JUDEA WYPOWIADA WOJNĘ NIEMCOM
W 1932 roku Bernard Lecache, prezydent Światowej Ligi Żydowskiej, powiedział:
"Niemcy są naszym publicznym wrogiem numer jeden. Naszym celem jest wypowiedzenie wojny bez litości przeciwko niej".
W marcu 1933 roku, zanim Niemcy wprowadzili antyżydowskie ustawy i zanim doszło do jakichkolwiek działań wojennych przeciwko Żydom,
światowi przywódcy żydowscy na całym świecie oficjalnie wypowiedzieli wojnę przeciwko Niemcom.
Rozpoczął się światowy żydowski bojkot niemieckich towarów. 20 000 Żydów protestowało w ratuszu Nowego Jorku.
Zloty i bojkoty były skierowane przeciwko niemieckim towarom. Samuel Untermyer, przemawiając w imieniu międzynarodowego żydostwa, wypowiedział wojnę Niemcom z bojkotem gospodarczym.
Pierwsza strona w 'London Daily Express' dnia 24 marca zawierała nagłówek: "Judea wypowiada wojnę Niemcom".
Przywódcy żydowscy byli cytowani jako wzywający do świętej wojny z narodem niemieckim:
"Żydowski hurtownik opuści swój dom, bankier swoją giełdę, kupiec swój biznes, a żebrak jego skromną chatę, aby przyłączyć się do świętej wojny przeciwko ludziom Hitlera ..."
W "Expressie" napisano, że Niemcy stanęły w obliczu międzynarodowego bojkotu handlu, finansów i przemysłu.
W Londynie, Nowym Jorku, Paryżu i Warszawie żydowscy biznesmeni są zjednoczeni, by podjąć gospodarczą krucjatę.
W sierpniu 1933 r. Samuel Untermeyer mówił o planowanej zagładzie i eksterminacji Żydów, a także o wojnie, która musi zostać przeprowadzona przeciwko Niemcom, aby to powstrzymać.
W histerycznej audycji radiowej Untermeyer wezwał Żydów do zniszczenia Niemiec w świętej wojnie, potępiając Niemców jako okrutne dzikie bestie i niewdzięczników.
Untermeyer twierdził, że Niemcy unicestwiali Żydów, zamykając ich w podłych obozach koncentracyjnych, głodując i torturując ich,
mordując i bijąc ich bez względu na koszty i uciekając się do każdej innej możliwej formy tortur,
nieludzkiej, nie do pojęcia, dopóki samobójstwo nie stało się ich jedynym sposobem ucieczki,
i wszystko tylko dlatego, że oni albo ich odlegli przodkowie byli Żydami.
To był rok 1933, a Untermyer już mówił o Holokauście. Cóż, musiał mieć nadprzyrodzone umiejętności psychiczne.
W audycji radiowej na 'WABC New York', 6 sierpnia 1933, Untermyer stwierdził, że:
"Każdy z was, zarówno Żyd jak i goj, który jeszcze nie przystąpił do tej świętej wojny, powinien to uczynić teraz i tutaj.
Nie wystarczy, że nie kupujesz żadnych towarów wyprodukowanych w Niemczech.
Musisz odmówić współpracy z dowolnym sprzedawcą lub sklepikarzem, który sprzedaje jakiekolwiek niemieckie towary lub popiera niemieckie statki lub przesyłki.
Będziemy podważać reżim Hitlera i przywrócimy Niemcom rozum, niszcząc ich eksport, od którego zależy ich istnienie.
Bojkot wszystkich niemieckich towarów i usług. Wkraczamy teraz w światowy bojkot, w którym domagamy się, abyśmy otrzymywali szerokie poparcie od mężczyzn i kobiet wszystkich wyznań i klas, we każdym wieku. Nigdy wcześniej nie była tak potrzebna święta wojna.
By wykonać swoje zadanie i służbę, ta armia cywilizacji.. Musisz tylko kupować i używać, ale odmawiać kupowania i używania jakichkolwiek towarów wyprodukowanych w Niemczech lub towarów na niemieckich statkach lub w przesyłkach.
Nowe Niemcy, które uwolnią się od żydowskiego suprematyzmu, uznano za wroga interesu żydowskiego, a zatem trzeba było znów zdusić je ekonomicznie.
Należy również zauważyć, że stało się to zanim Hitler zdecydował się zbojkotować dobra żydowskie.
Wielu Żydów w Niemczech i Palestynie sprzeciwiało się międzynarodowemu bojkotowi, mówiąc, że będzie propagować antyżydowską przemoc w Niemczech.
Ci Żydzi popierali reżim narodowo-socjalistyczny, ale żydowscy supremacjoniści wcale się tym nie przejmowali.
Pomimo wysiłków rządu niemieckiego mających na celu złagodzenie napięć i zapobiegnięcie eskalacji wyzwisk oraz gróźb międzynarodowego żydowskiego przywództwa, trwało to nadal.
Intensywność kampanii żydowskiej przeciwko Niemcom była taka wielka, że Hitler stwierdził, że jeśli się ona nie zakończy, to nastąpi jeden dzień bojkotu w Niemczech wobec żydowskich sklepów.
Mimo to kampania nienawiści trwała dalej, przez co zmusiła Niemcy do podjęcia środków obronnych, które stworzyły sytuację, w której Żydzi stawali się coraz bardziej ostracyzowani.
W podobny sposób w żydowskiej gazecie, Natasha Retsch, napisano:
"Wojna przeciwko Niemcom będzie prowadzona przez wszystkie żydowskie społeczności, konferencje, kongresy ... przez każdego Żyda.
Tym samym wojna z Niemcami będzie ideologicznie ożywiać i promować nasze interesy, które wymagają całkowitego zniszczenia Niemiec.
Zagrożenie dla nas, Żydów, leży w całym narodzie niemieckim zarówno w Niemczech, jak i indywidualnie. Musi on być nieszkodliwy przez cały czas.
W tej wojnie my, Żydzi, musimy uczestniczyć, i to z całą mocą i siłą, jaką mamy do dyspozycji.
Ogólnoświatowe przywództwo żydowskie z żelaznym uściskiem światowych mediów i prasy zaczęło teraz masowo siać propagandę przeciwko Niemcom, która wkrótce doprowadzi do drugiej wojny światowej.
Dr Joseph Goebbels ogłosił, że jednodniowy bojkot zostanie zniesiony, jeśli antyniemieckie protesty zostaną zawieszone.
I, że jeśli protest się nie skończy, Goebbels ostrzegł, że antyżydowski bojkot zostanie wznowiony, ale na nic się to zdało.
Światowy bojkot żydowski trwał całe miesiące.
Ze'ev Jabotinsky, który był żydowskim komunistą i założycielem organizacji terrorystycznej Irgun, napisał w styczniowym numerze 'Natashy Rech' w styczniu 1934 roku:
"Walka przeciwko Niemiecom jest kontynuowana od miesięcy przez każdą społeczność żydowską, konferencję, kongres, organizację handlową, przez każdego Żyda na świecie.
Istnieje powód, by sądzić, że nasza część w walce będzie miała ogólną wartość.
Wypuścimy na świat duchową i materialną wojnę przeciwko Niemcom.
Ambicją Niemiec jest ponowne stanie się wielkim narodem, aby odzyskać utracone terytoria i kolonie.
Z drugiej strony nasze żydowskie interesy domagają się całkowitego zniszczenia Niemiec. Naród niemiecki jest zbiorowo i indywidualnie niebezpieczny dla nas, Żydów ".
David A. Brown, krajowy przewodniczący Zjednoczonej Kampanii Żydowskiej, w 1934 roku powiedział:
"My, Żydzi, sprowadzimy wojnę na Niemcy".
Chaim Weizmann, prezydent zarówno Międzynarodowej Agencji Żydowskiej, jak i Światowej Organizacji Syjonistycznej, a później pierwszy prezydent Izraela, oświadczył w 1936 roku:
"Nie jest przesadą stwierdzenie, że sześć milionów Żydów zostało skazanych na karę więzienia w tej części świata, gdzie są oni niechciani
i dla których kraje dzielą się na te, w których są niechciani i te, w których nie są dopuszczeni.
Emil Ludwig Cohn in 1938 said:
"Hitler nie chce wojny, ale będzie do niej zmuszony, i tak naprawdę już wkrótce. Ostatnie słowo należy do Anglii, tak jak w 1914 roku ..."
Henry Morgenthau, sekretarz skarbu USA, w 'Hearst Press', we wrześniu 1933 roku, powiedział:
"Wojna w Europie w 1934 roku była nieunikniona".
W 1938 roku powtórzono żydowskie wypowiedzenie wojny przeciwko Niemcom.
Naród amerykański był ponaglany przez żydowską prasę do bojkotowania wszystkich niemieckich towarów i niemieckich firm.
At the 1936 World Zionist Conference Chaim Weizmann said:
"Być może tylko dwa miliony przetrwają nadchodzący Holokaust, ale będą przygotowani do życia w Palestynie."
Należy zwrócić uwagę, że był to rok 1936.
W liście opublikowanym w 'Miami News' w dniu 12 lipca 1938 roku, zatytułowanym "Zabić Niemców" stwierdzono, że:
"Nic, oprócz niemal całkowitej eksterminacji bialych dzikusów, nie zapewni pokoju na ziemi i dobrej woli pośród ludzi".
Żydowski profesor Alexander Kulisher, znany prawnik i syjonista, w październiku 1937 roku powiedział:
"Niemcy są wrogiem judaizmu i muszą być ścigane ze śmiertelną nienawiścią.
Celem dzisiejszego judaizmu jest bezlitosna kampania przeciwko wszystkim Niemcom i całkowite zniszczenie ich narodu.
Domagamy się całkowitej blokady handlu, zatrzymania importu surowców i odwetu wobec każdej Niemki i dziecka."
Odpowiedź Niemiec była defensywnym, a nie ofensywnym.
Ważne historie,
ważne fakty,
które wyjaśniają rzeczy, o których nie uczono nas w szkole,
których nie było w programie naukowym.
Nie uczyli o nich nawet w szkole wyższej.
Prowadziłem wykłady przed profesorami historii.
Dlaczego tak naprawdę Hitler nienawidził Żydów?
Czego on od nich chciał?
Jak oni mu przeszkadzali?
Ale wszystko jest napisane tutaj w "Mein Kampf".
Ta książka została opublikowana dopiero niedawno
Została zatwierdzona do przetłumaczenia na język hebrajski.
Był zakazana przez te wszystkie lata..
Ale było wcześniejsze tłumaczenie,
które zostało stworzone przez "Yad Vashem".
Mieli na to pozwolenie.
Hitler w swojej książce twierdzi,
że Żydzi są komunistami.
Stworzyli Rewolucję Rosyjską.
Zabili tam 30 milionów Rosjan.
Całą inteligencję
w okrutny i przerażający sposób,
i że jest to ich plan dla całego świata.
Następnym krajem w kolejce są Niemcy.
Założyli Niemieckie
Komunistyczne i Socjalistyczne partie,
i to jest prawda.
"Jeśli nie pokonamy ich teraz,
wyeliminują nas.
i wymordują kolejne 20 milionów,
całą inteligencję."
I właśnie w taki sposób przechodzili
z kraju do kraju.
Ostatecznie, jedynymi inteligentnymi, którzy pozostaną
będą Żydzi.
I ma rację.
Rosyjska rewolucja została stworzona przez Żydów.
Rosyjska armia została zbudowana przez Trockiego.
Stworzył żydowską dywizję
partii komunistycznej.
Na początku rosyjskiego rządu
z 13 członków,
sześciu było Żydami.
Kto założył KGB?
Żydzi.
A więc wszystko jest wyraźnie opisane.
Nie nienawidził Żydów,
bo mieli "Pejsy".
Nie nienawidził ich za to, że przestrzegali Micwy,
ale dlatego, ze byli komunistami.
I wyraźnie tutaj napisał:
"Żydzi zniszczyli religię i wiarę".
"Szerzą w Niemczech herezję".
Napisał o tym właśnie tutaj.
Czy teraz rozumiecie
dlaczego nie uczą tego w szkołach?
Ponieważ kto pisze program naukowy?
Ci sami lewicowcy.
Zniszczyli wszystkie wartości.
Zatruli literaturę i sztukę teatralną.
Spośród dziewięciu wielkich niemieckich gazet
siedem było własnością Żydów.
pomimo, że nie udało mi się jeszcze dojść do wniosku co o tym sądzę...
Dlaczego te wydarzenia - dlaczego ten konflikt, Żydów i Niemców, stał się taki nieugięty,
i dlaczego nienawiść Żydów, dlaczego musiało do tego dojść?
To jest nadal całkowicie dla mnie niezrozumiałe.
Ale może kiedyś się dowiem.
- Nienawiśc Żydów do Niemców? - Tak
Nigdy nie przeczytałam wypowiedzi innych ludzi,
tak pełnych nienawiści wyrażeń dotyczących innego narodu, jak od Żydów.
- Dlaczego... - Bardziej niż nienawiśc Niemców do Żydów?
To było dużo później, nienawiść Niemców. Żydzi byli o wiele cześniej.
A to jest... wszystko, co musisz zrobić, to przeczytać Talmud.
Mam wszystkie dwanaście tomów w autoryzowanym, najnowszym tłumaczeniu i wydaniu, 2002.
ponieważ chcieliśmy zweryfikować powszechnie rozpowszechniane twierdzenia z Talmudu.
Czy się zgadzają? (Szczególnie w porównaniu z autoryzowanym wydaniem.)
I nie mogłam przeczytać więcej niż trzech stron, sprawiło to, że poczułam się źle.
To jest tak odrażające, wszystkie informacje na temat seksualności i tak dalej,
o tym, jak możesz to zrobić z trzyletnim dzieckiem, i i i...
Wiesz, to wszystko jest dla nas tak obce.
Nie chcę nawet o tym myśleć.
W latach 1923-1933 niemieccy nacjonaliści byli regularnie atakowani przez żydowskich komunistów i terrorystów.
200 narodowych socjalistów i 216 funkcjonariuszy policji zostało zamordowanych głównie przez żydowskich komunistów.
Zraniono 20 tysięcy narodowych socjalistów i 1976 policjantów.
Herbert Norkus, uczeń i członek Hitlerjugend, został brutalnie dźgnięty w sześciu miejscach.
