www.baiscopelk.com
මෙම උපසිරැසි www.baiscopelk.com අඩවියෙන් නොමිලේ නිකුත් කළ උපසිරැසි වන අතර චිත්‍රපටයේ පිටපත ගැන කිසිම වගකීමක් අප දරන්නේ නැත.
හැම ඉරක් එක්කම අලුත් දවසක් උදාවෙනව.
අලුත් ආරම්භයක්.
මම පාර්ථනා කරනව අදට වඩා මේ දේවල් හෙට හොද වේවි කියල.
නමුත් මට එහෙම නෙමෙයි. මගේ නම ඊප්.
මේ මගේ පවුල. කෲඩ්.
ඔයාල දැනටම හොදාකාරව දැනගත්තෙ නැත්නම්, සත්ව සම්
හා ඇල නළල්තලයන් වලින්, අපි ගුහා වාසීන්.
ගොඩක් දවස් අපි ගත කරන්නෙ අපේ ගුහාවෙ,
අන්ධකාරයෙ.
රැයකට පසු රැයක්, දිනකට පසු දිනක්.
ඔව්, ගෙදර සුන්දර ගෙදර.
අපි එළියට ගියාම, අපිට කෑම හොයාගන්න දුෂකර වෙනව
මේ අමිහිරි සතුරු ලෝකයේ.
ඒ වගේම මම සටන් කරනව මගේ පවුල ආරක්ෂා කරගන්න.
අපි තමයි මේ ප්‍රදේශයේ ඉන්න අවසාන උදවිය.
මෙහේ අසල් වාසියො හිටිය.
ගොර්ත්ස කන්දකට යට වුනා.
හෝර්ක්ස්ල වාලුකා නාගය ගිල ගත්ත.
එල්ෆ්ස් මදුරු දෂ්ට කිරීම්.
ත්‍රෝග්ස් සුලභ හෙම්බිරිස්සාවෙන්.
කෲඩ්ස්ල... ඒ කියන්න අපි.
කෲඩ්ස්ල බේරුනා, මොකද මගේ තාත්ත නිසා.
ඔහු ශක්තිමත්, ඒ වගේම නීති පිළිපදිනව,
ගුහාවෙ බිත්තිවල ඇදල තියෙන්නෙම:
අලුත් මොනවම හරි දෙක නරකයි. කුතුහලය නරකයි.
රෑට එළියට යන එක නරකයි.
මූලිකව, විනෝදජනක ඕනෙම දෙයක් නරකයි.
මගේ ලෝකයට සාදරයෙන් පිළිගන්නව.
නමුත් මේක තමයි ඒ ඔක්කොම ඇසිල්ලකින් වෙනස් වුන විදිහ ගැන කතාව.
මොකද අපි දන්න නැහැ අපේ ලෝකය
විනාශ වෙන්න ඔන්න මෙන්න කියල.
ඒ වගේම අපේ ගුහා බිත්තිවල නීති තිබ්බෙ නැහැ
අපිව ඒකට සූදානම් කරන්න.
ඔයා හරි නම් මගේ සංඥ්ඥාව එනකම් ඉන්න ඕනෙ, ඊප්.
රීප්.
අපි සදාකාලිකව ගුහාව ඇතුලෙ හිටිය.
දවස් තුනක් කියන්න සදාකාලයම නෙමෙයි.
ඒක එහෙම තමයි මේ පවුල එකක්.
ඊප්, ඔයා පහළට එනවද?
ඔයා බොහොම... බොහොම චමත්කාරජනක වෙලා.
නෑ, නෑ, නෑ, සැන්ඩි!, මෙහෙට එන්න ආපහු!
මතකනෙ සංඥාව. හොඳ කෙල්ලො සංඥාව දෙනම් ඉන්නව.
ආගා! මම සැන්ඩිව අල්ලගත්ත ගමන් ආපහු යනව ඇතුලට, ඔයාට පුලුවන් සංඥාව දෙන්න.
එපා. ඔයා දැනටම එළියට ඇවිත්නෙ ඉන්නෙ.
මම ඔයාගෙ සංඥාව එනකම් බලා ඉන්නව, තාත්තේ!
ඒකට කමක් නැහැ. තන්ක්. එන්න එළියට.
නමුත් ඔයා මට සංඥාවක් දුන්නෙ නැහැ නේ, මම කොහොමද දන්න ඔයා මගේ තාත්ත කියල?
සංඥාව ආවෙ නැහැ ඉතින් ඔයා දන්නව මේ මම කියල. මාව සතෙක් කාල නැහැ කියල ඔයා දන්නව එතකොට.
එහෙනම් ඇයි සංඥාව සතෙකුගෙ සද්ධයක් වෙන්නෙ?
මම අදහස් කලේ, ඒකෙන් මේ දේවල් පැටලවෙන්නෙ නැද්ද?
මම තවම ඔයාගෙ සංඥාවට බලා ඉන්නව.
අම්මේ, අපි යන්න ලෑස්තී.
අම්මේ?
මම තවම ජිවත් වෙනවා!
එයා තවම ජීවත් වෙනව.
අනික ඔයා තවම මහතයි.
උදේ කෑම සෑදුම!
මට නියම ගුහා වාසීන්ගේ හැසිරීමක් දකින්න ඕනෙ එළියේදි.
අපි මේක ඉක්මනින් කරනව. අපි මේක සද්ධෙන් කරනව,
අපි මේක පවුලක් විදිහට කරනව.
ඒ වගේම "කවදාවත් බය නොවී ඉන්න එපා එපා".
— The Croods — — ලොව මුල්ම සවාරිය —
— ღ සමීර කරුණාරත්න ღ කළ උපසිරැසි ගැන්වීමක්. කරුණාකර පරිවර්ථන අයිතිය සුරකින්න —
යේයි... උදේ කෑම....
හරි. කවුද ඉදිරිපත් වෙන්නෙ? අපි ඒකට උඩ දාල බලමු.
එයා උඩ ඉන්නකොට ඉල්ලන්න. ඔලුව!
විලිගය. තන්ක්ස් ඉන්නෙ. ස්ථානගත වෙන්නෙ!
හරි. තන්ක් යන්න!
ඉක්මනට, තන්ක්.
අන්න එහෙම! ගුහාවටම ගෙනියන්න!
බබාව මුදාහරින්න!
අල්ලගන්න, සැන්ඩි, යන්න!
උන්ව අල්ලගන්න, අම්මා!
වයසක කාන්තාව වැටුනා!
ඊප්, මගේ පලිය ගන්න!
ස්තුතියි.
— ඊප්! — අල්ලගන්නෝ!
හෙයි, තාත්තෙ, අපිට දැන් කන්න පුලුවන් ද?
ගෙදර යනකම් ඉන්න.
ඊප්. තිරින්ස පාගන්න!
ඊප්!
කාටද බඩගිනි?
නියම එකක්, තාත්තා.
මෙන්න එහෙනම්, තන්ක්. බොන්න.
— සමාවෙන්න, තාත්තා. — පේන හැටියට නම් ක්ෂණික ආහාර වගේ.
ඒකට කමක් නැහැ. මම ගිය සතියෙ කෑව.
පුරුක් දෙකේ අනතුරු ඇගවීම!
යන්න, යන්න, යන්න.
එන්න, එන්න.
අනධකාරය මරනය ගේනව! අපි මේක දන්නව.
පුන් සඳක් තියෙන්නෙ. නාන රාත්‍රිය.
— ජේවිතය බේරගන්න දුවන්න! — ඔයාටත් එක්ක අම්මා.
මට ඕනෙ නැහැ මගේ ආරක්ෂන ස්ථරය නැති කරගන්න.
අම්මේ. ඔයාට කූඹි වහල.
දැක්කද? සැන්ඩි දඟලන්නෙ නැහැ.
— එයා තවම එළියෙද? — ඔයා දන්නව එයාට ගුහාව පේන්න බැහැ කියල, ග්‍රග්.
කරුණාකරල හෙට එන්න.
කොහොමද එයා අකමැති වෙන්නෙ? ඒක බොහොම සැපපහසුයි.
ඒක ටිකක් විතර අන්ධකාරයි, හරි?
ඒ තරම්ම අන්ධකාර නැහැ.
ඊප්!
එන්න, මම ගුහාව වහන්න ඕනෙ.
ඊප්!
හරි! හරි!
එන්න.
ඊප්! පහලට එන්න!
— එක බොහොම ලගින් ගියේ! — මම බලාගෙන හිටියෙ. මම හොදින්.
— ඔයා මොනවද එතන උඩ කරන්නෙ, ඊප්? — මම දන්න නැහැ. — ඔයා මොනවද බැලුවෙ? — මොකුත් නැහැ.
