Czekaj, nie strzelaj.
Widzisz cel?
Dobra.
To jeszcze trzeba w niego trafić.
Stopę daj tutaj.
Palce w tamtą.
Biodra.
Widzisz cel?
Na pewno?
A teraz widzisz?
- Nie. - A teraz?
No dobra.
Gotowa? Trzy palce.
Ładnie!
Niezły rzut, młody!
Masz, łapiesz.
Chcecie majonez czy musztardę?
Jedno i drugie?
Kto ładuje majonez do hot doga?
Chyba twoi bracia.
Dwa z musztardą proszę! Dzięki!
Się robi!
Nate, majonez czy musztarda?
Wolę keczup.
Keczup, nie ma sprawy.
Pilnuj łokcia.
Brawo, sokole oko.
Leć po strzałę.
Wy tam!
Koniec ćwiczeń! Zupa stygnie!
Jasne.
Już, padamy z głodu!
Lila, idziesz?
Lila?
Skarbie?
Kochanie?
Chłopcy!
Laura!
Ale to sobie odpuść.
Ty tylko robisz za bramkę.
Tak jest.
O mały włos.
No proszę, gol. Mamy remis.
Chcę jeszcze raz.
I znowu remis. Napięcie rośnie.
Jest fajnie.
Totalna skucha, możesz wygrać.
I wygrałaś.
Gratuluję.
Szacun.
Dałaś mi wycisk.
Fajnie było?
Bardzo fajnie.
Działa to?
Hej, panno Potts.
Jeśli znajdziesz to nagranie,
nie wrzucaj go do sieci.
Będzie okropnie ckliwe.
Zresztą nie wiem, czy to zobaczysz.
Nawet nie wiem, czy nadal...
Boże, mam nadzieję.
Dzień dwudziesty pierwszy.
Nie, dwudziesty drugi.
Gdyby nie egzystencjalna groza, jaką czuję,
wpatrując się w otchłań kosmosu, powiedziałbym, że mam się lepiej.
Infekcję udało się zatrzymać dzięki tej tam niebieskiej.
Polubiłabyś ją.
Pragmatyczna do bólu.
I tylko ociupinkę sadystyczna.
Ogniwa paliwowe pękły w czasie bitwy,
ale odwróciliśmy ładunek jonowy,
zyskując jakieś 48 godzin lotu.
Ciut za mało, jak widać.
Mamy tysiąc lat świetlnych do najbliższego spożywczaka.
Tlen skończy się jutro rano.
I tyle w temacie.
Wiem, że miało być bez niespodzianek,
ale liczyłem, że jeszcze tym razem się wywinę.
A wygląda, że...
No, sama wiesz, jak wygląda.
Nie opłakuj mnie.
Jasne, pogrąż się w depresji na parę tygodni,
ale potem spróbuj jakoś żyć dalej.
Muszę się na chwilę położyć. Już ledwo widzę na oczy.
Wiedz jedno.
Kiedy odpłynę, to będzie tak, jak ostatnio co noc.
Po prostu zasnę.
I będę śnić o tobie.
Tak jak zawsze.
Był za silny.
Dla mnie też.
Czekaj.
Młody nie żyje.
Wszyscy przegraliśmy.
A czy...?
Boże.
Już dobrze.
Od ataku na Ziemię minęły 23 dni.
Światowe rządy są w rozsypce.
Gdzie tylko się da,
robi się spisy ludności i wszystko wskazuje na to,
że Thanos zrobił, co obiecał.
Zgładził...
50 procent wszystkich żywych istot.
I gdzie jest teraz?
Nie wiemy.
Po prostu przeszedł przez portal i zniknął.
A ten co odstawia?
Załamkę odstawia.
Uważa, że zawiódł.
I słusznie uważa,
ale tak jakby nie on jeden, co nie?
Wziąłem cię za pluszowego miśka.
Może słusznie.
Szukamy Thanosa od 3 tygodni.
Mamy sondy kosmiczne,
satelity, i nadal nic.
Tony, ty z nim walczyłeś.
Tak słyszałeś?
Żadna walka.
Przygrzmocił mi w zęby planetą,
a trzeciorzędny magik poddał się walkowerem.
Tak to wyglądało. On jest niepokonany.
Dał ci jakieś wskazówki? Współrzędne?
Przewidziałem to. Lata temu.
Miałem wizję, ale ją olałem.
Myślałem, że to sen.
Proszę. Musisz...
Ja też cię prosiłem.
Czas przeszły.
Więc nie mów mi, co ja muszę, już za późno.
Sorry.
Wiesz, co muszę? Ogolić się muszę.
I chyba pamiętam, jak mówiłem...
Tony!
...że trzeba by otoczyć całą tę planetę pancerzem.
Pamiętasz taką rozmowę? Bez względu na naszą bezcenną wolność.
Tego było trzeba.
Ale nie wyszło.
Mówiłem, że przegramy.
Ty mi na to: „Przynajmniej przegramy razem”.
I wiesz, co się stało?
Przegraliśmy.
A ciebie tam nie było.
Nasza specjalność, nie?
Mądry Avenger po szkodzie.
Jesteśmy Avengersi czy Prewentersi?
Dobra.
Już wiemy, co myślisz. Siadaj.
Wiesz, co myślę?
Że ona jest super.
Świeża krew.
A my to banda staruchów. Nie mam nic dla ciebie.
Żadnych współrzędnych,
wskazówek, porad ani opcji.
Zero, nic, nie ma.
Nie ufam ci, kłamco.
Masz, weź to.
Załóż to sobie, jak go znajdziesz.
I się schowaj.
- Tony! - Nic mi nie jest.
Pozwól mi...
Bruce dał mu zastrzyk.
Pewnie będzie spał do rana.
W drodze powrotnej skołuję mu
jakiś xorriański eliksir.
Dokąd lecisz?
Zabić Thanosa.
Zwykle działamy razem. Choć ostatnio
siadło nam trochę morale.
Kosmos to bardziej twoja działka, ale też chcemy się przydać.
Wiesz, gdzie jest?
Popytam po drodze.
Odpuść sobie.
Ja wiem, gdzie go znajdziesz.
Thanos uwielbiał mnie modyfikować.
A podczas pracy często mówił o swoim wielkim planie.
Słuchałam go jak wyroczni.
Pytałam,
dokąd się udamy, jak będzie po wszystkim.
A on zawsze odpowiadał tak samo.
„Do Ogrodu”.
Urocze, zaplanował sobie emeryturę.
Więc gdzie jest?
Kiedy drań pstryknął paluchami,
Ziemia znalazła się w centrum wyładowania energii,
jakiego kosmos jeszcze nie widział.
Aż do przedwczoraj.
Na tej planecie.
Tam się ukrywa.
I znów użył Kamieni.
Nie jesteśmy w szczytowej formie.
Nadal ma Kamienie, więc...
Zabierzemy je.
A potem wszystkich ożywimy.
Tak po prostu?
Tak po prostu.
Jeśli jest cień szansy, że to się da cofnąć,
jesteśmy to winni wszystkim nieobecnym.
Jaką mamy gwarancję, że tym razem skończy się inaczej?
Wcześniej nie mieliście mnie.
Słuchaj, nowa.
Wszyscy tu jesteśmy superbohaterami.
Ciekawe, gdzie byłaś do tej pory.
We wszechświecie jest masa innych planet.
I niestety nie mają takich jak wy.
Podoba mi się ta nowa.
Dorwijmy tego sukinsyna.
AVENGERS: KONIEC GRY
Kto z obecnych nie był w kosmosie?
A co?
Nie zarzygajcie mi statku.
Skok przestrzenny za trzy,
dwa, jeden.
Polecę na rekonesans.
To się może udać, Steve.
Musi się udać.
Bo jak nie, to nie wiem, co zrobię.
Zero satelitów, okrętów, armii.
Żadnych naziemnych fortyfikacji.
Jest sam.
I to wystarczy.
O nie.
Gdzie one są?
Odpowiadaj.
Wszechświat wymagał korekty.
Ale potem Kamienie straciły rację bytu.
Stały się tylko pokusą.
Zabiłeś tryliony istot!
Powinieneś mi dziękować.
Gdzie Kamienie?
Zniszczone.
Rozbite na atomy.
Użyłeś ich dwa dni temu!
Użyłem Kamieni, żeby zniszczyć Kamienie.
Prawie przy tym zginąłem.
Ale dzieło się dokonało.
I jest wieczne.
Jestem przeznaczeniem.
Przeszukajmy to miejsce, on na pewno kłamie.
Mój ojciec ma wiele wad,
ale nigdy nie był kłamcą.
Dziękuję, córko.
Może traktowałem cię zbyt surowo.
Co?!
Coś ty zrobił?
Odrąbałem mu łeb.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
No więc...
byłem ostatnio na randce.
Pierwszy raz od pięciu lat.
Siedzę przy stole
i sam nie wiem, o czym tu gadać.
I o czym gadałeś?
O tym samym co zawsze. Jak się wszystko zmieniło.
O mojej robocie, jego...
Jak tęsknimy za Metsami.
Potem krępujące milczenie...
A potem się rozpłakał nad miską sałatki.
A ty co?
Ja się rozpłakałem tak gdzieś przed deserem.
Ale jutro znów się z nim spotykam.
No i super.
Skoczyłeś na głęboką wodę.
Nie wiedziałeś, jak to się skończy.
I to jest to, te małe, odważne kroki, które stawiamy.
Próbujemy się pozbierać, znaleźć nowy cel.
Trafiłem do lodówki w 1945 r. Właśnie poznałem miłość życia.
