Tłumaczenie: JENOVA64
Człowieku, skąd ich się tyle wzięło?
Spójrz! Jest ich 2-3 tys. A może i więcej.
Pierwszy, pierwszy.
W waszym kierunku zbliża się duży oddział bojowników.
Przygotujcie się na walkę. Pierwszy, pierwszy.
Chłopaki, zaczynamy!
Ognia!
Naprzód!
Szahid, Szahid! Co się dzieje? Co to za strzelanina?
Wpadliśmy w zasadzkę.
Wycofajcie się. Mamy ważniejsze zadanie.
Rozumiem.
Pierwszy, tutaj dziesiątka!
Duży oddział bojowników przemieszcza się
w kierunku północno-wschodnim.
P R O R Y V
Towarzysze, z maszyn!
No dawajcie.
Baczność!
Wyrównać!
Równo!
W kolumnie marsz.
Spocznij!
W lewo zwrot naprzód marsz!
20 zgłoś się, tutaj 51. Jak mnie słyszysz? Odbiór.
Tu 20. Słyszę cię 51.
Wracam do bazy. Na pokładzie mam siedmiu rannych.
Przygotujcie się do spotkania. Jak mnie słyszysz? Przyjąłem.
Chcę wracać do domu.
Co z tobą?
Wszystko w porządku. Wszystko w porządku.
Nie strzelaj! Nie strzelaj!
Cholera!
303 do 51.
Opuściliśmy strefę zagrożenia.
Wszystko jest w porządku. Widoczność jest dobra.
- Rozumiem cię 303. - Wracam na podstawowy kurs.
Rozumiem. Lecimy za tobą.
Wstawaj, psie!
Nie mogę.
Bezwartościowy śmieć!
Walerka!
Dlaczego ich zabijasz? Kto będzie nosił ciężary?
Nie twoja sprawa.
Dawaj, dawaj! Szybko!
- Żołnierzu, gdzie jest kapitan? - Został w helikopterze.
Trzymaj się, biedactwo. Trzymaj się.
Wszystko będzie w porządku. Będziesz jak nowo narodzony.
Pietia! Bracie! Pietia!
- Jak tam? Wszystko w porządku? - W porządku.
Uh! Ale gorąco! A w helikopterze nie działa klimatyzacja.
Aniuta! Tu jestem!
Potrzebna mi medyczna pomoc!
Pozwól mi spojrzeć, towarzyszu majorze.
Ręce przy siebie! Puść, mnie mówię!
- Nie denerwuj się. Zostaw to. - Gdybyś tylko wiedział, co przeżywam.
Za dużo sobie pozwalasz!
Aniuta, dlaczego jesteś taka nieprzystępna?
Pokaż, co tam masz?
A ty, co się tak gapisz?
Chłopaki, wdzieliście to? Ale z niej suka.
Jedną noc kładzie się w jednym namiocie, a rano budzi się w drugim.
- Ty! - Co jest?
Co jest?
- Za brata cię zabiję! - To dlaczego, on się na mnie rzuca?
Ja sam go zaraz zabiję!
Uspokój się! Odbiło ci?
Po wszystkim, Siemion. Wystarczy.
Kretyn!
- Wiesz... - Co?
- Zakochał się! - W kim? Aniucie?
- Nie wiedziałem.
- Już w porządku. - Wcale nie. Nie zmieniła mi bandażu.
- Nieźle się na ciebie zdenerwowała! - Tak.
- Jest nienormalna tak jak i on.
- Dobra chodźmy. - Chodźmy.
- Jest pyszne.
- Smaczne...
Przyszły rozkazy, żeby udać się do Dagestanu.
Znowu Dagestan! Dlaczego? Mało nam było ostatnim razem, panie Kirkpatrik?
Im weźmiemy więcej zakładników, Tym szybciej Rosja spełni nasze żądania.
- Już ich wzięliśmy. - Więc musimy podnieść stawkę.
Zrozum, Murad, wtedy sytuacja zmieni się diametralnie.
Rozsiodłaj go!
Którędy teraz idziemy?
Tędy. Tak jest dla nas najłatwiej.
A tędy? Jest krócej.
Bądź ostrożny, bo inaczej...
