich dostojności.
- Chciałbym być kimś takim. - Shae została zdemaskowana.
Służąca Sansy zobaczyła was razem. Doniosła już twojej siostrze.
Niebawem dowie się również twój ojciec.
Więc jestem winny tego, że widziano mnie ze służącą żony.
Ojciec spyta cię, czy chodzi o coś więcej, a ty wymyślisz jakieś kłamstwo.
Nie zrobię tego.
Jak długo twoja siostra i ojciec pozwoliliby mi żyć,
jeśli zaczęliby podejrzewać, że kłamię? Nie mam żadnych najemników do ochrony
ani legendarnego brata, który by mnie pomścił.
Mam tylko ptaszki, szepczące mi do ucha.
- Wybacz, jeśli nie będę cię opłakiwał. - Nikt nie opłakuje pająków i dziwek.
Mam za morzem przyjaciół, którzy mogą jej pomóc.
Nie chce opuścić stolicy. Tyle razy powtarzałem jej,
że to niebezpieczne miejsce, że przestała mi wierzyć.
Twój ojciec obiecał, że powiesi twoją następną dziwkę.
Widziałeś, by kiedykolwiek rzucał pustymi groźbami?
Wasza Miłość, w imieniu rodu Tyrellów i całego Reach,
czuję się zaszczycony, mogąc wręczyć ci ten puchar.
Obyś pił z niego i żył długo wespół z moją córką, Margaery.
Pięknie wykonana czara, mój lordzie. A może powinienem nazywać cię ojcem?
Czułbym się zaszczycony, Wasza Miłość.
To ta dziwka, o której ci mówiłam. Ta czarnowłosa.
Niech przyprowadzą ją do Wieży Namiestnika przed weselem.
Księga?
"Żywoty czterech królów" pióra Wielkiego Maestera Kaetha.
Historia rządów Daerona Młodego Smoka, Baelora Błogosławionego,
Aegona Niegodnego i Daerona Dobrego. Każdy król powinien ją przeczytać.
Teraz, gdy wojna została wygrana, wszyscy będziemy mieli czas na mądrości.
Dziękuję, wuju.
Jeden z dwóch mieczy z valyriańskiej stali w stolicy.
Świeżo wykuty na twą cześć.
Ostrożnie, Wasza Miłość. Nie ma nic ostrzejszego od tej stali.
Tak powiadają.
Tak wspaniały miecz powinien mieć imię. Jak mam go nazwać?
- Zwiastun Burzy! - Miecz Ostateczności!
- Wdowi Płacz! - Tojad!
Wdowi Płacz... Podoba mi się.
Będzie mi przypominał ucinanie Nedowi Starkowi głowy.
Przestań.
Chcesz wziąć mnie na stole?
- O co chodzi, mój lwie? - Nie nazywaj mnie tak.
- A jak mam cię nazywać? - Nasza przyjaźń nie może trwać dalej.
- Nasza przyjaźń? - Czeka na ciebie statek do Pentos.
- Co takiego? - Dostaniesz własną kajutę,
a po przebyciu Wąskiego Morza otrzymasz dom i służących.
- O czym ty mówisz? - Jestem żonatym człowiekiem.
Dobrze wiesz o cierpieniach mojej żony. Nie chcę przysporzyć jej kolejnych.
- Muszę dotrzymać przysięgi. - Nie pragniecie siebie.
Muszę być uczciwy wobec niej oraz wobec naszych dzieci.
- Czego się lękasz? - Niczego.
Owszem, boisz się ojca i siostry. Będziesz przed nimi uciekał przez całe życie?
- Musisz stąd zniknąć. - Nie boję się ich i nie ucieknę.
- Shae. - Postawimy im się wspólnie.
- Jestem twoja, a ty jesteś mój. - Jesteś kurwą!
Sansa może urodzić mi dzieci, a ty nie. Nie mogę kochać się w dziwce.
Nie mogę mieć z nią dzieci. Ilu miałaś już mężczyzn?
Pięciuset? Pięć tysięcy?
A ile ty miałeś dziwek?
Dobrze się z nimi bawiłem, a z tobą najbardziej.
Ale teraz się to skończyło.
W Pentos czeka cię wygodne życie. Bronn zaprowadzi cię na statek.
Usłysz nas!
Przyjmij ten dowód naszej wiary, Panie, i zbaw nas od ciemności.
- Panie, wiernie ci służyłem! - Panie Światła, wskaż nam drogę.