Przespałem 70 lat.
Trzeba się z tym pogodzić.
Jakoś żyć dalej.
Świat jest w naszych rękach.
Tych, którzy przeżyli.
I musimy coś z nim zrobić.
Bo jeśli nie,
Thanos mógł równie dobrze zabić i nas.
Co jest?
Hope?
POMOCY!
ZAGINIENI
Młody!
Ej, młody!
Co tu się stało, do cholery?
ZNIKNĘLI
O mój Boże!
Błagam.
Nie, nie, nie.
Nie.
Przepraszam.
Cassie, nie.
Nie, nie, nie.
Proszę, tylko nie Cassie.
Co?
Cassie?
Tata?
Ale urosłaś!
Sprawdziliśmy ten podejrzany okręt wojenny, który tak martwił Danvers.
To była barka z odpadami.
Dzięki za super cynk.
Wy byliście bliżej.
A teraz walimy śmieciami.
Wiesz, co to były za wstrząsy?
Niewielkie obsunięcie pod Płytą Afrykańską.
Mamy podgląd? Jakoś reagujemy?
Nat.
To trzęsienie ziemi pod dnem oceanu.
Najlepszą reakcją jest brak reakcji.
Carol, widzimy się za miesiąc?
- Nie dam rady. - Co, znowu fryzjer?
Słuchaj, kosmaty.
Naprawdę mam sporo do ogarnięcia.
To się dzieje nie tylko na Ziemi, ale wszędzie.
Na tysiącach planet.
No tak, słusznie, racja.
Możliwe, że wybywam na dłużej.
No dobrze, to...
Ten kanał jest zawsze aktywny.
Więc jeśli coś pójdzie nie tak,
ktoś zacznie sprawiać kłopoty,
meldujcie.
Jasne.
Świetnie.
Powodzenia.
Gdzie jesteś?
W Meksyku.
Federales znaleźli magazyn pełen ciał.
Chyba goście z kartelu,
nawet nie zdążyli sięgnąć po spluwy.
Pewnie porachunki między gangami.
No właśnie nie.
To Barton, jak nic.
To, co zrobił...
To, co wyprawiał przez te ostatnie lata...
Ta jatka tutaj...
Tak szczerze, to nie wiem, czy w ogóle chcę go znaleźć.
Dowiesz się, gdzie się teraz wybiera?
Serio?
Proszę.
Dobra.
Coś bym ci upichcił, ale...
i bez tego chyba masz dość.
Przyszedłeś zrobić pranie?
I pogadać z kumpelą.
Jak widzisz, u kumpeli w porządku.
Widziałem wieloryby pod mostem.
- W rzece Hudson? - Mniej statków,
czystsza woda...
Jeśli mi teraz walniesz gadkę o jasnych stronach,
rzucę cię w łeb kanapką z masłem orzechowym.
Przepraszam.
To z przyzwyczajenia.
Ciągle wszystkim powtarzam, że trzeba jakoś żyć.
Iść dalej.
Niektórzy potrafią.
Ale nie my.
Kto miałby to robić, jak nie ja?
Może już w ogóle czas odpuścić.
Kiedyś nie miałam niczego.
A potem znalazłam to.
Tę robotę.
Tę rodzinę.
Stałam się przez to lepsza.
A teraz, chociaż oni odeszli,
ja nadal próbuję być lepsza.
Oboje powinniśmy znów zacząć żyć.
Ty pierwszy.
Halo, jest tam kto?
Toja, Scott Lang!
Poznaliśmy się parę lat temu na lotnisku.
W Niemczech.
Zrobiłem się duży. Ale miałem hełm.
- Więc mnie nie poznasz. - To stara wiadomość?
Ant-Man, wiem, że mnie kojarzysz.
- Stoi pod drzwiami. - Musimy pogadać!
Scott.
Wszystko dobrze?
Tak.
Któreś z was studiowało fizykę kwantową?
Jasne, do poduszki.
No dobra, więc...
Pięć lat temu. Tuż przed...
Thanosem.
Znalazłem się w wymiarze kwantowym.
To jakby mikroskopijny wszechświat.
Żeby tam wejść, trzeba być super tycim.
Hope. Jest moją...
Znaczy była moją...
Miała mnie wyciągnąć,
ale zjawił się Thanos,
a ja utknąłem w środku.
To musiało być długie pięć lat.
Właśnie w tym rzecz.
Że nie było.
U mnie minęło 5 godzin.
Wymiar kwantowy rządzi się własnymi prawami.
Wszystko jest nieprzewidywalne.
Mogę podebrać kanapkę?
Zdycham z głodu.
Scott.
Co ci chodzi po głowie?
Widzisz...
Mówię o tym,
że w wymiarze kwantowym czas działa inaczej.
Jedyny problem, że nie mamy nad nim kontroli.
A gdybyśmy mieli?
Gdyby się dało opanować ten chaos?
Nawigować w nim?
Gdyby dało się wskoczyć
do wymiaru kwantowego w jednym punkcie w czasie,
a potem wyskoczyć w zupełnie innym?
Na przykład...
- Na przykład przed Thanosem. - Czekaj.
Mówisz o wehikule czasu?
Nie. No bez przesady. Nie wehikule czasu.
To coś bardziej jak...
Tak. Wehikuł czasu.
No wiem. Szaleństwo.
Ale wciąż o tym myślę. No bo musi być
jakiś sposób...
To głupie.
Dostaję maile od szopa pracza.
Więc nic mi już nie brzmi głupio.
To kto tu się zna na tych sprawach?
Żarcie!
Maguna!
Czy Morgan H. Stark coś zje?
Śniadanie albo dezintegracja.
Tym się lepiej nie baw.
To specjalny rocznicowy prezent dla mamy.
No już. Na co masz ochotę?
Może świerszcze w zalewie z sałatą?
- Nie. - Nie mów, że nie lubisz.
Gdzieś ty to wyszperała?
- W garażu. - Tak?
- A specjalnie szukałaś? - Nie.
Ale i tak znalazłam.
Lubisz tam przesiadywać, co?
Tatuś tak samo.
No nic, mama i tak nie nosi prezentów od taty.
To co, świerszcze?
Tak, wiemy, absurd totalny.
Tak uważasz po tym, co widziałeś?
Fluktuacje kwantowe gryzą się ze skalą Plancka,
co prowadzi do efektu Deutscha, tak trudno to pojąć?
Dzięki.
Wersja uproszczona: już nie wrócisz.
- Ja wróciłem. - Nie.
Przeżyłeś przypadkiem,
miałeś jedną szansę na miliard.
A teraz chcesz odstawić... Jak ty to nazwałeś?
Przekręt Czasowy.
Przekręt Czasowy. No jasne. Czemu sam na to nie wpadłem?
Bo to farmazony? Wyssane z palca?
Kamienie są w przeszłości. Jak się cofniemy, możemy je zdobyć.
A potem pstryknąć i wszystkich ożywić.
Albo jeszcze bardziej namieszać.
W to akurat wątpię.
Czasem tęsknię za twoim prostodusznym optymizmem.
Ale wiara w cuda nie wystarczy.
Potrzebny nam logiczny, bezpieczny sposób na realizację tego „przekrętu”.
Na razie widzę jeden rezultat: naszą śmierć w męczarniach.
Nie, jeśli będziemy przestrzegać zasad podróży w czasie.
Czyli unikać siebie samych,
nie obstawiać meczów...
Tutaj cię przyhamuję, Scott.
Czy słusznie podejrzewam, że twój plan ocalenia wszechświata
bazuje na Powrocie do przyszłości?
- Tak? - Nie.
Super, kamień z serca, bo to bzdura.
Fizyka kwantowa tak nie działa.
Tony.
Musimy podjąć tę walkę.
Już raz podjęliśmy. I co?
Wiem, masz wiele do stracenia.
Masz żonę, córkę.
Ale ja straciłem bardzo bliską osobę.
Tak jak prawie każdy.
A teraz możemy ją sprowadzić z powrotem.
Ich wszystkich. A ty mówisz, że nie zamierzasz...
Dokładnie, Scott. Nie zamierzam.
Nie mogę.
Mama kazała mi cię uratować.
Dobra robota. Uratowany.
Szkoda, że nie przyszliście z czymś innym. Czymkolwiek.
Cieszę się, że was widzę, ale...
A, nakryliśmy dla sześciu osób.
Rozumiem cię.
I cieszę się twoim szczęściem, serio.
Ale to nasza druga szansa.
Ja już dostałem swoją drugą szansę.
Nie mogę jej zmarnować.
Zostańcie, ale nie gadamy o robocie.
Boi się.
Całkiem słusznie.
Tak, ale... co teraz?
Poddamy się?
Nie, ale potrzebna nam pomoc.
Jakiś ogromny mózg.
Większy niż jego?
Ludzie, co wy, na diecie? Częstujcie się.
Jajeczniczki weź.
Nic z tego nie czaję.
Takie czasy, że się nie czai.
Nie to miałem na myśli.
Przecież cię wkręcam.
Wiem, nieźle porąbane.
Nie chodzę z gołą klatą.
Tak. Jakim cudem?
Pięć lat temu skopali nam tyłki.
Ja miałem jeszcze gorzej,
bo przegrałem dwa razy.
Najpierw Hulk przegrał, potem Banner,
a potem my wszyscy.
Nikt cię nie winił.
Oprócz mnie.
Przez lata traktowałem Hulka jak zarazę,
coś, z czym się walczy.
A potem dostrzegłem w nim lekarstwo.
18 miesięcy w laboratorium.
