Czyj to był sztylet?
Mojego brata. Został zabity przez sługów Saurona.
Po klęsce Morgotha ten, którego nazywasz Sauronem,
chciał posiąść moc nie cielesną, ale pozacielesną.
Zabiłem Saurona.
Nie wierzę ci.
Á kuita!
Dilly, odsuń się!
Pomimo wszelkich wysiłków choroba poczyniła jeszcze większy postęp.
Ten mithril... To nasz jedyny ratunek?
Nic nie przyćmi jego światła.
-Królu Durinie... -Dość!
Nie będę ryzykował życia krasnoludów, by pomóc elfom oszukać śmierć.
Wybieram się do Śródziemia.
Czeka cię tam tylko... ciemność.
Kryć się!
Nie!
Gdzie jest mój syn?
Adar!
Opuśćmy tę ziemię na dobre.
-Walcząc u twego boku, poczułem... -Ja też to poczułam.
Potrzebuje elfiego lekarstwa.
Siła krrólowi!
A ty dokąd?
-Ostrzec go. -Sama?
Nie będzie sama.
ERYN GALEN ZIELONY LAS
Nie jesteś zagrożeniem.
Jesteś dobry.
Nori?
Przybywamy, by ci służyć, wielki Sauronie.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Gil-galad zjawi się tu jutro.
Spodziewa się, że damy mu coś, co pomoże ocalić elfy.
Ale niczego nie mamy.
Gdyby tylko znaleźć sposób,
by zyskać dużo, mając niewiele.
Nawet Słońce na początku było czymś, co zmieściłoby mi się w dłoni.
Jak moglibyśmy dorównać siłom, które stworzyły Słońce?
Kończy nam się czas, Celebrimborze.
Poinformujemy Najwyższego Króla o porażce.
A elfy muszą się przygotować do opuszczenia tych stron. Na zawsze.
Galadriela?
Elrond.
Co się stało?
Lanca wroga. Sześć dni temu.
Jechaliśmy bez ustanku.
Pomożecie mu?
Á tulë koivienna...
Król Krajów Południowych? Jak zeszły się wasze ścieżki?
I co ty tu robisz?
A co ty tu robisz?
Chodź. Musimy porozmawiać.
To przeze mnie znalazłaś się na tej łodzi.
Powinienem był ci ufać. To błąd, którego więcej nie popełnię.
Wyskoczyłam za burtę...
bo nie sądziłam, że zasługuję na tę przeprawę.
Wiedziałam, że jeszcze nie ukończyłam swojego zadania.
Gdy się wynurzyłam, mogłam tylko płynąć
z nadzieją, że mój wybór był słuszny.
Nie pokonałam tego gorzkiego oceanu,
by teraz utonąć.
Tobie też nie pozwolę.
Tęskniłem za tobą.
Co mamy robić?
Pozostało nam tylko jedno.
Płynąć.
Kto to?
Kto to? Pokaż się.
Jest tu Galadriela?
Nie.
Nie powinieneś odpoczywać?
Co to za miejsce?
To dawny warsztat Celebrimbora.
Tego Celebrimbora?
Nie ma go tu, prawda?
Cóż... Tak się składa, że jest.
Celebrimbor...
Mój mistrz kowalski
wychwalał twoje dzieła.
Nawet mi się nie śniło, że ujrzę je na własne oczy.
Jesteś kowalem?
Daleko mi do twego kunsztu.
Te klejnoty... Pierwszy raz takie widzę.
Co zamierzasz z nich wykonać?
Fëanor potrafił swym kunsztem uchwycić duszę Valinoru.
Pragnąłem tego samego dla Śródziemia.
Osobliwa ruda. Co to takiego?
Coś, czego nie starczy.
Do czego?
Proszę.
Próbowałeś stopu z inną rudą, by uzyskać większą ilość?
Ta ruda się do tego nie nada.
-Czemu? -Bo potrzeba nam tyle,
że osłabiłoby to jej unikalne właściwości.
Wybacz, jeśli zadam głupie pytanie,
ale czy odpowiedni stop nie mógłby ich wzmóc?
Wzmóc?
W naszej kuźni cennych metali było co kot napłakał.
Nauczyliśmy się je łączyć tak, by wykorzystać ich zalety i osłabić wady.
Jak odrobina niklu dodana do żelaza, by miecz był lżejszy i bardziej odporny.
Może istnieje stop, który wzmocniłby właściwości twojej rudy?