A z nami się rozliczyliście?
Oczywiście, pieniądze zostały już przesłane na wasze konta.
Nie kłamiesz?
Przecież się dogadaliśmy.
Będziemy dobrze wywiązywać się z naszej umowy.
- Glover, wszystko w porządku. - Musimy się spieszyć.
Dziękuję, ojcze.
No mów!
Zmieniłeś się ostatnio, Murad.
Ludzie są niezadowoleni.
- Na twoim miejscu... - Ty nigdy nie będziesz na moim miejscu.
Nie poddawaj się emocją. To może źle się skończyć.
- Dla kogo? - Dla nas wszystkich.
Jesteś wolny. Na razie cię nie potrzebuje.
Niech Allah zdecyduje.
- Czołem, Towarzyszu Generale! - Cześć Sasza!
Duży oddział wroga liczący co najmniej
2000 osób, zmierza się w naszym kierunku.
Myślę, że wróg stara się ujść w góry.
Żeby przeciąć drogę przeciwnikowi, musimy
zająć pozycje na wzgórzu na współrzędnych 785-0,
które znajduje się na tym zboczu.
Niestety nasza obecność w tym regionie jest zbyt mała.
Armia wciąż się gromadzi. Mamy tylko jeden desantowy pułk,
rozproszony w garnizonach na obszarach zaludnionych.
Co sugerujesz?
Jest tylko jedno zejście ze stoku. Nie można go obejść.
Jak długo musimy je utrzymać?
Góra dwa dni.
Szewkunow, przypilnujesz szlaku.
Nie mam wystarczającej liczby żołnierzy. Mam tylko jedną kompanię.
Oddział desantników jest wart cały batalion.
Ważny jest czynnik zaskoczenia.
Zajmij ten przyczółek i utrzymaj, póki nie przybędą większe siły.
Dwa bataliony 84. Pułku są już w drodze.
Wygląda to zbyt łatwo.
Nie rozumiem.
Posiłki mogą nie zdążyć.
Nie jesteśmy pierwszy dzień w armii.
Wszyscy dobrze to rozumieją.
Pozwól mi osobiście dowodzić oddziałem.
Nie pozwalam.
- Kto jest dowódcą oddziału? - Kapitan Karcew.
- Co to za oficer?
- Jest weteranem.
Usiądź. Naszym zadaniem jest zapobiec przełomowi przeciwnika.
Jakieś dodatkowe pytania? To wszystko. Jesteście wolni.
Stu przeciw dwóm tysiącom.
Aliosza, w tym oddziale służy twój Wańka.
Wiem.
W centrali potrzebuję młodych i zdolnych oficerów. Może...
Dziękuję, nie.
- Witam, moja piękna! - Cześć.
- Jak się masz, moje słońce? - Dziękuje, w porządku.
Przyniosłam to dla ciebie.
Czy słyszałaś, co powiedział prezydent?
Co się teraz stanie?
Moja piękna...
Czy wiesz, ile wojen było w moim życiu?
Afganistan, Angola...
Karabach, a teraz Kaukaz. A tam teraz jest i Wańka.
Ale ja mam nadzieję i wierzę.
Wszystko będzie w porządku.
Tak.
Tak, na pewno. Jestem pewna.
Wania, Kazakow potrzebuje młodego oficera do sztabu.
Myślałem, że może chciałbyś...
Ojcze, teraz rozmawiasz? Z synem czy porucznikiem?
Nie zamierzam ukrywać się za twoimi plecami.
Sam wiesz.
Jestem synem generała, a nie generalskim synkiem.
Wszystko będzie w porządku.
No cóż, nie mówmy już o tym.
Trzymaj, zadzwoń do matki.
Dodzwoniłeś się do apartamentu Seliwanowów. Nie ma nas w domu. Zostaw wiadomość.
- Mamy nie ma domu. Szkoda.
Cześć, mamo. U mnie wszystko dobrze. Obok mnie jest tata.
Tęsknię za tobą. Jak Ksiusza? Czy jest już na porodówce?
Bądź z nią, kiedy będzie rodzić.
Mamo, nie martw się o mnie i o Tate. U nas wszystko dobrze.
