NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci przypadkowe.
Dzień dobry, sierżancie.
Dzień dobry, Paisa. Co masz dla nas?
Zawory wodociągowe, czyste ręczniki
i dodatkowe mundury dla strażników.
Przepuść go. Był już sprawdzany.
Jedź, Paisa.
Dziękuję, sierżancie.
- Miłego dnia. - I wzajemnie.
- Miłego dnia, Paisa. - Dziękuję, sierżancie, i wzajemnie.
Dojechałeś, przyjacielu!
- Co słychać, Velasco? - W porządku. Jak podróż?
Dobrze. Ale strasznie się dłużyła.
- Naprawdę? - W taki upał.
Miałeś jakieś problemy po drodze?
Żadnych. Idealnie. Pełny sukces.
Przywiozłem wszystko, włącznie ze specjalnymi zamówieniami Pabla.
- Jak leci, stary? - Czarny!
- Myślałem, że o nas zapomniałeś. - Pokażę ci coś.
O, rany. W porządku, chłopaki! Przynieście drabinę.
- Witajcie w La Catedral. - Cześć.
Schodźcie, dziewczyny.
Zaopiekujemy się wami.
Dalej! Szybko! Co? Za ciężkie?
- Wygląda smakowicie, Paisa. - Nieźle, homary.
Wybacz, szefie.
Mam meldunek.
Według Moncady i Galeana przewieźliśmy 10 000 kilo
przez Meksyk i Karaiby.
Opłacili podatek wojenny?
Tak, szefie, ale odkąd szef ułożył się z rządem,
wiele innych ludzi się skarży.
Wszyscy muszą pokrywać moje wydatki w mamrze i poza nim.
Zrozumiałem.
Mówią też, że kartel z Cali przygotowuje zawieszenie broni.
Tak jak ja.
Będziemy negocjować rozejm.
Ale najpierw załatwimy kilku jego ludzi.
Szef wybaczy, ale kartel z Cali odbierze to jako wypowiedzenie wojny,
nie sądzi szef?
Celem wojny...
jest pokój.
- Co wyprawiasz, bracie? - Steve.
Zobacz, co zrobiłeś z moim autem.
- Gdzie? - Spójrz na ten korek.
Spójrz na mój samochód!
- Jak mam nim teraz jechać? - To nic takiego.
Patrz, jaki się przez to zrobił korek.
Tak, stary.
Nie mówisz nawet po hiszpańsku? Spadaj.
- Odczep się, dupku. - Uspokój się, facet.
Skurczybyk. Uderzysz mnie? Co tu w ogóle robisz, cioto?
Zasługuję na szacunek, ty skurwielu. Więc to tak.
Co, uderzysz mnie? Ty i kto jeszcze?
Wyluzuj. W porządku. Już dobrze.
- Uspokój się, dupku. - Dobra?
- Wyluzuj, stary. Już dobrze. - Dobrze?
Dobrze, uspokój się.
Trochę tolerancji.
- Słyszałeś? - Co?
Ludzie. Dzieci. Śmiech.
Nawet uliczni handlarze powrócili.
Wszystko dlatego, że Escobar dostał klucz do własnego więzienia.
Postąpiłeś słusznie.
Tak sądzisz?
Powinieneś być zadowolony.
Nareszcie ludzie mogą wrócić do normalnego życia.
Nareszcie... panuje pokój.
Rozmawialiśmy z Pablem i jest skłonny negocjować.
Dziesięciu moich ludzi zostało zabitych.
W ten sposób zaczynacie negocjacje?
Dwie sprawy, Pacho.
Po pierwsze... Galeano ani ja nie mamy z tym nic wspólnego.
I po drugie... jest wojna, Pacho.
Śmierć wszędzie zbiera żniwo, my też mamy ofiary.
Jesteśmy gotowi zapłacić trzy miliony dolarów,
żeby rozwiązać kwestię sporną co do Los Angeles.