To całkiem... intrygująca sugestia.
Nazwijmy to... darem.
Wkrótce wkroczy na ścieżkę, która wiedzie ku kresowi naszej wędrówki.
W porcie zawisną czarne flagi.
Spełnimy naszą powinność, wznosząc mu grobowiec,
który zapewni mu wieczność, jakiej żaden człowiek,
nawet król, za życia nie dostąpi.
Wezwaliśmy kreślarzy z całego Númenoru, by uchwycili jego podobiznę
i przedstawili projekt.
Spośród wszystkich uczniów
wy także zostaliście wybrani do tego zadania.
W ciągu kolejnych dni
każde z was spędzi godzinę z królem.
Zróbcie z niej użytek.
Wiem, co robisz pośród nocnego mroku,
-gdy myślisz, że cała wyspa śpi. -Przepraszam.
Twoja służebnica zaraz wróci, mój panie.
Nie jest jeszcze za późno.
Na co?
By cię ostrzec, Míriel.
-Mylisz się. Nie jestem... -Królową? Jeszcze nie.
Ale nią będziesz. Więc posłuchaj.
Jeśli czym prędzej nie przywrócimy dawnych obyczajów,
nasza wyspa przepadnie.
Na pomoc!
Król! Pomocy!
Chodź. Pójdź na górę.
Ale nie popełnij mojego błędu. Zbyt długo się wpatrywałem,
a teraz nie potrafię odróżnić tego, co jest, od tego, co było,
i tego, co było, od tego, co będzie.
Jeden przedmiot. Dla całego Śródziemia.
Wiem, że to brzmi dziwnie,
ale warto spróbować każdej możliwości.
O jakim przedmiocie mowa?
Mniejszym, niż uprzednio zakładaliśmy.
Coś, co można nosić...
-Berło? -Miecz?
Być może... korona.
Czemu korona?
Przez wzgląd na okrągły kształt.
W którym światło może płynąć w jednym, nieprzerwanym kręgu,
wyzwalając moc, która nie ma granic.
I cała ta moc spoczęłaby na skroni jednej osoby?
I to nie byle kogo, Najwyższy Królu. Na twojej.
To niebezpieczne zamysły...
Czasem musimy kroczyć niebezpieczną ścieżką.
Inaczej by mnie tu nie było.
Bo też nie powinno cię tu być.
Najwyższy Królu, prosimy tylko o czas,
by zebrać kowali i poddać próbie tę teorię.
Mamy mało czasu.
-I dlatego... -Mniej, niż sądzicie.
Od wybuchu ognistej góry Wielkie Drzewo gwałtownie traci liście.
Wkrótce całkiem obumrze.
Jeśli nie opuścimy tych stron, to samo czeka nas.
Żaden elf w Śródziemiu nie pragnie temu zapobiec bardziej niż ja.
Jeśli to miałoby nas zbawić, to trzeba było działać wcześniej.
Mogłem mieć to wcześniej.
Dopiero rozmowa z tym z Południa...
Z tym człowiekiem? To jego pomysł?
Jego sugestie natchnęły mnie tylko do rozwiązania problemu.
Jesteśmy u progu stworzenia mocy nowego rodzaju.
Nie fizycznej, lecz duchowej.
Nie cielesnej, lecz pozacielesnej.
To...
To moc Niewidzialnego Świata.
Przykro mi, Celebrimborze.
Nakazuję opuścić miasto
i natychmiast powrócić do Lindonu.
Wam wszystkim.
Te słowa... „moc pozacielesna”.
Gdzie je usłyszałeś?
Naradzałem się z kowalami. Zdaje się...
-To chyba moje własne słowa. -Był z tobą Halbrand?
Co za różnica? To już koniec.
Najwyższy Królu, zaczekaj!
-Przykro mi... -Daj mi trzy miesiące.
Choć tyle mi się należy.
Nic ci się nie należy.
Więc nie rób tego w ramach zapłaty.
Spełnij tylko moją prośbę.
To próżna nadzieja, Elrondzie.
Marna nadzieja. Nic więcej.
„Nadzieja nigdy nie jest marna. Choćby była skromna”.
Nie pamiętasz własnych słów?
Wyszukaj królewskie drzewa rodowe. Wszystko na temat Krajów Południowych.
Nasze archiwa nie mówią wiele o królestwach śmiertelników.
-Musiałbym przeszukać katakumby. -Chodź.