Ksenia i ja postanowiliśmy dać naszemu synowi na imię Aleksiej.
To wszystko. Na razie. Zobaczymy się za trzy miesiące.
Tęsknie cię i kocham cię. Na razie.
Halo, halo!
Aleksiej?
Więc Aleksiej Iwanowicz będzie.
Nie spodziewałem się tego. Dziękuję.
- Ojcze, daleko jeszcze?
Jeśli się pospieszymy, dotrzemy jutro rano.
Musimy się pospieszyć! Czy jest krótsza droga?
Jest na tamten świat.
Filozof! Zamknij się starcze, inaczej...
Nie możesz mnie przestraszyć. Nie mam się już czego bać.
- Widziałeś, co robię z więźniami? - Tak. Twój ojciec by tego nie zrobił.
- Mojego ojca w to nie mieszaj.
W Koranie nie mówi się, że otrzymasz miejsce w
niebie, jeśli zabijesz człowieka z innej wiary.
- Twoje ręce są po łokcie we krwi.
Zamknij się starcze i pamiętaj, jeśli nie
jesteś z nami, to jesteś przeciwko nam.
- Allah jest miłosierny. Uczy nas pokoju i harmonii.
Jeśli zabijesz wszystkich, kto pozostanie, aby żyć w naszym kraju?
A ci! Do niedawna tańcował pod palmami,
A teraz uczy mnie, jak modlić się do Allaha.
Nie trzeba mnie uczyć.
Ojciec nauczył mnie dawno temu.
Można wejść? Towarzyszu pułkowniku.
Witam, panie pułkowniku.
Sytuacja jest złożona, towarzyszu kapitanie.
Cała nadzieja leży w twojej kompanii.
Zrozumiałem.
Towarzyszu pułkowniku...
Nikolajewicz...
Jeśli coś się ze mną stanie, zadbaj o moją rodzinę.
Zrozumiałem, Andriusza.
Powodzenia.
O, towarzysz porucznik.
Dlaczego jesteś taki smutny?
Nie jesteś wygadany, towarzyszu poruczniku.
Ty nigdy nie kochałeś? Dla kogo twoje serce się smuci?
Nie wiem.
Jesteś jak dziecko.
Czas na mnie.
Sierioża!
Wybacz mi.
Za co?
Ty nic nie rozumiesz.
Tak czekałam. Tak wierzyłam.
Ania. Kochanie. Gdybym tylko wiedział...
- Chcę ci powiedzieć... - Nic nie mów.
Wiesz, wyjeżdżam za trzy dni. Przyjedzie kolejna zmiana.
Jak to?
- Dawaj, dawaj!
Dawaj, dawaj! Szybciej! Dawaj, chłopaki, szybciej!
Dawaj, dawaj! Zabieraj nas!
- Sierżancie! - Tak!
Weź zwiadowców i sprawdź tamten las.
Potem zorganizuj tam obronę! Idź!
- Trzeci pluton! - Tak!
Macie pilnować prawego i lewego stoku. Tak jest!
A ty zaminujesz okolicę tamtego lasu! Dawaj, dawaj!
Zadanie wykonane. Wracam do bazy.
Żwawo, chłopaki, szybciej! Musimy się okopać!
Szybciej, chłopaki, szybciej!
Chłopaki, ostrożnie!
Spójrz co to za pogoda. Dobrze że śnieg nie pada.
Wtedy nie będzie helikoptera z uzbrojeniem.
Nikita. - Co jest?
Posłuchaj, jeśli będę ranny, dobij mnie. Nie zostawiaj mnie "duszmanom".
- Przestań!
- Sierżancie...
- Nie bój się, dobiję.
Towarzyszu sierżancie, ile to jeszcze potrwa?
Jeszcze dla moich synów zostanie.
- Rakita, po jaką cholerę się tu pchałeś?
Czemu nie siedziałeś w domu?
- Chcę zarobić na nowe mieszkanie. - Tak.
- A ja chcę zrobić karierę w policji.
- Nie zarobisz tu na mieszkanie. Wiem, prędzej hemoroidów się nabawię.
Dawaj, prześpię się trochę dopóki nie
zaatakują ci międzynarodowi terroryści.