- Zbaw nas od ciemności! - Selyse, jesteś moją siostrą!
- Niech twe gwiazdy nas prowadzą. - Powiedz mu!
Panie Światła, chroń nas!
Albowiem noc jest ciemna i pełna strachów!
Widziałeś ich dusze? To były ich dusze.
Nasz Pan przyjął je. Dostrzegłeś to?
- Lord Florent był twoim szwagrem. - I innowiercą.
Czcił bogów swoich przodków.
- Twoi przodkowie też ich czcili. - Miał zniszczyć posągi swych bożków.
- Nie wykonał rozkazu. - A ile dał ci statków i ludzi, panie?
O wiele więcej niż ty.
Oglądałeś, ser Davosie? Są teraz z Panem.
Ich grzechy zostały wypalone. Dostrzegłeś to?
Na pewno są bardzo wdzięczni, moja królowo.
- Mięso się zepsuło. - Nasze spiżarnie są niemal puste.
Niech podadzą rybę. Jesteśmy na wyspie.
Nienawidzisz ryb.
Nienawidzę wielu rzeczy, ale jakoś je znoszę.
Gdy głodowałam podczas oblężenia Końca Burzy,
Stannis ugotował mi zupę z książek.
Klej łączący kartki wytwarza się z koni.
Pewnego poranka zestrzelił na plaży dwie mewy.
Nigdy nie jadłam nic lepszego od przypiekanej mewy.
- Pamiętasz? - Oczywiście.
- Poznałaś prawdziwy głód, pani? - Jako dziecko nie znałam niczego innego.
- Dopóki nie odnalazłaś Pana Światła? - Dopóki on nie odnalazł mnie.
- Boję się o duszę naszej córki. - Każda matka powinna.
- To uparta, mała bestia. - To tylko dziecko.
Prawie jej nie znasz.
Myślisz, że jest urocza, bo uśmiecha się, kiedy ją odwiedzasz.
Jest markotna, uparta i pełna grzechu.
Z jakiego innego powodu Pan Światła naznaczył jej twarz?
- Potrzebuje rózgi. - To moja córka.
- Nie podniesiesz na nią ręki. - Skoro taka jest twoja wola.
Może lady Melisandre z nią porozmawia?
Proszę.
Spałaś, księżniczko?
- Oglądałaś uroczystość na plaży? - Słyszałam ją.
- Przeraziła cię? - Ser Axel był moim wujkiem.
- Zawsze był dla mnie miły. - Są teraz w lepszym miejscu.
Ogień oczyścił ich z grzechów tego świata.
- Ale tak głośno krzyczeli... - Kobiety też krzyczą podczas porodu.
- A potem przepełnia je radość. - Ale nie przemieniają się w popiół.
Masz wiele pytań, prawda? Jako dziecko byłam taka sama.
Przypominałam ciebie. Tylko że nie byłam księżniczką.
- I nie miałaś tego. - Nie.
Ale cierpiałam w inny sposób. Co wiesz o bogach?
- Czytałam "Siedmioramienną gwiazdę". - Kłamstwa i bajki.
Septonowie mówią o siedmiu bogach, a istnieje tylko dwóch.
Bóg światła, miłości i radości oraz bóg ciemności, zła i strachu.
- Toczą ze sobą odwieczną wojnę. - Nie ma siedmiu niebios i piekieł?
Istnieje tylko jedno piekło, księżniczko.
To, w którym teraz żyjemy.
Hodor.
- Dlaczego mnie obudziliście? - Nie było cię przez wiele godzin.
- Byłem głodny. - Wszyscy jesteśmy głodni.
- Dopiero co jadłem. - Lato jadł.
Twoje ciało nie przyjmuje pożywienia, które zjada twój wilk.
Zbyt długie przebywanie w jego skórze jest niebezpieczne.
Nie jesteś wilkorem, Bran.
Choć bieganie, skakanie i polowanie musi być wspaniałe.
Uczucie bycia w pełni sprawnym.
To kuszące, ale jeśli będziesz zbyt długo przebywał w ciele Laty,
zapomnisz, jak to jest być człowiekiem.
Zapomnisz o nas, Bran. O matce i ojcu.
O braciach i siostrach. O Winterfell.
O samym sobie. A tracąc ciebie, stracimy wszystko.
Hodor, zanieś mnie do tego drzewa.
Szukaj mnie...
pod drzewem.