Trzy tygodnie...
Trzy tygodnie na pracę, która mogłaby zająć trzy wieki.
Pośpiech może się okazać ojcem wynalazku.
Idź. Nikomu o tym nie mów.
Nie obawiaj się.
Celebrimbor coś wymyśli. Jestem tego pewien.
Wygląda na to, że nagle się zaprzyjaźniliście.
Służę jedynie skromną pomocą.
Prawdę mówiąc, trudno mi w to uwierzyć.
Ktoś taki jak ja, tutaj,
pracuje z elfimi kowalami z Eregionu.
Dziękuję, Galadrielo.
Że cię tu sprowadziłam?
Że ocaliłaś mi życie.
Jak ty moje. Jesteśmy kwita.
Nie.
Zrobiłaś dla mnie dużo więcej.
Ja całkiem się poddałem.
Ale ty... Ty we mnie wierzyłaś.
Dojrzałaś we mnie siłę.
Dodałaś mi skrzydeł jak nikt inny.
Nigdy tego nie zapomnę.
I dopilnuję, by inni też o tym pamiętali.
Nie obawiaj się, panie.
Gdy przebudzą się twoje moce, zasłona zacznie opadać.
Zasłona?
Ta, którą przysłonili twój umysł ci, którzy cię wygnali.
Przybyłyśmy tu, by cię powitać.
By zaprowadzić cię na nasze ziemie.
Wasze ziemie?
Już je znasz.
Gwiazdy.
Ten układ zwie się Kapelusz Pustelnika.
Widać go tylko w jednym miejscu.
Daleko na wschodzie, gdzie gwiazdy wyglądają odmiennie.
W krainie Rhûn.
-Rhûn. -Tak.
Gdzie wreszcie rozpoznają, kim naprawdę jesteś.
Spadłeś z gwiazd. Lecz jesteś od nich potężniejszy.
Ogień jest posłuszny twojej woli.
Spadłeś i przykrył cię kurz. Lecz to on się ciebie lęka.
Drży, gdy ogarnia cię gniew.
Wiatr i woda, ogień i mróz.
W Rhûn nauczysz się, jak nad nimi panować.
Każda chodząca lub pełzająca istota będzie twoim sługą.
-Bo tyś jest wielki Sauron. -Bo tyś jest wielki Sauron.
Dość!
Z czasem nauczy się panować nad swymi mocami.
Tymczasem go spętaj.
O co chodzi?
Spośród wszystkich złych pomysłów ten zasługuje na miano najgorszego.
Masz jakiś lepszy?
Nie ma tej trzeciej.
Dokąd poszła?
Lepsze dwie niż trzy. Wykorzystajmy okazję.
Brandyfoot! Prędko!
Sadok!
Panie, opamiętaj się.
Nori! Chodźmy!
Szybko!
Niech patrzy.
Weź to.
Potrzebujemy cię. Proszę, weź to.
Odejdź ode mnie. Inaczej...
zranię cię. Znowu.
Co? Co one ci zrobiły?
Pokazały mi, kim jestem.
Tylko ty możesz to pokazać.
Dokonujesz wyboru poprzez swoje czyny.
Jesteś tu, by pomagać.
Wiem to.
Zamknijcie oczy. Ból potrwa tylko chwilę.
Nie!
Z cienia wyszłyście.
Wracajcie w cień!
-To nie Sauron. -To ten drugi. Istar. On...
Jestem dobry.
Nori!
Sadok?
Nie ruszaj się. Zaniesiemy cię z powrotem.
Wybacz, moja droga.
Obawiam się, że przyjdzie mi zboczyć ze szlaku.
Panie Burrows...
Nie martw się, Proudfellow.
Moja luba na mnie czeka.
Jeśli pozwolicie, chciałbym tu posiedzieć,
obejrzeć wschód słońca.
Jeden, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem...
Jest ich dziewięć.
Schodów do końca poręczy.
Dobrze sobie radzisz.
Za taką protekcjonalność odbiorę ci rangę.
Pozwól więc.
Masz mnie tu.
A ty kogo masz?
Przez wzgląd na twoją stratę
zrozumiem, jeśli po powrocie zechcesz odejść ze służby.
Zapytałaś raz, czemu wyciągnąłem Galadrielę z morza.
Odparłem, że nie miałem wyboru.
Prawda jest taka, że mogłem ją tam zostawić.