Horst Wessel, młody uczeń z Niemiec, został zastrzelony.
Szwajcarski przywódca narodowo-socjalistyczny, Wilhelm Gustloff, został brutalnie zamordowany przez Żyda, Davida Frankfurtera w 1936 roku.
Niemcy byli oburzeni morderstwami. Akty terroru przeciwko Niemcom trwały wiele lat bez żadnego końca.
27 lutego 1933 roku, cztery tygodnie po nominacji Hitlera na kanclerza, komunistyczni terroryści podpalili Reichstag.
Miejscowa policja złapała holenderskiego komunistę, Marinusa van der Lubbe, człowieka, który podpalił Reichstag.
Ogień miał być początkiem rozpoczęcia czerwonej wojny domowej, zanim Hitler i NSDAP mogli się osiedlić.
Hindenburg i Hitler działali szybko. Wydali awaryjne dekrety i komunistyczni przywódcy zostali aresztowani, i wysłani do miejsc, które później nazywano obozami koncentracyjnymi.
Większość komunistów była Żydami. Dlatego media przedstawiają to jako systematyczne prześladowanie Żydów.
Noc Długich Noży, znana również jako Operacja Koliber, wydarzyła się w narodowych socjalistycznych Niemczech w okresie od 30 czerwca do 2 lipca 1934 roku.
Co najmniej 85 osób zostało straconych. Ponad tysiąc aresztowanych przez narodowych socjalistów.
Powodem było to, że przywódca Ernst Rohm i inni planowali zamach stanu przeciwko Niemcom.
Działania Hitlera miały zapobiec kolejnej rewolucji komunistycznej, która zdarzyłaby się w Niemczech.
Czystka wzmocniła i wzmocniła poparcie przywódców armii dla Hitlera.
9 listopada 1938 roku Polski Żyd, Hershel Grynszpan, przybył do niemieckiej ambasady prosząc o rozmowę z członkiem personelu dyplomatycznego.
Kiedy Ernst vom Rath, 29-letni niemiecki dyplomata, stacjonujący w Paryżu, przyszedł pozdrowić gościa, Grynszpan wyjął swój pistolet i zamordował go z zimną krwią.
To była kropla, która przelała czarę goryczy. Niemcy mieli dość bojkotów z inspiracji żydowskiej, oszczerstw, wojennych podżegań do wojny i morderstw w nich wymierzonych.
Wiadomość o morderstwie wywołała zamieszki, podpalenia i wandalizm skierowane na żydowskie i komunistyczne sklepy i firmy.
Zamieszki nie zostały usankcjonowane przez żadnego oficjalnego członka NSDAP, i to był w rzeczywistości zdenerwowany Goebbels, który nakazał, by przemoc została natychmiast wstrzymana. I została wstrzymana już po pierwszej nocy.
Goebbels w tamtym okresie negocjował obalenie międzynarodowego żydowskiego embargo i obawiał się, że przemoc przeszkodzi w rozmowach.
Wczesnym rankiem po wydarzeniach "Nocy kryształowej" Goebbels ogłosił w audycji radiowej, że wszelkie działania przeciwko Żydom są surowo zabronione i ostrzegł o surowych karach za nieprzestrzeganie tego rozkazu.
Narzekał, że teraz będzie musiał wyjaśnić tę okropną sytuację Niemcom na całym świecie, i po prostu nie wiedział, jakie wiarygodne wyjaśnienie może złożyć.
Hitler także był wściekły kiedy po raz pierwszy o tym usłyszał i nakazał przesłanie teleksu (telegrafu) do biur galatei(?), który brzmiał:
"W ekspresowym rozkazie od najwyższego autorytetu podpalenie żydowskich firm lub innej własności nie może w żadnym wypadku mieć miejsca."
Kilka osób zostało również aresztowanych za przemoc wobec Żydów.
Noc przemocy, którą Żydzi nazywają "Nocą kryształową", Nocą rozbitego szkła,
jest często wymieniana w zachodnich mediach, i w naszych szkolnych książkach jako szalone, spontaniczne, antysemickie zamieszki,
ale powtarzany terror, wojna psychologiczna, agitacja, bojkoty i morderstwa, które faktycznie sprowokowały niemiecką urazę, nigdy nie są wymienione w naszych podręcznikach do historii.
Po żydowskim wypowiedzeniu wojny Niemcom w 1933 roku niemieccy urzędnicy doszli do kompromisu i zawarli ugodę w tajnych negocjacjach
z centrum Palestyny Światowej Organizacji Syjonistycznej, który pozwoliłby niemieckim Żydom i ich majątkowi wyjechać do Palestyny.
Ta umowa nazywała się "umową transferową" lub Umową z Haavara.
Ten pakt umożliwił tysiącom Żydów migrację do Palestyny z ich nienaruszonymi bogactwami.
Emigracja była sprawą zgodną z prawem i regulowaną, a nie jakąś dziką ucieczką.
Była to próba pokojowego rozwiązania konfliktów między Żydami a Niemcami, aby oboje mogli znów żyć w pokoju.
Każdy Żyd, który miał zasiedlić się w Palestynie deponował pieniądze na specjalnym koncie w Niemczech.
Pieniądze zostały następnie wykorzystane na zakup niemieckich narzędzi rolniczych, materiałów budowlanych, pomp i nawozów itp.
które zostały wywiezione do Palestyny i sprzedane tam przez żydowską firmę 'Haavara Company' i Tel Aviv.
Pieniądze ze sprzedaży zostały następnie przekazane żydowskiemu emigrantowi po jego przybyciu do Palestyny w wysokości odpowiadającej jego depozytowi w Niemczech.
Porozumienie służy syjonistycznemu celowi sprowadzenia ludności żydowskiej i majątku do Palestyny,
i jednocześnie pomagajac osiągnąc niemiecki cel zmniejszenia wpływów żydowskich w Niemczech.
Hitler wspierał żydowską emigrację do Palestyny w krajach wschodnich od 1933 do 1941 roku, dopóki wojna uniemożliwiła dalszą współpracę.
Do czasu wybuchu II wojny światowej izraelska gospodarka będzie miała aktywa o wartości połowy biliona dolarów wysyłanych z Niemiec za pośrednictwem umowy z Haavara.
Tymczasem w Stanach Zjednoczonych, w latach 1929-1939, dwa miliony Meksykanów zostało również deportowanych do Meksyku,
co było autoryzowane przez prezydenta Herberta Hoovera.
Spośród nich 1,2 miliona faktycznie urodziło się obywatelami amerykańskimi.
Ostatecznym rozwiązaniem problemu żydowskiego Hitlera było stworzenie ojczyzny dla Żydów na pięknej wyspie Madagaskar na wybrzeżu Afryki Południowej
i przesiedlanie 1 miliona Żydów rocznie pod niemiecką ochroną i nadzorem.
Idea żydowskiej ojczyzny na Madagaskarze krążyła w całej Europie od lat 80. XIX wieku.
Narodowi socjaliści opracowali szczegółowy plan ewakuacji Żydów na Madagaskar i osiedlenia tam.
Główny generał SS, Heydrich, przedstawił ten plan bezpośrednio ministrowi spraw zagranicznych, Wrightowi, w sierpniu 1940 r.
Plan Madagaskaru został niestety porzucony, gdy Brytyjczycy dokonali inwazji na wyspę w 1942 roku, przejmując kontrolę od Francji Vichy po bitwie o Madagaskar.
Żydowski Madagaskar byłby zwycięskim rozwiązaniem dla Żydów i Europejczyków
i oszczędziłby biednym Palestyńczykom i innym arabskim narodom wszystkich okropności i wojen, które bedą znosić po założeniu Izraela w 1948 roku.
Przez wieki Europejczycy i Żydzi mieli problemy z żyjąc razem.
Żydzi byli wydaleni wcześniej z ponad 100 krajów.
Te wydalenia nie były niczym nowym. W Każdym narodzie, w którym Żydzi mieli pełne prawa i przywileje,
Żydzi wykorzystywali i moralnie niszczyli kraj gospodarza, beszcześcili gojów, a następnie wywoływali bunty przeciwko sobie samym.
Żydowscy supremacjoniści oczywiście zawsze byli w stanie obwiniać "antysemityzm".
Narodowi socjaliści chcieli, aby Żydzi opuścili Niemcy, a syjoniści chcieli, aby Żydzi przybyli do Palestyny, aby pomóc w stworzeniu państwa syjonistycznego.
Narodowi socjaliści odbyli konferencję w Wannsee, jednym z przedmieść Berlina, w dniu 20 stycznia 1942 roku,
dzie podjęto decyzję o ostatecznym rozwiązaniu problemu żydowskiego.
Oryginalny dokument ze spotkania jest faktycznie dostępny w Internecie i nigdzie nie mówi o zabijaniu Żydów.
Podczas spotkania nie omawiano ani komór gazowych, strzelanin ani żadnej innej metody eksterminacji.
Nigdy nie było planu ostatecznego rozwiązania problemu. To jedno z fałszerstw, które krąży wokół nas.
Tylko dlatego, że naziści użyli terminu "ostateczne rozwiązanie", zarówno w okresie przed wojną, jak i na początku wojny, nie oznacza to, że kiedykolwiek przygotowali plan.
Nawet protokół z posiedzenia, protokół z konferencji w Wansee, jasno stwierdza, że Żydzi w pewnym momencie będą w pewnym momencie uwolnieni,
więc nie było mowy o żadnym ostatecznym rozwiązaniu. Po prostu mówiono
"Cóż, teraz, gdy Front Wschodni jest w pewnym sensie zablokowany, musimy wymyślić, co zrobić z tymi milionami Żydów, których teraz mamy pod naszym nadzorem"
To był problem, przez który naziści wiedzieli, ze muszą coś z nim zrobić, ale nie było to stworzenie jednego wielkiego planu na przyszłość.
Celem konferencji w Wannsee było omówienie i zaplanowanie sposobu deportacji europejskich Żydów na wschód.
Niektórzy Żydzi pozostawali w Niemczech, by pracować przy budowie dróg i nie tylko.
Postanowili także, że Żydzi, którzy wzięli udział w pierwszej wojnie światowej, wszyscy powyżej 65 roku życia i wszyscy, którzy pracowali w przemyśle, pozostaną w Niemczech.
Zostało to również potwierdzone przez Yehudę Bauer, profesora 'Studiów Holocaustu' w 'Avraham Harmon Institute of Contemporary Jury' na Hebrajskim Uniwersytecie w Jerozolimie.
W Polsce stworzono także obozy tranzytowe w celu ułatwienia imigracji Żydów.
Termin "Endlosung der Judenfrage", "Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej", był zwrotem używanym przez narodowych socjalistów w odniesieniu do "Auswanderung" - emigracja i "Evakuierung" - ewakuacja Żydów w okupowanej Europie do Wschodniej Palestyny i Madagaskaru.
Pierwszymi, którzy używali tego określenia, byli syjoniści.
Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej jest w rzeczywistości bezpośrednim cytatem z syjonistycznego manifestu z 1897 roku.
Owo niesławne zdanie było używane przez czołowych naukowców na długo przed powstaniem NSDAP.
W 1897 roku narodowe Stowarzyszenie Żydowskie w Kolonii opublikowało program "Tezy".
"Doświadczenie pokazało, że emancypacja obywatelska nie jest w stanie zapewnić socjalnej i kulturalnej przyszłości narodu żydowskiego.
Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej polega zatem na ustanowieniu państwa żydowskiego ".
W 1897 r. Rothschildowie założyli Kongres Syjonistyczny i zorganizowali swoje pierwsze spotkanie w Monachium.
Zostało to zaaranżowane w Bazylei w Szwajcarii. Spotkanie to poprowadził "Ojciec syjonizmu" Theodor Herzl.
A w 1899 roku zaproponował "ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej" i zaproponował likwidację żydowskiego bogactwa:
"Istotne jest, aby cierpienia Żydów stały się większe... to pomoże nam w realizacji naszych planów.
Mam świetny pomysł... Nakłonię antysemitów do likwidacji żydowskiego bogactwa..
Antysemici pomogą nam w tym, umocniając prześladowania i ucisk Żydów.
Antysemici będą naszymi najlepszymi przyjaciółmi."
Herzl użył także terminu "ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej" w liście z 1899r. do cara rosyjskiego.
"... zawdzięczam moją zgodę na zatwierdzenie syjonistycznego planu ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej".
Syjonista Nahum Sokolov napisał w swojej książce z 1919 roku, Historii Syjonizmu, że:
"Postęp współczesnej cywilizacji został uznany za swego rodzaju współczesnego Mesjasza dla ostatecznego rozwiązania problemu żydowskiego".
Richard James Horatio Gottheil był synem rabina i prezydenta Amerykańskiej Federacji Syjonistów. Powiedział:
"Asymilacja Żydów nie może być ostatecznym rozwiązaniem kwestii żydowskiej".
Księga żydowska 5676 stwierdza, że brytyjscy Żydzi przyjęli politykę "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej".
Nawet w 1940r. w artykule żydowskiego czasopisma, cytując Trockiego, wspomniano o "Ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej".
Izraelski prawnik, dyplomata i syjonista, Aryeh Leon Kubovy, powiedział:
Nie ma żadnych dokumentów podpisanych przez Hitlera, Himmlera lub Heydricha mówiących o eksterminacji Żydów ...
Słowo "eksterminacja" nie pojawia się w liście od Goeringa do Heydricha dotyczącego ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej."
Głównym celem Hitlera było naprawienie problemów wynikających z Traktatu Wersalskiego i odzyskanie skradzionego terytorium Niemiec, by zjednoczyć wszystkich Niemców w III Rzeszy.
Już w 1923 roku Hitler powiedział w swoim przemówieniu:
"Tak długo jak ten traktat istnieje, nie może być mowy o zmartwychwstaniu narodu niemieckiego, żadne reformy społeczne nie są możliwe.
Traktat został stworzony w celu doprowadzenia 20 milionów Niemców do śmierci i zniszczenia narodu niemieckiego.
Tym o czym politycznie poprawni politycy nie mówią, lub ukrywają, jest fakt, że Hitler dokonał kilku udokumentowanych prób, aby uniknąć II wojny światowej,
jednak każda z tych pokojowych propozycji została odrzucona przez tych, którzy zyskaliby na wojnie z Niemcami.