— හොදයි එහෙනම්, ඇයි ඔයා උඩට ගියේ? — මම දන්නෙ නැහැ! — ඇයි ඔයා දන්න නැත්තෙ?
එක එක දේවල් බලන එක නවත්තන්න!
බය අපිව පණ පිටින් තියනව, ඊප්.
කවදාවත් බය නොවී ඉන්න එපා.
මොකද්ද මේ හැම දෙයකම තේරුම?
— මොකද්ද කිව්වෙ? — මම අදහස් කලේ, ඇයි අපි මෙහෙ ඉන්නෙ?
මොකටද අපි මෙහෙම කරන්නෙ?
කවුරුවත් කියන්නෙ නැහැ පණ බේරගෙන ඉන්න එක විනෝදයක් කියල.
කිසිම දෙයක් විනෝදජනක නැහැ.
— ඔයා පහලට එනවද? — ග්‍රග්? — ඊප්?
— පැත්තකර වෙන්නෙ! — ඔව්, හරි..... — පැත්තකට!
මට තේරෙන්නෙ නැහැ එයාට මොකට එයාටම කියල ගැට්ටක් ඕනෙ වෙනවද කියල. එච්චරයි. ඒ ගැනද මේ සේරම.
එයා සමහරක් දේවල් කරමින් ඉන්නෙ එයාටම අවකාශයක් ඕනෙ එයාට.
මොනවද කරන්නෙ? ඒකට කොයිතරම් කාලයක් ගත වෙයි ද?
ඇත්තටම? එයා දැනටම මම් කියන එක අහන්නෙ නැහැ, හෙයි!
දැක්කද? එයා අහගෙන ඉන්නෙ.
එයාට පණ බේරගන්න ඕනෙ නම්, එයාට අපේ නීති අනුගමනය කරන්න වෙනව.
— කතාවක් කිව්වොත් නරකද?/ ඊප් කැමතී ඒවට. — ඒක හොද අදහසක්.
— කතාවක් අහමුද හාහ්? — ඔව්, අපිට කතාවක් කියන්න.
හරි. මට මේක පොඩ්ඩකට ගන්න පුලුවන් ද? ස්තුතියි.
ඊප්! ඔයාගේ ඉස්සර කැමතිම එක!
මම ඕකත් එක්ක අවුරුදු ගාණකින් සෙල්ලම් කරල නැහැ.
අපි අද රෑ අහන්නෙ ක්‍රිස්පි වලහා ගැන කතාවක්.
සෑහෙන කාලෙකට උඩදි, මේ පුංචි වලහා ජීවත් වුනා.
එයා ජීවත් වුනේ එයා තාත්තට ඇහුන්කම් දුන්න නිසා
හා එයා දින චර්‍යාවකට අනුව ජීවත් වුන නිසා අන්ධකාරය හා සංත්‍රාසය එක්ක.
ඉතින් එයා සතුටෙන් හිටිය.
නමුත් ක්‍රිස්පිට තිබ්බ එක ලොකු ප්‍රශ්නයක්.
එයා පිරිල හිටියෙ...
කුතුහලයෙන්.
— ග්‍රග්! — ඔව්, ඔව්.
එක දවසක්, එයා ගහක ඉන්නකොට,
මේ කුතුහලය පිරුනු පුංචි වලහට ඕනෙ වුනා උඩටම නගින්න.
— මොකක්? — එයා උඩට නැග්ග ගමන්ම එයා දැක්ක අලුත් දෙයක්
— ඊලගට එයා මැරුණ. — එහෙමද?
ඔව්! එයාගේ අවසාන මොහොතේ බය තවමත් එයාගෙ මුණෙ කැටි ගැහිල තියනව.
හැමදාම වගේ එකම අවසානය.
මට තේරෙනව තාත්තේ.මම කවදාවත් අලුත් හෝ වෙනස් කිසිම දෙයක් කරන්න නැහැ.
— හොද මිනිහ, තන්ක්. — හරි, උල් කරගන්න ඔයාලගෙ දත්
එහෙනම් එකට ඇහිරෙමු.
— වාතය.... — ඔයා කතා කරනව.
මම මනුස්සයෙක්, ඔයා වගේම.
එකතරා විදිහකට... ඔයා වගේ.
හරි, හරි, හෙයි, හෙයි, හෙයි, හෙයි. ඔයාට පුලුවන්ද... ඔයා මොකුත් හිතන්නෙ නැත්නම්...
කිති කිති. හෙයි, හෙයි, හෙයි, හෙයි!
සද්ධකරන්න එපා! මට මෙතන ඉන්න බැහැ.
— ඊත් ගිහින්. — මොනවා? ග්‍රග්!
ගුහාවට වෙලා ඉන්න!
වාව්, ඔයා බොහොම ශක්තිමත්.
— නෑ! ඒක මගේ — කරුණාකරල.... —එපා! එපා!
— නමුත් ඒක මැරෙනව! — මමයි ඒක අල්ල ගත්තෙ. — මට පුලුවන් ඒක හරි ගස්සන්න. කරුණාකරලා.....
කරුණාකරල. මම අදුරට අකමැතී.
එන්න, එන්න...
ඒක වැඩ කලා, ඔයා මොනවද කිව්වෙ ඒකට?
හොදයි, ඔව්, එකතරා විදිහකට.
— ඉර? — නැහැ, නැහැ, ගින්දර.
— හායි, ගින්දර. — ඒකට පණ නැහැ.
නමුත් ඔයා කිව්ව ඒක මැරෙන්න යන්නෙ කියල.
— සමාවෙන්න. — ඔයා එන දිහහින්ද ඒකත් එන්නෙ?
— නෑ, මම ඒක හැදුව. — මටත් ටිකක් හදන්න.
— හරි! ඒක මගෙන් එළියට එන්නෙ නැහැ. — හදන්න.
හදන්න, හදන්න ඒක!
ඔයා මේක ගොඩක් කරනව.
ඔයා මැරුණද? මට ගින්දර ගන්න පුලුවන්ද ඔයා මැරුණ නම්?
හෙයි ඒක සීතලයි! ඔයා හිතනවද? ඇහුම්කම් දෙන කවච, ක්‍රියාත්මක කරන්න.
මම එකග වෙනව, ව්‍යාඝ්‍ර කෙල්ලේ, අපි දැම්ම පිටත් වෙන්නෙ ඕනෙ.
මම අඩුම තරමෙ ඔයාව දන්නෙවත් නැහැ.
— මම ගයි. — ගයි?
මේ බෙල්ට්. උයනව, සම්භාෂණයට දක්ෂය, පාර කියන්න
ඒ වගේම මගේ කලිසම උස්සල තියාගන්නව.
— ඔයා කලිසම උස්සනව? — කවුද ඔයා?
— ඊප්. — මම කියන එක බොහොම අවදානයෙන් අහගන්න ඊප්. — ලෝකය විනාශ වෙනව.
— මොකක්? — මම ඒකට කියන්නෙ "අවසානය" කියල....
— ඔයා කොහොමද ඒක දන්නෙ? — මම ඒක දැක්ක. ඒක මේ පැත්තට එනව.
මුලින්ම, පොළොව හෙලවෙනව. ඊලගට කැඩිල විවෘත වෙනව.
ඔක්කොම ඇතුලට වැටෙනව.
ගින්දර, ලෝදිය. මම ගොඩක්ම නාට්‍යමය වෙන්න අදහස් කලේ නැහැ, නමුත්....
මාව විශ්වාස කරන්න, මම මේ හිටගෙන ඉන්න හැම දෙයක්ම, මෙතන තියන හැම දෙයක්ම, නැතිවෙලා යාවි.
අපි යන්න ඕනෙ ඉහළ භූමියකට. මම දන්නව කන්දක්,
අර පැත්තෙ. ඒක තමයි අපේ එකම අවස්ථාව.
එන්න මගෙත් එක්ක.
— මට බැහැ. — හරි.
මෙන්න.
ඔයා බේරුනොත්, මට කතා කරන්න.
ස්තුතියි.
හෙලෝ?
හෙයි!
— තාත්තේ! — ඔයාට තුවාලද? මොකෙද්ද ඔයාව අරගෙන ආවෙ?
මොකෙක්වත් නෙමෙයි. මම තනියමයි ආවෙ.
— ඔයා.... මොකක් කිව්වා? — තාත්තේ, මට පැහැදිලි කරන්න දෙන්න.
ඔයා මට කවදාවත් කතා කරන්න ඉඩ දුන්නෙ නැහැ.
ඔයා නිවාස අඩස්සියෙ.