Mogłem odmówić wyprawy do Śródziemia.
I powstrzymać syna.
Jednak za każdym razem dokonałem takich wyborów, bo...
Czemu, Elendilu?
Bo imię „Elendil” nie oznacza jedynie „miłującego gwiazdy”.
Nie wiedziałem tylko, że tak się to skończy.
Ojciec powiedział mi raz, że Wierni
gotowi są zapłacić każdą cenę,
choćby nie wiedzieli, jak wysoką.
I ufać, że kiedyś okaże się, że było warto.
Czasem cena jest zbyt wysoka.
To prawda.
Zatem nie mamy wyjścia i musimy służyć dalej.
I dopilnuję, by nasze poświęcenie nie poszło na marne.
Choćby nie wiem co?
Choćby nie wiem co.
Kapitanie. Númenor na horyzoncie.
Pani.
Elendil. Coś się stało?
O co chodzi?
Co widzisz?
Co się stało?
Mithril odmawia współpracy.
Nie daje się połączyć z mniej wartościową rudą.
Zaprzęganie mocy Świata Widzialnego i Niewidzialnego
zdawało się zacierać ich granice.
Nic nie rozumiem.
Takie ciśnienie połączyłoby niebo i ziemię.
-Jak mogło nie zadziałać? -Cierpliwości. To wyprawa w nieznane.
Czasem trzeba zrobić krok w tył. Potrzeba czasu.
Czasu? Nie mamy go!
Może na dziś już wystarczy.
Może zbytnio się wysilamy.
„Zbytnio się wysilamy”.
Może w tym problem.
Może używamy za dużo siły?
A to oznacza...
Że metali nie należy łączyć na siłę,
lecz je do tego zachęcić.
Jeśli to prawda, to podeszliśmy do tego od złej strony.
Prędko. Rozmontujcie to. Zaczynamy od nowa.
Pani.
Galadrielo!
Udało się.
Jak mogliśmy na to nie wpaść?
Zbyt wielka moc jak na jeden przedmiot.
Potrzebujemy dwóch.
Wykonamy dwa.
-Dwie korony? -Niezupełnie.
Potrzebujemy czegoś...
mniejszego.
Chodź, sama zobaczysz.
Najpierw powiedz mi, kim jesteś.
Wiesz, kim jestem.
Kim jesteś naprawdę.
Galadrielo, obawiam się, że nie...
Południe nie ma króla.
Dynastia wygasła.
Ostatni właściciel twojego herbu zmarł ponad tysiąc lat temu.
Nie miał dziedzica.
Mówiłem ci, że znalazłem go przy trupie.
Nie.
Ocaliłeś mnie na tratwie...
To ty mnie ocaliłaś.
Namówiłeś Míriel, by ruszyła na odsiecz Śródziemiu.
To ty ją namówiłaś. Ja chciałem zostać w Númenorze.
Walczyłeś u mego boku.
Z twoim wrogiem. I z moim.
Wyjaw mi swoje imię.
Przebudziłem się, gdy trwała jeszcze pierworodna cisza.
Od tamtej pory... nosiłem wiele imion.
Znów straciłaś równowagę, siostro?
Potknęłaś się, to wszystko.
Wstań.
Wynoś się z moich myśli.
Proszę, siostro.
Spójrz na mnie.
Galadrielo.
Mój stary miecz.
Przechowałaś go bezpiecznie.
Wykazałaś się wielką odwagą.
Tak zażarcie walczyłaś. Przez tyle lat.
By dokończyć moje zadanie.
Twoim zadaniem było dopaść Saurona.
Moim zadaniem było zapewnienie pokoju.
Ale okazało się, że Sauron miał ten sam cel.
Nie.
Przecież zginąłeś,
a wraz z tobą mnóstwo innych. Przez niego.
Nie, Galadrielo.
Pożądał władzy nie po to, by zniszczyć Śródziemie,
ale by je uzdrowić.
O to samo właśnie zabiegają teraz elfy.
Nie okłamuj ich.
Po prostu pozwól im kontynuować.
Pamiętasz, co kiedyś wyszeptałem ci pod tym drzewem?
Jeszcze raz dotknij ciemności.
Mój brat nie żyje. Przez ciebie.
Galadrielo. Czemu tak mówisz?
Czemu mówisz coś takiego?
Galadrielo.
Galadrielo. Wróć do mnie.
Galadrielo. Spójrz na mnie!