Widział nas!
Na północy.
Wiem, dokąd musimy iść.
Niechaj wszyscy wiedzą, że Margaery Tyrell
i Joffrey z rodów Lannisterów i Baratheonów
jednoczą się sercem, ciałem i duszą.
Niechaj przeklęci będą ci, którzy pragnęliby rozerwać ich związek.
Tym pocałunkiem przysięgam swą miłość.
Mamy nową królową.
Lepiej ona niż ty.
- Lekka przesada, nieprawdaż? - Zaślubiny były adekwatne.
- W stosunku do czego? - Do oczekiwanego przepychu.
Ci, którzy marnują pieniądze na takie głupstwa, prędko ich nie mają.
Spróbuj cieszyć się czymś, zanim umrzesz.
Może ci się to spodobać. Nie teraz, Mace.
Rozmawiam z lordem Tywinem. Nie wiem, na co narzekasz.
Zapłaciłam swoją część.
Zatkniemy złote róże w połowie pasztetów, by uczcić twoją hojność?
Nie, twoje szczere podziękowania są wystarczającą nagrodą.
Pewnie niebawem znów je usłyszę. Wojny są dość kosztowne.
"Żelazny Bank otrzyma swą należność". Uwielbiają to wszystkim przypominać.
- Prawie jak wy ze swoich długami. - Nie martwię się Żelaznym Bankiem.
Obydwoje wiemy, że nie jesteś tak niemądry.
Chodź, Tywinie. Świętujmy narodziny młodej miłości.
- Wszystko załatwione. - Widziałeś, jak wchodzi na statek?
- Tak, jest na pokładzie. - Widziałeś, jak statek odpływa?
Nikt nie wie, że na nim jest poza nami i Varysem.
Skąd wiesz?
Bo gdy ktoś mnie śledzi, jest to jego ostatnie zadanie.
Ktoś cię śledził?
Już jej nie ma.
Wiem, że nie chcesz w to uwierzyć, ale to prawda.
Idź pić i nie przestawaj, dopóki nie uznasz, że postąpiłeś słusznie.
- Witaj. - Witam.
Nie mówiłem do ciebie.
Wyglądasz przepięknie, moje dziecko. Choć trochę rozwiało ci fryzurę.
Nie miałam okazji, by rzec, jak bardzo mi przykro z powodu twego brata.
Wojna to wojna, ale zabijanie kogoś na weselu to istne okropieństwo.
Jaki potwór zrobiłby coś takiego?
Jak gdyby ludzie potrzebowali więcej powodów, by bać się ślubu.
Moje panie.
Widzisz, lordzie Tyrionie? Nie jest tak źle.
Gdyby twój biedny mąż miał sprzedać muła i ostatnią parę butów,
byłoby go stać na zabranie cię w odwiedziny do Wysogrodu.
Skoro na świecie zapanował pokój, mogłabyś go trochę pozwiedzać.
Wybaczcie. Pora, bym zjadła trochę tego jedzenia, za które zapłaciłam.
W płaszczu czerwonym albo złotym, Lew zawsze ma pazury.
- Lecz moje równie ostre... - Bardzo ładnie. Idźcie już!
Kochany, może już to ogłosimy?
Posłuchajcie! Królowa pragnie coś nam powiedzieć.
Jakie to szczęście, że dane jest nam rozkoszować się tym cudownym jedzeniem.
Nie wszyscy jednak je mają.
Aby podziękować bogom za sprawiedliwe zakończenie wojny,
król Joffrey ogłasza, że resztki z tej weselnej uczty
zostaną rozdane najbiedniejszym mieszkańcom jego miasta.
Świecisz przykładem dla nas wszystkich.
- Przepraszam, ser Jaime. - Nic się nie stało, ser Lorasie.
- Twoja siostra wygląda przepięknie. - Twoja również.
- Czyżbyś nie mógł doczekać się ślubu? - Tak. Bardzo.
- Naszych ojców raduje sama myśl. - Z pewnością.
Być może sami powinni się ożenić.
Gdybyś naprawdę miał ożenić się z Cersei, zamordowałaby cię we śnie.
A gdybyś jakimś cudem zdołał najpierw umieścić w niej dziecko,
zamordowałaby je również. Na długo przed narodzeniem.
Na twoje szczęście nic takiego nie będzie mieć miejsca.
Bo nigdy się z nią nie ożenisz.
Ani ty.