- Synku, przypomnij mi, jakie cechy wojsko kształtuje w żołnierzu?
Armia w kształtuje do trzech głównych cech:
nienawiść do pracy, głęboki sen i nadmiernie duży apetyt.
Najważniejszy jest sen. Tylko on przybliża nas do powrotu do domu.
Ale tobie jest za wcześnie, żebyś o tym myślał.
To wszystko. Spocznij!
- Jak ci idzie, Azarionow? - Bardzo dobrze, kapralu.
A te paskudy z cywila są teraz na dyskotekach z naszymi dziewczynami.
A my tu gnijemy.
Trzeba im wydać broń i przywieźć tutaj.
Kiedy wrócę będę lał tych gnojków.
Zamknij się!
Cicho!
- Nie możemy ich przepuścić. - Nie przepuścimy.
- Uda nam się? - Nie pękaj.
Nie strzelaj, dopóki nie wejdą na pola minowe.
Nafaszerujmy ich ołowiem!
Tajfun, Tajfun, tu granit! Towarzyszu kapitanie...
Towarzyszu kapitanie, pomoc się spóźni, batalion wciąż w drodze.
Cholera...
Pięknisiu, co z tobą? Strzelaj!
Nikita, biegnij szybko do porucznika i powiedz mu, że zachodzą nas z prawej.
- Rozumiesz? - Zrozumiałem.
Kurwa!
Tu Kurbaszyn. Rosjanie się okopali.
Potrzebujemy moździerzy, bez nich się nie przebijemy.
Asłan kazał się wycofać. Przegrupujemy się. Odwrót, odwrót!
Coś się tam rusza, pewnie coś knują.
Co my tu robimy? Po co tu przyjechaliśmy?
Kajum, Zamknij się!
Jesteśmy żołnierzami. Kiedy nam rozkazują, przyjeżdżamy
wykonujemy, a kiedy wracamy napełniamy i tankujemy.
Towarzyszu kapitanie, mamy jeńca. Mówi po rosyjsku.
Jestem byłym oficerem.
Nie ma "byłych oficerów".
Dlaczego, dlatego że składałem przysięgę?
Ciągle powtarzają tylko, "obowiązek, obowiązek, obowiązek".
Zamknij się!
Nic im nie jestem winien! Nie mam domu, pieniędzy, ani chwały.
Sierioża...
Pozwól mu odejść.
Wstawaj! Idziemy!
Każdy ma swoją własną drogę.
Jesteś cały?
Przeszedłeś bojowy chrzest, gratuluję.
Pokazaliśmy im
co to są rosyjscy spadochroniarze.
Tylko góry są silniejsze od nas, a nad nami tylko gwiazdy.
- Zabijałeś naszych? Zabijałeś naszych?
Naszych? Tylko w walce.
Stój!
Palisz?
Tak.
A teraz krzycz: "Allah akbar!"
Spierdalaj!
Sam spierdalaj!
Chłopaki, jestem z Moskwy. Czy jest tam jakiś ziomek?
Tak!
Pokaż pysk poślę ci nabój.
Dawaj "pogadamy".
Dawaj!
Kajum, nie bądź głupi, przecież nie jesteś z Moskwy.
A jaka to różnica?
Przeżyjemy!
Witaj ziomku!
- Dobrze się czujesz?
Myślałem, że nie dam rady! Prawdziwy niedźwiedź!
Suki! Twarz zepsuli!
Co tak siedzisz?
Jestem spragniony!
- To się napij! - Nie mogę trzymam granat.
- A gdzie jest zawleczka? - Nie wiem.
Chciałeś się wysadzić w powietrze?
Żeby nie dostać się do niewoli.
Mógłby się nam przydać.
Myślisz, że się boję? Boje się? Tak?
Chcesz umrzeć?
Mamo, jak boli.
Jak boli...
Mamo...
Krasulin.
Nie wychylaj się! Co ty wyprawiasz?
- Rozpoczynamy atak. - Zaczynajcie. Pomożemy. Do Ataku!
Zrozumiałem, Zaczynamy walkę.
Do ataku.
Trzymaj się, Andriusza. Wszystko będzie dobrze.