Galadrielo, spójrz na mnie.
Wiesz, kim jestem.
Twoim przyjacielem.
Jesteś przyjacielem Morgotha.
Gdy Morgoth został pokonany,
poczułem, jakby jakaś wielka pięść
przestała się zaciskać wokół mojej szyi.
I pośród ciszy tamtego pierwszego świtu
wreszcie mogłem ponownie poczuć światło Jedynego.
Zrozumiałem wtedy, że aby zasłużyć na przebaczenie,
muszę uzdrowić wszystko, co pomogłem zniszczyć.
Żadna pokuta nie zmyje zła, jakie uczyniłeś.
-Sama w to nie wierzysz. -Nie mów mi, w co wierzę.
Sama mi powiedziałaś.
Po naszym zwycięstwie powiedziałaś, że mogę zapomnieć o przeszłości.
-Zwiodłeś mnie. -Mówiłem prawdę.
Mówiłem o tym, że czyniłem zło, a ty nie słuchałaś.
Wiedziałaś, że nasze przeszłe czyny nie znaczą tyle,
co nasza wspólna przyszłość.
Nie ma takiej przyszłości.
Czyżby?
Inni w ciebie zwątpili.
Tylko ja widzę w tobie wielkość.
Tylko ja... widzę w tobie światło.
Uczyniłbyś mnie tyranem.
Uczyniłbym cię królową.
Dostojną jak morze i Słońce.
Potężniejszą niż fundamenty Ziemi.
A siebie moim królem.
Czarnym Władcą.
Nie. Nieprawda.
Nie z tobą u boku.
Powiedziałaś raz, że w naszym spotkaniu był jakiś cel.
Oto on.
Ty dasz mi światło. A ja tobie władzę.
Wspólnie możemy ocalić Śródziemie.
Ocalić?
Czy nim rządzić?
Nie widzę różnicy.
Oto dlaczego... nigdy nie stanę u twego boku.
Nie masz wyboru.
Beze mnie twój lud czeka zguba.
Cień rozrośnie się i pogrąży w ciemności cały świat.
-Potrzebujesz mnie. -Mogłam zostawić cię w morzu.
Znalazłaś się tam, bo chcieli się ciebie pozbyć.
Za to, że ośmieliłaś się poprosić o garstkę żołnierzy.
Co zrobią, gdy im powiesz, że się ze mną sprzymierzyłaś?
Gdy powiesz im, że Sauron żyje dzięki tobie?
I przeze mnie umrzesz!
Galadrielo!
Oszuście!
Spokojnie! To ja, Elrond.
Udowodnij.
Gdzie się poznaliśmy?
Nad morzem. Gdy straciłem rodziców.
Byłem sam. Młody półelf bez krewnych i przyjaciół.
Przyniosłaś mi wody.
Elrond.
Á cuith tessë, Galadrielo.
Celebrimbor. Gdzie on jest?
W warsztacie. Pewnie już skończył.
Nie!
Galadrielo! Co się stało?
Galadrielo!
Skończyłeś?
Galadrielo. Jesteś mokra jak kamień z rzeki.
Czemu?
Bo właśnie wyciągnąłem ją z Glanduiny.
Z Glanduiny? Co się stało?
Galadrielo.
Gdzie jest Halbrand?
Odszedł. I nie sądzę, że tu wróci.
A gdyby wrócił, nie wolno nam z nim rokować.
Co się stało nad strumieniem?
Przyznałeś się wcześniej do błędu.
Mówiłeś, że już go nie popełnisz.
Bardzo utrudniasz dotrzymanie tej obietnicy.
Nie może być łatwe coś, co wymaga zaufania.
Zatem kontynuujemy dzieło?
Nie.
Wykonamy trzy.
Czemu trzy?
Jeden zasieje korupcję. Dwa wywołają podział.
Trzy zapewnią równowagę.
Wykute tu przez nas moce muszą pozostać w rękach elfów.
Nie mogą tknąć ich inne dłonie.
Ustaliłem, że kluczowa jest
czystość pozostałych rud w stopie.
Potrzebuję złota i srebra jak najwyższej jakości.
Złota i srebra z Valinoru.
Prawdziwy akt tworzenia wymaga... poświęceń.
Przypomniałeś sobie coś więcej?
Urywki. Przebłyski.
To już coś. Ale by odkryć resztę, muszę udać się do Rhûn.
Myliły się co do twojego imienia.