- Wasze Miłości. Królu, królowo. - Lady Brienne.
- Cieszę się, że przyszłaś. - Nie jestem lady.
- To był pokłon? - Proszę o wybaczenie.
- Nigdy nie nauczyłam się dygać. - To ty zabiłaś Renly'ego Baratheona.
To kłamstwa, kochany. Brienne nie miała z tym nic wspólnego.
Szkoda. Pasowałbym na rycerza mężczyznę, który położył kres życiu tego zboczeńca.
Pragnę pogratulować wam obojgu i życzyć wam szczęścia.
Dość już wojen temu krajowi.
- Obyście rządzili długo i w pokoju. - Tak, tak.
Dziękuję. Obyśmy jeszcze cię ujrzeli.
Jesteś córką Selwyna Tartha. Urodzenie czyni z ciebie lady.
- Skoro Wasza Miłość tak mówi. - Jestem ci wdzięczna.
Przywiodłaś mego brata do Królewskiej Przystani.
On również uratował mi życie. Więcej niż raz.
Czyżby? Nie opowiadał mi tego.
- Nie ma czego opowiadać. - Ależ z pewnością masz o czym mówić.
Miecz Renly'ego i Catelyn Stark. A teraz mojego brata.
Zmienianie obozów musi być zaiste fascynujące.
I służenie tym lordom, którzy ci się podobają.
- Nie służę bratu Waszej Miłości. - Ale go kochasz.
Wasza Miłość.
Przyjdź do moich komnat, a osobiście cię przebadam.
- Nie zrobisz niczego takiego. - Wasza Miłość!
- Ta młoda dama prosiła o radę... - Niech lepiej poprosi Qyburna.
Qyburn! Żałosny człowiek.
Jego odrażające eksperymenty to wstyd dla Cytadeli.
- Bardziej odrażające niż twoje łapska? - Wasza Miłość!
- Jestem człowiekiem nauki. - Mój drugi brat wtrącił cię do lochu,
gdy go zdenerwowałeś. Jak myślisz, co zrobiłabym wtedy ja?
- Nie było moim zamierzeniem... - Ale jesteś denerwujący.
Denerwujesz mnie teraz. Samym faktem oddychania.
Wydam ci więc rozkazy. Masz opuścić moje bezpośrednie otoczenie.
Udasz się do kuchni i poinstruujesz, że resztki z tej weselnej uczty
mają zostać wyrzucone do psiarni. - Ale królowa Margaery...
Prawdziwa królowa rozkazuje ci, by resztkami nakarmiono psy.
Albo nakarmi się je tobą.
Złoty smok dla tego, kto strąci czapkę mego błazna!
- Jesteś w dobrym nastroju. - Owszem.
- Za przyczyną? - Drobnych przyjemności.
- Wasza Miłość, lordzie Tywinie. - Książę Oberynie.
Nie poznaliście jeszcze Ellarii. Oto lord Tywin Lannister
oraz Cersei Lannister, królowa regentka.
Teraz już chyba była królowa regentka.
Lordzie Tywinie i lady Cersei, oto Ellaria Sand.
- Panie, pani. - Miło mi.
Chyba nie poznałam jeszcze żadnego Sanda.
W Dorne to powszechne nazwisko. Mam 10 tysięcy braci i sióstr.
Bękarty są owocem pasji. Nie pogardzamy nimi w Dorne.
- Nie? Cóż za tolerancja. - Jakże wielką ulgą, pani,
musi być zdjęcie z ramion ciężaru królewskich obowiązków.
Tak wiele lat noszenia korony źle wpływa na kark.
Nigdy nie poznasz tego uczucia, książę. Szkoda, że twój starszy brat nie przybył.
Przekaż pozdrowienia. Oby podagra zelżała i pozwoliła mu znów chodzić.
Ponoć to choroba bogatych. Nie cierpisz aby na nią?
Szlachta w mojej części kraju prowadzi spokojniejszy tryb życia
niż szlachta dornijska. - Regionalne różnice.
W niektórych częściach kraju szlachta krzywo patrzy na bękartów.
W innych zaś wielki niesmak wywołuje gwałcenie i mordowanie kobiet i dzieci.
Masz szczęście, była królowo, że twą córkę, Myrcellę,
wysłano do miejsca tego drugiego rodzaju.
Cisza!
Zróbcie miejsce!
Zbyt wiele było tu dziś rozrywek. A ślub króla to nie rozrywka.