17 maja 1933 r. Hitler wygłosił przemówienie, w którym deklaruje, że Niemcy chcą się rozbroić, jeśli kraje sąsiedzkie zrobią to samo.
Wniosek został odrzucony. Zamiast tego inne kraje kontynuowały zwiększanie swoich arsenałów z bronią, gromadząc zapasy materiałów wybuchowych i zwiększając liczbę swoich żołnierzy.
Liga Narodów, instrument globalistów zwycięskich mocarstw, zmusiła Niemcy do okresu próbnego, zanim będzie można przedyskutować rozbrojenie pozostałych krajów.
Tak więc 14 października 1933 r. Hitler zerwał stosunki z globalistyczną Ligą Narodów, z którą nie można było dojść do porozumienia.
18 grudnia 1933 r. Hitler przedstawił sześciopunktową propozycję poprawy stosunków międzynarodowych.
26 stycznia 1934 r. Hitler podpisał z Polską pakt o nieagresji.
Zagrożenie dla Rzeszy było teraz tak wielkie, że Hitler przywrócił pobór do wojska 16 marca 1935 roku.
1 marca 1935 r. Hitler zapewnił Francję przy każdej możliwej okazji, że pragnął żyć z nią w pokoju.
21 maja 1935 r. Hitler podjął kolejną próbę uniknięcia rosnącej możliwości wojny.
18 czerwca 1935 r. Hitler wynegocjował układ morski z Wielką Brytanią.
31 marca 1936 r. Hitler sformułował kompleksowy plan pokoju.
Ten plan pokojowy mógł być prawdziwym punktem zwrotnym dla dobrobytu wszystkich narodów w Europie.
"Apeluję do rozsądku w sprawach międzynarodowych, chcę pokazać, że idea wiecznej wrogości jest zła, nie jesteśmy wrodzonymi wrogami". -Adolf Hitler 1936
Wymusimy tę wojnę na Hitlerze, jeśli tego chce, czy nie. -Winston Churchill w audycji z 1936 roku
ANSCHLUSS
Anschluss był dobrowolnym zjednoczeniem Austrii z Rzeszą Niemiecką.
Traktat wersalski zrujnował imperium austro-węgierskie i zakazał, aby nowa Austria zjednoczyła się z Niemcami,
ale po ujrzeniu wielkiego sukcesu hitlerowskich Niemiec, nic nie powstrzymało Austriaków do zjednoczenia się z ich radosnymi braćmi i siostrami
i przytłaczająco 99% obywateli austriackich głosowało za ponownym połączeniem się ze swoimi braćmi.
Bez żadnego strzału rankiem 12 marca 1938 r. siły niemieckie przekroczyły granicę w pobliżu miejsca urodzenia Hitlera w Braunau i zostały powitane przez radosnych Austriaków jako wybawiciele i wyzwoliciele.
Jako braterski gest wobec Austriaków i dla pokazania reszcie świata o pokojowym zjednoczeniu, Hitler zaprosił wojska austriackie do przemarszu na terytorium Niemiec.
Nic więc dziwnego, że zachodnie media globalistyczne przedstawiają radosne zjednoczenie jako "Niemcy najeżdżają i podbijają Austrię".
Austria była nadal w kryzysie, kiedy Hitler zjednoczył oba kraje.
Z pomocą Niemiec problem ten został rozwiązany.
Porzadek został przywrócony i w ciągu dwóch lat nastąpiło pełne zatrudnienie.
UKŁAD MONACHIJSKI
Naród niemiecki w Czechosłowacji podzielał tę samą chęć ponownego zjednoczenia z Niemiecami.
Kiedy Traktat Wersalski rozerwał Austro-Węgry, połączył on Czechów, Słowaków, Niemców i Węgrów w sztuczne państwo zwane Czechosłowacją.
Praga i Czechy od wieków były częścią Niemiec.
Praski reżim stanowił poważne zagrożenie dla Niemiec.
Komunistyczny prezydent Czechosłowacji, Benes, otrzymał rozkaz od swoich kremlowskich władców, aby otworzył swoje granice dla armii komunistycznej, kiedy dadzą mu rozkaz, aby rozpocząć wojnę z Niemcami.
Praga miała być sowiecką trampoliną do Niemiec.
Niemiecki region Sudetenland znajdujący się na południu Niemiec miał 3,5 miliona mieszkańców.
Podobnie jak Austriacy, Sudetlandczycy chcieli zjednoczyć się z Niemcami, ale komunistyczny prezydent Czechosłowacji, Edward Benes, nie chciał na to pozwolić.
Sudetlandczycy byli bardzo źle traktowani przez komunistyczne państwo w Czechosłowacji.
Aby to zakończyć, 15 marca 1939 r. Wojska niemieckie wkroczyły do Czechosłowacji.
Później tego samego dnia Hitler był w Pradze ze swoimi żołnierzami.
Aby pokojowo rozwiązać sprawę, Hitler wezwał do zorganizowania konferencji w Monachium z Włochami, Francją i Anglią.
Wszyscy zgodzili się na to, że niemiecki Sudetland zostanie zjednoczony z Niemcami, a Słowacy będą mieli własne państwo o nazwie Republika Słowacka.
Niemieccy Sudetlandczycy wrócili do Niemiec, tak jak chcieli. Naprawdę korzystna sytuacja dla obu stron.
Tak jak po przybyciu do Austrii, Hitlera powitano jako bohatera podczas wizyty w Sudetach.
Chamberlain wrócił z Monachium z błogą odpowiedzią, machając papierkiem, który podpisał z Hitlerem i ogłosił:
"Po raz drugi w naszej historii brytyjski premier powrócił z Niemiec, przynosząc pokój z honorem. Wwierzę, że jest to pokój naszych czasów".
W grudniu 1938 r. Hitler polecił niemieckiemu ministrowi spraw zagranicznych zawarcie porozumienia z Francją.
Po pierwszej wojnie światowej alianci zajęli terytorium Niemiec i przekazali część niemieckich Prus Zachodnich na nowo powstałemu narodowi Polskiemu.
Prusy Wschodnie zostały całkowicie odcięte i odizolowane od Niemiec.
Traktat Wersalski oddzielił niemieckie miasto Gdańsk od Niemiec i przekazał je Polsce wbrew woli obywateli.
Politolog, Stefan Wolfe (?), Profesor Uniwersytetu w Birmingham, mówi:
"Działania polskich urzędników państwowych po ustanowieniu korytarza nosiły znamiona asymilacji i ucisku".
W rezultacie duża liczba etnicznych Niemców opuściła Polskę po I wojnie światowej.
Współczesny niemiecki statystyk twierdzi, że (Polskę) do 1921 roku opuściło 592,000 Niemców, a inni polscy uczeni twierdzą, że mógł być to milion.
To wolne miasto Gdańsk było ponad w 90 procentach niemieckie i od 1871 roku należało do Niemiec.
Miasto z przewagą ludności niemieckojęzycznej i otaczającym ją niemieckim obszarem Prus Wschodnich, Gdańsk, zostało wyizolowane od niemieckich ziem.
Dawniej terytorium niemieckie należało teraz do Polski, przecinając pruski region Pomorza w Niemczech.
Wbrew powszechnej opinii Hitler nie żywił urazy do Polaków.
W rzeczywistości był pod wielkim wrażeniem polskiego zwycięstwa w wojnie polsko-sowieckiej, w latach 1919-1921.
Hitler chciał podobnego przymierza z Polską, który miał z Włochami i gdyby mógł, połączyłby się z Polakami, by bronić Europy przed komunizmem.
Marszałek Józef Piłsudski był przywódcą Polski aż do swojej śmierci w 1935 r. Był ubóstwiany przez Hitlera.
W 1934 r. Podpisano pakt pokojowy między Adolfem Hitlerem a Piłsudskim, zapewniający pokój między dwoma narodami.
To ma sens, że Polska powinna uczestniczyć w obronie przeciwko bolszewizmowi, powiedział Hitler.
Każda polska dywizja oznaczałaby wzmocnienie siły militarnej przeciwko, nie tylko możliwym, ale już teraz wyraźnie widocznej nawałnicy bolszewizmu na Europę.
Wszelka antypolska propaganda została teraz zakazana przez Hitlera. W przemówieniu w Reichstagu, 21 maja 1935. Hitler powiedział:
"Rozpoznaliśmy ze zrozumieniem i szczerą przyjaźnią prawdziwych nacjonalistów, państwo polskie, jako siedziby wielkiego, świadomego narodowo narodu".
Zgodnie z paktem o nieagresji oba kraje zobowiązały się rozwiązać swoje problemy w drodze negocjacji, a nie w drodze konfliktu zbrojnego.
Niestety, Piłsudski zmarł 12 maja 1935 r. i negocjacje pokojowe spełzły na niczym.
W Niemczech flagi wisiału w połowie masztu. Hitler był naprawdę zasmucony śmiercią Piłsudskiego, a nawet napisał list do jego żony.
Nagła śmierć polskiego lidera była dla Niemiec bardzo złą wiadomością.
Popularnego marszałka zastąpił marszałek Edward Rydz-Śmigły.
Śmierć Piłsudskiego i powstanie Śmigłego miały być wielką niepowodzeniem dla Niemiec.
Śmigły nie był zainteresowany pokojem z Niemcami i zamiast tego podpisał polsko-brytyjski pakt o wspólnej obronie,
który obiecywał brytyjską pomoc wojskową w sytuacji, gdyby Polska została zaatakowana przez inny kraj europejski.
America's Jewish Secretary of Treasury, Henry Morgenthau Jr., telephoned the Jewish French politician, Leon Blum,
i zasugerował zamrożenie niemieckich rachunków bankowych we Francji, w nadziei, że doprowadzi to Francję do wojny z Niemcami.
W październiku 1938 dyktator Polski, Śmigły, zażądał części Śląska I kilku innych mniejszych czeskich terenów.
Wojsko polskie zaanektowało tereny z ludnością 227,399 osób, a polskie czołgi przetoczyły się na zaanektowane terytorium czeskie.
Czesi byli zbyt bezsilni, by powstrzymać przymusowe aneksje.
16 marca 1939 r. rzekomo neutralny Roosevelt wysłał ultimatum do Wielkiej Brytanii, domagając się, by brytyjski rząd zdecydowanie przeciwstawił się Niemcom.
Zaczęły krążyć mapy, pokazując nową zachodnią granicę Polski rozciągającą się na zachód do Berlina.
Niemieckie gazety i politycy, tacy jak Adolf Hitler, oskarżyli teraz polskie władze o organizowanie i tolerowanie brutalnych czystek etnicznych wśród etnicznych Niemców żyjących w Polsce.
25 kwietnia 1939 r. żydowski dyplomata, dziennikarz i powieściopisarz, William Bullitt, zawiadomił felietonistę gazety amerykańskiej, Karla von Wieganda,
europejskiego korespondenta międzynarodowego serwisu informacyjnego ambasady amerykańskiej w Paryżu i powiedział mu:
"Wojna w Europie została już postanowiona. Polska ma poparcie Wielkiej Brytanii i Francji i nie ustąpi przed żądaniami Niemiec, a Ameryka wkrótce pojawi się na wojnie po wejściu Wielkiej Brytanii i Francji".
W tajnej rozmowie w Hyde Parku(?) 28 maja 1939 Roosevelt zapewnił byłego komunistycznego prezydenta Czechosłowacji, dr. Edwarda Banesa,
że Ameryka aktywnie zainterweniuje po stronie Wielkiej Brytanii i Francji w przewidywanej wojnie europejskiej.
Hrabia Jerzy Potocki był polskim ambasadorem w USA. Wyjaśnił w 1934 roku, że:
"Przede wszystkim propaganda jest w całości w rękach żydowskich. Mając na uwadze publiczną ignorancję, ich propaganda jest tak skuteczna, że ludzie nie mają prawdziwej wiedzy o prawdziwym stanie rzeczy w Europie.
Prezydent Roosevelt dostał możliwość stworzenie ogromnych rezerw w zbrojeniach na przyszłą wojnę, do której Żydzi celowo zmierzają. "
W raporcie z Waszyngtonu do ministra spraw zagranicznych w Warszawie z 9 lutego 1939 r. napisał:
"Presja Żydów na prezydenta Roosevelta i na Departament Stanu staje się coraz potężniejsza ...
Żydzi są teraz liderami w tworzeniu psychozy wojennej, która pogrąży cały świat w wojnie i doprowadzi do ogólnej katastrofy.
Ten nastrój staje się coraz bardziej widoczny. W definicjach państw demokratycznych, Żydzi stworzyli także prawdziwy chaos:
połączyli ideę demokracji i komunizmu, a przede wszystkim podnieśli sztandar płonącej nienawiści wobec nazizmu.
Ta nienawiść stała się szaleństwem. Jest propagowana wszędzie i za pomocą wszelkich środków: w kinach, w kinie iw prasie.
Niemcy są przedstawiani jako naród żyjący pod arogancją Hitlera, który chce podbić cały świat i zatopić całą ludzkość w oceanie krwi.
W rozmowach z żydowskimi przedstawicielami prasy wielokrotnie natknąłem się na nieubłagany i przekonany pogląd, że wojna jest nieunikniona.
To międzynarodowe żydostwo wykorzystuje wszelkie środki propagandy, aby stwarzać jakąkolwiek tendencję do wszelkiego rodzaju konsolidacji i porozumienia między narodami.
W ten sposób przekonanie stale rośnie, ale w opinii publicznej, że Niemcy i ich satelity,
w postaci faszyzmu, są wrogami, których musi podporządkować "demokratyczny świat".
W dzienniku z 6 lipca 1939 r. powiedział:
"Na Zachodzie istniały wszelkiego rodzaju elementy otwarcie naciskające na wojnę: Żydzi, super kapitaliści, handlarze bronią.
Dziś wszyscy są gotowi na wielki interes, ponieważ znaleźli miejsce, które można postawić w płomieniach: Gdańsk;
i naród gotowy do walki: Polska.
Chcą robić interesy za naszymi plecami. Zniszczenie całego kraju nie robi im różnicy.