Połączyłem mózg Bruce'a z mięśniami Hulka,
no i sami patrzcie.
Dwie sroki za ogon.
- Przepraszam, panie Hulk... - Tak?
Można prosić o focię?
Nie ma sprawy, mała osobo.
Chodźcie, ustawcie się. Mógłbyś?
- Jasne, tak. - Dzięks.
Powiedzcie „zieleń”.
Zieleń!
I co, wyszło?
Całkiem spoko.
Chcecie też ze mną? Jestem Ant-Man.
Fani Hulka. Nie znają Ant-Mana.
Nikt nie zna.
- Ten mały chce. - Nieważne.
Nie rozmawiam z obcymi.
Patrz, kręci głową.
Nie ma sprawy. Ja też już nie chcę.
Nie chcę z nimi fotki.
Będzie mu przykro.
Chcą fotę.
Ale ja nie chcę.
- Jest ci przykro. - Weź ten cholerny telefon.
Dobra.
- Dziękujemy, panie Hulk. - To ja dziękuję.
Hulk miażdży!
Bruce.
Narka.
- Bruce. - Słuchajcie się mamy!
Ona wie lepiej.
Wróćmy do tematu.
No tak.
Podróże w czasie?
Trochę się na tym nie znam.
Ale to ci się udało.
W życiu bym nie uwierzyła, że Hulk będzie chodził w bluzach.
Coś mi zaświtało, sprawdźmy tak dla sportu.
Ostatnia symulacja, zanim zamkniemy warsztat na noc.
Tym razem w kształcie wstęgi Mobiusa, odwróconej, proszę.
Przetwarzam.
A teraz podaj mi wartość własną cząsteczki
w rozkładzie spektralnym.
- To zajmie chwilkę. - Już liczę.
Ale to nic, jak się nie uda. Tak się tylko...
Model gotowy.
Ja pieprzę!
Pieprzę?
A ty co tutaj robisz?
- Pieprzę. - Nie, tak nie mówimy.
Tylko mama może.
Bo ona wymyśliła to słowo.
Dlaczego nie śpisz?
Prowadzę pieprzone badania!
A co myślałaś?
Nie, coś mi po prostu chodzi po głowie.
Lody na patyku?
Coś w tym stylu.
Szantaż. Też dobre słówko.
Jakie chcesz?
Wielkie umysły myślą podobnie.
Lody. To mi właśnie...
chodziło po głowie.
Skończyłaś? Tak?
Teraz już tak.
Daj, wytrzemy.
Świetnie. No to łepetyna tutaj.
Opowiedz mi bajkę.
Bajkę.
Dawno, dawno temu Maguna poszła spać, koniec.
Okropna ta bajka.
Mówiłaś, że twoja ulubiona.
Kocham cię mocno.
A ja cię kocham trzy tysiące.
Rany.
Trzy tysiące. Grubo.
Śpij, bo sprzedam twoje zabawki.
Dobranoc.
Nie chcę się licytować,
ale kocha mnie trzy tysiące.
Aż tak?
Ty jesteś w dolnych rejonach zakresu 600-900.
Co czytasz?
Książkę o kompostowaniu.
Był jakiś przełom w tej dziedzinie?
- Ciekawy proces. - Rozgryzłem to.
Tak przy okazji.
Zakładam, że nie chodzi o kompost.
Podróże w czasie.
Co?
Rany.
Niesamowite...
i przerażające.
To prawda.
Mieliśmy wielkie szczęście.
Tak.
Wiem.
Wielu go nie miało.
Nie mogę pomóc wszystkim.
Mam wrażenie, że możesz.
Wcale nie muszę.
Mogę odpuścić.
Tony...
próbowałam nie raz,
ale nigdy cię nie przekonałam, żebyś odpuścił.
Coś mi mówi, że powinienem...
zamknąć to w sejfie, wrzucić na dno jeziora
i iść do łóżka.
Tylko czy wtedy zdołałbyś zasnąć?
Zaczynamy. Podróż w czasie, test numer jeden.
Scott, odpal ten...
to coś w samochodzie.
Bezpieczniki aktywne.
Generatory zapasowe w pogotowiu.
Dobrze, bo jak wywali korki, mikrus utknie w latach pięćdziesiątych.
Słucham?
On tylko żartował.
Nie strasz gościa.
To był tylko głupi żart.
Żartowałeś, tak?
A skąd ja mam wiedzieć? Mówimy o podróżach w czasie.
To wszystko jest jeden wielki żart.
Gotowi!
Zakładamy hełm.
Wyślę cię tydzień w przeszłość,
pochodzisz tam sobie godzinkę, i wrócisz za 10 sekund.
Ma to sens?
Stuprocentowo logiczne.
Powodzenia, Scott. Dasz radę.
Masz rację. Kto, jak nie ja, Kapciu.
Zaczynam odliczanie.
3,2,1.
Słuchajcie...
Coś tu chyba nie gra.
Co to ma być?
Kto to jest?
- Chwila. - To Scott?
Tak, Scott.
Ale mnie w krzyżu łupie!
- Co jest? - Dajcie pomyśleć.
Możecie nic nie mówić?
- Ściągniesz go z powrotem? - Próbuję.
Niemowlak.
- To Scott! - Jako niemowlak.
- Urośnie! - Ściągnij Scotta!
Na mój znak wyłącz prąd!
Boże.
Teraz!
Ktoś mi nasikał w spodnie.
Dzięki Bogu.
Nie wiem, czy to młody ja, czy stary ja.
Czy może po prostu ja.
Podróże w czasie!
No co?
Jak dla mnie, spektakularny sukces.
Coś taki skwaszony?
Zmienił się w niemowlę?
Między innymi. Co ty tu robisz?
Einstein-Podolski-Rosen.
Zamiast przenieść Langa w czasie,
puściliście czas przez Langa.
Groźny paradoks. Że też nikt was nie ostrzegł.
Oprócz ciebie.
O, serio?
No to super, że tu jestem.
Poza tym patrz, co mam.
Prawdziwy, działający GPS czasowy.
Przybywam w pokoju.
Najwyraźniej niezgoda rujnuje. Nie znoszę tego.
Ja też.
Możemy odzyskać Kamienie, ale posłuchaj, jak bym to widział.
Ożywić tych, którzy zginęli? Oby, tak.
Chronić tych, co przeżyli. Za wszelką cenę.
I może nie dać się zabić.
Też bym chciał.
Umowa stoi.
Tony, sam nie wiem.
Bo co?
Zrobił ją dla ciebie.
I muszę ją wywlec z garażu, zanim Morgan zrobi z niej sanki.
Dziękuję.
Możesz się z nią nie afiszować?
Nie mam nic dla reszty.
Bo ściągniemy resztę, prawda?
Właśnie nad tym pracujemy.
Ej, ludziu!
A gdzie Zielenina?
W kuchni, chyba.
Fajna stylówa.
Rhodey, zachowaj ostrożność.
Matoł w strefie lądowania.
Boże.
Co tam, maluszku?
WITAMY W NOWYM ASGARDZIE JEDŹ OSTROŻNIE
Bida z nędzą po tych złotych zamkach i magicznych młotkach.
Trochę współczucia.
Stracili Asgard i połowę ludności.
Pewnie się cieszą, że mają dom.
Po co tu przyleźliście?
Walkiria!
Super cię widzieć, złośnico!
Wolałam, jak byłeś jednym albo drugim.
- Poznaj Rocketa. - Co tam?
Nie wpuści was.
Aż tak źle?
Widzę go raz w miesiącu, jak przychodzi po „prowiant”.
ASGARDZKI STOUT
Czyli bardzo źle.
Tak.
Co do...?
Padliną capi.
Halo? Thor?
Wy do kablówki?
Cinemax padł dwa tygodnie temu,
a kanał sportowy śnieży.
Thor?
Chłopaki! No nie wierzę!
Tak się cieszę, że was widzę!
Chodź tu, mały draniu!
Nie, nie trzeba.
Daj spokój.
Znasz moich kumpli? Miek i Korg, pamiętasz?
- Co tam? - Cześć.
Kopę lat.
Piwko w kubełku. I mamy też wi-fi.
Bez hasła, bo i po co.
Thor, to znów on.
Dzieciak znowu mnie nazwał „zwiędłym dzyndzlem”.
Noobmaster.
Tak, Noobmaster69 nazwał mnie dzyndzlem.
Mam tego dość.
Noobmaster, mówi Thor. Bóg piorunów, kojarzysz?
Jak się w tej chwili nie wylogujesz,
przylecę do tej piwnicy, w której się chowasz,
urwę ci łapska i wsadzę ci je w tyłek, jasne?!
Tak, biegnij się wypłakać do tatusia!
Dzięki, Thor.
Mów, jakby się jeszcze naprzykrzał.
Tak zrobię.
Może po lufeczce? Co pijemy?
Mam browara, tequilę, co tam chcecie.
Stary.
Trzymasz się jakoś?
Trzymam, a co?
Źle wyglądam?
Jak skisły twaróg.
A co tam? Jakaś bibka się kroi?
Potrzebna nam pomoc.
Możliwe, że da się wszystko naprawić.
Znaczy co, kablówkę?
Bo mnie wkurza od tygodni.
Chodzi o Thanosa.
Nie chcę słyszeć tego imienia.
Tutaj nie wypowiadamy go na głos.
Proszę, zabierz tę rękę.
Rozumiem, że ten gość
może cię przerażać.
Czemu miałbym...
Czemu bym miał się go bać, tego gościa?
Przecież go zabiłem, tak było?
Ktoś jeszcze z was go zabił?