— ඊප්! — අම්මා!
ග්‍රග්! මොකද වුනේ?
ඔයා දන්නවද මට දැන් හුගක් තරග ගිහින් තියෙන්නෙ එයා එක්ක කතා කරගන්න බැරි තරමටම.
— ඊප්? — ඔයා කවදාවත් ඒක විශ්වාස කරන එකක් නැහැ.
මම අලුත් දෙයක් හොයාගත්ත.
— අලුත්? — අලුත් කියන්න ලොකු ප්‍රශ්නයක්.
— ඉන්න, ඉන්න. — ඊප්, පවුලේ මැරුම් වටය ඇතුලට වෙලා ඉන්න.
— නමුත් ඒක නරක නැහැ. — අලුත් කියන්නෙ හැම වෙලාවෙම නරකයි.
— නෑ, එයා හොදයි. — මොකක්? මට සමාවෙන්න? එයා?
හොදයි, මම හිතුවෙ එයා වල් ඌරෙක් කියල.
නමුත් ඊලගට එයා කොල්ලෙක් බවට හැරුණ.
අමුතුයි. සාමාන්‍යන් අනික් පැත්ත සිද්ධවෙන්නෙ.
ඊප්ට ඌරු කොල්ලෙක් ඉන්නවා! ඊප්ට ඌරු කොල්ලෙක්....
එතන කොල්ලෙක් ඉන්නව. බලන්න, හරි? මම එයාට කතා කරන්න යන්නෙ.
මොකද්ද ඔයාලට වෙලා තියෙන්නෙ?
— ඒක බයානකයි. — ඒක ලස්සනයි.
ඔයාට බයානක කමද බලන්න ඕනෙ? මෙන්න.
— ආව්! මගේ ඉව! — හරි, ඊප්, එච්චරයි.
ඔයා ගුහාවට ගිහින් එතනම ඉන්න ඕනෙ ඔයා.....
— මෙයාට වඩා වයසට යනකම්.... — මොකක්?
ඔයාට බැහැ සදහටම මාව ඇතුලෙ තියාගන්න!
එයා කිව්ව මේක සිද්ධවෙනව කියල.
ගුහාවට යන්න.
යන්න!
බලාගෙන!
නවතින්න!
— හැමෝම හොදින් ද? — ඔව්.
ග්‍රග්, ගුහාව. ඒක විනාසයි.
නෑ....
ඔයාල ඇත්තටම මේක බලන්න ඕනෙ.
— අපි යන්න ඕනෙ එහාට! — නෑ! නෑ!
කවුරුවත් කොහේවත් යන්නෙ නැහැ.
තව මොනවද අර කොල්ල කිව්වෙ?
— එන්න, ග්‍රෑන්ඩ්! — යන්න, යන්න! යන්න!
එකයි, දෙකයි, තුනයි, හතරයි, පහයි....
හයයි.
— අපි මේ කොහෙද ඉන්නෙ? — මම දන්න නැහැ.
පහල. පහල තැනක.
එක දෙයක් නම් විශ්වාසයි, අපි ආව තැනට නම් ආපහු යන්න බැහැ.
සැන්ඩි? මොකද්ද ඒ?
නෑ, නෑ, ඉන්න. ආපහු එන්න, සැන්ඩි.
අපිට මෙහෙම විවෘතව ඉන්න බැහැ.
අපිට ගුහාවක් ඕනෙ.
දැන් මම අඩිය තියන තැන අඩිය තියන්න.
හරි. නිශ්ශබ්දව ඉන්න.
ලොකු මොකෙක්වත් දන්නෙ නැත්නම් හොදයි තවම අපි මෙහෙ කියල.
ඉන්න! හරි.
ඉන්න!
හරි. ඉන්න!
ඉතින් තාත්තේ, පැහැදිලි කරගන්න අහන්නෙ, අපි මේ හොයන්නෙ හරියටම කලින් එක වගේ ගුහාවක් ද?
හරි. මම නම්.... මම මෙතන එකක් හදනව නම්. මම නම් ගුහා තෝරන්නෙ මෙතන
මම තෝරගන්නෙ පොඩි ගුහාවක්.
ඉන්න!
— තාත්තේ! — මම මේ ගැන බලා ගන්නම්.
හරි තාත්තෙ, එහෙනම් උන්ව ඉවරයක් කරල දාන්න.
මම කැමතී මේකට!
තාත්තේ, මම මේක බලාගන්නම්. එයාලගෙ අත් අස්සට යන එක් නවත්තන්න!
ග්‍රග්, ඔයා ඕක කරල ඉවර වුනාම, අපි දිගටම යමු.
අන්න හරි! උඹලට බෑ මේක පහු කරගෙන යන්න!
නගින්න! නගින්න! නගින්න!
වෝව්!
ගුහාවක්! යන්න! යන්න!
එන්න, ඉක්මන් කරන්න! යමු යමු! එන්න!
හෙයි, බලන්න! මේ ගුහාවට දිවකුත් තියනව! නියමයි!
හරි, මෙන්න එකයි, දෙකයි, තුනයි හතරයි, පහයි....
— හයයි. — අපි අර ලොකු මාරක පූස එක්ක ගණන් කරනව නම්.
ඌ අදුරට බයයි!
ඉන්න, අපිත් අදුරට බයයි නේ!
මැරුම් වටය!
ඊප්!
— ගුහාවාසියො! — ගුහාවාසියො?
ගුහාවාසියො! පස්සට වෙන්න! එයාල ප්‍රායෝගිකව සත්තු.
— බලාන්න එයාලගෙ අස්ති, ඇල නළල? — ඔව්!
— විශාල ප්‍රාථමික දත්? — ඔව්.
අධික ශරීර ලෝම?
— අර කෙනාට නැට්ටකුත් තියනව! — ඔව්.
හරි. ඔයාගෙ ඇස් වහගන්න. මම උන්ව මරාදාන්න හදන්නෙ.
නෑ, ඒක නම් උදව්වක් වෙන්නෙ නැහැ. එයාල මගේ පවුල.
මොකක්?
— එයාගෙ අතේ ඉර තියෙන්නෙ! — නෑ, නෑ, ඒ ගින්දර.
— කොහෙන්ද ඒක ඇවිත් තියෙන්නෙ? — එයා ඒක හදල තියෙන්නෙ.
— මටත් ටිකක් හදන්න! — ඒව එන්නෙ එයාගෙන් නෙමෙයි.
හදන්න! හදන්න ඒක!
ඔයා දන්නවද, ඔයා ගොඩක් ඔයාගෙ දුව වගේ.
නියමයි, දැන් එයා කැඩිල!
— ඔහ්, පුංචි ඉර පැටියෙක්! — හෝව්! හෙයි! පස්සට වෙන්න! — අපි දන්න නැහැ ඒකට මොනවද ඕනෙ කියල.
දැන් අපි ඔක්කොම මෙතන ඉදගෙන බලා ඉම්මු ආපහු ඉර පායනකම්.
හෙට අපි අලුත් ගුහාවක් හොයාගමු.
ඒ වගේම අද සිද්ධවුනේ නැහැ කියල හිතාගම්මු.
මේක විනෝදජනක නැද්ද, ඊප්?
ඊප්, එයාව අල්ලන්න එපා! එයා කොහේ රින්ගුවද කියල කවුද දන්න.
තාත්තේ, සැන්ඩි ගින්දරට රිද්දනව!
සැන්ඩි! එපා! ගින්දර තියෙන්නෙ සෙල්ලම් කරන්න නෙමෙයි.
— මොනතරම් ලස්සන පොඩි එකෙක්ද. — හෙයි, පස්සට වෙන්න!
එපා, එපා, එපා, ඉන්න!
ඒක මට කැමතී! හේයි! ඒක මාව හපනවෝ...!
තන්ක්! උස වියලි තණකොළ අස්සෙ ඒකෙන් හැන්ගෙන්න බලන්න!
නවතින්න, අනේ! මට තවම අවුරුදු නමයයි! ඒක මාව හපනෝ!
ගිනි බබාල!
— හායි. — ඉතින්, ඔයාගෙ තාත්ත, එයා මාව මරන්න හැදුවනෙ.
ඔව්, නමුත් මම එයාට ඉඩ දුන්නෙ නැහැ.
ඔහොම ඉන්න, පුතා, ආපහු එන්න!
ඒක නතර වෙන්නෙ නැහැ. මාව අල්ලන එක නවත්තන්නෝ!
යන්ව යන්න!
කාල දාන්න, බබාලා!
මැරෙනවා!
මම දිනුම්!
