ROK 1627
Młody d'Artagnan zmierza do Paryża.
Marzy o przystąpieniu do królewskich muszkieterów.
Jego życzenie spełnia się po spotkaniu ze sławnymi Atosem, Portosem i Aramisem.
W nowym, pełnym przygód życiu d'Artagnana roi się od zagrożeń.
Największe z nich to szpieg kardynała de Richelieu, tajemnicza Milady de Winter.
Dawno przybyłeś do Paryża?
Dziś rano.
Trzy pojedynki w trzy godziny? Gdybym nie musiał cię zabić,
- postawiłbym ci wino. - Wypijesz za moje zdrowie.
Konstancjo...
Widzę, żem bliski twemu sercu.
Strzeż się miłości, d'Artagnanie.
Ty nigdy nie kochałeś?
Jakże piękna, czysta... Była uciekinierką.
Wydana w wieku 15 lat za markiza,
doświadczyła od niego wszelkich potworności.
Broniła się tylko, a mimo to skazano ją na napiętnowanie rozpalonym żelazem...
i na szubienicę.
- Komu służysz, pani? - Zapewne diabłu.
Masz w swym oku iskrę, d'Artagnan.
Rozniecę z niej ogień, który cię pochłonie.
Królestwo Francji podzieliło się na dwa obozy: katolickich i protestantów.
Mnożą się spiski, zabójstwa i zdrady. Kraj jest bliski wojny domowej.
Pański brat, Beniamin de la Fere, to orędownik sprawy La Rochelle.
Beniaminie!
Stworzymy rzeczpospolitą protestancką. Ugodzimy monarchię w samo serce.
Będzie wojna, wybierz stronę.
Gastonie de France, czy bierzesz sobie tę oto Marię de Bourbon za żonę?
Tak.
Ogłaszam was...
Baczność! Chrońcie króla!
Muszkieterowi udaremnili zamach na króla. Nie wiadomo, kto nasłał skrytobójców.
W mroku czyhają potężne siły gotowe na wszystko dla przejęcia władzy.
Masz wojnę, a niebawem dostaniesz kraj.
Bogu dzięki, twój czas nadszedł, panie.
Konstancjo!
TRZEJ MUSZKIETEROWIE: MILADY
Naszych więźniów, Bradincourta i Breumonta,
stojących za zamachem na Jego Wysokość, znaleziono zamordowanych w celi.
- Kiedy do tego doszło? - Tego ranka.
Zdążyli wszystko wyznać? Umiemy odczytać list?
Nie. Niestety to nie wszystko. Ojciec Rougon, którego zamierzaliśmy przesłuchać,
przepadł bez wieści. Jego apartamenty są zbroczone krwią.
Prowodyr pozbywa się wspólników.
Wasza Miłość,
zaklinam, pozostańcie bezpiecznie w stolicy, póki go nie schwytamy.
Czyż nie tu zagrożenie jest największe, kapitanie?
Woli Eminencja, by król wyruszył w drogę, na spotkanie z wrogami?
W tym niespokojnym czasie król i Francja nie mogą okazać lęku.
Czasami niełatwo wypełnić swój obowiązek.
Lecz trudniej byłoby mu uchybić.
Udam się do La Rochelle. Gaston będzie dowodzić.
Żywego zakuć. Przepytam go. A ojczulka Rougona rzućcie psom.
Dzięki panu król wypowiedział wojnę protestantom.
Dobrze. Wyśmienicie.
Zejdź do kuchni, nakarmią cię. Pokrzep się.
Będziesz potrzebował sił na przeprawę z tą diablicą.
Milczy?
Jak grób.
- Mayeul ją przesłuchiwał? - Tak...
Nieomal odgryzła mu palec.
Przy mnie przemówi.
Ten muszkieter również.
Nie wątpię.
Dobrej nocy, panie hrabio.
Ani piśnij!
Idziemy do uwięzionej dziewczyny.
Na twoim miejscu unikałbym zbędnych spotkań.
Wiesz, kim jestem?
Nie mam pojęcia.
Gdybyś wiedział, byłoby ci mniej śpieszno.
Kogóż zatem trzymam na końcu ostrza?
Jestem Henryk de Talleyrand-Perigord, hrabia de Chalais,
przywódca Ligi Katolickiej.
Wiele imion jak na takiego skrzata.
Mogę cię uczynić bogatym bądź martwym.
Ja ci zaoferuję jedynie śmierć, więc nie bądź za sprytny. Jazda!
Ani słowa!
Do tej uwięzionej.
Rób, co każe.
Konstancjo!
Klucze!
Alarm!
Co robisz, pani?
Na piętro!
Nadchodzą.
Daj mi to.
Zatrzymaj ich.
Drzwi nie wytrzymają!
O nie, psów się boję.
Schwytać ich! Przywieźcie mi ich głowy do La Rochelle.
Wolno spytać, co tam jest?
Imię tego, który chciał zabić króla.