To tworzenie historii. Nadszedł czas rozwagi nad nią.
Panowie. Panie.
Przedstawiam wam króla Joffreya!
Oto i Renly, Stannis, Robb Stark oraz Balon Greyjoy!
Oto wojna pięciu królów!
Jestem prawowitym królem!
- Król na Północy! - Tak!
- Zdrajca! - Sam jesteś zdrajcą!
Jestem królem Siedmiu Królestw!
Niechaj rozpocznie się wojna!
- Renly, nie jesteś królem! - Won, zboczeńcu!
Ostrożnie!
Będziesz moim księciuniem!
- I kto ma teraz Północ, Starku? - Jestem prawowitym królem!
- Wyzwij mnie, Krakenie! - Ratunku, tonę!
To ja jestem królem na Północy!
Tylko nie dziki ogień!
Zapłać każdemu z nich na koniec po 20 sztuk złota.
Tak, panie.
Królowi podziękuje się w jakiś inny sposób.
Szarżuję!
I znów!
Jestem królem na Północy!
Szarża!
O, to twoja głowa!
Moi zacni towarzysze.
Wspaniała walka.
Proszę bardzo. Nagroda dla zwycięzcy.
Chociaż chyba jeszcze nie zwyciężyłeś.
Prawdziwy mistrz musi pokonać wszystkich przeciwników.
Z pewnością są jeszcze tacy, którzy wciąż ośmielają się
podważać moje prawa do tronu.
Wuju.
A może ty? Pewnie mają jeszcze jeden kostium.
Raz zasmakowałem walki. Wystarczy mi, Wasza Miłość.
Pragnę zachować resztki twarzy. Powinieneś walczyć osobiście.
To ledwie nędzna imitacja twojej prawdziwej odwagi na polu bitwy.
Widziałem ją wszak na własne oczy.
Zejdź z tego podwyższenia, dzierżąc swój nowy valyriański miecz.
I pokaż wszystkim, jak prawdziwy król zdobywa tron.
Ale bądź ostrożny.
Tamten karzeł oszalał, zdaje się, z nadmiaru żądzy.
Cóż to by była za tragedia, gdyby król stracił cnotę
tak długo przed nocą poślubną.
Wino z dobrego rocznika.
- Jaka szkoda, że się rozlało. - Nie rozlało się.
Ukochany, wróć do mnie. Czas, by mój ojciec wzniósł toast.
Jak mogę spełnić toast, jeśli nie mam wina?
Wuju, posłużysz mi za podczaszego, skoro jesteś zbyt tchórzliwy na walkę.
- Czuję się zaszczycony, Wasza Miłość. - To nie miał być zaszczyt.
Przynieś mi puchar.
Na cóż mi pusty?
Napełnij go.
Klękaj.
Uklęknij przed królem.
Na kolana.
Kazałem, byś uklęknął!
Popatrz, podano pasztet!
Moja królowo.
Wspaniały! Cudowny.
Mój ty bohaterze.
- Możemy już odejść? - Sprawdźmy.
Wuju!
Dokąd to? Zostałeś moim podczaszym.
- Chciałem zmienić to mokre ubranie. - Ależ nie.
Podobasz mi się w tym ubraniu.
Podaj mi wino.
Pośpiesz się. Pasztet jest suchy.
Dobry.
Ale trzeba go popijać.
- Proszę, lady Sansa jest zmęczona... - Nie.
Nie, zaczekasz tu...
Wasza Miłość?
To nic takiego.
- On się dusi! - Pomóżcie biednemu chłopcu!
- Pomóżcie królowi, wy durnie! - Odsuń się!
Ostrożnie!
Pomóżcie!
Chodź ze mną.
Jeśli chcesz żyć dalej, musimy odejść.
Nie dotykaj go!
Proszę, Joff.
Pomóżcie mu!
Mój syn...
Król nie żyje.
On to zrobił.
Otruł mojego syna, a waszego króla.
Pojmać go!
Natychmiast!
W płaszczu czerwonym albo złotym,
lew zawsze ma pazury.
Lecz moje równie ostre są
i sięgną twojej skóry.
Równie ostre są i sięgną twojej skóry.
Tak gadał ten lord Castamere
tęgiego zgrywając zucha.
Dziś w jego zamku płacze deszcz,
którego nikt nie słucha.
Dziś w jego zamku płacze deszcz
i nie ma kto go słuchać.