Rzeczywiście, ponieważ wszystko będzie musiało zostać później odbudowane, mogą z tego również skorzystać. "
Tak jak wcześniej, Niemcy w Polsce byli prześladowaną mniejszością, pozbawioną wszelkich praw, podobnie jak osieroceni Niemcy w Czechosłowacji.
W latach 1919-1939 Niemcy byli wielokrotnie atakowani przez polskich partyzantów pracujących dla interesów żydowskich lub komunistycznych.
W obozach dla uchodźców w Gdańsku i Rzeszy niemieckiej było już 80 tysięcy Niemców.
Irlandzki dezerter w Niemczech, William Joyce, wyjaśnił:
"Niemieccy mężczyźni i kobiety byli polowani jak dzikie bestie ulicami Bydgoszczy.
Kiedy ich złapano, byli okaleczani i rozrywani na kawałki przez polski tłum...
Każdego dnia rzeź eskalowała. Tysiące Niemców uciekło ze swoich domów w Polsce, nie mając nic poza ubraniami, które nosili.
W noce od 25 sierpnia do 31 sierpnia włącznie, oprócz niezliczonych ataków na cywili o krwi niemieckiej,
doszło do 44 doskonale uwiarygodnionych aktów zbrojnej przemocy wobec niemieckich urzędników i mienia ".
W rejonie Bydgoszczy znaleziono 12 857 martwych, pozostawiając niezliczoną ilość niezidentyfikowaną osób i wiele innych zmarłych w innym miejscu.
Zarówno Biuro Hagen i Biuro Wehrmacht zgadzają się z tymi wnioskami.
Te fakty historyczne zostały potwierdzone przez wschodnioniemieckiego historyka, Theodora Bierschenka, w 1954 r. i socjaldemokratycznego dziennikarza, Otto Heika, w 1955 r. na podstawie polskich dokumentów.
George Ohio powiedział: "Mieszkałem w Niemczech w latach 80, kiedy wiele osób, którzy żyli podczas wojny, jeszcze żyło.
Szukałem każdego, kto mieszkał w pobliżu Polski w 1939 roku i miałem szczęście spotkać kilka osób.
Jednym z nich był funkcjonariusz celny, który powiedział, że na granicy było tak źle, że byli uzbrojeni, a także mieli granaty w ich biurze gotowe do ataku.
Inny powiedział mi, że jego zwierzęta hodowlane były często kradzione przez polskich terrorystów.
Inny powiedział, że jego siostrzenica została zgwałcona przez Polaka, który przekroczył granicę.
To tylko jedna z wielu historii opowiedzianych mi przez niemieckich cywilów, którzy byli świadkami tych najazdów granicznych, tak samo jak to miało miejsce w latach 1919-1928.
Wielu ludzi nie dostrzega, że Polska otwarcie zaatakowała Niemcy tuż po I wojnie światowej, co doprowadziło do wielu bitew granicznych.
Kiedy Niemcy zaczęły naciskać Polskę, aby wypracować rozwiązanie dla korytarza, ataki rozpoczęły się ponownie.
I jedno jest dla mnie oczywiste, że Niemcy nie wymyśliły tych ataków ".
Aby rozwiązać te problemy, Hitler przedstawił wiele praktycznych propozycji, które obejmowały demilitaryzację kluczowych obszarów portowych,
referendum publicznego z wyjątkiem Gdyni jako polskiego miasta portowego nad Bałtykiem,
szerokiego na jeden kilometr przejście kolejowego i drogowego łączącego Prusy Wschodnie z Niemcami lub połączenie Polski do Morza Bałtyckiego.
'Pakt antykominternowski' zostanie również podpisany, by chronić Polskę przed represjami komunistycznymi.
Każda niemiecka propozycja została zignorowana.
Szeroko nielubiany polski minister spraw zagranicznych, Józef Beck, odmówił przyjęcia każdej niemieckiej propozycji.
Po tym niemiecka propaganda obróci się przeciwko Polsce.
Zarówno Wielka Brytania, jak i Francja otwarcie podeszły do ludobójczego reżimu bolszewików Stalina
z nadzieją na przywrócenie nowej wersji potrójnego Sojuszu, który tworzył dwa pierwsze fronty w Pierwszej Wojnie Światowej przeciwko Niemcom.
Rydz-Śmigły, nowy dyktator Polski, został wybrany przez globalistów, by walczył z Niemcami
dla Anglii i Francji, aby następnie zaatakować Niemcy ze wschodu w obronie Polski,
a wreszcie, aby Związek Radziecki przyłączył się do walki przeciwko Niemcom na wschodzie.
Ta planowana agresywna strategia wobec Niemiec była dyskutowana otwarcie i w mediach głównego nurtu.
Na przykład już w 1938 r. w książce "Nowe święte przymierze" znanego żydowskiego pisarza, Emila Ludwiga, zrodzonego jako Emila Cohna.
W książce wezwał do odrodzenia dwóch identycznych frontowych sojuszów wojskowych, które dwie dekady wcześniej spiskowały przeciwko Niemcom.
Wielka Brytania, Francja, USA, Rosja, wpływowa, globalna nowojorska Rada Spraw Zagranicznych w swoim czasopiśmie 'Foreign Affairs' przeprowadziła pozytywną recenzję książki Ludwiga,
w której otwarcie potwierdzono możliwość stworzenia sojuszu na dwóch frontach.
Emil Ludwig powiedział:
"Nawet gdyby Hitler w ostatniej chwili chciał uniknąć wojny, która go zniszczyłaby, będzie on, mimo swoich życzeń, zmuszony do prowadzenia wojny".
Hitler zrozumiał tę przejrzystą grę i w konsekwencji wyciągnął rękę do Stalina.
23 sierpnia 1939 r. Hitler podpisał pakt niemiecko-radziecki o nieagresji, znany również jako pakt Ribbentrop-Mołotow.
Miało to na celu utrudnienie zachodnim spjusznikom podżegania do wojny poprzez neutralizację ich nowej potrójnej Ententy z ZSRR.
Hitler nie chciał wojny na dwóch frontach, a tymczasowy sojusz ze Stalinem został zawarty z nadzieją, że Brytyjczycy nie odważą się wypowiedzieć wojny.
Nawet po podpisaniu paktu Hitler nadal próbował uniknąć wojny, wyciągając rękę do sojuszników, do rozmów, których odmówili za każdym razem.
Hitler nawet napisał serdeczny list do francuskiego prezydenta, Doumera, kilka dni po tym, jak Ribbentrop i Mołotow zakończyli umowę w Moskwie.
Już w październiku 1930 r. wpływowa polska gazeta 'Die Liga der Grossmacht' przedstawiła następującą deklarację:
Walka między Polską a Niemcami jest nieunikniona. Musimy się do tego systematycznie przygotowywać.
.. klęska Niemiec musi być dokonana przez polskie wojska na środku terytorium, aby uderzyć Niemcy w samo serce.
W wojnie z Niemcami nie będzie więźniów i nie będzie miejsca ani na ludzkie uczucia, ani na nastroje kulturowe.
Świat zadrży przed wojną polsko-niemiecką.
Będziemy wywoływać u naszych żołnierzy nadludzki nastrój ofiary i ducha bezlitosnej zemsty i okrucieństwa ".
Warszawska gazeta Depesza w dniu 20 sierpnia 1939 r. ogłosiła następujący komunikat:
"Jesteśmy gotowi zawrzeć kontrakt z diabłem, jeśli pomoże nam to, by walczyć z Hitlerem. Posłuchaj: przeciwko Niemcom nie tylko przeciwko Hitlerowi.
Niemiecka krew zostanie rozlana w przyszłej wojnie w takich strumieniach, jakich nie widziano od początku świata. "
Polski marszałek, Rydz-Śmigły, powiedział w "Daily Mail" z 6 sierpnia 1939 roku, że:
"Polska chce wojny z Niemcami, i Niemcy nie będą mogły tego uniknąć, nawet gdyby chcieli".
Polski ambasador w Paryżu powiedział 15 sierpnia 1939 r .:
"To polska armia będzie tą, która dokona inwazji na Niemcy pierwszego dnia wojny".
Lord Beaverbrook posiadał jedną z większych pras w Wielkiej Brytanii.
Jego 'Daily Express' był najchętniej czytaną gazetą na świecie w tamtym okresie.
W prywatnym liście napisanym w marcu 1938 r. napisał:
"W Anglii jest 20 000 niemieckich Żydów - w zawodach, którzy prowadzą badania.
Wszyscy pracują przeciwko kompromisowi z Niemcami. Żydzi mają tutaj w prasie dużą pozycję...
Jestem co najmniej tym wstrząśnięty. Żydzi mogą nas wciągnąć w wojnę."
Hitler ostatecznie ogłosił ambasadorowi brytyjskiemu, Sir Neville Hendersonowi, 25 sierpnia 1939 r .:
"Prowokacje Polski stały się nie do zniesienia".
Polscy urzędnicy byli zachęcani do ataku na Niemcy za pomocą obietnic brytyjskiego ambasadora Sir Howarda Williama Kennarda i francuskiego ambasadora Leona Noela.
Obiecali, że Wielka Brytania i Francja przyjdą z natychmiastową pomocą dla Polski, jeśli Niemcy zaatakują.
Hitler wspomniał o ponad 30 pogwałceniach granic, tylko w sierpniu, w przemówieniu w Reichstagu z 1 września 1939 r.
W ostatnich tygodniach sierpnia 1939 r. Niemcy byli ostatecznie terroryzowani w wioskach z wyrażeniem "wyrżnąc ich".
Rasowa propaganda w polskiej, głównie żydowskiej, prasie odegrała ważną rolę w prześladowaniu etnicznych Niemców.
Ataki osiągnęły punkt kulminacyjny 3 września w Bydgoszczy, w tak zwanej Krwawej Niedzieli.
Polskie wojsko udzieliło pełnego poparcia polskim cywilom i partyzantom polującym na pozostałą niemiecką mniejszość w Polsce.
W standardowej praktyce komunistycznej ludność niemiecka była polowana.
Domy zostały przeszukiwane, a etniczni Niemcy byli bici i gwałceni.
Zwykle byli razem gromadzeni, wyganiani i masakrowani w odosobnionych miejscach w liczbie od 39, 48, 53 do 104 na raz.
Co najmniej 5500 zostało ubitych jak świnie. Dzieci przybijano do stodół, kobiety gwałcono i siekano na śmierć toporami, mężczyzn bito i siekano na śmierć.
328 Niemców zostało zapędzonych do zboru protestanckiego w Bydgoszczy, po czym kościół został podpalony.
Wszystkich 328 spalono. Masakry w mieście Bydgoszczy zostaną zatajone w naszych książkach historycznych.
Dziś masakry te okazały się jedną z najbardziej potwornych i brutalnych zbrodni, jakie kiedykolwiek zostały wymierzone ludności cywilnej.
Leon Degrelle powiedział:
"Ze wszystkich zbrodni II Wojny Światowej nigdy nie słyszy się o masakrach dokonanych w Polsce tuż przed wojną. Tysiące niemieckich mężczyzn, kobiet i dzieci zostało zmasakrowanych w najstraszniejszy sposób przez prasę i wściekłe tłumy".
Hitler postanowił powstrzymać rzeź i rzucił się na ratunek.
Niemcy ostatecznie podjęły odwet 1 września 1939 r. Tego samego dnia Gdańsk został formalnie schwytany przez Niemcy.
Niemcy najechały Polskę i odzyskały terytoria, które zostały jej zabrane przez Traktat Wersalski.
Wojna w Polsce trwała zaledwie 29 dni. Blitzkrieg zaskoczył Polskę.
Akty przemocy wobec Niemców byłyby kontynuowane i ostatecznie objęły łącznie 58,000 zabitych Niemców.
Masowe morderstwa Niemców zakończyły się 18 września, kiedy wojska niemieckie przybyły do ???.
Mówię do was z Gabinetu przy 10 Downing Street.
Dziś rano ambasador brytyjski w Berlinie przekazał rządowi niemieckiemu notatkę końcową stwierdzającą,
że, o ile nie usłyszymy od nich do godziny 11, że są gotowi natychmiast wycofać swoje wojska z Polski,
będziemy pomiędzy sobą w stanie wojny.
Muszę wam teraz powiedzieć, że nie przyjęto takiego zobowiązania
i że w konsekwencji ten kraj ten prowadzi wojnę z Niemcami.
Wyzwoleni Niemcy powitali Hitlera w Gdańsku jako bohatera.
Po zablokowaniu drogi do jakiejkolwiek pokojowej dyskusji przez siedem lat przed wojną,
Brytania i Francja wypowiedziały wojnę Niemcom 3 września 1939 roku.
5 września pierwsza bomba została zrzucona na niemieckiej ziemi przez Królewskie Siły Powietrzne.
Związek Radziecki następnie najechał Polskę od wschodu i zmasakrował dziesiątki tysięcy niewinnych Polaków, ale alianci nic nie powiedzieli.
Alianci wykorzystali Polskę jako marionetkę do rozpoczęcia wojny.
Churchill nawet oddałby po wojnie Polskę i całą Europę Wschodnią Sowietom.
Francuzi najechali Niemcy 7 września.
Armia niemiecka wzmocniona teraz wojskami powracającymi z kampanii polskiej przeprowadziła kontrofensywę,
która odebrała utracone terytorium od najeżdżających Francuzów.
W wyzwoleniu tego, co Francuzi najechali
Niemcy stracili 196 żołnierzy plus 114 zaginionych i 356 rannych.
17 września 1939 r. wojna niemiecko-polska została już zakończona.
Misja Hitlera została już zrealizowana.
Gdyby Wielka Brytania i Francja nie wypowiedziałyby wojny,
wojna zostałaby wtedy przerwana.
Miliony istnień zostałyby uratowane.
Jednakże Wielka Brytania miała plany długiej wojny i nie chcieli pokoju.
Cichy okres między końcem wojny polskiej do maja 1940 r. nazywa się 'Dziwną wojną'.
W tym okresie Niemcy kontynuowały negocjacje pokojowe.
Brytyjski książę, Arthur Wellesley, piąty książę Wellington, powiedział:
"Ta deklaracja wojny jest winą tych co nie idą na ustępstwa i jebanych Żydów".
Podczas swojego przemówienia 6 października 1939 r. Hitler ponownie prosi o pokój. Powiedział:
"W żadnym momencie i w żadnym wypadku nigdy nie działałem wbrew interesom Wielkiej Brytanii.
Wierzę nawet dziś, że może dojść do prawdziwego pokoju w Europie i na świecie,
jeśli Niemcy i Anglia dojdą do porozumienia.
Większość Polaków rozumiała, że Niemcy nie byli ich prawdziwymi wrogami i nie mieli w tym korzyści.
Konflikty graniczne był inicjowane przez polskich lub żydowskich partyzantów, zachęcani przez żydowską prasę
i polskiego dyktatora, Śmigłego, ściśle współpracującego z Rooseveltem.
Zbiór tajnych polskich dokumentów, które wpadły w ręce Niemców, gdy we wrześniu 1939 r. została zdobyta Warszawa,
wyraźnie utwierdził kluczową rolę Roosevelta w zapoczątkowaniu II wojny światowej.
Ujawniły także siły stojące za Rooseveltem, które naciskały na wojnę.
We wrześniu 1939 r. Adolf Hitler powiedział:
"Raz po raz oferowałem przyjaźń, i jeśli to konieczne, współpracę z Anglią,
ale miłość nie może być oferowana tylko z jednej strony. Musi być odwzajemnienie przez drugą stronę.
Niemcy nie mają żadnych interesów na Zachodzie.
W październiku 1939 r. Hitler ogłosił w swoim przemówieniu nową propozycję pokojową, aby zapobiec kolejnemu zabijaniu Europejczyków w bezsensownej wojnie.
Gdyby Alianci chcieli pokoju, już dawno uścisnęliby dłoń, która była do nich wyciągnięta. Ale nie.
Los tego planu był dokładnie taki sam jak wszystkich innych poprzednich apeli Hitlera - brak odpowiedzi.
4 listopada 1939 Roosevelt i jego żydowski doradca, Bernard Baruch, postanowili uchylić wcześniejsze akty neutralności,
aby móc sprzedawać broń walczącym narodom i rozpocząć nową wojnę z Niemcami.
W 'Daily Herald' napisano w grudniu 1939 r.:
"Przestań rozmawiać o warunkach pokoju! Połam Niemcy na kawałki!"
Hitler prosi, by Alianci wycofali swoje deklaracje wojenne:
"Wszystkie moje pokojowe propozycje zostały odrzucone, a wojna została nam wypowiedziana ...
Niemcy nie żywią żadnej nienawiści, ani żadnych wrogich uczuć wobec Anglików i Francuzów".
Do Francji deklruje: "Zawsze wyrażałem wobec Francji moje pragnienie, aby na zawsze pogrzebać naszą starożytną wrogość
i połączyć te dwa narody, które mają tak wspaniałą przeszłość".
Brytyjczykom Hitler mówi:
"Nie szczędziłem wysiłku, by osiągnąć przyjaźń angielsko-niemiecką, nigdy i nigdy nie działałem wbrew brytyjskim interesom ...
Dlaczego mielibyśmy walczyć na Zachodzie? "
Sojusznicy planowali inwazję na Norwegię i Szwecję w celu odcięcia niemieckich zasobów rud żelaza ze Szwecji
przez nielegalne wydobycie na wodach norweskich, a następnie zajęcie ważnego norweskiego portu w Narviku.
8 kwietnia 1940 r. Wielka Brytania naruszyła norweską neutralność poprzez wydobywanie na wodach norweskich.
Planowano również budowę bazy operacyjnej w Danii,
neutralnym sąsiedzie Niemiec na północy.
Te plany aliantów nazwano: "Operacja Wilfred i plan R 4".
Norweski polityk o nazwisku Vidkun Quisling potwierdził istnienie spisków Aliantów.
Quisling służył w wojsku od 1911 r. do połowy lat dwudziestych, specjalizując się w sprawach rosyjskich.
Stacjonował w Rosji i widział czyny bolszewików z pierwszej ręki.
W 1929 r. wrócił do Norwegii i służył jako dyplomata, a następnie minister obrony dla dwóch rządów.
W 1930 r. napisał "Rosja i my", gdzie mówił o niebezpieczeństwach bolszewizmu.
W 1933 roku założył 'Nasjonal Samling', zjednoczną narodową partię, by uratować Norwegię przed groźbą komunizmu.
Z okazji 50 urodzin Adolfa Hitlera Quisling wysłał kartkę, dziękując mu za ocalenie Europy przed bolszewizmem i żydowską dominacją.
Hitler powiedział Quislingowi:
"Po złożeniu jednej propozycji po drugiej stronie brytyjskiej w sprawie reorganizacji Europy,
teraz jestem zmuszony wbrew mojej woli do walki przeciwko Wielkiej Brytanii".
Quisling, który sympatyzował się z Niemcami, nie chciał, aby jego kraj stał się polem bitwy,
więc poinformował Hitlera o spisku mającym na celu wojnę z dwoma krajami skandynawskimi.
Wczesnym rankiem 9 kwietnia 1940 r. Niemcy szybko rozpoczęły akcję "Weserubung",
aby zabezpieczyć Danię, a następnie norweski port Narvik, tuż przed tym, jak Brytyjczycy mogli zacząć kopać.
Był to zapobiegawczy manewr przeciwko planowanej sojuszniczej operacji Wilfred i Planu R 4.
W ten sposób Hitler uniemożliwił Wielkiej Brytanii wykorzystanie Norwegii i Danii jako podstawy operacji przeciwko niemieckiej żegludze.
Niemieccy dyplomaci spokojnie zapewniali przywództwo narodów skandynawskich,
że Niemcy nie chcą podboju, ani ingerencji w ich wewnętrzne sprawy.
Niemcy porozrzucali ulotki w Danii, które wyjaśniły ich działania, potępiły antyniemiecką wojnę brytyjską
i propagandę oraz zapewniły Duńczyków, że Niemcy będą chronić ich kraj.
Życie pod ograniczoną okupacją niemiecką toczyło się bez żadnych problemów dla Skandynawów w czasie wojny,
i większość ludzi nordyckich cieszyło się, że byli chronieni przez Niemców.
Prośby Hitlera o pokój były wielokrotnie ignorowane, ponieważ wojska brytyjskie i francuskie gromadziły się w północnej Francji.
Plany były otwarcie dyskutowane o pójściu na wschód Niemiec przez Belgię i Holandię.
Jako kolejny prewencyjny akt narodowej samoobrony, Niemcy podjęły walkę z aliantami,
zanim alianci mogli zaatakować Niemcy i znowu nałożyć na nie drugi Traktat Wersalski.
Armie Wielkiej Brytanii i Francji nie dorównywały nowej taktyce zwanej Blitzkriegiem.
Dla Wielkiej Brytanii i Francji, którzy przydidywali walkę w okopach, tak jak w pierwszej wojnie światowej,
ta nowa niemiecka machina wojenna była niespodzianką, z którą nie mogli sobie poradzić.
Niemcy szybko opanowali ważne terytorium i zasoby, które oskrzydlały i uwięziły aliantów na wybrzeżu Francji.
Hitler najechał kraje członkowskie Ligi Narodów - Belgię i Holandię,
dla ich strategicznej lokalizacji i współpracy z aliantami.
Rządy Niderlandów znalazły się pod silną presją sojuszników, aby umożliwić im bezpieczny przejazd
dla planowanego ataku alianckiego na rolny region Niemiec.
Niemiecki rząd opublikował później 50-stronicowy anglojęzyczny dokument zatytułowany "Sprzymierzone intrygi w krajach Niderlandzkich",
który szczegółowo opisał pełny zakres ich współpracy z aliantami,
wyjaśniając, dlaczego Niemcy najechali strategicznie Niderlandy.
Prasa zachodnia i współczesni historycy od tego czasu utrzymują te zarzuty w tajemnicy przed opinią publiczną.
Prasa żydowska i dzisiejsze książki historyczne przedstawiają Blitz jako nazistowski podbój Holandii, Belgii i Francji.
Kolega Churchilla, Alfred Duff Cooper, powiedział:
"Wojna na śmierć przeciwko wszystkim Niemcom"
Lord Beaverbrook napisał do Franka Gannetta w grudniu 1938 roku:
"Żydzi chcą dopaść Ministra Chamberlaina. Jest on straszliwie przez nich nękany...
Wszyscy Żydzi są przeciwko niemu... Oni mają tutaj dużą pozycję w prasie ...
Jestem wstrząśnięty. Żydzi mogą nas wciągnąć w wojnę, a ich wpływy polityczne prowadzą nas w tym kierunku. "
10 maja 1940 r. Chamberlain podał się do dymisji, a Winston Churchill doszedł do władzy bez zgody narodu.
Churchill urodził się 30 listopada 1874 r. w arystokracji Wielkiej Brytanii.
Wstąpił do armii i napisał popularne książki o swoich przygodach militarnych.
Churchill był zwolennikiem eugeniki i wprowadził akt upośledzenia umysłowego,
który wymagał, by osoby z zaburzeniami psychicznymi były zamknięte w instytucjach przez całe swoje życie.
Choć początkowo chciał sterylizacji, wprowadził także budżet ludzi,
który zwiększył podatki bogatym w celu sfinansowania programów społecznych.
Pomógł ustanowić pierwsze w kraju minimalne wynagrodzenie i emerytury dla bezrobotnych.
Był za ustawą o ubezpieczeniach społecznych, która zapewniała zasiłki chorobowe i zasiłki dla bezrobotnych.
Tego samego dnia, w którym doszedł do władzy, Churchill najechał małą neutralną Islandię w inwazji o kryptonimie 'Operacja Fork'.
Islandia była krajem neutralnym, ale to naprawdę nie miało znaczenia.
Okupacja pomoże zabezpieczyć brytyjską kontrolę nad Atlantykiem.
Brytyjczycy szybko poruszali się wewnątrz lądu wyłączając sieci komunikacyjne i zabezpieczyli miejsca lądowania.
Rząd Islandii protestował przeciwko naruszeniu ich neutralności.
Islandzcy policjanci chcieli powstrzymać inwazję brytyjską,
ale później postanowili nie opierać się brytyjskim siłom o większej sile.
USA zamierzały wykorzystać neutralną Islandię jako bazę operacji morskich na Północnym Atlantyku.
Wielu ludzi z Islandii zgłosiło się na ochotników do walce dla Waffen-SS.
24 maja 1940 r. w Dunkierce Hitler miał okazję schwytać całą brytyjską armię, ale postanowił tego nie robić.
Zamiast tego wydał tzw. rozkaz wstrzymania i opóźnił atak przez dwa dni,
pozostawiając czas Brytyjczykom na chaotyczną ewakuację z portu w Dunkierce,
mając nadzieję, że Brytyjczycy w końcu złożą broń i będą mogli mieć pokój.
Prawie każdy widział to jako gest pokoju.
Wszystkie ciężkie czołgi artylerii i pojazdy opancerzone zostały pozostawione na wybrzeżu Francji.
Niemiecki generał, von Blomberg Fritz, powiedział odnośnie rozkazu wstrzymania:
Hitler zaskoczył nas, mówiąc z podziwem o Imperium Brytyjskim,
o konieczności jego istnienia, i o cywilizacji, którą Wielka Brytania przyniosła światu.
Porównał imperium brytyjskie z Kościołem katolickim, mówiąc, że obydwa są kluczowymi elementami w stabilności na świecie.
Powiedział, że wszystko, czego chciał od Wielkiej Brytanii to to, że powinna uznać stanowisko Niemiec na kontynencie.
Powrót niemieckich kolonii byłby pożądany, ale niekonieczny, a nawet zaoferowałby wsparcie dla brytyjskiej armii,
gdyby gdziekolwiek miała jakieś problemy."
Churchill był już zbyt pijany, by wygłaszać przemówienia.
Był tak pijany, że zatrudnił aktora Normana Shelleya,
który podkładał głos Kubuśowi Puchatkowi podczas godziny bajek dla dzieci, tylko po to, by się pod niego podszyć.
Stworzył najsławniejsze wystąpienia radiowe w historii brytyjskiej dwudziestego wieku
podszywając się pod Churchilla i oszukał dziesiątki milionów słuchaczy.
Po sześciu tygodniach niemieckiego Blitzkriegu Paryż był Hitlera.
Hitler i marszałek Petain zawarli pokój.
Zawieszenie broni zostało podpisane w tym samym wagonie kolejowym, w którym Niemcy poddały się po pierwszej wojnie światowej.
Po zakończeniu delegacji Hitler pojechał do domu do Berlina, gdzie został powitany jako bohater narodowy.
Życie w całej Francji przebiegało pokojowo dla francuskich cywilów
podczas czasowej niemieckiej okupacji w latach 1940-1944.
Maniery niemieckich okupantów były nienaganne.
Wiele francuskich kobiet zakochało się w niemieckich żołnierzach.
Tego samego dnia Hitler za pośrednictwem postronnej szwedzkiej partii przedstawił Wielkiej Brytanii kolejną ofertę pokoju.
Niemcy skontaktowali się z brytyjskim ambasadorem w Szwecji, Victorem Malletem, za pośrednictwem szwedzkiego sędziego Sądu Najwyższego, Ekeberga,
który był znany doradcy prawnemu Hitlera, Ludwigowi Weissauerowi.
Nowa propozycja pokoju Hitlera była następująca:
Imperium Brytyjskie zachowuje wszystkie swoje kolonie.
Pozycja Niemiec na kontynencie nie będzie kwestionowana.
Wszystkie sprawy dotyczące Morza Śródziemnego i jego francuskich, belgijskich i holenderskich kolonii są otwarte na dyskusję.
Polska. Państwo polskie musi istnieć.
Dawne państwa czechosłowackie pozostają niezależne, ale pod niemiecką ochroną.
Propozycja pokojowa Hitlera nie domagała się niczego od Wielkiej Brytanii i pociąga za sobą fakt, że państwa okupowane przez Niemcy
przestaną być okupowane, ponieważ okupacja Niemiec była jedynie tymczasowa ze względu na obecną sytuację wojenną.
Ale nie. Winston Churchill nie był zainteresowany pokojem. Ta oferta została odrzucona.
Dzięki Churchillowi nie powiodły się również niemieckie wysiłki na rzecz pokoju w Szwecji.
Po południu 25 maja 1940 r. Giuseppe Bastianini, włoski ambasador w Londynie,
poprosił o spotkanie z brytyjskim ministrem spraw zagranicznych, lordem Halifaxem,
by przedyskutować neutralność Włoch i włoską mediację między aliantami a Niemcami.
Bastianini ujawnił, że celem włocha, Benito Mussoliniego, było wynegocjowanie porozumienia,
które nie byłoby jedynie zawieszeniem broni, ale chroniłoby europejski pokój przez stulecie.
Halifax odpowiedział na to pozytywnie i podjął ten temat w brytyjskim gabinecie wojennym,
w którym podsumował swoje spotkanie z Bastianinim i wezwał swoich kolegów do rozważenia włoskiej mediacji.
I znowu, Churchill nie będzie chciał tego słuchać, ponieważ nie był zainteresowany zawarciem pokoju.
Ani razu Churchill nie rozważa propozycji Mussoliniego, by pośredniczyć w pokoju między Wielką Brytanią i Niemcami.
Sprawa w końcu ucichła.
Dzięki Churchillowi niemieckie oferty pokojowe za pośrednictwem Włoch również zawiodły.
Zamiast przyjmować oferty pokoju, Churchill opowiedział Brytyjczykom
przerażające opowieści o nadchodzącym niemieckim atakiem gazowym.
W miesiąc po ewakuacjiDunkierki przez Anglię i zwycięstwie osi przeciw Francji
Hitler wyciągnął rękę po raz ostatni, aby zakończyć bezsensowny rozlew krwi.
Miałem sposobność, by z nim porozmawiać
bez żadnego towarzystwa
i powiedziałem mu, że będziemy mieli okazję, by zaatakować Londyn.
I, że Londyn jest pokryty mgłą, i że możemy polecieć tam z wszystkim czym mamy gotowe, w Junkersach Ju 252, tak jak zrobiliśmy to w Bazylei.
I on odpowiedział "Przestań, przestań. Nie chcę o tym słyszeć.
Cały ten atak na Anglię jest wbrew mojej opinii, wbrew mojej decyzji.
Chciałbym móc to zatrzymać.
Ludność angielska ma tak wysoką klasę i jest tak podobna do Niemców.
Nienawidzę walczyć z Anglią.
W czerwcu 1940 r. Hitler zrzucił ulotki o pokoju nad Londynem:
"W tej godzinie czuję, że moim obowiązkiem jest, zanim moje własne sumienie jeszcze raz odwoła się do rozumu
i zdrowego rozsądku Wielkiej Brytanii. Nie widzę powodu, dla którego ta wojna miałaby trwać.
Z żalem myślę o ofiarach, które będą jej skutkiem. Chciałbym to odwrócić."
Broszury i przemówienia, w których Hitler proponował pokój za pokojem nie wystarczyły.
Churchill i jego żydowscy doradcy chcieli wojny.
Hitler utrzymywał również ścisłą korespondencję z Mahatmą Gandhim w latach 1939-1940
i oboje starali się zmusić Aliantów do zdrowego rozsądku i zapobiec wojnie.
Gandhi był szczerym przyjacielem Hitlera. Obaj zgadzali się w wielu kwestiach.
Oboje patrzyli z perspektywy humanitarnej i rozpoznali złe siły, z którymi walczyli.
Gandhi wiedział, że Hitler będzie ostatnią nadzieją na pokój na świecie.
"Drogi przyjacielu... Nie mamy wątpliwości co do twojej odwagi i oddania dla twojej ojczyzny, ani nie wierzymy, że jesteś tym potworem opisanym przez twoich przeciwników."
Wiecie o moich propozycjach dla Anglii.
Moimi ambicjami było wejście w szczere i przyjazne stosunki z Brytyjczykami.
BITWA O ANGLIĘ
Adolf Hitler nigdy nie pragnął wojny z Wielką Brytanią
i nadal wysyłał hojne oferty pokojowe oczekując na odpowiedź Wielkiej Brytanii.
W oczekiwaniu na reakcję Wielkiej Brytanii Niemcy pozostawali bierni.
Latem 1940 r. w Wielkiej Brytanii miał miejsce nawet wielki ruch pokojowy.
Powtarzające się wiece pokojowe miały miejsce tuż za oknami Churchilla.
W tamtym czasie demonstracje mogły przejść przez 'Downing Street' o numerze 10 i stanąć przed oknem Churchilla, i krzyczeć i mówić:
"Jesteśmy zmęczeni twoją wojną, chcemy pokoju".
I tak było, powtarzające się demonstracje pod jego oknami.
Churchill zdał sobie sprawę, że potrzebuje pretekstu, by zniszczyć Niemcy,
Ponieważ Hitler nie chciał inicjować nalotów bombowych na Londyn,
Churchill nie byłby w stanie doprowadzić Amerykanów do wojny, chyba że mógłby sprowokować Hitlera do tego.
Churchill wyjaśnił swoje zamiary Joeemu Kennediemu, amerykańskiemu ambasadorowi, ojcu nieżyjącego prezydenta:
"Chcę, aby Niemcy zaczęli bombardować Londyn tak wcześnie, jak to możliwe, ponieważ doprowadzi to Amerykanów do wojny,
i przede wszystkim położy kres temu dziwnemu i niewygodnemu ruchowi pokojowemu,
który ma miejsce w moim własnym gabinecie i wśród brytyjskiej ludności."
Udowodniono, że to Churchill, a nie Hitler, zainicjował bombardowanie ludności cywilnej.
Zgodnie z Konwencją Genewską, bombardowanie cywilów było główną zbrodnią wojenną,
ale Churchill tak czy owak celowo kazał RAF'owi (Królewskim Siłom Powietrznym) to zrobić.
Cichy okres Dziwnej wojny skończył się 11 maja 1940 r., dzień po tym, jak Churchill został premierem,
gdy natychmiast rozpętał powietrzną wojnę w niemieckich miastach, począwszy od Fryburga,
brytyjskie Królewskie Siły Powietrzne otrzymały polecenie bombardowania cywilnych obszarów.
Następnego dnia rozpoczął swoje pierwsze ataki na cele transportowe w niemieckim przemysłowym Zagłębiu Ruhry, w tym w Kolonii.
W maju zaatakowano Monchengladbach, Gelsenkirchen, Hamburg, Bremen, Essen, Duisburg, Dusseldorf i Hannover.
W czerwcu przeprowadzono ataki na Dortmund, Mannheim, Frankfurt i Bochum.
3 lipca 1940 r. Brytyjskie okręty wojenne zaatakowały francuskie okręty marynarki wojennej w północnoafrykańskim mieście portowym Oran, aby nie wpadły w ręce Niemców.
Churchill wyraźnie zaznaczył, że nie chce pokoju.
Churchill zarządził następnie naloty na Berlin, które trwały przez następne 7 lub 10 dni.
Hitler nie odpowiedział. Nie na pierwszy nalot, nie na drugi, nie do trzeci ani czwarty.
Robił się coraz bardziej zdenerwowany.
4 września Hitler wygłosił słynne przemówienie w Sportsplast.
Największa horda, dziesiątki tysięcy, wybrana publiczność.
Wygłosił przemówienie, w którym powiedział, że ten szaleniec, że on nie próbuje nas sprowokować, jeśli zechcemy..
że jeśli spuści 10 tysięcy bomb, to wróci i spuści 100,
spusci 100 tysięcy bomb na nasze miasto, więc mogę wrócić i spuścić 1000 ton
I kiedyś to zrobię, kiedyś to zrobię...
jeśli przyjdą i je zniszczą, to znaczy, zniszczą nasze miasta, powiedział:
"Wymażę ich - ausradieren - wymażę ich miasta.
Bardzo sławna przemowa.
To jest to na co czekał Winston Churchill.
Następnego dnia następnego dnia, 5 września był masowym najazdem na Berlin.
W końcu, 6 września, tego popołudnia, dzień po południu,
ludność Anglii mogła usłyszeć, jak zbliżają się niemieckie bombowce zbliżające się do miast
i tego popołudnia, 6 września 1940 roku, na początku Blitzu, 6000 Londyńczyków
było ??? i rannych i zranionych w tym obszarze.
To czego chciał Churchill. To przeciwieństwo tego, czego chciał Hitler.
Teraz Churchill wrobił go do wykonania ruchu, którego nigdy nie chciał zrobić.
W wyniku celowej prowokacji Churchilla wściekły Hitler ostatecznie zemścił się
i zaczął bombardować doki Londynu, East End (wschodni kraniec),
i w kocu miasto Londyn i West End w dniach 6 i 7 listopada 1940 roku.
We wrześniu 1940 r. W zamachu bombowym zginęło 7000 londyńczyków.
16 września 1940 roku na zlecenie Winstona Churchilla Brytyjczycy uwolnili 100,000 bomb i 14 000 bomb ogniowych
w pierwszych celowych 'bombardowaniach terroru' na cywilne dystrykty Mannheim.
Deputowany Fuhrera, Rudolf Hess, był prawą ręką Hitlera i wieloletnim przyjacielem.
Był zastępcą dowódcy Niemiec.
Był tym, który spisał to co Hitler zawarł w Mein Kampf.
W 1940 r. Hitler poprosił Hessa, aby skontaktował się ze swoimi angielskimi przyjaciółmi i powiedział im lub jakiemukolwiek wyborcy, że Niemcy szukają pokoju.
Powiedział prywatnie Rudolfowi Hessowi
"Masz swoich arystokratycznych przyjaciół w Anglii, o których zawsze mówisz.
Nie możesz skontaktować się z nim w jakiś sposób? Powiedzieć mu: nie, nie chcemy niczego od Brytyjczyków, chcemy po prostu pokoju
i zakończyć wojnę. Nie możesz przekazać tego przesłania Brytyjczykom w jakiś sposób, masz tam te kontakty.."
Hitler powiedział to Rudolfowi Hessowi:
"Masz tych przyjaciół w Wielkiej Brytanii, teraz z pewnością możesz się z nimi skontaktować.
Powiedz Brytyjczykom, że nie chcemy niczego. "
Jego oferta na pokój była następująca:
Hitler będzie przygotowany do wycofania wojsk z Francji, Holandii, Belgii, Polski, a nawet Czechosłowacji.
Chciał także zgody Brytyjczyków, aby miał wolną rękę na Wschodzie, by pokonać komunizm.
Chciał także odzyskać dawne tereny niemieckie.
Ponadto, Hitler zaproponował, że niemiecki Wehrmacht będzie bronił Imperium Brytyjskiego, jeśli kiedykolwiek zostanie zagrożony przez jakiegokolwiek wroga.
W maju 1941 roku Hess odbył solową misję ze swoim Messerschmittcie Bf 110 nad Szkocją.
W czasie, gdy Niemcy wygrywały wojnę, zeskoczył ze spadochronu, niosąc ze sobą kolejną ofertę pokoju dla Wielkiej Brytanii.
Hess mówił płynnie po angielsku i usiłował spotkać się z tymi, których uważał za brytyjskich działaczy pokojowych,
i połączyć się z księciem Hamiltonem, który zaprzyjaźnił się wcześniej na Olimpiadzie w Berlinie w 1936 roku.
Chciał przekonać swojego brytyjskiego przyjaciela o szczerym pragnieniu pokoju w Niemczech.
Zamiast tego wpadł w ręce Churchilla i został aresztowany.
Winston Churchill oczywiście odmówił zgody na ofertę pokojową Hitlera oferowaną przez Hessa.
Churchill zamiast tego uwięził go na całe życie i zakończył jego desperacką misję pokojową.
Churchill odrzucił wszystkie oferty pokojowe i ukrył je przed opinią publiczną.
Hess był przetrzymywany w odosobnieniu przez cały okres wojny.
Na rozkaz Churchilla, by ukryć to, kto był prawdziwym podżegaczem do wojny.
Tajne dokumenty rządowe ujawniły, że Brytyjczycy otrzymali ponad dwadzieścia propozycji pokojowych w latach 1939-1941.
Przede wszystkim we wrześniu 1939 r., W październiku 1939 r., W lipcu 1940 r. Po upadku Francji, w styczniu 1941 r. Itd.
Nie było odpowiedzi na oferty pokoju, ponieważ Churchill ich nie chciał.
Zamiast tego robił wszystko, aby wciągnąć USA do wojny.
Podżegacze wojenni znajdą inne sposoby kontynuowania wojny.
Byłem oczywiście bardzo smutny, ponieważ zrobiłem wszystko, aby zapobiec wojnie.
Ostatnio Sven Hedin opublikował książkę, w której
z zadowoleniem cytuje moją ofertę dla Polaków, która została przekazana w tym czasie przez Anglików.
Muszę powiedzieć, że naprawdę poczułem dreszcz, kiedy ostatnio ponownie przeczytałem tę propozycję.
Z tego, co teraz wiem, to jeśli ta propozycja byłaby zaakceptowana,
to Gdańsk na pewno byłby niemiecki, ale wszystko inne pozostałoby tak jak było
poświęcilibyśmy się naszym społecznym zadaniom, pracowalibyśmy,
upiększalibyśmy nasze miasta, budowalibyśmy osiedla mieszkaniowe, uporządkowalibyśmy nasze drogi, założylibyśmy szkoły.
Zbudowalibyśmy prawdziwe państwo narodowosocjalistyczne.
A teraz nadeszła wojna.
Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy. Wszystko, co człowiek może zrobić, prawie do poziomu samoponiżenia, aby tego uniknąć.
Składałem Anglikom propozycję za propozycją.
Konsultowałem się z ich dyplomatami i prosiłem ich o rozsądek.
Ale nic nie można było zrobić. Chcieli wojny i nie próbowali tego ukryć.
Od siedmiu lat Churchill deklarował: "Chcę wojny!"
Żałuję, że te narody muszą ze sobą walczyć, które tak bardzo chciałem zjednoczyć.
Fuhrer... Adolf Hitler.
"Dlaczego nie możemy odpowiedzieć!? Dlaczego musimy to znosić?"
Przez lata musiałem ich wielokrotnie zmuszać do legalnych czynów.
Ale nie wierzcie, że nie sprawia to, że moje serce wybucha gniewem, gdy słyszę o tych nalotach.
Wiecie, że nie robiłem tego od miesięcy. Nie pozwoliłem, by choć jedna bomba spadła na Paryż.
Zanim zaatakowaliśmy Warszawę, wzywałem do poddania się pięć razy, zawsze mi odmawiano.
Poprosiłem, żeby przynajmniej kobiety i dzieci zostały wysłane.
Nawet żaden oficer niosący flagę rozejmu się nie pojawił.
Wszystko zostało odrzucone i dopiero wtedy zdecydowałem się zrobić to, na co pozwala prawo wojny.
Kiedy Anglicy zaczęli zrzucać bomby, czekałem trzy i pół miesiąca i nic nie robiłem.
Czekałem, myśląc, że być może wrócą do zdrowego rozsądku. Okazało się inaczej.
Uwierz mi, dzisiaj nie jest inaczej.
A teraz moi Volksgenossen (niem. towarzysze narodowi) te ofiary trudne dla jednostki;
dla żony, która straciła męża, a wraz z nim najdroższą rzecz, jaką posiada; i to samo dotyczy dziecka, które straciło ojca.
Dla matki, która straciła dziecko, lub dla panny młodej lub ukochanej, która musiała pozwolić odejść swojemu ukochanemu, i nigdy więcej go nie zobaczyć.
Wszyscy oni złożyli wielkie ofiary.
Niech każdy Niemiec zdaje sobie sprawę z tego, że ofiara tych ludzi jest warta nie mniej niż ta, którą inny człowiek będzie mógł ponieść w przyszłości.
Ofiara kobiety rodzącej dziecko dla tego narodu jest równa ofierze człowieka, który broni swojego narodu.
Niezliczone miliony padły na polu bitwy za nasz naród niemiecki, w ciągu stuleci, nawet tysiącleci.
Miliony innych osób przelało za to swoją krew.
Często wyciągałem rękę - na próżno. Chcieli tej walki; teraz będą go mieli.
Niemcy ("Volk" - niem. ludzie) doprowadzą tę walkę do samego końca. Niemcy chcą w końcu pokoju.
Chcą pokoju, który pozwoli im pracować, i który nie pozwali
międzynarodowym łajdakom na agitację między innymi ludźmi przeciwko nam.
Są to szkodniki, które dorabiają się swoich fortun poprzez wojnę.
Nie mam powodu, by toczyć wojnę o względy materialne.
Dla nas to nic innego jak smutne przedsięwzięcie; okrada nas, naród niemiecki i całą społeczność, z tak ogromnego czasu i siły roboczej.
Nie posiadam żadnych zapasów w przemyśle zbrojeniowym.
Nic nie zyskuję w tej walce.
Byłbym szczęśliwy, gdybyśmy mogli znów pracować, tak jak robiłem to wcześniej dla moich ludzi.
Ale ci międzynarodowi zbrodniarze wojenni w tym samym czasie są największymi handlarzami przemysłu zbrojeniowego na czarnym rynku.
Są właścicielami fabryk, robią interesy.
Są to ci sami ludzie, których wcześniej mieliśmy w Niemczech.
Nie chcę prowadzić wojny, ale jeśli zostanie ona na mnie wymuszona, to bedę ją prowadził aż do mojego ostatniego tchu.
Mogę ją dzisiaj prowadzić, bo wiem, że cały niemiecki lud stoi za mną.
Kiedy ta wojna się skończy, Niemcy rozpoczną wielkie przedsięwzięcie. Krzyk "Powstańcie" będzie roznosił echo na ziemiach niemieckich!
I wtedy Niemcy...
Porzucą produkcję dział
i rozpoczną pracę nad pokojem i odbudową dla milionów ludzi!
MIĘDZYNARODOWA KLIKA
W 1933 r. w swojej pierwszej kadencji prezydent Franklin Roosevelt znormalizował stosunki z komunistami,
i Związek Radziecki uzyskał uznanie dyplomatyczne
Żyd, William Christian Bullitt, został pierwszym amerykańskim ambasadorem rządu.
Bullitt został później przydzielony jako ambasador we Francji.
Prezydent, mason z 32-go stopnia, Franklin Roosevelt, zasugerował dodanie wszechstronnego oka i piramidy do dolara.
Roosevelt także otwarcie wychwalał komunizm.
"Rosja jest o wiele w lepszej sytuacji, a świat jest bezpieczniejszy z Rosją pod rządami komunizmu, niż pod carami, a Stalin jest świetnym przywódcą".
Z rozkazu od Systemu Rezerwy Federalnej i jej prywatnych właścicieli, 5 kwietnia 1933 r.
Franklin D. Roosevelt wydał nakaz prezydencki 6102, który wymagał od wszystkich Amerykanów
dostarczenia wszystkich złotych monet, bilonów złota i certyfikatów złota do lokalnego banku Rezerwy Federalnej.
Każdy kto naruszy ten nakaz będzie ukarany grzywną w wysokości do 10,000 dolarów, uwięziony do dziesięciu lat lub jedno i drugie za świadome naruszenie tego rozkazu.
Od tego czasu każdy obywatel USA jest zadłużony od urodzenia
i jego własność jest prywatnego systemu Rezerwy Federalnej.
Listopad roku 1933, był rokiem, kiedy Franklin Roosevelt w swojej pierwszej kadencji
uznał Związek Radziecki, znormalizował stosunki.
Cóż, to już trwało.
Infiltrowano nas z polecenia sowietów, z polecenia partii komunistycznej.
I odkryłam w pewnym momencie moich badań, że aby utrzymać ten sojusz,
aby kontynuować stosunki ze Związkiem Radzieckim, który od tego dnia stał się prawdziwą obsesją amerykańskich rządów,
amerykański rząd musiał nauczyć się okłamywać ludzi i opowiadać nam kłamstwa o komunizmie,
opowiadać nam kłamstwa o Stalinie, opowiadać nam kłamstwa o Związku Radzieckim.
Malcolm Muggeridge przybył do ZSRR w 1932 roku.
Był jednym z nielicznych dziennikarzy, którzy relacjonowali rzeczywiste warunki na wsiach.
Na każdy artykuł o głodzie, który się pojawił, dwa zostały opublikowane zaprzeczając jego istnieniu.
Muggeridge przypomina, że najbardziej wpływowym korespondentem w Moskwie był Walter Duranty,
laureat nagrody Pulitzera dla New York Timesa.
The New York Times jest własnością żydowską, i podczas pierwszego i drugiego Hołodomoru jego właścicielem i wydawcą był Żyd Adolph Ochs. Durenty również ożenił się z Żydówką, Jane Cheron, wkrótce po pierwszym Hołodomorze.
Nie był największym dziennikarzem(?) W Moskwie, ale był największym dziennkiarzem(?) jakiegokolwiek spotkałem w ciągu piętnastu lat dziennikarstwa.
I zastanawialiśmy się, czy w rzeczywistości ktoś sprawował nad nim władzę, ponieważ tak bardzo grał w ich grę.
Dziennikarz, Joseph Alsop, twierdził, że "Duranty był świetnym agentem KGB i kłamał jak policjant".
Kiedy chodziło o głód, Wielki Głód na Ukrainie,
wtedy jego raport był szczególnie haniebny,
ponieważ zaprzeczał, że jest jakikolwiek głód.
Sowieci w rzeczywistości dali pozwolenie Durantiemu na podróż po Ukrainie bez żadnych ograniczeń.
W 'The Times' donosi, że wszystkie rozmowy o głodzie są teraz absurdalne.
Jednak dokumenty brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych wykazały, że w prywatnych rozmowach w brytyjskiej ambasadzie
Duranty twierdził, że zmarło nawet 10 milionów ludzi.
Kiedy dyskutowali nad kwestią uznania Związku Radzieckiego,
rząd Stanów Zjednoczonych uznając Związek Radziecki,
artykuły Durantiego zostały uznane za bardzo cenny dowód po stronie uznania.
Duranty był obecny podczas Czerwonego Terroru, który sprawił wymuszony głód w Rosji, podczas pierwszego Hołodomoru w 1921-23, a także drugiego Hołodomoru w 1932-33. Jednak syjonistyczny rząd Stanów Zjednoczonych chętnie zaakceptował jego opowieść, aby uznać żydowsko-bolszewicki morderczy reżim.
I myślę, że w pewnym sensie jest to moment, w którym widzimy powstanie podwójnych standardów.
Myślę, że widzimy także powstanie moralnego relatywizmu, relatywizmu kulturowego tych bolączek, które widzimy dzisiaj w naszej kulturze.
Myślę, że (oni) mają swoje korzenie w tym związku, i dlatego zacząłbym od tego miejsca, ponieważ uważam, że to było tak ważne.
16 listopada 1933 r., w dniu, w którym uznaliśmy Związek Radziecki.
Było to bardzo dziwne, biorąc pod uwagę rekord rządów bolszewickich.
Pod względem liczby ciał, w tych wczesnych rewolucyjnych latach,
sowiecka, nowa bolszewicka tajna policja traciła bez procesu ponad 1000 osób miesięcznie.
Później w latach 30-tych Stalin zabijał dziesiątki tysięcy ludzi miesięcznie,
a Stany Zjednoczone rzucały się do sojuszu, rzucili się by uznać rząd ZSRR,
a Roosvelt podczas II Wojny Światowej rzucił się do tego sojuszu.
Zarówno rząd brytyjski, jak i amerykański były silnie infiltrowane przez komunistycznych Żydów i sowieckich infiltratorów.
Przywódcy polityczni zarówno w Wielkiej Brytanii, jak iw Ameryce byli pod wpływem piątej kolumny komunistycznej.
Zarówno Roosevelt, jak i Churchill otaczali się żydowskimi doradcami i polegali na żydowskich pieniądzach, aby wspierać kampanie na rzecz rządu.
Żydzi mieli zatem całkowitą kontrolę nad opinią publiczną w obu krajach.
Później dowiedzieliśmy się, potwierdziliśmy, po otwarciu archiwów dotyczących rozwiązania Związku Radzieckiego w 1991 roku,
później dowiedzieliśmy się, że wielu z tych wyższych urzędników w rządzie Stanów Zjednoczonych pracowało dla Stalina.
They were Soviet agent.
Niektórzy z komunistycznych Żydów, którzy przeniknęli do rządu USA otaczającego Roosevelta, to:
Bernard Baruch,
Felix Frankfurter,
David Lilienthal,
David Niles,
Louis Brandeis,
Samuel Rosenman,
Henry Morgenthau Jr.,
Benjamin Cohen,
rabbi Stephen Wise,
Francis Perkins,
Sidney Hillman,
Herbert H. Lehman,
Jessie Strauss,
Harold Laski,
Charles Wyzanski,
Samuel Untermyer,
Edward Filene,
David Dubinsky,
Mordecai Ezekiel,
Abe Fortas,
Isador Lubin,
Harry Dexter White,
David Weintraub(?),
Nathan Silvermaster,
Harold Glasser,
Irving Caplet(?),
Salman Adler(?),
Benjamin Cardozo(?),
Anna Rosenberg,
i wielu innych.
Ci żydowscy komuniści w zasadzie funkcjonowali jako agenci Związku Radzieckiego w amerykańskim rządzie.
Jak zauważyła żydowska historyk, Lucy Dawidowicz:
Roosevelt sprowadził do swojego najbliższego otoczenia więcej Żydów niż jakikolwiek inny prezydent przed nim lub po nim. "
Winston Churchill nie był lepszy.
Matka Churchilla była Żydówką, o czym pisano w gazecie jerozolimskiej, myślę, że kilka miesięcy temu.
Oczywiście badam to, że miała żydowską krew w swojej macierzyńskiej linii.
Rzeczywiście bardzo interesujące. Nie sądziłem, że Churchill jest świadomy tego faktu.
Nigdy o tym nie wspominał, ale to, co jest interesujące w jego związkach ze społecznością żydowską,
o czym tutaj będę mówił nieco szczegółowo.
Dwa podstawowe obszary zainteresowań, na które warto zwrócić uwagę w karierze Churchilla, w okresie, gdy przebywał na tak zwanej dziczy,
kiedy zrezygnował z gabinetu Stanleya Baldwina jako minister,
i przez następne 10 lat do 1939 r. był poza gabinetem.
Poza jakimkolwiek gabinetem. Był po prostu członkiem parlamentu.
A więc wszystko, co miał, to jego pensja jako członka parlamentu i jego dość żałosne zarobki dziennikarza,
ale w jakiś sposób udaje mu się finansować ogromną posiadłość na prowincji, która kosztuje bardzo dużą sumę pieniędzy,
by wesprzeć wszystkich ogrodników i żłobki oraz nianie, kucharze i domowe ??? i całą resztę.
Miał prywatny personel, czasem 20 lub 30 osób.
Wszyscy utrzymywani z jego pensji jako członka parlamentu, który w tym czasie wynosił 500 funtów rocznie.
750 dolarów rocznie.
W zasadzie 2,000 $, ponieważ wtedy cztery dolary były warte jeden funt.
Jak on to zrobił? Cóż, odpowiedź brzmi.. Od 1936 roku był finansowany przez małą tajną grupę nacisku zwaną "The Focus".
W książkach historycznych nie znajdziecie znaczącego odniesienia do The Focus,
ale z pewnością istniało i są akta prywatnych dokumentów Churchilla odnoszących się do Focus.
Focus to grupa około 30 lub 40 czołowych brytyjskich przemysłowców i bankowców oraz byłych polityków,
którzy uznali, że Churchill jest wart utrzymywania się na powierzchni i sfinansowali go.
Sfinansowali go.
Nie wszyscy byli Żydami, byli przede wszystkim Żydami, ale byli także lewicowymi socjalistami
i lewicowymi konserwatywnymi członkami parlamentu, którzy postanowili utrzymać go na powierzchni.
W lipcu 1936 r. ówczesny przewodniczący brytyjskiej spółki naftowej Shell
wypisał czek dla Churchilla na kwotę 40,000 funtów, który we współcześnie
wynosiłby prawdopodobnie około 700,000 dolarów.
I podarował mu go jako prezent.
Był Żydem.
To był żydowski prezent dla Churchilla,
i zamiarem było, żeby Churchill ... Kupili go.
Od tego momentu stał się "Flecistą z Hameln".
A ten kto płaci, ten wymaga.
Jeśli spojrzycie na wydarzenia w sposób w jaki naprawdę się wydarzyły,
to aż do roku 1936 prawie nie zwracał na Niemcy uwagi w swoich przemówieniach i pismach.
Inne rzeczy były ważniejsze.