එයාලව දැනගත්තම එයාල ඒ තරම්ම භය උපදවන්නෙ නැහැ.
— කවුද ඔයාල ? — අපොයි, මට සමාවෙන්න, අපි කෲඩ්ස්ල
එතකොට ඔයා?
— ගයි. — හායි, ගයි.
මැජික් වගේ පේන්නෙ!
සුවද නිකන් කෑම වගේ.
කන්න එපා ඒක, ඒක අලුත්.
තවම පණ පිටින්!
දිගටම කන්න!
හෙයි, ගයි කොහෙද?
— කොහෙ හරි යනවද? — කන්ද, උස් බිම ලෝකයේ අවසානය, මතකද?
ඒක දැනටම සිද්ධවෙලා ඉවරයි. ඒකෙන් අපේ ගුහාව විනාශ වුනා.
නෑ. ඒක නිකම්ම ආරම්භයක් විතරයි අවසානයේ. අවසානයේ අවසානය තවම එනව.
ඊප්. බිමදාන්න එයාව.
අපිට බැහැ එයාට යන්න දෙන්න!
ඉර බැහැගෙන යන්න කලින් අපිට ගුහාවක් හොයාගන්න බැරි වුනොත් මොකද කරන්නෙ?
ඒකට දවස් කීපයක් ගත වුනොත්?
ආපහු කුරුල්ලො ආවොත් මොකද කරන්නෙ?
අපිට එයාගෙ ගින්දර ඕනෙ, මැට්ටෝ!
හොදයි. එයා අපිත් එක්ක ඉන්නව අපි ගුහාවක් හොයාගන්නකම්.
මොකක්? නෑ, මම ඉන්නෙ නැහැ මාව මේකෙ කොටසක් කරගන්න එපා.
ඔයාට ඕනෙ නම් මෙතන ඉන්න, නමුත් මට යන්න දෙන්න.
මට හීනයක් තියනව, මෙහෙයුමක්, ජීවත් වෙන්න හේතුවක්!
තව දුරටත් නැහැ!
මට අදහසක් ආව. යමු එහෙනම් අර කන්දට.
— ඒක දුර වැඩී. — තාත්තගෙ හිත ඇත්තටම ඇදගෙන තියෙන්නෙ ගුහාවක්.
අර කන්දෙත් ගුහා තියනව.
ඔයා එහෙට ගිහින් තියනවද?
ඒක කන්දක්. කදු ආරක්ෂිතයි. කදුවල ගුහා තියනව...
වතුර. කෝටු.
අම්මේ, ඔයාට ඇහුනද ඒක? මටම කියල කෝට්ටක් ගන්න පුලුවන්!
ඔව්, කෝටු, ඒ වගේම ගුහා. ගුහායි, කෝටුයි. පිස්සු කෝටු. යන්න දෙන්න.
කට පියාගන්නව!
ඒක නම් අමුතුයි.
නෑ, නෑ, නෑ, ඒකට කමක් නැහැ, සැන්ඩි.
ඒක නිකම්ම බද පටියක්.
මම තීරණයක් ගත්ත. අපි යනවා.... අර කන්දට!
මගෙන් ඇයි කියල නම් අහන්න එපා. ඒක නිකන් මොල්ලියක්.
— ඒක හරි වගේ දැනෙනව. — මම දන්න නැහැ, ග්‍රග්.
අපි ඇත්තටම කවදාවත් ඒ තරම් දුරක් ඇවිදල නැහැ.
මම හිතන්නෙ නැහැ මගේ කකුල් වලට ඒක කරන්න පුලුවන් කියල.
මම එතනට යනකම් ජීවත් වෙන එකක් නැහැ.
ඒක කරමු.
අපොයි, අනේ, හිතන්න.
අපේ මුළු පවුලම, එකට එකතුවෙලා හෙමින් දිග සවාරියක් යනව රටේ එහා පැත්තට?
දිවා, රෑ අපිම විතරක්!
අපි කතා කියමු. අපි හිනා වෙමු.
අපි කොට්ටු පවුලක් වේවි.
එයාව අහකට ගන්න! එයාව අහකට ගන්න!
එයාට අභියෝග කරන්න ඔයා සූදානම් නැත්නම් එයාගෙ ඇස් දිහා බලන්න එපා.
ඔයාගෙ ඔය අලි බතල අත් ඔයාගෙ පැත්තටම කරල තියා ගන්නවද?
මේක විනෝදජනක නැද්ද? අපි අපේ මුල්ම එකට යන සවාරිය යනව.
තල්ලු කරන එක නවත්තනවා, නැත්නම් මම ඔයාගෙ දිව එළියට ඇදල දානවා.
ඔයාට ඕනෙද මේ පවුල අනික් පැත්ත ගහන්න? ඔයාට ඕනෙද?
මොකද මම මේ පවුල බොහොම වේගයෙන් අනික් පැත්ත ගහනවා!
— තාත්තේ, මම ඒක ගත්තා! — අනේ, ඔයාට ඕක අල්ලගෙන ඉන්න පුලුවන්.
සැන්ඩි, ගන්නව ඕක කටෙන් එළියට!
මට තවම යන්න ඕනෙ!
— හොදයි... — ඕක අත හැරල දාන්න! — ඉක්මනට කරන එකක් කරන්න.
— මොකෙක් හරි මාව හපනවා. — මම ඒකට බනින්නෙ නැහැ.
— තාත්තේ, එයාව උස්සගෙන යන වාරය මට ගන්න පුලුවන් ද? — බැහැ.
— දැන් මොකද? — බැහැ! — දැන්? — බැහැ!
— දැන්? — මට මුළු දවසම තනියම මේක කරන්න පුලුවන්.
බැහැ, බැහැ, බැහැ, තවම බැහැ!
මම බඩගින්නෙ නම් මැරෙන්නෙ නැහැ!
ග්‍රග්, අපි ඔක්කොමට බොහොම මහන්සී.
— අපි එතනට ගියහම අපි කමු. — ඒකට ගොඩක් වෙලා යනව!
මම සුළු කෑමක් ගන්නව.
ඕක නම් කරන්න එපා! එයා ඔයාව කපල දායි. ඒක කෑමක් නෙමෙයි, එයා මගේ සුරතලා.
— මගේ සුරතලා. — සුරතලා කියන්නෙ මොකෙද්ද? — කන්නෙ නැති සතෙක්ව.
අපි ඒ වගේ අයට කියන්නෙ ළමයි කියල.
කිසිම මිනිහෙක්ට සුරතලක් තියාගන්න බැහැ. ඒක විකාරයි, වැරදී.
— අන්න.... කෑම! — එපා, එපා, අනේ...!
ඕක නෙමෙයි. අරක!
කෑම හැම දෙයක්ම විසදනවා, හරි මට පෙන්වන්න ඔයාගෙ දඩයම් මූණ.
ඔයා නෙමෙයි! ඔයා තවම නිවාස අඩස්සියේ.
එන්න, තන්ක්.
මගෙ කකුල් රිදෙනව.
— ඔයාට ඉවසුම් නැහැ වගේ පේන්නෙ. — මට ඉවසුම් නැත්තෙ නැහැ.
තරහගිය කෙල්ලට ඕනෙ අර උදවිය කරන දෙය කරන්න.
මම ලෑස්ති නැහැ.
අල්ලගෙන ඉන්න තන්ක්, මම එනවා!
ඇයි ඔයා මෙහෙම කරන්නෙ?
— එයාල මොනවද කරන්නෙ? — දඩයම් කරන්නෙ.
ඔයා මගෙන් ඈත් වෙලා ඉන්න!
නෑ, ඇත්තටම, එයාල මොනවද කරන්නෙ?
ඔයාට බිත්තර ගොඩක් තියනවනේ. තව බිත්තරයක් හදන්න!
දැන් ඔයා ඒක අතුල්ලනව ඔන්න...!
මෙන්න, කාටද ගෝනුස්සෙක් කන්න බඩගිනි?
බිත්තරයටයි, කුරුල්ලටයි මොකද වුනේ?
ඔයා දන්නවේ, අපිට ඌව මග හැරුන. නමුත්,
කුරුල්ල මගේ ඇග උඩ අඩිය තියල මාව පොළොවට තද කරනකොට,
ගෝනුස්සෙක් මට හිර වුනා, එක දෙයක් තවත් දෙයකට යොමු කරනව
මෙන්න අපි ඌව කනව.
— ඉතින්, ජය, ජය. — මදි.
— මදි, මට තව ඕනෙ. මට තව ඕනෙ! — අපොයි, අර බලන්න!
එයා මාව කරන්න නෙමෙයි හදන්නෙ, හරි?