Nie.
Tak myślałem.
Korg, może powiesz wszystkim, kto mu odrąbał ten wielki łeb.
Stormbreaker?
A kto trzymał Stormbreakera?
Rozumiem. Jest ci ciężko.
Sam to przerabiałem.
A wiesz, kto mnie wyciągnął z dołka?
Natasza?
Ty.
Ty mi pomogłeś.
No to idź zapytać
tych Asgardczyków na dole,
ile jest warta moja pomoc.
Tych, co ocaleli.
Można by ożywić resztę.
Przestań.
Przestań, dobra?
Pewnie myślisz, że się użalam nad sobą i czekam,
aż ktoś mnie ocali,
ale tu mi dobrze. Tu nam dobrze, nie?
Świetnie wręcz.
Więc, cokolwiek nam wciskasz, mam w nosie.
Nie chcę, nie kupuję.
Narazka.
Jesteś nam potrzebny.
Mamy piwo na statku.
Jakieś kraftowe?
TOKIO
To on! Chce dopaść Akihiko!
Czego od nas chcesz?
Nic ci nie zrobiliśmy!
Przeżyliście.
Połowa planety zginęła.
Ich dorwał Thanos.
A was ja.
Dość skrzywdziliście ludzi.
MY skrzywdziliśmy?
Zwariowałeś!
Czekaj! Oszczędź mnie!
Oddam ci wszystko!
Czego chcesz?
Chcę czegoś, czego nie możesz mi dać.
Nie powinnaś tu być.
Podobnie jak ty.
Muszę dokończyć robotę.
Tak to nazywasz?
W ten sposób nie odzyskasz rodziny.
Odkryliśmy coś.
Jest szansa, być może.
Przestań.
Co mam przestać?
Dawać mi nadzieję.
Przykro mi, że wcześniej nie mogłam.
Znosi cię na lewo.
Trzymaj kierunek, Lebowski.
Krokiet, jak idzie?
Jestem Rocket.
Nie pozwalaj se. Jesteś geniuszem tylko na Ziemi.
Niezły skafanderek.
Uważaj trochę, dobra?
Jestem bardzo ostrożny.
Jak Hulk w składzie porcelany.
Jestem ostrożny!
Cząsteczki Pyma, tak?
A ponieważ Hank Pym przestał istnieć,
więcej nie ma i nie będzie.
- Scott, wyluzuj. - Sorry.
Wystarczy na jeden skok dla każdego.
Żadnych powtórek.
Plus dwa skoki próbne.
Jeden próbny.
No dobra. Chyba wymiękam.
Nie szkodzi.
Ja to zrobię.
Clint, po skoku będziesz trochę skołowany,
- ale to normalne. - Jedno pytanie.
Skoro umiemy cofnąć się w czasie,
to nie możemy znaleźć małego Thanoska
i go...?
- To byłoby nieludzkie. - To Thanos!
Po drugie, czas tak nie działa.
Zmiany w przeszłości nie zmieniają przyszłości.
Zgarniamy Kamienie, zanim Thanos je znajdzie,
Thanos nie ma Kamieni, problem z głowy.
- Bingo. - To tak nie działa.
- Słyszałem co innego. - A kto tak mówił?
Star Trek, Terminator, Strażnik czasu...
- Podróż w czasie... - Zagubiony w czasie.
- Pułapka czasu... - Jutro będzie futro?
Właśnie. Wspaniała przygoda Billa i Teda.
Każdy film o podróżach w czasie.
Szklana pułapka? A nie, pudło.
Każde dziecko to wie.
Nie wiem, skąd te pomysły, ale nie.
Jeśli przeniesiesz się w przeszłość,
nasza przeszłość staje się twoją przyszłością.
A dawna teraźniejszość staje się przeszłością,
której nie może zmienić twoja nowa przyszłość!
Właśnie.
Czyli Powrót do przyszłości to ściema?
No dobra, Clint.
Ruszamy za trzy, dwa,
jeden.
Cooper?
Gdzie moje słuchawki?
Lila?
- Ja ich nie brałem. - Lila?
Pożyczałeś wczoraj!
Lila!
Tak, tato?
Tato?
Lila!
Spójrz na mnie!
W porządku?
Tak.
To działa.
PRZEKRĘT CZASOWY BURZA MÓZGÓW
Dobra, wiemy już jak.
Teraz pytanie, gdzie i kiedy.
Prawie każdy z nas zetknął się
co najmniej z jednym Kamieniem.
Albo, gwoli ścisłości,
niemal został zabity przez jeden z Kamieni.
Ja nie.
Nawet nie wiem, o czym wy gadacie.
Tak czy siak, cząsteczek Pyma wystarczy nam tylko na jeden skok.
Kamienie pojawiały się wielokrotnie na przestrzeni dziejów.
Naszych dziejów.
Co znaczy, że nie będzie łatwo się do nich dobrać.
Czyli precyzyjne uderzenia.
Zgadza się.
Zacznijmy od Eteru.
Thor, co o nim wiesz?
Zasnął?
Nie. Chyba mu się zmarło.
KAMIEŃ RZECZYWISTOŚCI
Od czego tu zacząć?
Więc Eter, po pierwsze, nie jest kamieniem.
Bo ktoś tu go nazwał kamieniem.
Jest bardziej jak jakaś taka rozjuszona breja,
więc trzeba dać sprostowanie i tak go nie nazywać.
A właśnie, taka anegdotka.
Mój dziadek, wiele lat temu,
ukrył Kamień przed Mrocznymi Elfami.
Straszne zbóje.
Otóż Jane, wyobraźcie sobie...
O, no właśnie ta.
Otóż Jane była moją byłą.
No i raz tak jakby wsadziła rękę w tę breję,
a wtedy Eter tak jakby wszedł w nią,
i była bardzo, bardzo chora,
więc musiałem ją zabrać do Asgardu, skąd sam pochodzę,
i próbowaliśmy ją wyleczyć.
Wtedy ze sobą chodziliśmy.
I przedstawiłem ją mojej matce,
która nie żyje...
Zresztą Jane i ja też ze sobą zerwaliśmy.
No ale tak to bywa, nie?
Nic nie trwa wiecznie.
- Usiądź. - Czekaj, skończę.
W życiu jedyną trwałą rzeczą jest nietrwałość.
Ekstra. Jajka? Śniadanie?
Nie. Krwawą Mary proszę.
Quill mówił, że zwinął Kamień Mocy z Moraga.
KAMIEŃ MOCY
- Morag to osoba? - Planeta.
Quill był osobą.
Planeta? W sensie, że w kosmosie?
Patrzcie. Jest jak szczeniaczek, cały szczęśliwy i merda ogonkiem.
Chcesz lecieć w kosmos? Piesiulek chce lecieć w kosmos?
Pancio cię zabierze.
KAMIEŃ DUSZY
Thanos znalazł Kamień Duszy na Vormirze.
Co to jest Vormir?
Królestwo śmierci.
W centrum celestiańskiego świata.
Tam Thanos zamordował mi siostrę.
To ja pas.
KAMIEŃ CZASU
- Ten strażnik... - Dr Strange.
Od czego on był doktorem?
Od królików z kapelusza.
Fajna miejscówka w Greenwich.
Na Sullivan Street, tak?
Na Bleecker.
Mieszkał w Nowym Jorku?
- W Toronto. - Bleecker, róg Sullivan.
Ktoś mnie w ogóle słucha?
Jeśli wybierzemy właściwy rok, w Nowym Jorku będą trzy Kamienie.
Chrzanisz.
Czyli mamy plan.
Sześć Kamieni, trzy oddziały, jedna szansa.
Pięć lat temu przegraliśmy.
Wszyscy.
Straciliśmy przyjaciół,
rodziny,
jakąś cząstkę samych siebie.
Dziś mamy szansę wszystko odzyskać.
Znacie swój oddział, znacie zadanie.
Znaleźć Kamienie. Odzyskać je.
Jeden skok.
Zero błędów.
Powtórki nie będzie.
Zmierzamy w znajome miejsca.
Ale nie wiemy, czego się spodziewać.
Uważajcie.
Osłaniajcie się nawzajem.
Dzisiaj walczymy o wszystko.
I zwyciężymy.
Za wszelką cenę.
Powodzenia.
Ma koleś gadane.
Co nie?
Słyszeli? Zielenina, łap za klawiaturę.
Śledzenie aktywne.
Oddasz go w jednym kawałku?
Tak, tak.
No dobra, postaram się.
Przekonujący, to ty nie jesteś.
Widzimy się za minutę.
NOWY JORK 2012
Dobra, znacie cele.
Dwa Kamienie na obrzeżach, jeden w centrum.
Dyskretnie. Pilnujcie zegarków.
Rozwal sobie coś po drodze.
To zbędne, ale jak tam chcesz.
Uważaj, świeżo pastowane podłogi.
Szukam Doktora Strange'a.
Przybyłeś pięć lat za wcześnie.
Stephen Strange prowadzi operację 20 przecznic stąd.
Czego od niego chcesz?
W zasadzie tego.
Muszę odmówić.
To nie była prośba.
Nie radzę.
Potrzebny mi ten Kamień
i nie mam czasu na dyskusje.
Zacznijmy od nowa, zgoda?
Twoje szaty, Lady Jane.
A nie ma czegoś ze spodniami?
Spodniami?
Nieważne. Niech będzie.
To Jane.
Dobra, misiek.
Plan jest taki.
Ty ją zagadujesz, ja ją dźgam tym,
łapię Kamień i spadamy w te pędy.