Damy ci zastrzyk. Trzymaj się! Trzymaj się, Andriusza! Trzymaj się!
Nie zabili mnie, tylko ranili prawda?
Niedługo będziesz w domu. Wrócisz do mamy, i do swojej dziewczyny!
Trzymaj się! Trzymaj się!
- Żyję. - Żyjesz, trzymaj się!
- Zimno mi. - Trzymaj się. Pojedziesz do szpitala.
Ognia!
Tajfun, Tajfun, tutaj granit! Zgłoś się!
Kapitanie, bez artylerii długo nie wytrzymamy!
Wiem!
Tajfun, tu granit. Walczę przeciwko przeważającym siłom wroga.
Potrzebujemy wsparcia artyleryjskiego!
- Przyjąłem. Trzymajcie się. Pomożemy wam. Odbiór.
Dajcie nam natychmiastowe wsparcie! Otwórzcie ogień!
- Otwórzcie ogień! - Trzymaj się, pomożemy.
- Kiedy?! Kiedy? - Pomożemy wam.
- Otwórzcie ogień! - Zrozumiałem cię, granit.
Trzymajcie się! Suka!
- Powinien dostać wsparcie artylerii. - Jest za wcześnie.
Niech przyciągną większą liczbę bojowników.
W przeciwnym razie wszystko zepsujemy.
- Są w ciężkim położeniu.
- Myślisz że o tym nie wiem! - Przepraszam.
Po prostu nie mogę wytrzymać, wiedząc co przeżywają nasi chłopcy.
Piętnasty, piętnasty! Jak długo jeszcze mamy na was czekać!
Naprzód marsz!
Granit, granit, tu berkut! Granit, granit, tu berkut!
Nie wytrzymamy!
Towarzyszu kapitanie porucznik Seliwanow prosi o pomoc. Otaczają ich.
Matarin!
Matarin! Bierz swoich ludzi, i idź pomóc Seliwanowi.
Jeśli będzie zbyt ciężko, macie tu wrócić.
Szybciej, szybciej, chłopaki!
Trzech chłopaków i Rakita za mną! Szybciej!
Szybciej, szybciej, chłopaki!
Towarzyszu pułkowniku, będą posiłki dla Karcowa?
A jak myślisz, kim ja jestem, czarodziejką? Zrozumiałeś?
Tak.
Spójrz na siebie, jak ty wyglądasz?
Jesteś nieogolony, towarzyszu kapitanie.
Jeśli znów cię zobaczę, w takim stanie, wyciągnę konsekwencję. Zrozumiałeś?
Zrozumiałem, towarzyszu pułkowniku.
Jesteś wolny! Idź już!
Fiodor!
Co z chłopakami?
Jeszcze nic nie wiem.
Pewnie źle?
Nie zadręczaj się.
Jeszcze nie otrzymaliśmy żadnych rozkazów. Ale wkrótce przyjdą.
Siemion! Śpisz?
Rozmyślam.
Obudź się! Wstawaj!
Dobrze. Już nie śpię. Co jest?
Odpalaj helikopter!
Kapitanie zwariowałeś?
Jesteś kompletnie szalony!
Zachciało ci się zostać bohaterem.
Musimy ich ratować. Jesteś ich ostatnią nadzieją.
Dobrze, kapitanie.
Przez ciebie pójdziemy pod trybunał.
Wyrzucą nas z wojska. No i dobrze.
Życie będzie spokojniejsze.
Pospiesz się. Czas ucieka. Grzebiesz się jak karaluch.
Dobrze. Nie krzycz, kapitanie. Spróbujmy.
Może się uda.
A karaluchy są twarde..
No co? Ruszajmy już.
Towarzyszu kapitanie, Fiodorze, proszę, zabierz mnie ze sobą.
Nie mogę!
Stożarow!
Co to ma być?! Zatrzymaj to natychmiast!
Jestem gotów wziąć odpowiedzialność, ale później!
Co mi po twojej odpowiedzialności?! Pod sąd wojskowy mnie podstawiasz!
Wysiadać!
Dobrze! Leć! Pomóż chłopakom.
Pomóż im, jak tylko możesz! Z Bogiem!
Fiodorze, powiedz Sierioży że go kocham!