ඔයා ගොඩක් කෙට්ටුයි. එයා කාව හරි කන්න නම් යන්නේ ඒ....
අම්මේ! මෙයා එයාගෙ හකු අගුල් දාගෙන!
පැත්තකට වෙනවා! වයසක ලෙඩ රකුසා!
ඉක්මනට! එයාගෙ කටට කෝටුව දාන්න!
එයාව හොලවන්නෙ නැතුව අල්ලගෙන ඉන්න. ගල පාවිච්චි කරන්න.
ඔයා එයාගෙ කකුල් වලට ගහනවද?
ඇයි ඔයා රෝල් වෙලා ඈතට යන්නෙ?
මට කන්න යමක් ඕනෙ!
ඔයාට රෑ කෑමට මකුණො හිටියනෙ. ගොඩක් මකුණො.
අනේ! මම ඔයාට ඉඩ දෙනව දඩයම් කරන්න මට උදව් කරන්න!
— ඇත්තටම? — මගේ ඇග උඩ නැගල ඉන්න එපා!
මගේ කතාව කියන්න.
— හරි. — ඔයා මේකට මොකක් කියලද කියන්නෙ?
— උගුල. — මොකද්ද කෙරෙන්නෙ?
හොදයි...
ඔයා කොයිතරම් කල් ඉදල තනියමද ඉන්නෙ?
ඉතින් අපි මොකද්ද කරන්නෙ?
කොහොමද ඔයාගෙ රගපෑම?
ඔයා මේකට උපන් හපනෙක්.
— සමාවෙන්න. නෑ. කමක් නැහැ. — මට අවසර.
— ඔයා මගේ අත. — හරි, මම ඒක චලනය කරනව....
— ඌ ඔයාගෙ උගුලට අඩිය තියල නැහැ. — ඔව්, මම ඒක දැක්කා..........!
කොහෙද ඊප්?
එයා නම් නියමයි.
— ඊප්! — තාත්තේ, එපා!
ඒක ගිරිහිම රසයි.
පේන විදිහට අපේ ඉදුල් නැහැ වගේ.
මොන ඉදුල් ද?
ඔයා දන්නවනේ, කන්න ගොඩක් කෑම තිබ්බම ඉදුල් ටිකක් ඉතිරි වෙනව.
අපිට කවදාවත් ඒ තරම් කෑම ගොඩක් ලැබිල නැහැ.
ග්‍රග්, කතාවක් කිව්වොත් මොකෝ වෙන්නෙ?
ඒක හොද අදහස. කතාවක් කියන්න ද?
ඔව්, කතාවක්! අපිට කතාවක් කියන්න!
එක්මත් එක කාලෙක හිටියා පුංචි ව්‍යාඝ්‍රයෙක්
එයාගෙ පවුල එක්ක ගුහාවක තමයි ජීවත් වුනේ.
ගොඩක් නීති තිබ්බ එහේ, නමුත් ලොකු සරලම දෙය තමයි
කවදාවත් අන්ධකාර වෙලාවට ගුහාවෙන් යන්න එපා කියන එක.
දොර හුගාක් බරයි. ඔයාට හිතෙක් ඒක මතක තියාගන්න හුගාක් ලේසීනෙ කියල.
— මතක තියාගන්න හුගාක් ලේසී. — මම දන්නව.
නමුත් හැමෝම නිදාගෙන ඉන්න අතරේ,
— එයා එළියට ගියා. — නෑ! — ඔව්!
ඒක කරල වැඩි වෙලාවක් ගියේ නැහැ ගුහාව විනාස වුනා
ඉතින් හැමෝමට සිද්ධවුනා මේ දිග, ජරා ඇවිදීම කරන්න,
ඒ එක්කම විකාර කාරයෙකුත් හමුවුනා,
ඒ වගේම මැරුණා!
අවසානය.
මම දැක්කෙ නැහැ ඒක නම් එනව.
මගේ කතා කවදාවත් ඒ වගේ ඉවර වෙන්නෙ නැහැ.
ඔව්! එකම රෑ කතා දෙකක්!
හරි, නමුත් ග්‍රග්ගෙ එක තරම් හොද වෙන එකක් නැහැ.
එක්මත් එක කාලෙක හිටියා. ලස්සන ව්‍යාඝ්‍රයෙක්.
එයාගෙ පවුලෙ අනික් උදවිය එක්ක එයා ගුහාවක තමයි ජීවත් වුනේ.
එයාගෙ තාත්තයි, අම්මයි එයාට කිව්වෙ: "ඔයාට ඕනෙම තැනක යන්න,
නමුත් කවදාවත් ප්‍රපාතයක් ලගට යන්න එපා, මොකද ඔයා වැටෙන්න පුලුවන්." කියල
ඒ වගේම මැරුණ. හොද කතාව.
නමුත් කවුරුවත් බලාගෙන නැති වෙලාවක, එයා ගියා ප්‍රපාතය ලගට,
එයා ගැට්ට ලගටම ආව,
එයා ලන් වෙන්න ලන් වෙන්න, එයාට වැඩියෙන් පේනව, ඒ වගේම වැඩියෙන් දැනෙනව.
අවසානයේ එයා ගැට්ටෙම හිටගත්ත,
එයා දැක්ක එළියක්, ඉතින් ඇල වුනා ඒක අල්ල ගන්න,
— එයා ලිස්සුව. — වැටුන...
එයා පියෑඹුව...
එයා කොහේටද පියෑඹුවෙ?
— හෙටට. — හෙටට?
ගණන් කරන්න බැරි තරමට අහසේ ඉරවල් තියන තැනට.
— ඒක ගොඩක් දීප්තිමත් වෙන්න ඕනෙ. — අද හෝ ඊයේ වගේ නොවන තැනකට,
හැම දෙයක්ම වඩා හොඳ තැනක්.
— හෙට කියන්න තැනක් නෙමෙයි. — ඒක එහෙම තමයි... ඒක එහෙම තමයි... ඒක එහෙම තමයි...
— ඔයාට බැහැ එහෙම කියන්න! — අපොයි, ඒක ඒහෙම තමයි. මම දැකල තියනව ඒක.
එන්න එහෙට තමයි මම යන්නෙ.
හොදයි, අපි අපේ ඇස් වහගෙන නිදාගන්න යනව.
අපි ඇහැරුණාම. අපි යනව අපිට ඕනෙ හැම දෙයක්ම තියන තැනක් හොයාගෙන.
— හෙටට ද? — ගුහාවකට.
ඒක නම් බොහොම ලගින් ගියේ. තව පොඩ්ඩෙන් අපිව අහු වෙනව ඒකට.
— මම බලාගෙන හිටියෙ. අපිට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. — හොදයි, අපි වේගයෙන් යන්න ඕනෙ.
ඔයාලට ගාටනව ඇරෙන්න මොනම හරි වේගයක් තියනවද?
— මම මේ වෙලාවෙ "ශැම්බල්" ගන්න කැමතී. — හෙයි, මිනිත්තුවක් තියනවද ඔයාට?
— කොහොමද ව්‍යාඝ්‍රය පියෑඹුවේ? — මම ඒක බෙදාගන්නෙ මම කොටෙන් එළියට ආවම විතරයි.
— මම එහෙම විනෝදජනකයි. — ඒක මට බාර කරන්න.
හෙයි, තනක් ඔයාගෙ මූණෙ මකුළුවෙක්.
එයා ලිහිල් වුනා!
ඔය අමුතු, තුඩු ගල් වලට අඩිය තියන්න එපා!
ඔයා අදහස් කලේ මේ ගල් ද?
— මේ ගල් වලට අඩිය තියන්න එපා! — පැත්තකට වෙයන්, කෙල්ලේ!
හෙලෝ? කවුරුවත් අහන්නෙ නැහැ! කිසිම කෙනෙක් අහන්නෙ නැහැ! ඔයාලට බැහැ මේව උඩ ඇවිදින්න!
දැම්ම ආපස්සට එනව!
හොදයි, අන්න අපේ ගැලවීමේ අවස්ථාව යන්න යනව!
ඒ වගේම අපේ ලී කොටයත්!
හරි!
උඩ පනින එක උදව්වක් වෙන්නෙ නැහැ. මම කියන්නේ සැකවින්, නමුත් ඒකෙන් කිසිම හොදක් වෙන්නෙ නැහැ!
හරි. ඔයාලගෙ අත්වලින් ඇවිදින්න එපා. අත් වලින් නම් කිසිම උදව්වක් නැහැ!
මට පුලුවන් ඔයාලට උදව් කරන්න, නමුත් අපි වෙනස්කම් කීපයක් සිද්ධකරන්න ඕනෙ.