Czekaj, zaraz wracam. Jest tu piwniczka z trunkami.
Mój ojciec miał tam wielką bekę aakońskiego piwa.
Znajdę kubeczki w pomywalni.
Jeszcze się nie dość nawaliłeś?
Dajcie Lokiemu trochę zupy.
I niech bibliotekarze przyniosą księgi o astronomii.
A ta wystrojona to kto?
Moja matka.
Dzisiaj ma umrzeć.
To się stało dziś?
Nie dam rady. Nie dam rady.
Co ja tu robię?
Fatalny pomysł!
- Chodź tu. - Nie.
Chyba mam atak paniki.
- Chodź tu. - Po co ja tu jestem?
Tylko ty kogoś straciłeś?
Jak sądzisz, co my tu robimy?
Straciłem jedyną rodzinę, jaką miałem.
Quilla, Groota, Draxa, pannę z czułkami,
wszystkich.
Czaję, że tęsknisz do mamy,
ale ona odeszła.
Tak naprawdę.
A jest masa ludzi, którzy odeszli tylko tak jakby.
I możesz im pomóc.
Więc wyczesz wreszcie z brody okruchy,
rzuć jakiś namiętny tekst tej dziuni,
a jak nie będzie patrzeć, zakoś jej Kamień
i pomóż mi odzyskać rodzinę.
Dobra.
Czy ty beczysz?
Nie.
Tak.
Kompletnie mi odwala.
Weź się ogarnij!
Dasz radę.
W porządku?
Dam radę.
Super.
Dam sobie radę. Dam radę.
Nie dam rady.
Dobra, flirciarzu, została sama, działamy.
Thor? Thor!
Schodzisz, Błękitka!
Prosto na linię. Tak jest.
Nie da się szybciej?
Raz-dwa, ludzie, nie mamy czasu.
Te uwagi są bardzo pomocne.
Uważaj na siebie, dobrze?
Łap Kamień i wracaj. Nic nie kombinuj.
Będzie dobrze.
- Załatwmy to. - Tak jest.
Do zobaczenia.
Pilnujcie się nawzajem.
Współrzędne wprowadzone.
Byle nie wypadli na zakręcie.
Niezły kawał od Budapesztu.
Dobra, no to...
Musimy tylko zaczekać na tego całego Quilla
i zaprowadzi nas do Kamienia Mocy?
Ukryjmy się.
W roku 2014 nie tylko my szukamy Kamieni.
O czym ty mówisz?
Kto jeszcze ich szuka?
Mój ojciec.
Moja siostra.
I ja.
I ty?
A gdzie teraz jesteś?
Nie dziękuj.
Nie prosiłam cię o pomoc!
A wciąż jej potrzebujesz.
Wstawaj. Ojciec wzywa na statek.
Czemu?
Znalazł Kamień Nieskończoności.
Gdzie?
Na planecie Morag.
Plan ojca wreszcie się ziści.
To tylko jeden z sześciu Kamieni.
To początek.
Jeśli zdobędzie wszystkie...
Ronan namierzył Kamień Mocy. Przenoszę was na jego okręt.
Nie będzie zachwycony.
Zawsze to lepsze niż śmierć.
Obsesja Ronana
mąci jego osąd.
Nie zawiedziemy cię, ojcze.
Wiem, że nie.
Przysięgam,
że przyniosę ci chlubę.
...musimy tylko zaczekać na tego całego Quilla
i zaprowadzi nas do Kamienia Mocy?
Ukryjmy się.
W roku 2014 nie tylko my szukamy Kamieni.
Kto to był?
Nie wiem.
Głowa mi pęka. Nie wiem.
Może jej układ synaptyczny oberwał w czasie bitwy.
Zabierz ją na mój okręt.
Sprężaj się.
Bo chyba właśnie kończą.
Przyjąłem. Jestem przy windzie.
Jeśli pozwolisz,
jednak bym się napił.
Dobra, postawcie go.
Zadymę zrobimy sobie później.
Swoją drogą, można by posprzątać.
Prawie zapomniałem, jak ten strój
paskudnie opinał ci tyłek.
Nikt ci nie każe patrzeć.
- Absurd. - A mnie się podoba.
Moim zdaniem to tyłek flagowy Ameryki.
Kto weźmie magiczną różdżkę?
S.T.R.I.K.E. już jedzie.
My się tym chętnie zajmiemy.
A proszę.
Tylko ostrożnie.
Albo będzie pranie mózgu.
Tylko fajnie brzmi.
Będziemy uważać.
A to co za jedni?
Agenci T.A.R.C.Z.Y.
W zasadzie Hydry, ale wtedy nie wiedzieliśmy.
Powaga? Nie?
Wystarczy spojrzeć na te gęby.
Ty mi, skrzatku, nie pyskuj.
Będę koordynował akcję ratunkową.
Powiedz, jakim cudem nie puściłeś pawia?
Stul pysk.
Wchodzisz, Calineczka.
To nasz Kamień.
Dobra.
Pstryknij mnie.
Suń się.
Kolego!
Co ty? „Udźwig do ośmiu osób”.
Idź po schodach.
Tak! Stój!
„Idź po schodach”. Nie cierpię schodów.
Kapitanie, nasze berło jedzie windą
i właśnie mija 80. piętro.
Działam.
- Zaczekaj w holu. - Do zobaczenia.
Dowody zabezpieczone.
Jedziemy do doktora Lista.
Nie przewiduję opóźnień, panie sekretarzu.
Kapitanie.
Miałeś koordynować akcję ratunkową.
Zmiana planów.
Hej, Kapitanie.
Rumlow.
Dzwonił do mnie sekretarz.
Mam się zająć transportem berła.
Nie bardzo rozumiem.
Możliwe, że będzie próba kradzieży.
Sorry.
Nie możemy ci go oddać.
Muszę zadzwonić do dyrektora.
Nie ma potrzeby. Zaufaj mi.
Heil Hydra.
Za dużo schodów!
Tomcio Paluch, zgłoś się. Mam cel w zasięgu.
Możemy zaczynać.
Uwaga, lecę!
Coś ty się, Axem wypsikał?
Miałem w biurku, na czarną godzinę.
Skup się na misji.
Włażę do środka...
Teraz!
Dokąd się wybierasz?
Na lunch i do Asgardu. A pan jest...?
Alexander Pierce.
Szef szefów Nicka Fury'ego.
Mów mi „pan sekretarz”.
Dziękujemy za doprowadzenie więźnia.
Loki odpowie przed Odynem.
Nie, odpowie przed nami. Odyn jest drugi.
Poproszę też walizkę.
To własność T.A.R.C.Z.Y. od ponad 70 lat.
Daj walizkę, Stark.
Dobra, Stuart Malutki, robi się gorąco.
Nie chcę się licytować na rangi...
Słowo, że nie kipniesz?
Nie histeryzuj, to tylko mała arytmia.
Nie wiem, czy mała.
Poproszę walizkę.
Wiem, jest pan szychą...
Tak, daj walizkę.
- Jurysdykcja... - Oddawaj.
Dajesz, Lang!
- Gdzie z łapami? - Wyciągaj wtyczkę.
Mówisz i masz!
Stark?
Ma konwulsje! Odsunąć się!
Lekarza!
Potrzebna pomoc!
Mów do mnie!
Stark! To ten twój agregat?
Oddychaj!
Spotkamy się na tyłach. Skoczę tylko na pizzę.
Nie chcę schodów!
Stark, nie mdlej.
Zrobię coś, ale nie wiem, czy się uda.
Tak!
Udało się wyśmienicie.
Obłęd.
Nie wiedziałem, czy się uda.
- Walizka! - Walizka jest...
Gdzie walizka? Gdzie Loki?
Loki!
Nie tak miało być, prawda?
Schrzaniliśmy.
Loki?
Tony, co się dzieje?
Znalazłeś sześcian?
No to już są jaja.
Mam Lokiego. 14. piętro.
Nie jestem Loki.
Nie chcę ci zrobić krzywdy.
Mogę tak cały dzień.
Tak, wiem.
No wiem.
Skąd to masz?
Bucky nie zginął.
Co?
Świetnie się opinał.
Proszę.
Nie mogę ci pomóc, Bruce.
Jeśli oddam Kamień, żeby ratować twój świat, mój zginie.
Z całym szacunkiem,
nie wiem, czy ta teoria ma jakieś podstawy naukowe.
Kamienie Nieskończoności odpowiadają za upływ czasu.
Usuniesz jeden Kamień,
i strumień się rozdzieli.
Twoja rzeczywistość może na tym zyskać,
ale moja, nowa, niespecjalnie.
W tym nowym odgałęzieniu,
pozbawiony głównej broni w walce z siłami ciemności,
nasz świat upadnie.
Ucierpią miliony.
Więc powiedz, doktorze.
Czy twoja nauka potrafi temu zapobiec?
Nie...
Ale może to wymazać.
Jak tylko użyjemy Kamieni,
możemy je wysłać z powrotem
do tej samej chwili.
Więc chronologicznie,
z tej rzeczywistości
Kamień nie zniknie.
Niestety pominąłeś najważniejszą kwestię.
Żeby zwrócić Kamienie, musicie przeżyć.
Przeżyjemy. Ja przeżyję. Obiecuję.
Twoje słowo nie wystarczy.
Najwyższy Czarodziej ma obowiązek chronić Kamień Czasu za wszelką cenę.
To czemu Strange go oddał?
Coś ty powiedział?
Strange. Oddał go. Prosto w łapy Thanosa.
- Z własnej woli? - Tak.
- Dlaczego? - Nie mam pojęcia.