Pablo nie przyjmie nic poniżej 12 milionów dolarów.
Dwanaście milionów to dla ciebie nic.
Wiecie co?
To koniec.
Koniec czego?
Kartelu z Medellín.
Nie, mylisz się, Pacho.
Eksportujemy dwa razy tyle, co wy.
Zaprosiłeś mnie tu, żeby mi tu pieprzyć głupoty?
Pablo nałożył na was podatek wojenny, 250 000 $ miesięcznie.
Tak traktuje swoich przyjaciół i wspólników?
Nie zapominaj, że dzięki panu Pablo Emilio Escobarowi Gavirii
została zniesiona ekstradycja. Z korzyścią dla was, czyż nie?
To on wpakował nas w to bagno.
Zabijając polityków i gliny, podkładając bomby na ulicach i w samolotach.
To on rozpętał tę pieprzoną wojnę.
To będziemy negocjować czy nie?
Jesteśmy na miejscu, panowie!
- Panowie! - Całą drogę wyboje, Paisa.
Gdzieś ty się uczył jeździć?
Sfinalizowaliśmy umowę na dziesięć milionów.
W ten sposób mamy z głowy problem w LA i koniec wojny.
To rozsądna propozycja.
Wie szef, co to oznacza?
Możemy utrzymać infrastrukturę, a rząd nawet się nie zorientuje.
Teraz możemy... podwoić nasz eksport w niecały miesiąc.
Jak się zachowywał...
gdy zaoferował tę sumę?
Jak to "jak się zachowywał"?
Jakie miał podejście?
Cóż... pełne szacunku.
W jaki sposób?
- Chce pokoju, tak jak my. - Tak, ale...
jak zareagował, jak przedstawiliście mu nasze rozwiązanie?
W sposób pozytywny.
Zaoferował kasę, jakby nigdy nic?
Zaczął od trzech milionów dolarów. Tak?
Ale odmówiliśmy i powiedzieliśmy, że nie przyjmiesz mniej niż 12.
Więc zaproponował dziesięć i uważaliśmy, że to fair.
Zaproponował trzy miliony?
Sondował nas. Wiedział, że nie pójdziemy na to.
Gdyby naprawdę mnie szanował, byłby wdzięczny, gdybym przyjął 20.
Racja, szefie. Zażądaj 20. Za jednym zamachem.
Powiedzcie, że nie zadowoli mnie mniej niż 30.
Kartel z Cali nie zaakceptuje tego.
Trzydzieści milionów... jeśli chcą pokoju.
Bardzo dobrze.
Muszę też podnieść podatek wojenny.
Od tej pory milion miesięcznie
od każdego z was... i całej reszty wspólników.
Świetny ruch. Musiałeś z nim wygrać, ty skurczybyku?
Gadaliśmy z Pablem i doszliśmy do porozumienia.
Zgodziliśmy się na...
- milion dolarów. - Co?
No, tak.
Co z domem w Cartagenie?
Nic z tego nie wyjdzie, prawda?
Chcesz dom w Cartagenie?
- Jasne. - Dobrze... to będziesz go miała.
Nie widzisz, że idzie nam coraz lepiej?
Nie, widzę, że wszystko się komplikuje.
Zamiast być coraz lepiej... jest coraz gorzej.
Pablo nie chce pokoju z kartelem z Cali.
A co z tym podatkiem wojennym, który na ciebie nałożył?
Ćwierć miliona to kupa forsy.
A teraz milion? To absurd.
A co mam zrobić? Zadzwonić do Pabla i powiedzieć, że nie zapłacę?
- Jasne, że nie. - To nie rozumiem.
- To co chcesz, żebym zrobił? - To nie fair, Kiko, i dobrze o tym wiesz.
Słuchaj, ja uwielbiam Pabla.
Ale naprawdę nie wiem, co się z nim ostatnio dzieje.
Nie wiem. Może coś go gnębi.
My siedzimy tu sobie w jacuzzi...
wolni.