කොටේ ගමන අහවරයි. කොටේ බිම දාන්න.
දැන් පයින් ගහල අහකට කරන්න.
දුරට.
— ඇත්්තටම? — හරි, පණ්ඩිත ගයි.
දැන් මොකද්ද?
හොද මාළුව, හොද මාළුව.
හරි, දැන් ඔයාට බලන්න පුලුවන්.
— මම ආදරෙයි ඒවට! නමුත් මගේ අඩි කොහෙද? — ඒව තවම එතනම තියනව.
හරි.
— ඔයා ඇත්තටම බරයි. — ඇත්තටම?
ස්තුතියි ඔයාට.
හෙයි, ඉන්නව ඔහොම!
හරි, එයා නැගිට්ටා. අපිට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මම හොදින්.
මේ සපත්තු නම් විශිෂ්ටයි! ඔයාට කොහෙන්ද මේ අදහස් එන්නෙ?
මම ඒකට කියන්න "මොළය" කියල.
මට හොදටම විශ්වාසයි ඒකෙන් තමා මේ අදහස් එන්නෙ.
තාත්තේ, මට මොළයක් නැහැ.
අපි මේ වෙනකම් අවුලක් නැතුව ආව මේ මොලයක් නැතුව.
ගුහාවාසීන්ට මොළයක් අවශ්‍ය නැහැ.
අපිට මේව තියනව.
අන්න ඒක ගැනයි මම කතා කරන්නෙ! අදහස් කියන්නෙ බෙලහීනතාවක්!
දැන් අපි යමු අර කන්දට.
— මම ආදරෙයි මේවට. — හොඳ මාලුව, මගේ අඩි කන්න එපා.
කොහොමද ව්‍යාඝ්‍රය පියෑඹුවෙ?
එයා ඉර වෙත පැනලා හෙට කරා දාවනය කලා.
නෑ, නෑ, නෑ, නෑ!
හයි, තාත්තේ!
බායි, තාත්තේ!
— ඔයාල මීට කලින් වැස්ස දැකල තියනව, හරි? — අපි වැඩිය එළියට බහින්නෙ නැහැ.
— ඊප්, භයානකයි වගේ පේන්නෙ. — තාත්තේ.
ඔයා හැම දෙයක් ගැනම ඔහොම කියනව.
— බලාගෙන. — ඇත්තටම? හරි.
නෑ, නෑ, නෑ! සීතල නැහැ! සීතල නැහැ!
වලහ කිව්ව "ඔයාගෙ ගුහාව?"
ගිය සතියෙ ඉදල මෙහේට කටු ඉවත දානව."
— ඒක නම් විනෝදජනක කතාවක්! — ඒක කතාවක් නෙමෙයි, ඒක විහිළුවක්.
— මොකෙද්ද විහිළුවක් කියන්නෙ? — ඔයා දන්නවනේ, මොකක් හරි හදල කියන එක,
ඔයාලව හිනස්සන්න.
— මෙන්න එහෙනම්. — ස්තුතියි. — ඔයාට එකක්, එතකොට මේක ඔයාට....
හරි, හරි, ඔය ඇති.
— මට තේරෙන්නෙ නැහැ ඇයි ළමයිටම කියල කවච දුන්නෙ? — එතකොට කාට හරි කරදරයක් වුනොතින්,
— අපිට පුලුවන් අනෙක් අයට කතා කරන්න. — ඉන්න, ඔයා කියන්නෙ අපි බෙදිල යන්න ඕනෙ කියලද?
අපිට පුලුවන් එකපාර මාර්ග ගණනක් උත්සාහ කරල බලන්න.
— ඒක තමයි හරහා යන්න තියන වේගවත්ම ක්‍රමය. — කෲඩ්ස් එකට ඉන්නෙ.
— ඔයාගෙ ක්‍රමය ආරක්ෂාකාරී නැහැ. — එයාලට පුලුවන් හසුරව ගන්න.
— අපිට ඒක කරන්න්න පුලුවන්, තාත්තේ. — නෑ, නෑ, නෑ, නෑ, නෑ.
ඒක තමයි මගේ විඩිහ ඔයාලව ආරක්ෂිතව තියන, මමයි තවමත් ප්‍රධානිය,
ඒ වගේම අපේි බෙදිල යන්නෙ නැහැ.
— ඔය දෙන්න ඇරෙන්න. — ඒක තමයි අවසානය.
හෙලෝ? හෙලෝ? හැමෝටම ප්‍රශ්නයක් නැද්ද?
— අපිට ප්‍රශ්නයක් නැහැ, ග්‍රග්! — මම ටිකක් විකාර වෙලා ඉන්නෙ.
මට කියන්න මොකද්ද කරන්න ඔනෙ. මට කියන්න මම මොකද්ද කරන්න ඕනෙ? මම දැන් මොකද්ද කරන්න ඕනෙ?
— ඉන්න තැනම ඉන්න! මම ඔයාව හොයා ගන්නම්. — නෑ! වේගෙ අඩුයි.
හැමෝම, ඉස්සරහට යන්න අපි මේකෙන් එළියට යමු.
තාත්තේ?
ඔව්, හරි.
මතක තියාගන්න, කවදාවත් බය නොවී ඉන්න එපා.
ඔයාට මේක කරන්න පුලුවන්!
ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නැහැ. මට සිහිය නැති වෙන්න යන්නේ.
සැන්ඩි! සැන්ඩි!
මට තව එකක් දෙන්න.
ඔයා මේව බිම දැම්මද?
මගෙත් එක්ක එන්න.
මෙන්න, කොල්ලෝ, අල්ලගන්න!
ග්‍රෑන්ඩ්?
අම්මේ?
ග්‍රග්?
මම එයාව එක්ක එන්නම්.
හොද කොල්ල. කවුද මගේ කොක්කා?
ඔයා. ඔව්, බලන්න ඔයා දිහා. ඔයාට නමක් අවශ්‍යයි ද? ඔයාට නමක් ඕනෙ?
මම ඔයාට ඩග්ලස් කියල කතා කරන්න යන්නෙ. ඔයාට විජ්ජා කරන්න පුලුවන් ද?
පෙරලෙන්න. අනේ, ඩග්ලස්, පෙරලෙන්න.
හොඳ කොල්ල, ඩග්ලස්.
මම වතාවක් ආදරේක පැටලිලා හිටිය. එයා දඩයක් කාරයෙක්.
මම නෙලාගත්ත. ඒක ඒක ලොකු ලෝකාපවාදයක්.
අපි එකිනෙකාට බෙරි කවා ගත්ත. අපි නැටුව.
ඊලගට මගේ තාත්ත එයාට ගහලකින් ගහලා මාව විකුණුව ඔයාලගෙ සීයට.
කෲඩ්ස්, පහළට බහින්න!
ග්‍රග්, එයාල හොදින්. ගයි ඉන්නෙ එයාල එක්ක.
අපොයි, ගයි එයාල එක්ක ඉන්නෙ, හරි.
හොදයි, ස්තුතියි ඔයාට, ස්තුතියි මට අර ගයිගේ සිත් ගන්නා සුළු යාවත්කාල කිරීම ගෙනාවට.
හරි. මම යනව උඩට.
ඇයි ඔයා අපි එක්ක එකතු නොවන්නෙ මහා ඊරිසියා කාරයෙක් වෙන එක නතර කරල.
එකට නිදාගන්න?
කතාවක් කියන්නද, හාහ්?
කවුරු හරි?
ඉලගට ත්‍රෝක් කිව්ව: "මම දන්නව ඒක, මමයි ඒක ඇන්දෙ."
මම දන්නව අපිව එක්කගෙන ආව මේ ගමන ඔයාට අමාරු දෙයක්, නමුත්,
එයාල එයාලගේ ජීවිතවල හොදම දවස ගත කලා.
ඔයාට ස්තුතියි ඒකට.
මට ඔයාට දෙයක් පෙන්වන්න ඕනෙ.
අහසේ ගණන් කරන්න බැරි තරමට ඉරවල් පායල තියනව.
හැම ඉරක්ම එන්නෙ අපේ අහස පහු කරගෙන.
— හෙට. — එහෙ තමයි අපි ආරක්ෂිත වෙන්නෙ.
— මම ගයි එක්ක යනව. — නෑ, මගේ පුංචි කෙල්ල යන්නෙ නැහැ.
— අපිත් එක්ක එන්න. — මටග්‍ රග් නැතුව යන්න බැහැ.
හොදයි, ඒකෙන් අපෙන් කෙනෙක් ඉතුරු වෙනව. මාවත් එක්ක ගනින්න.
ඇත්තටම? අම්මා?