Boże jeśli możesz, pomóż im. Pomóż im, proszę.
Berkut, tu granit! Berkut tu granit! Odbiór!
Towarzyszu kapitanie, nie wytrzymamy! Nie wytrzymamy!
Utrzymajcie się! Dopóki nie zabierzemy rannych.
Zrozumiałem!
Borja, bierz chłopaków i idź. Idź, będę was osłaniał!
Wycofujcie się wszyscy. Wycofać się.
Rakita! Rakita! Wycofujemy się!
Wycofują się! Skoncentrujcie ogień!
Seliwanow, utrzymaj pozycję. Trzymaj pozycję!
Słyszysz mnie? Odbiór!
Trzymajcie się chłopaki! Trzymajcie się!
Co teraz będzie?
No i co teraz, Rusku? Nawojowałeś się.
Właśnie urodził mi się syn.
- Iwan dzwonił.
Mówił, że u niego wszystko dobrze. Przyszedł do niego ojciec.
Mówił że siedzą i sobie rozmawiają.
A ja wiem, co tam robią. Pewnie piją bimber.
Co robi Aleksiej Iwanowicz? Jest tam służbowo?
Nie, dzisiaj wraca do Moskwy.
- Jak tam nasz mały Seliwanow trzeci? Znowu kopie?
Kopie.
Lekarze mówią, że wszystko jest w porządku.
Dzięki Bogu!
Towarzyszu kapitanie, musimy się wycofać.
O czym ty mówisz, poruczniku?
Musimy ratować pozostałych żołnierzy.
Chyba siebie samego.
Kapitanie, to są nasi ludzie, a ty i ja jesteśmy za nich odpowiedzialni.
Poruczniku, mamy rozkaz utrzymać pozycje. Straciłem połowę ludzi na próżno?
Pokonali nas!
Mitarin, jeśli się boisz, idź i strzel sobie w
łeb jak człowiek. Powiem, że poległeś w boju.
- Jeśli uciekasz, zabiję cię osobiście! - A co z helikopterami i artylerią!
Dlaczego mamy za nich ginąć?
Zapomniałeś już, jaki mundur masz na sobie? Czy muszę ci przypomnieć, sukinsynu!
Glover, odbiór. Glover, odbiór.
Glover, odbiór! Glover, odbiór! Glover, odbiór!
Nie drzyj się!
- Synowie kurew! Zniszczyli grupę Glovera! - Ilu z nich zginęło?
Wszyscy zginęli.
- Nie panikuj, Rosjan jest niewielu. - Straciłem wielu moich ludzi. Rozumiesz?
- Mówiłeś że załatwimy ich z marszu. - W ten sposób się nie przebijemy!
Nie ma innego wyjścia! Rosjanie załatwią nas swoją artylerią!
Mamy mało czasu. Idź, i atakuj!
To nie ma sensu! Pilnie musimy negocjować!
Może uda nam się ich przekupić albo przestraszyć?
Wiesz że, ze spadochroniarzami to nie przejdzie!
Mimo wszystko! Generale, musimy spróbować!
Dalej, dowódco! Porozmawiaj z nimi!
Jesteś ich byłym oficerem! Wysłuchają cię!
Idź i zaakceptuj wszystko! Nie gińmy tu na darmo!
Lola, Lola, masz go na celowniku?
Ruskiego, mam.
Andriucha, to ty?
- Cześć.
- Cześć, Murad.
Ciągle jesteś kapitanem.
Wiesz, jaki jestem. Dupy lizać nie potrafię.
Czego chcesz?
Posłuchaj, jest nas ponad 2000. Nie macie żadnych szans.
Jeśli chcesz uratować życie swoim żołnierzom, daj nam przejść.
Pamiętasz jak to było w Afganistanie?
Obawialiśmy się zdrady bardziej niż śmierci.
A teraz mi to proponujesz!
- Żal mi ciebie! - Żal ci mnie? Siebie pożałuj!
Jesteś oficerem, Murad!
Spójrz na ciebie! Jak możesz tak żyć, zdradzając samego siebie?
Nie rozumiem tego i nie chcę tego zrozumieć.
Rozumiesz?
Lola, zabij obu!