Kochasz mnie?
Przestań pieprzyć. Denerwujesz mnie.
Co się stało?
Zgasł?
Dzień dobry.
- Co jest? - To ty jesteś Paisa?
- Tak. - Miło mi, Javier Peña.
Bądź tak miły i wysiądź z ciężarówki.
- Co się dzieje? - Nie bój się.
Łapy na ciężarówkę.
Idziemy.
Zrób mi jeszcze jedną przysługę.
Otwórz ją.
Proszę bardzo.
Słuchajcie, gringos... nie macie prawa tego robić.
Jasne, że mamy.
Naciśniesz tylko guzik w aucie, a my zajmiemy się resztą.
Jak szef się dowie, że pozwoliłem wam zainstalować kamery, zabije mnie.
Pablo to twój szef?
Tak?
Ja jestem twoim szefem. Jasne?
Dobra, zrobię, co chcecie.
Tak?
Nic ci nie jest, kolego?
Dobrego dnia.
- To jest... - Tak, to koło do ruletki.
Założył sobie w La Catedral kasyno.
- Skąd masz te zdjęcia? - Od DEA.
Oczywiście.
To nie wszystkie zdjęcia.
Mają też zdjęcia sędziów, przedstawicieli lokalnych władz,
innych narkobossów, prostytutek... Nawet piłkarze odwiedzają Pabla.
- Widział je ktoś jeszcze? - O ile mi wiadomo, nikt.
Dlatego musimy działać natychmiast.
Myślisz, że DEA mogliby przekazać te zdjęcia do mediów?
Oni są zdolni do wszystkiego. Dlatego musimy działać natychmiast.
Był czas, gdy do Escobara należała cała Kolumbia.
Teraz - tylko jego własne więzienie.
Gdybym miał wybierać między prostytutkami w La Catedral...
a zamachami bombowymi w kraju...
byłbym dozgonnie wdzięczny tym paniom.
Sto lat, Pablo!
- Uważajcie. - Ostrożnie z małą.
Jak się masz? Witaj.
Cześć, skarbie.
To ich wynajęłam? Nie wierzę ci.
Są całkiem dobrzy.
Podobają mi się.
Powiedz nam, Pablo... co porabiasz ostatnio?
- Jak spędzasz czas? - Poza tym, że tęskni za rodziną?
Oczywiście.
Pisze książkę.
- Mamo. - Co?
Mówię nieprawdę? Przecież piszesz książkę.
Proszę cię, mamo.
Więc sam im powiedz.
- To zbiór artykułów. - Całkiem sporo.
- Wycinki z gazet. Taki komiks. - A, komiks!
Z gazet i czasopism z całego świata.
I wiesz co? Ludzie codziennie do niego piszą.
- Bo go kochają. - Oczywiście, wyobrażam to sobie.
Trzeba sobie znaleźć jakieś zajęcie.
Tak, kochanie. Mąż Judy i Galeano pomagają ci przecież w interesach.
Tak, muszę powiedzieć, że Kiko jest ci bardzo wdzięczny
za odpowiedzialność, jaką mu powierzyłeś.
Dziękujemy bardzo.
- Byliśmy w Cartagenie... - Gdzie?
- W zeszłym tygodniu byliśmy w Cartagenie. - Ach, tak?
Tak, spędziliśmy tam kilka wspaniałych dni, prawdziwy relaks.
Dobrze móc się tak relaksować.
- To miłe. - Cudowne, Tato. Nie wyobrażasz sobie.
Ale mówię wam, Cartagena jest bardzo droga.
Nie na naszą kieszeń.
A poza tym ta wojna z kartelem z Cali
bardzo nam ciąży przez podatek, który musimy płacić.
Rozumiemy, że nie jest łatwo, ale nic nie możemy poradzić.
Damy radę.
Kiko narzekał na to?
Wspomniał o tym.
Nie skarżył się.