ග්‍රග්ට කිසිම අදහසක් නැහැ කොහොමද අපිව ආරක්ෂා කරන්නෙ කියල. ඇරත්, ඇරත් එයාට කිසිම අදහසක් කොහොමවත් නැහැ.
නෑ, ඒක ඇත්ත නෙමෙයි. එක වතාවක් එයා..... අහ්....
— එයා.... — අපොයි, මුහුණ දෙන්න ඒකට.
එයාගෙම කියල ඇත්තටම අදහසක් පහළ වුනොත් එයාට,
මට පුපුවෙ අමාරුවක් හැදිල මැරෙයි!
— ග්‍රග්? — තාත්තේ? — තාත්තේ?
එයා ලොකු මනුස්සයෙක්. කොහොමද එයා මේ වගේ එකපාරට අතුරුදහන් වෙන්නෙ.
හෙයි, ඉන්න, අහමු අර කැත නෝනගෙන් තාත්තව දැක්කද කියල.
මම එයාව දැක්කෙ නැහැ.
— ඔයා මොනවද කරන්නෙ? — ඔව්, වාව්, මම මුළු රෑම ඇහැරිලා හිටිය.
මේ අදහස් ඔක්කොම එක දිගට මට ගලාගෙන ආව.
— ඔය සර්පයෙක් ද? — බඳ පටියක්! අලුත් හා වැඩි දියුණු කල එකක්!
— ඒක ස්වයංව තද කෙරෙනව. — ඔයාගෙ ඔළුවෙ මොකද්ද තියෙන්නෙ?
— ඒකට කියන්නෙ බලාපොරොත්තු නැති බව කියල. — මම ඒකට කියන්නෙ "රග්(කම්බිලිය)" කියල. ග්‍රග් එක්ක තාලෙට යනව.
එතකොට මේක... මම ඒකට කියන්නෙ "රයිඩ්(වාහනය)" කියල. ග්‍රග් එක්ක තාලෙට යනව ඒකත්.
— ඒක තාලය නෙමෙයි... — ඒක සපත්තු වලට වඩා වේගයෙන් අපිව තැන් වලට ගෙනියනව.
ඔව්! දිගටම තියාගන්න උත්සාහ කරන්න!
— අනේ මටත් "රයිඩ්" එකක් තිබුන නම්. — චිත්‍ර කලාව අතීතයේ දෙයක්.
මම මේකට කියන්නෙ "ස්නැප්ෂොට්" කියල.
ආයෙත් කරමු ඒක. මම හිතන්නෙ මම ඇහි පිල්ලම් ගැහුව.
— මම ඒවට කියන්නෙ "ෂීඩ්ස්" කියල. — ඉරන් තව දුරටත් මගේ ඇස් වලට අමාරුවක් නැහැ.
— කොහෙන්ද ඔයාට මේ අදහස් පහළ වුනේ — මට මොළයක් නැති එකේ,
ඒව එන්නෙ මගෙ බඩෙන්, බොහොම පහළින්, ඒ වගේම ඊලගට මගෙ මනස තුලට.
— ග්‍රග් අපි දිගටම යන්න ඕනෙ. — දැක්කනෙ, මට අදහස් පහල වෙනව, මට සිතුවිලි පහළ වෙනව.
— මෙන්න මේ වගේ. මම මේකට කියන්නෙ "ජංගම නිවහන" කියල. — ඒක මොකක් හරි දෙයක් නෙමෙයි ද?
— මම මේකට කියන්නෙ "බර ඔසවනය". — අම්මේ?
මම දන්නව. ඒක නරකයි.
මට තව ඩිංගෙන් එයා ගැන කණගාටු හිතෙනව.
නෑ, එහෙම නෑ.
ඔයා මොනවද කරන්න උත්සාහ කරන්නෙ, ග්‍රග්?
මම හිතුව ගයිට වගේ මටත් අදහස් පහල වෙනව නම්,
සමහර විට ඊප් මම කියන එක අහයි කියල.
සමහර විට එයාට ගයි එක්ක යන්න ඕනෙ නැති වෙයි කියල.
අපොයි, ග්‍රග්. මේ ඔක්කොම ඒ නිසා ද?
අනික ඒ වගේම මම හිතුවා ඒකෙන් ඔයාගෙ අම්මව මැරිල යාවි කියල, ඉතින්....
ඔයා දන්නවනෙ, ජය, ජය.
ඔන්න අපි ආවා!
ගුහාවක්! හැමෝම ඇතුලට! එන්න! ඉක්මනට! යමු! යමු! යන්න! යන්න! යන්න!
බෑ!
— තවත් ගුහා එපා, ග්‍රග්, — මොකක්?
අපි ඉරට පැනලා හෙටට යනව ගයි එක්ක.
ඉන්න, ඉන්න,එහෙනම් ඔයාල ඔක්කොම මේක කරන්න යන්නෙ?
— තන්ක්? — සමාවෙන්න, තාත්තේ.
ඔයා අපි ඔක්කොම ගැන වද වෙන එක නතර කරන්න ඕනෙ.
ඒක තමයි මගේ රස්සාව, වද වෙන එක. නීති පිළිපදින එක මගේ රස්සාව.
— නීති මෙහෙට හරියන්නෙ නැහැ! — ඒව අපිව පණ පිටින් තිබ්බ!
ඒක ජීවීම නෙමෙයි, ඒක නිකන්.... නොමැරී ඉදීම. එතන වෙනසක් තියනව.
ආගා, හැමෝම, ඔයාල මම කියන එක අහන්න ඕනෙ!
අපි ඔයා කියන එක ඇහුව නම් මේ වෙනකොට මැරිල!
අපි දැන් ගයිගෙ පස්සෙන් යන්න ඕනෙ.
— ගයි? — ගයි, දුවන්න!
මේකෙ තේරුමක් නැහැ! අපි කාලය නාස්ති කරනව!
හැම දෙෙයක්ම කඩා වැටෙනව. ඔයා ඔයා මෝඩ — විදිහට වැඩ කරන්නෙ.
ලොකු වචන මගේ යකා අවුස්සනවා!
— දිගටම කතා කරන්න! — අලසකාරක!
මතකද අද උදේ ඔයා කොහොමද කියල? ඔයා වෙනස් වෙලා,
මතකද? අදහස් සහිත මිනිහෙක්? නවීන මිනිහෙක්?
— මම ගුහාවාසියෙක්! — එපා, එපා, එපා, ඉන්න!
නෑ! මොනවද මේ මගේ පාරවල් වලින් ඔයාව බේරන දේ?
— තාර. — නෑ, අනේ.....
— නෑ! මම එයාල ලගට යන්න ඕනෙ! — ඔයා නවත්තන්න ඕනෙ...
දගලන එක නතර කරන්න! එපා! ග්‍රග්! නවත්තන්න!
කවුරුවත් මේකෙන් ගැලවෙන්නෙ නැහැ. මාව විශ්වාස කරන්න.
මම දන්නව.
— ඔයාගෙ...? — පවුල.
ඔව්.
කණගාටුයි.
මම පොඩී ඒක සිද්ධවෙනකොට.
මගෙ දෙමව්පියො මට කිව්ව අවසාන දෙය තමයි:
"හැන්ගෙන්න එපා. ජීවත් වෙන්න.
ඉර ලුහු බදින්න. ඔයාට හෙටට යන්න පුලුවන් වේවි."
— ඔයා ආලෝකය ලුහුබදුනව. — මගේ දුව ඔයා වගෙයි.
නෑ, එයා ඔයා වගෙයි.
එයා ඔයාට ආදරෙයි නමුත් හැම වෙලාවෙම ඒක කියන්න අමතක වෙනව,
හරියට ඔයාට ඒක එයාට කියන්න අමතක වෙනව වගේ.
මම හිතන්නෙ මම කාර්‍යය බහුල වුනා එයාලව පණ පිටින් තියන්න.
ඒකට කමක් නැහැ. තාත්තල කරන්නෙ ඒක තමා.
අන්න හරි, අපිට ඒක මෙතන ඉදගෙන කරන්න බැහැ.
අපිට ඕනෙ ඔයාගෙ එක අදහසක්.
අනේ, ඔයාට ඒක කරන්න පුලුවන්.
බෙල්ට්! හදීසි අදහස් උත්පාදකය, සක්‍රීය කරන්න.
මට අදහසක් ආව.
— වාව්! — ඔව්, මම දන්නව, නමුත්,
එයාට තියන දේවල් වලින් උපරිම තමා එයා මේ කරන්නෙ. යමු එහෙනම්.
අන්න ඉන්නව එයා.