Może co do reszty też się myliły? Albo kłamały...
Wiem, że mówiły prawdę, choć nie umiem wyjaśnić, skąd ta pewność.
Nazwały cię jeszcze jakoś. „Istar”.
To twój lud?
„Istar”?
W twoim języku to znaczy „mędrzec”.
Albo...
„czarodziej”.
Jednak z nami nie pójdziesz, prawda?
Bywa, że ścieżkę wyznaczają nam siły wyższe od nas samych.
Musimy wówczas kazać stopom iść tam,
dokąd nasze serca wędrować nie chcą.
Nie zważając na czyhające na nas niebezpieczeństwa.
To brzmi jak przygoda.
W pojedynkę to tylko podróż.
Przygoda jest wtedy, gdy ją z kimś dzielisz.
Przeżyłam chyba więcej przygód, niż mogłoby się marzyć Harfootowi.
Z tego, co tu widzę, jeśli pójdziemy na północ,
czeka nas miesiąc łatwej wędrówki.
Świeża trawa i żadnych trolli.
-I to z górki... -Trzymasz mapę do góry nogami.
Przykro mi, Malvo. Same strome pagórki i kłujące jeżyny.
Skoroś taka mądra, to może ty nas poprowadzisz?
Pilnujcie maluchów i maruderów.
Nikt nie zbacza ze szlaku!
I nikt nie podąża sam!
Brzmiało lepiej, gdy Sadok to mówił.
Szkoda, że starego kozła już z nami nie ma.
Jest.
Idź.
Masz teraz przed sobą większe zadanie.
On cię potrzebuje.
Tam jest twoje miejsce.
Do widzenia, Nori!
-Żegnaj... -Dbaj o siebie!
Trzymaj się.
-Spakowałaś latarnię? -Oczywiście.
To dobrze.
No to... Żegnaj.
Nori...
No dobrze. Ślimaki dla wielkoluda.
Wiesz, jaki ma apetyt.
I zapasowy koc, żebyś nie zmarzła.
Pokaż mi się.
Ale ze mnie ojciec.
Wyruszasz w szeroki świat, a ja niczego cię nie nauczyłem.
Jasne, że tak.
Zawsze zagaś ognisko wodą i piaskiem.
Nie brukaj strumienia, bo może później zachce ci się pić.
I że Harfoot bez manier jest równie bezużyteczny co kwadratowe koło.
Kwadratowe koło.
Zawsze słuchałam twoich nauk, tato.
Dowiedz się, dokąd płynie rzeka. I gdzie wróble uczą się ćwierkać.
Dobrze, mamo.
I będę ostrożna.
Nie.
Będziesz odważna.
Idź już...
Idź, zanim się rozmyślisz.
Albo my.
Zaczekaj! Nori!
Poppy!
Dlaczego ci, których kocham najbardziej, zawsze gdzieś odchodzą?
Gdyby nie to, nie nauczyłybyśmy się niczego nowego.
Tylko wróć. Obiecaj.
-Obiecujesz o wszystkich dbać? -Jasne, kozia pięto.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką na całym wielkim świecie.
Dla ciebie zrobię wszystko.
Świat nie jest aż taki wielki. To my jesteśmy tycie.
Trzymaj się blisko tego wielkoluda.
Przydaje się w trudnych chwilach.
Nie tak jak ty.
-Jesteś pewna? -Jak najbardziej.
Wszyscy ci machają.
Jeśli się odwrócę, to już tu zostanę.
W takim razie ty poprowadź.
Jeśli o to chodzi, to stopy wrosły mi w ziemię.
Poza tym nie mam pojęcia, w którą stronę iść.
Tędy.
Jesteś pewny?
Niezupełnie.
Ale stamtąd dolatuje słodki zapach.
Jeśli kiedykolwiek zwątpisz, Elanor Brandyfoot...
idź za nosem.
Trzy Pierścienie dla królów elfów
Pod otwartym niebem
Siedem dla władców krasnali
W ich kamiennych pałacach
Dziewięć dla śmiertelników
Ludzi śmierci podległych
Jeden dla Władcy Ciemności
Na czarnym tronie
W krainie Mordor
Gdzie zaległy cienie
Jeden, by wszystkimi rządzić
Jeden, by wszystkie odnaleźć
Jeden, by wszystkie zgromadzić
I w ciemności związać
W krainie Mordor
Gdzie zaległy cienie
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska