ZOMER VAN 85
EEN INTERVIEW MET FRANQOIS OZON EN DE ACTEURS
Na het maken van 'Bij de gratie van God', wat nogal belastend was,
vooral tijdens onze promotietour,
Ik had zin om iets te doen een beetje lichter.
Ik kwam een ​​boek tegen Ik las als tiener
genaamd "Dans op mijn graf."
Ik las het nog eens en dacht na
dat was precies wat ik nodig had: een zomerfilm,
iets stralends over tienerjaren.
Het kostte me terug naar mijn eerste ervaringen-- zoenen,
andere lichamen ontdekken, de eerste gevoelens van verlangen.
We hadden acht weken van de zomervakantie --
Juli en augustus-- voordat je weer naar school gaat.
S0 hadden we acht weken om volledig te ervaren onze eerste liefdesverhalen.
Wat ik wilde laten zien is dat het een film over liefde is,
over de ideeën die we hebben over liefde en de confrontatie
tussen een nogal idealistische visie op liefde
en een die helderder is, realistischer,
en nog cynischer.
De schok tussen die twee visioenen van liefde
gaf het verhaal zijn kracht.
De centrale thema's van de film
zijn zeer eigentijds. Het gaat om fascinatie,
en dat liefdesverhaal is echt universeel.
Het zou zeker kunnen gebeuren in de huidige tijd.
De liefde die twee mensen voelen daar gaat het om.
Als het tussen twee vrouwen is of twee mannen, of niet,
het maakt geen verschil
en onze generatie begrijpt dat.
- Volledig. - We begrijpen en willen geloven.
Vorige generaties begrijp het niet echt
of ze hebben er een probleem mee.
S0 Ik denk dat het instellen van de film in de jaren '80 is... geweldig!
- Het brengt iedereen samen. - Absoluut. Het is sterk.
Wat ik leuk vond aan het verhaal is dat het is gebouwd als een puzzel.
Er zijn verschillende realiteitsniveaus,
verschillende tijdlijnen, dus het was interessant om alles op een rijtje te zetten.
Die structuur leek interessant
omdat het heeft gemaakt een soort spanning.
De kijkers moesten erom vragen zichzelf vragen
en ingebeelde dingen dat zou positief kunnen zijn
en soms tragischer.
We moeten praten over wat je deed.
Ik wil niet.
Ik ben hier niet om je te beoordelen maar om te proberen het te begrijpen.
De rechter moet het weten waarom je zo deed
en ik moet ze mijn mening geven.
N0. Dat gaat je niets aan.
Ik was gewaarschuwd voor Frangois, en ik denk dat jij dat ook was.
Hij doet twee of drie opnames, tops. S0 je moet reactief zijn.
S0 ik was er klaar voor,
hij was er klaar voor, want dat hadden we vooraf veel werk verzet.
We moesten. Je mag niet op de set verschijnen niets weten.
Het heeft even geduurd voor de chemie
echt gebeuren.
Ze werden meteen close,
maar ik moest met ze werken,
om met ze te lezen, zodat we konden geloven
wat er gebeurde tussen hen.
De chemie moest er zijn
omdat de hele film is daar volledig op gebaseerd.
- Dus het is-- - Mooi.
- En dit zal je lelijke gezicht verbergen. - Klootzak.
We moeten geven aan Caesar de dingen die van Caesar zijn:
François heeft het oog voor die dingen.
We liggen gewoon met ontbloot bovenlijf op het strand, onze regels zeggen
maar hij is degene die wacht voor de juiste kleuren,
het juiste licht, de beste tijd voor mij om uit te kleden,
het perfecte schot als hij naar me kijkt
en de perfecte foto als ik naar hem kijk terwijl hij naar mij kijkt.
Ben je een goede zwemmer?
Ik denk het wel.
Ik vraag het omdat Alex dat is de koning der scheepswrakken.
De stress die we aanvankelijk voelen, werken met zo'n geweldige regisseur,
verdwijnt snel dankzij de nabijheid
hij creëert op de set.
Hij heeft gewerkt met dezelfde mensen,
dezelfde afdelingshoofden, gedurende 20 jaar,
omdat hij loyaal is en omdat hij het leuk vindt.
Dat op zich gaf ons het gevoel als familie.
Met Pascaline Chavanne, wie doet kostuumontwerp,
en Benoit Barouh voor productieontwerp, we probeerden zo realistisch mogelijk te zijn
terwijl het de film zijn eigen stijl geeft.
Als je teruggaat in de tijd voor een filmpje,
het is belangrijk om te proberen en vind 'totems',
dingen uit die tijd die je terugnemen,
die herinneringen oproepen.
Dingen die dat tijdperk vertegenwoordigen.
Voor kostuumontwerp,
we herinnerden ons dat we gebruikten om allemaal denim te dragen:
we hadden een spijkerjasje,
een jeans en een bandana om de nek.
We probeerden binnen te halen die kleine details.
Het is niet 100% realistisch,
we hebben gewoon gekeken voor de juiste stijl voor die tijd.
De aanvankelijke titel was "Summer of 84." Ik dacht dat het sexier was,
en het was een eerbetoon aan die van Robert Mulligan film "Zomer van '42."
Wat er is gebeurd is dat ik het liedje heb gebruikt
"In Between Days", door The Cure, waar ik helemaal gek op ben,
en wanneer de producenten verondersteld werden om de rechten voor het nummer te kopen,
Robert Smith, de zanger van de band,
antwoordde: "Ik wou dat ik je kon verkopen de rechten op het nummer,
maar het kwam uit in juli '85 en je film heet 'Summer of 84'."
S0 Ik heb een persoonlijke brief geschreven aan Robert Smith,
hem vertellen dat dat liedje was zo belangrijk voor mij,
Ik was klaar om de titel te veranderen
en noem de film "Summer of 85."
Hij accepteerde en hier is het: "Zomer van 85,"
want ik kon het me niet voorstellen een ander liedje gebruiken.
Wat is belangrijk als je een zomerfilm maakt
is om lichamen te tonen, sensualiteit.
Dus wat ik hier vooral leuk vond ging weer filmen.
We schieten nu digitaal
en om terug te gaan naar film herinnert ons eraan van de sensualiteit ervan.
Lichamen en huid zien er anders uit.
Het graan, de afbeelding ziet er anders uit en ik probeerde het te laten zien
een soort idealisering van de jaren '80.
Na wat we hebben meegemaakt,
met de Covid en de lockdown,
het is een beetje zoals het herwinnen van het verloren paradijs.
We konden toen dingen doen dat kunnen we nu niet.
Ik wilde naar hem kijken, om hem aan te raken
en ik wilde dat hij me aanraakte.
Ik wilde bij hem zijn de hele tijd,
voor drie miljoen zeshonderdtwintig achtduizend achthonderd seconden.
Ik was blij om te werken met deze twee actrices:
met Valeria Bruni Tedeschi, met wie ik zou al gewerkt, en met Isabelle Nanty.
Hun karakters als moeders zijn erg belangrijk in het verhaal.
Ze spelen een belangrijke rol.
Ze hebben heel verschillende relaties met hun respectievelijke zonen,
maar ze zijn allebei erg moederlijk, en misschien een beetje giftig.
Valeria was perfect om te spelen de bezitterige, extraverte joodse moeder,
terwijl Isabelle Nanty speelde de ochtend van de arbeidersklasse
die veel gereserveerder is en een beetje depressief.
Die twee karakters voltooiden elk elkaar en spiegelden elkaar zelfs.
Toen ik Valeria voor het eerst zag tijdens de repetities, dacht ik,
"Dat verklaart mijn karakter,
daarom ging het mis op een gegeven moment."
Valéria is als een prachtige storm
je moet erin vallen en volgen.
We vonden het geweldig om met haar samen te werken.
Ja, je wordt naar zee gedragen en jij geeft je over.
- Als je er tegen vecht, ga je dood. - Je gaat dood.
Of je volgt gewoon en accepteer.
Je volgt en beseft het is als dansen.
Kijk naar hem, arm ding, hij zal zijn dood vangen.
Laten we een bad gaan nemen.
- Alles wat je nodig hebt is een warm bad. - Laten we gaan.
Davids vrienden gaan in bad wanneer hun boot kapseist.
Je zou denken dat ze het expres doen. Kom op!
Misschien vinden ze mijn badkamer leuk.
Alex komt uit een arbeidersgezin
en David maakt deel uit van de hogere middenklasse van Tréport
die bedrijven hebben.
Er is een onderliggend klassenconflict
in het verhaal
en bovendien, David heeft echte tragedies meegemaakt.
Alex heeft een naïeve,
onschuldige kijk op het leven.
David had er meerdere seksuele relaties
en hij heeft de dood meegemaakt, met het overlijden van zijn vader.
Hun confrontatie
wordt gevoed door hun verschillen.
Voordat je David ontmoet, hij bleef in zijn kamer,
boeken lezen.
Hij is nogal introvert
totdat David langskomt en helpt hem zich open te stellen.
Het gebeurt de hele film door.
Ik hou van veel dingen.
- Rechts. - Kijk, ik vind dit bijvoorbeeld leuk
- maar het ziet er niet goed uit voor mij. - Ik weet wat zou.
Zeker? Maak je een grapje?
- Ik zou nog meer opgewonden raken. - Perverseling!
Haal het van me weg!
Laten we voor je gaan zorgen.
David is een personage die het leven verslindt.
Hij is net als de personages
in de films van de jaren '60,
zoals James Dean, die van snelheid houdt,
die goede dingen doet en wie slechte dingen doet.
Hij is als een Cocteau-personage, een gevallen engel.
Hij is een personage
die door de film beweegt
met sensualiteit maar ook gevaarlijk.
Dat is wat de andere personages liefde voor hem,
wat het ook mag zijn het Engelse meisje of Alex.
Hij is als een meteoriet door de stad gaan.
Ik zei: "Ik snap het niet, Frangois, ik weet niet wat je wilt"
en hij stuurde een bericht terug met de mededeling: "Wees maar een schorpioen."
S0 Ik heb er veel over nagedacht en ik begreep het eindelijk:
een schorpioen kan fascinerend zijn, je kunt er uren naar kijken
tijdens het vergeten het heeft een giftige staart.
S0 het personage is zo.
Ik moest absoluut fascinerend zijn,
Ik moest magnetisch zijn vanaf het moment dat je me ontmoette.
- We kennen elkaar pas een paar uur. - Waarom tijd verspillen?
We zullen niet eeuwig leven.
Zeker. ik heb tijd nodig om aan dingen te wennen.
Oké, ik zal zwijgen.
Ik vond het leuk om het verhaal te vertellen vanuit Alex' punt van jou,
met zijn naïviteit, zijn onschuld,
en de manier waarop hij anderen idealiseert.
Hij droomt ervan een vriend te hebben,
hij praat over hem, dan als hij hem eenmaal heeft ontmoet,
hij realiseert zich de vriend van zijn dromen
misschien niet wat hij had verwacht.
Het is die desillusie wat het verhaal zo krachtig maakt.
De film draait rond deze vraag:
creëren we de mensen van wie we houden
of zien we ze voor wat ze zijn?
Als we van iemand houden,
hun gebreken worden mooi voor ons.
Het is interessant om vast te leggen die gewelddadige confrontatie
elke tiener ervaart als je de realiteit onder ogen ziet,
of het nu is in "Jong en mooi"
of zelfs in "In het huis."
Die karakters
moeten de wreedheid van de wereld onder ogen zien.
Hoe overleven ze het?
Hoe doen ze het verder gaan?