Od 1936 r. zaczął przemawiać w tonie antynazistowskim, antyniemieckim,
a w tym okresie w Wielkiej Brytanii było wiele sentymentów niemieckich,
na przykładzie zachowania księcia Windsoru.
Króla Edwarda.
Król Edward ósmy, który rządził przez niecały rok po śmierci ojca,
był bardzo proniemiecki i prohitlerowski i faktycznie
bardzo dobrze dogadywał się z Adolfem Hitlerem, kiedy odwiedził Niemcy potem w 1937 roku.
Został zmuszony do abdykacji w tym samym Lobby,
ale to właśnie Lobby finansowało Churchilla od 1936 roku
i które ostatecznie wmanewrowało i zaprojektowało jego wprowadzenie do gabinetu w 1939 roku.
I w końcu jego przyjęcie na premiera w 1940 roku.
Walczył w wojnie ...
w której Wielka Brytania nie miała żadnych interesów.
Wielokrotnie to mówiłem. Jakiekolwiek logiczne postrzeganie II Wojny Światowej, teraz po 50 latach,
krzyczy do niebios, kiedy widzimy całkiem wyraźnie, że powinniśmy powiedzieć ...
Powinniśmy powiedzieć Polakom w 1939 r .: Macie problem z Niemcami, załatwcie to sami.
Powinniśmy im powiedzieć, do Żydom: Maci problem z nazistami, rozwiążcie to sami.
To nie dotyczy Wielkiej Brytanii i Imperium Brytyjskiego. Mamy inne rzeczy na głowie. Tak powinniśmy powiedzieć.
Churchill niestety byłzależny od tych ludzi i nie miał alternatywy,
więc w 1940 r., kiedy mieliśmy wybór akceptacji bardzo hojnej propozycji pokoju, którą nam dano,
ukrytej przed książkami historii,
przez Niemców lub walczyć totalnie bezsensowną wojnę,
Churchill zrobił zły ruch i zbankrutował Brytanię i zrujnował Imperium Brytyjskie.
Po raz pierwszy powiedziałem to w mojej książce "Wojna Churchilla" w 1987 roku,
a teraz pięciu innych głównych historyków, którzy powiedzieli to samo.
To stało się teraz znane jako rewizjonistyczna linia historii w czasie drugiej wojny światowej
i jestem tym, który otworzył tę drogę, sprawiając, że ludzie myślą o tym, co jest ogólnie przyjęte jako nie do pomyślenia,
patrząc na alternatywny szlak, który mogliśmy obrać w 1940 roku.
W 1941 roku, aby to zakończyć, staje się to bardzo interesujące,
ponieważ dokumenty Weizmanna, które są dokumentami Chaima Weizmanna,
który był pierwszym prezydentem Państwa Izrael.
I był przywódcą międzynarodowego ruchu syjonistycznego podczas drugiej wojny światowej.
Archiwa Weizmanna głupio lub mądrze dały mi pełny dostęp do całej korespondencji Weizmanna z Churchillem.
A w archiwach Weizmanna cała korespondencja Churchilla z Weizmannem przez całe lata wojny i przed wojną
oraz wszystkie jego notatki z jego spotkań z Churchillem.
Zamierzam tylko wspomnieć o jednym z tych listów tutaj.
Jest to list napisany przez Chaima Weizmanna, przywódcę ruchu syjonistycznego, mieszkającego wówczas w Stanach Zjednoczonych,
do Winstona Churchilla we wrześniu 1941 r., trzy miesiące przed Pearl Harbor,
kiedy Churchill gorączkowo próbuje wciągnąć Stany Zjednoczone do wojny,
ponieważ jest to jego jedyne zbawienie.
Weizmann pisze do Churchilla pismo, w którym mówi:
"Panie premierze, dopóki nei dasz nam tego, czego chcemy, czyli stworzenia żydowskiej armii na Bliskim Wschodzie,
z naszym własnym arsenałem i bronią, w naszym własnym mundurze i pod naszą banderą,
dopóki nie zagwarantujesz nam tego czego chcemy, to namówicie nas.
I prosze mi pozwolić powiedzieć co zrobimy, jeśli dasz nam to, czego chcemy.
Jeśli spełnisz nasze życzenia, będziemy działać w twoim imieniu w Stanach Zjednoczonych.
I pamiętaj, panie Churchill, pisze w swoim liście,
pamiętaj, że jesteśmy jedynym silnym zjednoczonym blokiem w Stanach Zjednoczonych, który solidnie popiera sprawę brytyjską w tej wojnie."
Wrzesień 1941.
"Wszyscy inni są w zasadzie izolacjonistami, jesteśmy jedyną etnicznie zjednoczoną grupą, która solidnie popiera sprawę brytyjską.
Jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy są w stanie doprowadzić Stany Zjednoczone do tej wojny.
Zrobiliśmy to podczas ostatniej wojny i możemy to zrobić ponownie."
Churchill stał się reprezentatywnym gojem tej tajnej grupy.
Komuniści i żydowscy syjoniści wokół Churchilla, to Sir Robert Mond, Robert Waley Cohen i Bernard Baruch.
Zarówno Roosevelt, jak i Churchill stali się reprezentatywnymi gojami w międzynarodowej wojnie żydowskiej przeciwko Niemcom.
Premier Wielkiej Brytanii, Neville Chamberlain, powiedział ambasadorowi USA w Wielkiej Brytanii, Josephowi Kennediemu, że:
"Ameryka i światowi Żydzi zmusili Anglię do wojny".
W żydowskim magazynie "Sentinel of Chicago" z 8 października 1940 r. napisano:
"Kiedy narodowi socjaliści i ich przyjaciele płaczą lub szepczą, że ta wojna została wywołana przez Żydów, mają całkowitą rację".
Churchill wyruszył z Londynu, by spotkać się z Rooseveltem na konferencji w Quebec, późnym latem 1943 roku.
Reporter zapytał, czy zamierzają zaoferować pokojowe warunki dla Niemiec. Churchill szybko odpowiedział:
"Niebiosa, nie. Zaakceptowaliby natychmiast".
Ponownie w 1944 roku, w liście do swojego sojusznika, masowego mordercy bolszewika, Józefa Stalina,
Churchill potwierdza niezaprzeczalną rzeczywistość hojnych propozycji pokojowych Hitlera.
"Nigdy nie myśleliśmy o pokoju, nawet w tym roku, kiedy byliśmy całkowicie odizolowani
i mogliśmy zawrzeć pokój bez poważnej szkody dla Imperium Brytyjskiego,
i w dużej mierze na wasz koszt. Dlaczego mielibyśmy myśleć o tym teraz, kiedy zwycięstwo zbliża się nas trzech?"
TAK, NIEMCY BYŁY WCZEŚNIEJ KRAJEM DEMOKRATYCZNYM, PRZED NAMI
I BYLIŚMY PLĄDROWANI WYCISKANI I WYSUSZANI
NIE...
CO KRAJ DEMOKRATYCZNY ALBO AUTORYTARNY ZNACZY DLA TYCH MIĘDZYNARODOWYCH HIEN?
WCALE ICH TO NIE OBCHODZI! INTERESUJĄ SIĘ TYLKO JEDNĄ RZECZĄ
CZY DASZ SIĘ SPLĄDROWAĆ?
TAK CZY NIE?
CZY JESTEŚ WYSTARCZAJĄCO GŁUPI BY W TRAKCIE SIEDZIEĆ CICHO?
TAK CZY NIE?
I KIEDY DEMOKRACJA JEST WYSTARCZAJĄCO GŁUPIA
BY SIĘ NIE SPRZECIWIAĆ, WTEDY JEST DOBRZE!
ALE KIEDY AUTORYTATYWNY KRAJ DEKLARUJE
"NIE BĘDZIESZ PLĄDROWAĆ NASZYCH LUDZI ANI CHWILI DŁUŻEJ..."
"ZARÓWNO OD ŚRODKA JAK I Z ZEWNĄTRZ! WTEDY JEST ŹLE."
W RZECZYWISTOŚCI, PIENIĄDZE RZĄDZĄ W TYCH KRAJACH
MÓWIĄ O WOLNOŚCI PRASY,
KIEDY TAK NAPRAWDĘ WSZYSTKIE TE GAZETY MAJĄ JEDNEGO WŁAŚCICIELA
I WŁAŚCICIELEM JEST, W KAŻDYM PRZYPADKU, SPONSOR (MEDIÓW MASOWYCH)
TA PRASA WTEDY KSZTAŁTUJE OPINIĘ PUBLICZNĄ
TE PARTIE POLITYCZNE NICZYM SIĘ NIE RÓŻNIĄ
TAK JAK PRZED NAMI
JUŻ ZNACIE STARE PARTIE POLITYCZNE
WSZYSTKIE BYŁY TAKIE SAME
WTEDY LUDZIE MUSZĄ MYŚLEĆ, ŻE SZCZEGÓLNIE W TYCH KRAJACH
WOLNOŚCI I BOGACTWA...
ŻE POWINNO ISTNIEĆ BARDZO KOMFORTOWE ŻYCIE DLA ICH LUDZI
ALE TAK NAPRAWDĘ JEST ODWROTNIE
W TYCH KRAJACH, W TYCH TAK ZWANYCH "DEMOKRACJACH"
LUDZIE POD ŻADNYM WZGLĘDEM NIE SĄ GŁÓWNYM ŹRÓDŁEM UWAGI
CO TAK NAPRAWDĘ SIĘ LICZY
TO EGZYSTENCJA TEJ GRUPY "TWÓRCÓW DEMOKRACJI"
TO JEST, EGZYSTENCJA KILKUSET
GIGANTYCZNYCH KAPITALISTÓW
KTÓRZY SĄ WŁAŚCICIELAMI FABRYK I AKCJI
KTÓRZY, OSTATECZNIE, PROWADZĄ LUDZI
ANI TROCHĘ NIE INTERESUJĄ SIĘ MASAMI LUDZI
(ŻYDZI!)
TYLKO ONI SĄ TYMI
KTÓRYCH MOŻNA NAZWAĆ MIĘDZYNARODOWYMI ELEMENTAMI
PONIEWAŻ WSZĘDZIE PROWADZĄ SWÓJ BIZNES
TO JEST MAŁA MIĘDZYNARODOWA KLIKA BEZ KORZENI
KTÓRA OBRACA LUDZI PRZECIWKO SOBIE, KTÓRA NIE CHCE BY ŻYLI W POKOJU
MOGĄ NAS STŁUMIĆ!
MOGĄ NAS ZABIĆ!
ALE NIE SKAPITULUJEMY!
CI ŻYDZI WCZEŚNIEJ SIĘ Z TEGO ŚMIELI
MYŚLELI, ŻE TO JEST ŻART
JUŻ SIĘ NIE ŚMIEJĄ
DZISIAJ ROZUMIEJĄ POWAGĘ SYTUACJI.
TO BYŁA WALKA
SZCZEGÓLNIE PRZECIWKO LUDZIOM, KTÓRZY...
...WYGLĄDALI NA TAKICH, KTÓRZY POSIADAJĄ WSZECHMOCNĄ MOC W NASZYM PAŃSTWIE
WALKA PRZECIWKO ŻYDOM
SATANISTYCZNA SIŁA
PRZEJĘŁA NASZ CAŁY KRAJ
KTÓRA BYŁA W STANIE OPANOWAĆ KLUCZOWE POZYCJE W NASZYM INTELEKTUALNYM I DUCHOWYM ŻYCIU
ALE TAKŻE W POLITYCZNYM I EKONOMICZNYM ŻYCIU
I Z TYCH KLUCZOWYCH POZYCJI BYLI W STANIE KONTROLOWAĆ I MONITOROWAĆ CAŁE PAŃSTWO
TA SIŁA MIAŁA W TYM SAMYM CZASIE
WPŁYWY, BY WYGRAĆ NAWET Z PRAWEM
CI KTÓRZY WALCZYLI PRZECIWKO TEJ SILE
I CI KTÓRZY BYLI SKŁONNI ZAPEWNIĆ SPRZECIW W OPOZYCJI PRZECIWKO JEJ POSTĘPOM
WSZECHMOCNE ŻYDOSTWO ZATEM WYPOWIEDZIAŁO NAM WOJNĘ
I CO OSIĄGNĘLIŚMY W CIĄGU TYCH LAT: DO 1939
ZAWIŚĆ ROSŁA W TEN SAM SPOSÓB
CI SAMI LUDZIE, KTÓRZY WCZEŚNIEJ WPĘDZILI NIEMCY W PIERWSZĄ WOJNĘ ŚWIATOWĄ
"PAN CHURCHILL" ZACZĄŁ NATYCHMIAST AGITOWAĆ
"PAN EDEN"
I OCZYWIŚCIE ŻYDZI, Z HORE BELISHĄ NA FRONCIE
KAMPANIA OBSMAROWYWANIA SIĘ ZACZĘŁA
ROK ZA ROKIEM...
MÓWILI: "TAK, ON SIĘ ZBROI"
TAK, ZAWSZE TO ROBIŁEM
PYTALI MNIE TAKŻE WCZEŚNIEJ
DLACZEGO WIĘC MASZ SA...
...JEŚLI CHCESZ POKOJU?
DLACZEGO STWORZYŁEŚ SS?
...KIEDY JEDYNĄ RZECZĄ KTÓREJ CHCESZ JEST BRATERSTWO?
PONIEWAŻ SĄ LUDZIE, KTÓRZY TEGO NIE CHCĄ!
I CHCIAŁEM IM POKAZAĆ
ŻE TEŻ BYŁEM PRZYGOTOWANY NA INNE OKOLICZNOŚCI
NAJCENNIEJSZĄ RZECZĄ KTÓRĄ POSIADASZ NA CAŁYM ŚWIECIE...
SĄ TWOI WŁASNI LUDZIE..
I DLA TYCH LUDZI...
I ZE WZGLĘDU NA TYCH LUDZI...
BĘDZIEMY ZMAGAĆ SIĘ I WALCZYĆ!
I NIGDY NIE BĘDZIEMY SŁABNĄĆ!
I NIGDY NIE BĘDZIEMY SIĘ MĘCZYĆ!
I NIGDY NIE STRACIMY ODWAGI!
I NIGDY NIE BĘDZIEMY ROZPACZAĆ!