Wszyscy są świadomi poświęcenia z twojej strony,
na miłość boską. Więc uważam, że to normalne.
To jasne, że cię wspieramy.
Ja uważam, że to w porządku... naprawdę.
Juan Pablito, idź pograć trochę z tatą w piłkę, dobrze?
Skarbie, powinieneś pobawić się z dziećmi.
Zostaw prezent.
Przypilnuję go.
Przeproś!
- Widziałeś? - Tak.
Proś o przebaczenie.
Przepraszam, szefie.
Nie chciałem.
- Spokojnie. - Nic ci nie jest, szefie?
Spoko. Tak bywa w grze.
Grajcie dalej.
Nic panu nie jest?
Szefie.
Szef wybaczy, ale chciałbym pogadać.
Wszystko w porządku?
- Szefie, mamy problem. - Jaki?
Szef pamięta, że Moncada i Galeano mieli duży transport,
- który został skonfiskowany w Boyacá? - Tak.
- Dwieście pięćdziesiąt kilo. - Dokładnie.
Szef sobie wyobrazi, że rolnik znalazł trzy miliony dolarów zakopane na polu.
Wie szef, gdzie?
W Rionegro.
Wszędzie jest zakopana jakaś gotówka.
Bojówkarze, organizacje paramilitarne, handlarze narkotyków...
- Wszyscy zakopują kasę. - Tak, wiem.
Ale akurat na polu należącym do Moncady i Galeana?
Nie sądzi szef, że to dziwne?
Bo ja, tak.
Patrzcie. Cała ta gotówka...
została znaleziona... na polu.
Całe szczęście, Pablo.
Albo pech. Dla was obu.
Była zakopana w waszej posiadłości w Rionegro.
Ależ Pablo, to ponad 300 akrów
i większość z nas wydzierżawia je wieśniakom.
Mówiliście, że skonfiskowano wam 250-kilowy transport.
To prawda.
Ten transport był wart właśnie tyle.
Kto cię prosił, żebyś się wtrącał?
Nieprawda?
Pablo, myślisz, że cię okradamy?
Że zmyśliliśmy tę historię o konfiskacie?
Jak chcesz, możesz zapytać gliny w Boyacá.
No tak, bo gliny w Boyacá są niezwykle uczciwe, co?
Pamiętaj, że kupiliśmy tę posiadłość od Gustava.
Pamiętam nawet, że Gustavo mówił, że macie w każdym kącie ukrytą kasę.
Gustavo nigdy by nie zapomniał, gdzie ukrył gotówkę.
Kto ci wciska do głowy takie pierdoły? Te dupki?
Ci frajerzy sprzedaliby własną matkę. Jesteśmy partnerami i przyjaciółmi.
Może ta kasa zginęła, bo podniosłem podatek?
Bzdura. Zapłaciłem podatek bez gadania.
To kłamstwo.
- Bo poskarżyłeś się żonie. - Nie skarżyłem się.
Nie masz pojęcia, o czym rozmawiam z Judy.
Rozumiem, że to dla ciebie trudne...
Co niby jest trudne?
Zarządzanie tym wszystkim. Dlatego właśnie wynająłeś nas.
Żebyśmy zarządzali interesem i pilnowali go.
Ufasz nam, prawda?
Rozumiem, że jesteś zaniepokojony...
- Wyglądam na zaniepokojonego? - Nie, nie o to mi chodziło.
- Powiedziałeś przecież, że... - Nie, chciałem powiedzieć, że...
- To ty wyglądasz na zaniepokojonego. - Nic nie zrobiliśmy, Pablo!
Takim tonem... mówisz mi, że nic nie zrobiliście?
Jakbym był idiotą. To moja forsa czy nie?!
Nie, Pablo.
Zabraliście ją i zakopaliście w Rionegro czy nie?!
Jasne, że schowali twoją forsę, szefie.
- Taka jest prawda, kłamcy. - Jasne, on...
- Stul pysk, skurwielu! - Złodzieje z was!
Zamknij się, skurwielu! Nie waż się mnie znieważać!
Pablo, spójrz na mnie.
Jesteśmy rodziną.
Jesteś ojcem chrzestnym mojej córki.
I chrzestnym dzieci Galeana.
Co to ma znaczyć?
Jesteśmy jak bracia.
Jesteśmy wspólnikami i przyjaciółmi.
Pracujemy razem całe życie.
Razem odbyliśmy pierwszą podróż do Miami.
Zarobiliśmy razem tyle forsy, że nie wiemy, co z nią robić.
W czym problem?
Co się dzieje?
Obaj bardzo cię kochamy.
Jesteśmy ci bardzo wdzięczni.
W porządku.
Siedząc tu...
człowiek dostaje paranoi.
Cóż, zdarza się, no nie?
Jesteśmy do twoich usług. Możesz nam ufać.
Wybieram się do Miami.
Przywiozę ci kilka drobnych rzeczy dla rozrywki, dobrze?
Pablo, nie rób tego! Pablo, nie!
Pies z ciebie, ty skurwielu!
Jak się czujesz, srając na swoje imperium?
Chcesz, żebyśmy powiedzieli, że ukradliśmy tę kasę?
Koniec końców i tak będziesz wierzył, w co ci się podoba, skurwielu.
Żegnaj, Kiko.
Zabij mnie, jak taki z ciebie chojrak, sukinsynu!
Zabij mnie własnymi rękami!
Do kogo gadasz, frajerze?
Sukinsyn!
Poczekaj!
Ostrożnie, stary.
Patrzcie, co mi dał nieboszczyk.
Co ty, kurna! Spalisz całe mięso!
Odczep się. Nie widzisz, że chcę ukryć ten smród?
- Dobra, ale nie spal wszystkiego. - Co zrobimy z tym całym mięsem?
- A co chcesz zrobić? - A co mam zrobić?
Co?
Wszystko dobrze, szefie?
Potrzebuje szef czegoś?
Robimy grilla. Chce szef trochę?
Nie. Nie jestem głodny.
Navegante.
Szefie.
- Mam je wypolerować? - Nie, spoko.
To moje ulubione. Lubię to robić.
Piękne auto.
Są jakieś wieści co do Galeana i Moncady?
Wygląda, że pogłoski są prawdziwe.
Szkoda.
Ostrzegałem ich.
Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci.
Masz wciąż kontakt z tym agentem DEA?
Z Javierem Peñą? Jasne.
Skontaktuj się z nim i potwierdź pogłoski.
Im zależy na udupieniu Escobara tak samo jak nam.
Nie rozmawiałam z nim od wczoraj. Dzwoniłam po wszystkich. Martwię się.
Pablo powiedział mi, że wyjechali z La Catedral.
Uspokój się, moja droga.
Twojemu mężowi nic nie jest.
Nie, dziękuję.
Może musieli gdzieś nagle wyjechać?
Albo wyjechali, nic nie mówiąc.
Tak jak to robią nasi mężowie.
Tak, ale to dziwne, nie sądzicie?
Kiko wyraźnie powiedział, że ma spotkanie z Pablem w La Catedral.
Potem miał wrócić do domu.
Staramy się znowu o dziecko. Chyba już wam mówiłam.
Nie? Chcemy mieć jeszcze jedno dziecko i teraz jest właściwa pora,
więc mieliśmy mieć bardzo ważną randkę.
Jesteś pewna, że Pablo powiedział, że Kiko wyjechał z La Catedral?
Chcesz powiedzieć, że mój mąż kłamie?
Chcę, żeby mój mąż wrócił.
Skoro Pablo powiedział Tacie, że wyjechali...
to musieli wyjechać.
Słuchaj... Pablo jest chrzestnym waszych dzieci.
Nie skrzywdziłby ich.
Co pan na to?
Zdjęcia są warte uwagi.
Na pewno się nimi zajmę.