Strzelaj! Strzelaj, kiedy mówię! Rozwal obu, suko!
Muszę zabić wściekłego szakala!
Jesteśmy tej samej wiary i krwi, musimy trzymać się razem.
Módl się! Bądź mężczyzną!
Zaczekaj! Nie strzelaj!
Będę twoim niewolnikiem. Przysięgam na swoją matkę!
Módl się, to wszystko, co mogę dla ciebie zrobić.
Co cię trapi? Tęsknisz za domem?
Między innymi.
Nie płacz. Niedługo otrzymasz bojowy order.
Przedziurawisz sobie mundur i powiesisz, chyba że przedziurawią ci czoło.
Zamknij się Kajum.
- Utrzymamy się, towarzyszu sierżancie. - A gdzie mamy niby iść! Pij!
Posłuchajcie! Helikoptery!
Posłuchajcie!
To nasze helikoptery!
Jesteśmy tutaj! Jesteśmy tutaj! Przylecieli! Nie zostawili!
Chłopaki! Chłopaki! Za mną!
Ognia!
Zabierzcie rannych! Szybciej, chłopaki, szybciej!
Zrobiliśmy to! Jest Bóg! A gdzie jest mój brat, Sierioża?!
Fiedia! Bracie!
Boli mnie.
Tylko mnie nie zostawiaj!
O czym ty mówisz? Nie bądź głupi! Aniuta na ciebie czeka! Słyszysz?
Jeszcze zabawimy się na weselu!
Dobrze, być wśród swoich.
Nie odchodź! Sierioża!
Sierioża! Słyszysz, Sierioża!
Ostrożnie!
Dlaczego przyleciał tylko jeden helikopter?
Gdzie są posiłki? Gdzie jest amunicja?
Gdzie, gdzie? Powiedzieć ci gdzie!
Wiesz, gdzie!
- Kajumow, masz amunicję? - Nie.
Wszyscy jesteśmy bez amunicji. Nie widzisz?
Panowie, sytuacja jest taka. Nie mamy czym już walczyć.
Możemy wybrać: śmierć albo niewola.
- A pomoc? - Nie dotrze.
Jakie macie propozycje?
Nie poddam się. Będę walczył do końca.
Nie chce umierać w wieku 19 lat.
Nie chodzi o to, kiedy umrzeć, ale jak umrzeć.
Najlepiej z klasą.
Więc tak...
Pozwolimy tym gadom podejść bliżej, wezwiemy
artylerie, aby zbombardowała naszą pozycję
i rozpoczniemy walkę z bliska. Nie wezmą nas do niewoli.
Nasi pokryją nas wszystkich artylerią.
Przynajmniej rozruszamy się trochę przed śmiercią.
Wytrzymaj!
No i co, amunicja się skończyła?
Przestraszyłeś się. Boisz się?
Nie bardzo!
Nie jesteś zbyt zdenerwowany, kapitanie. W Afganistanie walczyłeś?
Ja walczyłem.
Żyć chcesz?
Zrzuć go z urwiska.
Jesteś głupi? Żyć nie chcesz?
To koniec.
Zrób to kapitanie, a będziesz żył. Daję ci słowo oficera.
Oficera...
Tajfun, tu granit! Jak mnie słyszysz? Odbiór!
Granit, słyszę cię! Odbiór!
Tajfun, tajfun, prosimy o ogień artylerii na nasze pozycje!
Otwórzcie ogień na nasze pozycje! Będziemy żyć! Niech żyje Rosja!
Wykonać, pułkowniku.
Co to jest, Rusinow?
Babcia dała mi. Powiedziała, żeby zapalić, kiedy będzie ciężko.
Dobrą masz babcie, Rusinow.
Dalej, Kajumow! Pokażmy, tym suką, jak umiera ruski desant.
Nie łam się.
Nie ma się czego bać. Mogą cię zabić tylko jeden raz.
Musi tam gdzieś być. Tylko gdzie?
Kto?
Mój syn.
Przed armią, tak pohulałem że musiał się ostać tam jakiś syn.
- Więc dobrze się zabawiłeś? - Wystarczająco.
Ostał się więc.
To co, panowie... Chodźmy.
Chodźmy, chodźmy...