Może popełnił błąd?
Albo ja.
Strange ma być najlepszy z nas.
Więc musiał mieć dobry powód.
Obawiam się, że masz rację.
Dziękuję.
Liczę na ciebie, Bruce.
Wszyscy liczymy.
Przeprowadź diagnostykę.
Pokaż mi jej plik pamięci.
Najwyraźniej doszło do splątania.
To było wspomnienie, ale nie jej.
Jakaś inna świadomość
jest w jej głowie.
Inna Nebula.
Niemożliwe.
Ten duplikat ma znacznik czasowy.
Powstanie dopiero za dziewięć lat.
Gdzie jest ta druga Nebula?
W naszym układzie, na Moragu.
Możesz uzyskać dostęp?
Tak, są połączone.
Znajdź w pamięci duplikatu wszystko
o Kamieniach Nieskończoności.
Kamienie pojawiały się wielokrotnie na przestrzeni dziejów.
Naszych dziejów.
Co znaczy, że nie będzie łatwo
dobrać się do nich.
Czyli precyzyjne uderzenia.
Zatrzymaj.
Terranie.
Avengersi.
Krnąbrna banda.
A to co za odbicie?
Daj zbliżenie, Maw.
Nic nie rozumiem.
Dwie Nebule.
Nie. Ta sama Nebula.
Z dwóch różnych czasów.
Wprowadź kurs na Morag.
I przeskanuj pamięć duplikatu.
Chcę zobaczyć wszystko.
Dołączę do was później. Idźcie.
Co ty wyprawiasz?
Matko jedyna...
Podkradanie się zostaw bratu.
Nie podkradam się, spaceruję.
Coś ty wdział?
Zawsze to noszę, to mój ulubiony strój.
Coś dolega twemu oku?
A, że oku?
Pamiętasz bitwę o Harokin,
gdy mnie ugodzono w twarz pałaszem?
Nie jesteś Thorem, którego znam.
Jestem.
Przyszłość nie była dla ciebie łaskawa.
Kto mówi, że jestem z przyszłości?
Wychowywały mnie wiedźmy.
Patrzę nie tylko oczami, jak wiesz.
Tak, jestem totalnie z przyszłości.
Tak, słońce.
Muszę cię o coś zapytać.
Pytaj śmiało.
Jego łeb leżał tam,
a cielsko tam.
No i gdzie w tym sens? Za późno.
Po prostu tam stałem.
Jak idiota z tym toporem.
Nie jesteś idiotą.
Przybyłeś tu, prawda?
Do najmądrzejszej osoby w Asgardzie.
Tak.
To nie była głupota.
Ale porażka?
Jak najbardziej.
Nie owijasz w bawełnę.
Wiesz, o czym to świadczy?
Że jesteś taki, jak wszyscy.
Ale ja nie mam być jak wszyscy, prawda?
Nikt nie jest taki, jaki powinien być.
Miarą osoby, bohatera...
jest to, jak sobie radzi z tym, kim faktycznie jest.
Tęskniłem, mamo.
Thor! Mam go!
Łapać królika!
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie musisz.
Masz naprawić swoją przyszłość, nie moją.
Tu chodzi o twoją.
To nie moja sprawa.
Czołem.
Mama, jak się domyślam.
Mam, co trzeba. Zwijajmy się.
Nie chcę cię zostawiać.
To był piękny dar.
A teraz idź i bądź tym, kim miałeś zostać.
Kocham cię, mamo.
A ja ciebie.
Zjedz czasem sałatkę.
Dawaj, trzeba wracać.
- Żegnaj, synku. - Trzy...
- Dwa... - Moment!
Na coś czekamy?
Czasem to chwilę zajmuje.
Wciąż jestem godny.
O rany.
- Żegnaj, mamo. - Żegnaj.
Czyli jest kretynem.
Tak.
A to co?
Złodziejskie narzędzie.
To ten moment, kiedy wyskakują
kolce z trupami i w ogóle.
Co ty gadasz?
W świątyni z Kamieniem Mocy musi być
kilka wrednych pułapek.
Dobra, idź śmiało.
Nie zawsze taka byłam.
Ja też nie.
Ale trzeba jakoś żyć.
Zsynchronizujmy się.
Trzy, dwa, jeden.
Zabiłeś tryliony istot!
Powinieneś mi dziękować.
Gdzie Kamienie?
Zniszczone.
Rozbite na atomy.
Użyłeś ich dwa dni temu!
Użyłem Kamieni, żeby zniszczyć Kamienie.
Sam prawie przy tym zginąłem.
Ale dzieło się dokonało.
I jest wieczne.
Jestem przeznaczeniem.
Coś ty im zrobił?
Nic.
Na razie.
Nie próbują zapobiec czemuś, co zrobię w naszych czasach.
Próbują cofnąć coś, co już zrobiłem w przyszłości.
Kamienie.
Znalazłem je wszystkie.
Wygrałem.
Przywróciłem równowagę we wszechświecie.
To jest twoja przyszłość.
To moje przeznaczenie.
Mój ojciec ma wiele wad,
ale nigdy nie był kłamcą.
Dziękuję, córko.
Być może traktowałem cię zbyt surowo.
Tak oto przeznaczenie się wypełnia.
Panie,
twoja córka...
Nie!
...to zdrajczyni.
To nie ja, ja bym nigdy...
Nie zdradziłabym cię.
Nigdy.
Wiem.
Dostaniesz szansę, by tego dowieść.
Nie!
On wie!
Barton, zgłoś się!
Romanow!
Zgłoś się, mamy problem!
No już!
Zgłoś się, mamy...
Thanos wie!
Thanos...
Kapitanie.
Sorry, kolego, chyba mamy kłopot.
Poważny.
No i co teraz?
Daj odetchnąć.
Właśnie dostałem w łeb Hulkiem.
Mieliśmy jedną szansę.
To była ona.
I przepadła! Już po szansie!
- Sześć Kamieni albo nic! - Powtarzasz się.
Powtarzasz się.
Ty się powtarzasz! Ty się powtarzasz!
- Daj spokój. - Od samego początku
nie podobał ci się Przekręt.
Skaszaniłeś go!
- Skaszaniłem? - Tak!
Mamy inną opcję z Tesseraktem?
Nie ma opcji!
Nie będzie powtórek.
Została nam jedna probówka.
Na łebka.
I koniec, jasne? Jak ją zużyjemy,
nie wracamy do domu.
Ale jeśli nie spróbujemy,
to nikt inny też nie wraca.
Już wiem.
Jest inny sposób. Zdobędziemy Tesserakt i cząsteczki Pyma.
Mała podróż sentymentalna.
Kompleks wojskowy, Garden State.
Kiedy byli tam obaj?
Coś mi tam mgliście dzwoni.
- Jak mgliście? - Kto?
Dokąd teraz?
Wiem, że tam byli.
- Kto? Co robimy? - I wiem, skąd wiem.
O co chodzi?
Improwizujemy.
- Super. - Co improwizujemy?
Scott, zabierz to do siedziby.
Skafander.
- Co jest w New Jersey? - 0-4.
0-4.
- 0-7. - 0-7.
- Przepraszam. - 1-9-7-0.
Jesteś pewien?
Halo? Kapitanie?
Steve. Sorry.
Ameryka. Rogers.
Jeśli się nie uda,
nie będzie powrotu. Utkniecie tam na zawsze.
Dzięki za słowa otuchy, konusie.
Ufasz mi?
Tak.
Jaka decyzja?
Ruszamy.
Ej, koleś! Make love, not war!
BAZA ARMII USA CAMP LEHIGH
MIEJSCE NARODZIN KAPITANA AMERYKI
Nie narodziłeś się tu dosłownie, co?
Ale metaforycznie tak.
Wyobraź sobie, że jesteś w T.A.R.C.Z.Y.
i masz parafaszystowską organizację szpiegowską.
Gdzie ją ukryjesz?
Na oczach wszystkich.
Udanej misji, Kapitanie.
Udanego projektu, doktorze.
Pan tu nowy?
Niezupełnie.
No już.
Mam cię.
Wracamy do gry.
Arnim, jesteś tam?
Arnim?
Wyjście jest tam, kolego.
A, no tak.
Szukam doktora Zoli.
Doktora Zoli? Nie widziałem żywego ducha.
Przepraszam.
My się znamy?
Nie.
Jestem z MIT.
MIT.
Masz jakieś imię?
Howard.
- No to raczej nie zapomnę. - Howard...
Potts.
A ja jestem Howard Stark.
Cześć.
Uścisk dłoni prezesa.
Tak.
A coś ty taki jakiś blady, Potts?
Wszystko dobrze. Dużo pracy.
Chcesz wyjść na powietrze?
- Halo, Potts! - Tak.
- Przydałoby się. - Tędy.
Bez walizki?
Chyba nie jesteś bitnikiem, co, Potts?
- Halo? - Doktor Pym?
Zgadza się, to mój numer.
Kapitan Stevens, z działu dostaw.
Mamy dla pana paczkę.
To ją przynieście.
No właśnie nie możemy.
A ja naiwnie myślałem, że za to wam płacą.
Chodzi o to, że...
pudło zaczęło świecić.
Niektórzy nasi pracownicy źle się poczuli.
Ale chyba go nie otworzyli, co?
Przed chwilą. Pan tu lepiej przyjdzie.
Przepraszam! Z drogi!
CZĄSTECZKI PYMA NIE DOTYKAĆ
Kwiaty i kiszona kapusta. Jakaś randka się kroi?
Żona jest przy nadziei.
A ja za dużo siedzę w biurze.
Gratulacje.
Dzięki. Potrzymasz?
- W którym jest miesiącu? - Nie wiem.
W takim, w którym drażni ją odgłos przeżuwania.
Pewnie znowu będę jadł kolację w spiżarni.
Ja mam córeczkę.
Też bym chciał córkę.
Może byłaby mniej podobna do mnie.
To by było takie straszne?
Powiedzmy, że w moim życiu dobro ogółu rzadko brało górę nad własnym interesem.
Nie zna ich pani?
Pamiętałabym. Podejrzane typy.
- Znaki szczególne? - Jeden miał brodę jak hipis.
Bardziej Bee Gees czy Mungo Jerry?
Mungo Jerry.
Uwaga, tu Chesler. Poziom szósty.
Mamy potencjalne zagrożenie.
Ściągnijcie ich.
Ludzi Braddocka zatrzymała burza.
Matko.
Sprawdzę prognozy.
To nie są błyskawice.
A jak stoicie z imionami?
Jak będzie chłopak, żonie podoba się Elmonzo.
Można to przemyśleć, jeszcze jest czas.
Mam pytanie.
Przed narodzinami córki miałeś tremę?
Potworną.
Czułeś się wykwalifikowany?
Miałeś jakieś pojęcie, jak się obsługuje takie coś?
Uczyłem się metodą prób i błędów.
Myślałem, co robił mój ojciec.
Mój problemy rozwiązywał pasem.
Sądziłem, że mój był surowy.
Ale teraz uważam, że jednak wiedział, co robi.
Czasem rzucał niezłe perełki.
Na przykład?
„Żadna ilość szmalu nie kupi nawet sekundy”.
Mądry facet.
Starał się.
Dzieciak się jeszcze nie urodził, a już dałbym się za niego posiekać.
Miło cię było poznać.
Tak.
Howard...
Będzie dobrze.
Dziękuję
za wszystko,
co zrobiłeś dla kraju.
Jarvis.
Spotkaliśmy go już?
Spotyka pan masę ludzi.
Wygląda jakoś znajomo.
Dziwaczna broda.
Jesteś słaba.
Jestem tobą.
Możesz to przerwać.
Wiem, że chcesz.
Widziałaś, co się stanie?
Thanos zdobędzie Kamień Duszy.
Chcesz wiedzieć, w jaki sposób?
Chcesz wiedzieć, co zrobi tobie?
Dosyć tego.
Brzydzę się tobą.
Co nie znaczy, że się nie przydasz.
Jak wyglądam?
Rany.
W innych okolicznościach
to by był totalny czad.
Szop pewnie nie musiał się wspinać.
Tak naprawdę nie jest szopem.
Wszystko jedno, żre odpadki.
Witajcie.
Nataszo.
Córko Iwana.
Clint.
Synu Edith.
Coś ty za jeden?
Możesz mnie nazwać przewodnikiem.
Waszym i wszystkich,
którzy szukają Kamienia Duszy.
No i świetnie.
To wskaż nam drogę i już pójdziemy.
Gdyby to tylko było takie łatwe...
Macie przed sobą to, czego pragniecie.
I to, co was przeraża.
Kamień jest na dole.
Dla jednego z was.
Niestety drugie...
Aby go posiąść,
trzeba stracić to, co najbliższe.
To godziwa wymiana.
Dusza za duszę.
No jak tam?
Jezu.
Może zmyślił całe to gówno.
Nie.
Nie sądzę.
Bo zna imię twojego ojca?
Ja nie znałam.
Thanos wrócił stąd z Kamieniem,
ale bez swojej córki.
To daje do myślenia.
Tak.
Za wszelką cenę.
Jeśli nie zdobędziemy Kamienia,
miliardy ludzi przepadną.
Tak.
Oboje wiemy, kto ma się poświęcić.
Chyba tak.
Odnoszę wrażenie, że myślimy o różnych osobach.
Przez 5 lat miałam jeden cel.
Dotrzeć tutaj.
Sprowadzić wszystkich z powrotem.
Nie wyskakuj z tą swoją ofiarnością.
Myślisz, że o tym marzę?
Chcę ci ocalić życie, idioto.
A ja wcale nie chcę. I co ty na to?
Natasza, wiesz, co zrobiłem.
Widziałaś, kim się stałem.
Nie oceniam ludzi po ich najgorszych błędach.
Może powinnaś.
I kto to mówi?
Jesteś wrzodem na tyłku, wiesz?
Dobra.
Wygrałaś.
Powiedz moim, że ich kocham.
Sam im powiesz.
Niech cię diabli.
Czekaj.
Puść mnie.
Nie.
Błagam, nie.
Tak trzeba.
Proszę.
Nie!
Mamy wszystkie?
No nie mówcie, że się udało.
Clint, gdzie Nat?
Miała rodzinę?
Miała.
Nas.
Co jest?
- Co ty robisz? - Tylko pytam.
Mówisz, jakby nie żyła.
Czemu wszyscy tak mówią? Mamy Kamienie.
A skoro je mamy,
to możemy ją ożywić.
Więc nie chrzań. Weź się w garść!
Nie da rady.
Co?
Nie da się tego cofnąć.
Nie da.
Bez urazy, ale to takie typowo ziemskie pierdoły.
A to kosmiczna magia.
Rzadko coś się „nie da”.
Wiem, że się na tym nie znam.
Ale nie ma jej z nami.
O tym mówię.
Tego się nie da cofnąć.
A przynajmniej tak twierdził czerwony, lewitujący truposz.
Może sam z nim pogadasz?
Weź ten swój młot, leć tam i z nim to omów.
Sam chciałem skoczyć.
Oddała życie za ten pieprzony Kamień.
Własne życie.
I nie wróci.
Nie zmarnujmy tego.
Nie możemy.
Nie zmarnujemy.
Bum!
Dobra, rękawica gotowa.
Pytanie, kto z nas pstryknie paluchami.
- Ja to zrobię. - Co proszę?
Nie ma sprawy.
Czekaj.
Thor, chwila.
Jeszcze nie zdecydowaliśmy.
Więc będziemy tu siedzieć i się na nią gapić?
Wypada się naradzić.
Od naradzania jeszcze nikt nie wrócił do życia.
Jestem najsilniejszym Avengerem, to mój obowiązek.
- Tak, ale... - Obowiązek.
Masz rację, tylko...
Przestań! Po prostu mi pozwól!
Po prostu mi pozwól.
Chcę wreszcie zrobić coś dobrego. Pomóc.
Pomijając fakt,
że rękawica może zasilić kontynent,
uwierz, nie dasz rady w tym stanie.
Wiesz, co płynie w moich żyłach?
Smalec?
Błyskawice.
- Tak. - Błyskawice.
Błyskawice nie pomogą.
To muszę być ja.
Widzieliście, jak było z Thanosem.
Kamienie prawie go zabiły.
Żaden z was nie wytrzyma.
Skąd wiemy, że ty wytrzymasz?
Nie wiemy.
Ale to głównie promieniowanie gamma.
Zupełnie...
jakby stworzono ją dla mnie.
Jesteś pewien?
Zaczynamy.
Pamiętaj, wszystkie ofiary Thanosa
sprowadzasz tu i teraz.
Tych pięciu lat nie zmieniasz.
Jasne.
Friday, bądź tak dobra i odetnij wyjścia.
Tak, szefie.
Wszyscy wracają do domu.
Zdejmij ją!
Bruce, wytrzymasz?
Powiedz coś, Banner.
Wytrzymam.
Nic mi nie jest.
PORTAL OTWARTY
Bruce!
Nie ruszać go.
- Udało się? - Nie wiemy. Już dobrze.
Skarbie.
Clint?
Skarbie.
Słuchajcie.
Chyba się udało.
Duszę się! Duszę się!
Otwórz pancerz, szybko!
Rhodey, Rocket, spadajcie stąd!
Wyciągnij mnie!
Dawaj!
Rhodey!
Mayday, słyszy mnie ktoś? Jesteśmy na dole. Zalewa nas!
Co?
Utoniemy! Słyszy mnie ktoś? Pomocy!
Czekaj! Jestem tu!
Jestem, słyszysz mnie?!
Kapitanie?
Córko.
Tak, ojcze.
A więc to jest przyszłość.
Spisałaś się.
Dziękuję, ojcze.
Nie zorientowali się.
Zgubi ich arogancja.
Idź.
Znajdź Kamienie, przynieś mi je.
Co planujesz?
Zaczekać.
Powiedz mi coś.
W przyszłości...
co zaszło między nami?
Usiłowałam cię zabić.
Wielokrotnie.
Ale ostatecznie...
zaprzyjaźniłyśmy się.
Zostałyśmy siostrami.
Chodź.
Możemy go powstrzymać.
No już, pobudka.
Tak lepiej.
Jak ją znów zgubisz, wraca do mnie.
Co to było?
Tak się kończy kombinowanie z czasem.
Zobaczysz.
Co on tam robi?
Kompletnie nic.
Gdzie Kamienie?
Gdzieś pod gruzami.
Wiem tylko, że on ich nie ma.
I niech tak pozostanie.
Wiecie, że to pułapka, nie?
Tak.
Jakoś mi to wisi.
Świetnie.
W tej kwestii się zgadzamy.
Zabijmy go w końcu porządnie.
Nie mogliście żyć ze świadomością porażki.
I co osiągnęliście?
Znowu tu jestem.
Sądziłem, że gdy zgładzę połowę życia,
reszta rozkwitnie.
Ale pokazaliście mi,
że to niemożliwe.
Dopóki żyją ci, którzy pamiętają, jak było,
będą i tacy, którzy nie zaakceptują, jak może być.
Będą się opierać.
Takie z nas uparciuchy.
Jestem wdzięczny.
Ponieważ wreszcie
rozumiem, co jest konieczne.
Rozedrę cały ten wszechświat
na atomy.
A potem
z pomocą Kamieni, które zebraliście,
stworzę nowy,
kipiący życiem,
które, zamiast opłakiwać straty,
będzie radować się tym, co dostało.
Wdzięczny wszechświat.
Zbudowany na zgliszczach.
Tego się nie dowiedzą.
Bo nie będzie miał kto im powiedzieć.
Fajnie było was poznać.
Trzymajcie się! Już lecę!
Tak!
O, hej.
Ja cię znam.
Ojcze.
Zdobyłam Kamienie.
Co?
Stój!
Zdradziłaś nas?
Nie musisz tego robić.
Po to istnieję.
Nieprawda.
Widziałaś, kim się staniemy.
Nebula, wysłuchaj jej.
Możesz się zmienić.
On mi nie pozwoli.
Nie!
Dobra, Thor. Dajesz!
Szefie, zbudź się!
Wiedziałem!
Przez te wszystkie lata podbojów,
przemocy,
rzezi...
nie traktowałem tego osobiście.
Ale dzisiaj ci powiem,
co zrobię z tą twoją krnąbrną, irytującą planetką.
I wiem, że mi to sprawi
wielką radość.
Kapitanie, słyszysz mnie?
Tu Sam. Zgłoś się.
Z lewej.
To już wszyscy?
Jeszcze ci mało?
Avengers...
Naprzód.
Giń!
Nie, oddaj. Weź sobie ten mały.
Ale jazda!
Nie uwierzy pan.
Byliśmy w kosmosie...
i się cały przykurzyłem...
I chyba zemdlałem. Budzę się, a pana nie ma.
A Doktor Strange mówi:
„Minęło 5 lat, pomóżmy naszym”.
I czaruje to takie żółte coś.
Serio?
Co pan robi?
No miło.
Gamora?
Myślałem, że nie żyjesz.
Nie waż się mnie dotykać.
Najpierw spudłowałaś.
Ale za drugim razem trafiłaś oba.
To niby on?
Żartujesz?
Miałaś do wyboru jego albo drzewo.
Kapitanie!
Co zrobić z tym cholerstwem?
Zabierz Kamienie jak najdalej stąd!
Nie!
Muszą wrócić tam, skąd przybyły!
Nie ma opcji, Thanos zniszczył portal.
Chwila!
To nie jest jedyny wehikuł czasu.
Ktoś widzi brzydki brązowy furgon?
Ja! Ale nie spodoba ci się, gdzie stoi.
Ile potrzebujesz, żeby go odpalić?
Może z 10 minut.
Zaczynajcie. Przyniesiemy Kamienie.
Ruszamy.
Mówiłeś, że mamy jedną szansę na czternaście milionów?
To właśnie ta?
Jeśli powiem, co się stanie,
to się nie stanie.
Obyś miał rację.
Z tyłu jest masakra.
Trup.
- Co? - Nie uruchamia się.
Muszę odpalić na krótko.
Gdzie Nebula?
Nie odpowiada.
Panie...
Clint!
Daj mi ją.
Zabrałeś mi wszystko.
Nawet nie wiem, kim jesteś.
Dowiesz się.
Mam ją!
Aktywuj tryb zabójcy!
Rozpocząć ostrzał!
Panie, nasza armia!
Wykonać!
Wy też to widzicie?
Ogarniam!
Ogarniam. Okej, nie ogarniam.
Niech ktoś mi pomoże!
Queens, orientuj się!
Trzymaj się.
Miło cię poznać...
O mój Boże!
Co to, do cholery?
Friday, w co strzelają?
Coś weszło w atmosferę.
Tak jest!
Danvers, przydałabyś się tutaj.
Cześć, jestem Peter Parker.
Cześć, Peter Parker.
Masz coś dla mnie?
Nie wiem, jak ty się przedrzesz.
Spokojnie.
Pomożemy jej.
Jestem przeznaczeniem.
A ja...
jestem...
Iron Man.
Panie Stark?
Panie Stark? Słyszy mnie pan?
To ja, Peter.
Wygraliśmy, panie Stark.
Wygraliśmy.
Pan wygrał.
Przepraszam, ja...
Tony.
Cześć, Pep.
Friday?
Stan krytyczny.
Tony?
Spójrz na mnie.
Nic nam nie będzie.
Możesz odpocząć.
Happy end, każdy to lubi, nie?
Ale nie zawsze się udaje.
Może tym razem.
Liczę, że kiedy to odtworzysz...
będziesz świętować.
Że rodziny znów będą razem, że będzie jak kiedyś.
Że odzyskamy naszą planetę, że znów będzie normalnie.
Jeśli w ogóle kiedyś było normalnie.
Boże, co za świat. Nawet wszechświat.
Gdybym 10 lat temu usłyszał,
że nie jesteśmy sami, aż do tego stopnia, nie byłbym zaskoczony,
ale kto by pomyślał?
Te potężne siły światła i mroku...
I nie ma wyjścia.
W takim właśnie świecie będzie dorastać Morgan.
Dlatego nagrałem małe pozdrowienia
na wypadek mojej przedwczesnej śmierci.
Śmierć zawsze jest przedwczesna.
Jutro odstawiamy ten numer z podróżami w czasie
i nie wiem, jakie są szanse przeżycia.
Ale tak to bywa.
Taki los bohatera, nie?
Każda podróż się kończy.
Ale co ja się nakręcam?
Wszystko pójdzie tak, jak powinno.
Kocham cię trzy tysiące.
DOWÓD, ŻE TONY STARK MA SERCE
Szkoda, że nie ma jak jej powiedzieć.
Że wygraliśmy.
Że się udało.
Ona wie.
Oboje wiedzą.
Jak tam, żabo?
Dobrze.
Dobrze?
Zgłodniałaś?
A co byś zjadła?
Cheeseburgera.
Twój tata bardzo je lubił.
Zamówię ci wszystkie cheeseburgery świata.
No to...
kiedy znów się widzimy?
No właśnie...
Twoi poddani potrzebują władcy.
Już mają.
Żartowniś.
Mówisz poważnie?
Pora pobyć tym, kim jestem,
a nie tym, kim powinienem być.
Ale ty jesteś urodzonym przywódcą.
Masz to we krwi.
Sporo bym tutaj pozmieniała.
Na to liczę,
Wasza Wysokość.
A ty co planujesz?
Nie wiem.
Po raz pierwszy od tysiąca lat nie mam wytyczonej ścieżki.
Za to mam podwózkę.
No co, menel, lecisz?
Znów na starych śmieciach!
Krzaczor, stęskniłem się!
Asgardczycy Galaktyki znów w komplecie.
To dokąd najpierw?
Żeby było jasne, to mój statek.
Ja tutaj rządzę.
Wiem. Oczywiście.
Pewnie.
Niby „no pewnie, no pewnie”, ale mapę ruszasz.
Może nie do końca czaisz, kto jest szefem.
Quail, masz kompleksy.
Quail?
Ja tylko próbowałem pomóc.
Quill.
No mówię.
Powinniście walczyć o przywództwo.
Jak przystało.
- Nie widzę potrzeby. - Nie.
Mam miotacze, chyba że chcecie na noże.
O, tak! Noże lepsze.
Tak. Noże.
Jestem Groot.
Nie ma potrzeby.
Nikt nikogo nie zadźga.
Wszyscy wiemy, kto tu jest szefem.
Ja.
Prawda?
Tak, ty.
No jasne. No jasne.
No jasne.
Pamiętajcie.
Kamienie muszą wrócić na swoje miejsce
albo powstanie masa paskudnych rzeczywistości.
Spokojnie, Bruce.
Zero zmian w historii.
Próbowałem, wiesz?
Kiedy miałem rękawicę, próbowałem przywrócić jej życie.
Brakuje mi jej.
Mnie też.
Chcesz, to skoczę z tobą.
Porządny z ciebie facet.
Ale załatwię to sam.
Nie pajacuj, jak mnie nie będzie.
Nawet gdybym chciał,
cały cyrk zabierasz ze sobą.
Będę tęsknić.
Nie rób scen, Buck.
Jak długo to potrwa?
Dla niego tyle, ile zechce. Dla nas 5 sekund.
No co, gotowy?
Widzimy się niedługo, tak?
Na bank.
Skok kwantowy za 3...
2...
1...
I powrót za 5...
4...
3,2...
1.
Gdzie go wcięło?
Nie wiem, marker się zgadza.
Powinien tu być.
Ściągnij go.
- Próbuję. - Ściągnij go!
- Próbuję, mówię przecież! - Sam.
Idź.
Kapitanie?
Hej, Sam.
Coś poszło nie tak czy coś poszło tak?
Kiedy podrzuciłem Kamienie na miejsce, pomyślałem
że może
spróbuję tego „życia”, o którym tyle gadał Tony.
No i jak wyszło?
Pięknie.
Cieszę się.
Serio.
Dziękuję.
Trochę tylko smutno,
że będę musiał żyć w świecie bez Kapitana Ameryki.
Byłbym zapomniał.
Przymierzysz się?
No i jak?
Jakby nie była moja.
Ale jest.
Dziękuję.
Dam z siebie wszystko.
Dlatego właśnie jest twoja.
Opowiedziałbyś coś.
Nie.
Chyba zachowam to dla siebie.
Tekst - Marcin Bartkiewicz