බෙල්ට්, මට ඕනෙ ආදරය නාට්‍ය, අවංකභාවය.
නලවන්න මාව.
හරි, එයාා අපිව දැක්ක! ඒක තමයි අපේ ඉගිය. දැන් ඒක වැඩ කරවන්න!
එයා එන්නෙ නැහැ. මම හිතන්නෙ නැහැ අපේ රූකඩය ඇති වෙන්න බය වෙලා කියල.
බය? මම පෙන්වන්නම් ඔයාට බය!
මට ඔයා නටවන කෝටු ටික දෙන්න!
අල්ලගෙන ඉන්න!
ඔව්! ඔයා ඒක කලා!
— ග්‍රග්! — තාත්තේ!
හෙයි! අපිට ප්‍රශ්නයක් නැහැ!
ඔව්, අපිට ප්‍රශ්නයක් නැහැ.
ග්‍රග්, ඔයාගෙ තීරණය.
අපිව හෙටට ගෙනියන්න.
ඉක්මන් කරන්න! එන්න! අපිට යාගන්න පුලුවන්!
— ඔයා හරි! — අන්න... අන්න තියනව ඒක!
ඉර! අපිට පුලුවන් ඒක කරන්න! අපිට පුලුවන් හෙටට යන්න.
දුවන්න!
මට.... මට තේරෙන්නෙ නැහැ. ඉර මෙතන තිබ්බ! ඒක මෙතන තිබ්බ!
අපි ආපහු අර ගුහාවට යන්න ඕනෙ! ඉක්මනට....
ඉක්මනට, ඉක්මනට. එකට ඉන්න දිගටම යමු. යන්න... යන්න! යන්න!
හැමෝම මගේ අත අල්ල ගන්න! තන්ක්, යමු එන්න! යන්න, යන්න, යන්න! එකටම ඉම්මු!
— එහෙනම්.... — ග්‍රග් ඔයාට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ?
ග්‍රග්, මෙතන හිටියොත් අපි ඔක්කොම මැරෙයි.
ග්‍රග්, මෙම කියන එක අහන්න! අපි ආපහු අර ගුහාවට යන්න ඕනෙ.
තවත් අන්ධකාරයේ ඉන්නෙ නැහැ. තවත් හැන්ගෙන්නෙ නැහැ.
තවත් ගුහා ඕනෙ නැහැ.
මොකද්ද මේ හැම දෙයකම අරමුණ?
ආලෝකය ලුහුබදින එක.
මට වෙනස් වෙන්න බැහැ. මට අදහස් නැහැ,
නමුත් මට ශක්තිය තියනව.
මේ වෙලාවෙ ඔයාලට ඕනෙ එච්චරයි.
නෑ! අපි දන්නෙ නැහැ ඒ පැත්තෙ මොනව තියනවද කියල! සමහර විට මොකුත් නැතුව ඇති. ඒක බයානක් වැඩී!
ඒක අවස්ථාවක්.
මම ඒ අවස්ථාව ගන්නව.
ඔයා දන්නවද, ඔය ඔයා හමුවුන දා ඉදලම මට ඔයාව ඈතට වීසි කරන්න ඕනෙ වුනා.
— ඒක විහිළුවක්, හරි? — මොකද්ද විහිළුව?
එයා බේරුනා!
එයා බේරුනා...
— හරි, තන්ක්, ඔයාගෙ වාරෙ. — ඔයා එන්නෙ නැහැ, එහෙම නේද?
ඔයා බේරුනාම, ඒ නිසාම මම බේරෙනව.
ඔයා හොදට කලා.
තාත්තේ.
— ග්‍රෑන්ඩ්.... — අවුල් කරන්න එපා, නිකම්ම මාව වීසි කරන්න.
ඉන්න! ඔයා අද මාව පුදුම කලා. වාසනාවන්ත ඔළු කාරයා.
තවම පණ පිරින්!
— යන්න වෙලාව. — නෑ! ඔයාට කියන්න ගොඩක් දේ තියනව මට.
— මට හැම දෙයක්ම හරි ගස්සන්න ඕනෙ අනික මට කාලය නැහැ. — මට පුලුවන් ඒක හරි ගස්සන්න.
මේකෙ නම් වැඩ කරනව.
— ඔයා මොකද්ද මේකට කියන්නෙ? — මම කියන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ "හග්(වැලද ගැනීම)" කියල,
මොකද් ඒක ග්‍රග් එක්ක තාලෙට යන් නිසා.
නමුත් ඔයාට ඕනෙ නම් ඒක වෙනස් කරන්න පුලුවන්.
නෑ, නෑ, මම කැමතී හග් එකට.
මම ඔයාට ආදරෙයි.
මම...
තාත්තේ,
— මට බයයි. — කවදාවත් බය වෙන්න එපා.
අන්න! මම දැක්ක එයාව.
හෙයි! මම ඒක කලා.
පස්සට වෙන්න! පස්සට වෙන්න!
එයාල කරදරේක ඉන්නෙ. ඔහොම ඉන්න! මම එනවා!
මම කොහොමද එයා පැත්තට යන්නෙ? මම හිතන්න ඕනෙ.
ගයි මොනව කරයි ද? ගයි මොනව කරයි ද?
මම මොනව කරයි ද?
මේක අල්ලගන්න.
මට... තියනවා....
අදහසක්.....!
දුවන්න!
ඩග්ලස්! හෙයි, මම අර හාදයව දන්නව!
ඔහොම ඉන්න!
මෙතන ආරක්ෂිත නැහැ.
මම කියන්නම් එයාට.
මට කවදාවත් එයාට කියන්න බැරි වුනා.
ඊප්, ඔයාගෙ තාත්ත මෙතන හිටිය නම්, එයා කියාවි ඔයාට....
පාරෙන් එහාට වෙන්නෝ....!
වාව්, එයාගෙ හඬ වගේමයි!
පාරෙන් එහාට වෙන්නෝ....!
— තාත්තා! — එයා ඒක කලා!
එයා ඉර පැදගෙන යන්නෙ.
— නමුත් ගොඩක් හොදින් නෙමෙයි. — හැමෝම පාරෙන් එහාට වෙන්න!
ග්‍රග්!
කොහෙද අනතුර? කවුද කවචය පිම්ඹෙ?
මමත් ඔයාට ආදරෙයි!
එකයි, දෙකයි, තුනයි, හතරයි,
පහයි, හයයි, හා.....
හතයි.
බාගයයි.
අටයි.
— නමයයි.... — ඩග්ලස්! තාත්තේ, ඔයා එයාව බේරගෙන!
කොල්ලන්ට සුරතලුන් ඉන්න ඕනෙ.
තේරුන විදිහට මම බළලුන්ට කැමති මිනිහෙක්.
ආ....එපා!
ඔයාල ඇත්තටම මේක දකින්න ඕනෙ.
අපි යන්න ඕනෙ එහෙට.
ඔව්! ඔන්න එනෝ!
මේ තමයි මම. මගේ නම ඊප්.
එතකොට මේ මගේ පවුල, කෲඩ්ස්.
අපි ඉගි කලේ නැත්නම් අව්ව තැපීමෙන් හා සුරතලුන්ගෙන්,
අපි තව දුරටත් සත්‍ර වශයෙන්ම ගුහාවාසීන් නෙමෙයි.
ආයෙත් කරමු ඒක. මම හිතන්නෙ මම ඇහි පිල්ලම් ගැහුව.
අපේ ලෝකය තවමත් බොහෝ කරදරයන්ගෙන් හා සතුරන්ගෙන් ගහනයි.
නමුත් අපි දන්නව කෲඩ්ස්ල බේරෙයි කියල.
මොකද අපිව අදුරේ තියාගෙන හිටිය නීති අපි වෙනස් කලා.
මොකද මගේ තාත්ත නිසා, කවුද හිතුවෙ අපි කරුවත් වෙනස් වේවි කියල.
බබාව මුදා හරින්න!
හොදයි, එකතරා විදිහකට....
ඉතින් දැන් ඉදල, අපි මෙහට වෙලා ඉන්නව,
අපිට ආලෝකය ලුහුබදින්න පුලුවන් තැන.
— ღ සමීර කරුණාරත්න ღ කළ උපසිරැසි ගැන්වීමක්. කරුණාකර පරිවර්ථන අයිතිය සුරකින්න —
මෙම උපසිරැසි www.baiscopelk.com අඩවියෙන් නොමිලේ නිකුත් කළ උපසිරැසි වන අතර නවතම හා පැරණි චිත්‍රපට වල සිංහල උපසිරැස ලබා ගැනීමට අප වෙබ් අඩවියට ගොඩවන්න.