Niech zgadnę:
postawny, w purpurze, z bródką?
Taki urodziwy - szkoda, że kiep.
Bądź milsza, ocaliłem cię od śmierci.
Nie mnie ratowałeś, lecz Konstancję Bonacieux.
Stój.
Co?
Uprowadzili ją, gdyż ujrzała twarze zdrajców.
Gdzie jest?
Pytaj hrabiego de Chalais. On ma Konstancję.
Co robiłaś u hrabiego?
Miałam jak najprędzej zdobyć dowody. Byłam niedbała.
Rozumiesz, co tu napisano?
Jeszcze nie.
Zamarzniesz, jeśli się nie rozbierzesz.
Nie martw się o mnie.
Jeśli przyjdą, będę cię potrzebowała żywego.
Przywódca katolików sprzymierzałby się z protestantami? Niedorzeczne.
Obie strony prą do wojny. Pokoju pragnie jedynie król.
A twój Richelieu?
Kardynał ma władzę od monarchy.
Jeśli ten upadnie, upadnie i on. Miałby chcieć go zabić?
Czujesz się skrępowany?
Nie, nie...
ani trochę.
Kogo się lękasz?
Siebie?
Czy mnie?
Jesteś nazbyt pewna.
- Kto ci powiedział, że chcę? - Twoje oczy,
głos,
ciało - wszystko.
Żałuję, moje serce należy do Konstancji.
Przestań...
Jeśli ją kochasz, zapomnij o niej. Może ocalisz jej życie.
Jesteśmy zabójcami, D'Artagnan, chcesz tego czy nie.
Gdzie my, tam i śmierć.
Nie jestem taki jak ty.
Wiesz, że jesteś.
Daj się porwać czartowi.
Przestań! Zostaw mnie!
Ejże.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Słyszysz mnie, Milady de Winter?!
Wiem, że tak!
Zniknęłaś z czymś, co nie należy do ciebie!
Daję ci 10 sekund.
10 sekund na to, żebyś zwróciła, co zabrałaś.
Bo twój przyjaciel pożegna się z życiem.
10...
9...
8...
7...
Ileż można czekać?
Trzeba było mi pomóc.
Nie dosłyszałam szczekania.
Bez urazy.
Bez urazy...
PAŁAC RODU DE LA FERE
To prawda, że pójdziesz na wojnę?
Tak...
Dlatego przyjechałem. Żeby ci powiedzieć do widzenia.
Inaczej byś nie przyjechał?
Przyjechałbym, ale wiesz, twój tata jest żołnierzem.
Pan Bóg tak mi wybrał.
Mam też na uwadze brzemię, którym obarczę dziś twoje ramionka,
choć się o to nie prosiłeś.
Widzisz, synku, mogę nie wrócić z La Rochelle.
Wiesz?
A jeśli zginę,
będziesz wiedział, że moja śmierć nie była daremna
i że możesz nosić z dumą swoje nazwisko,
bo pewnego dnia ty zostaniesz hrabią de la Fere.
Józefie! Józiu?
Przyrzeknij mi, że wrócisz!
Przyrzekam.
Gdzie wasz obwieś?
Ma misję, którą każdy prócz Portosa, woli wypełniać sam.
D'Artagnan się myli, ilość niczego nie ujmuje jakości.
Dobra, zrozumiałem.
Panie?
Co?
Co robisz? Aramisie?
Aramis?!
Matka pisze, że jesteś brzemienna! Co to znaczy?
- Idź stąd, to klasztor! - Nic mi nie powiedziałaś?!
- Portos?! - Matyldo! Jakaś ty śliczna!
Rozmawiamy!
Rozumiem.
Chodź.
Dzień dobry, siostrzyczki, mogę liczyć na gościnę?
Zażyję chrześcijańskiego miłosierdzia na którymś materacu. Na tym można?
Matylda d'Heblay nie będzie panną z dzieckiem!
- Kto jest ojcem?! - Nie pamiętam.
Nie powiesz? Wyśmienicie.
Trzeci miesiąc, dobrze zgaduję?
Czerwiec. Byłaś w majątku, matka mi mówiła.
Urządzono przyjęcie. Kto przybył? Darmozjady, te co zwykle?
Bralinguet? Nie, ma żółte zęby. Codaven za stary...
Mortemare z odpychającą żoną! To on?
Nie!
Któryś z Balestanów? Będę miał siostrzeńca po zwyrodnialcu?!
Nie śpieszysz się dokądś? Ponoć trwa wojna?
Wojak.
To żołnierz! Zawsze ich lubiłaś.
Już wiem.
Villeneuve de Radis!
Aramisie!
Portosie, błagam! Nie daj mu zabić ojca mojego dziecka!
- Gdzie jest? - W drodze do La Rochelle.
TRAKT DO LA ROCHELLE
- Z drogi, chamie! - Jestem muszkie...
Atos!
- Cóż to cię spotkało? - Same niedole.
Usycham. Wsiadaj. Nie wysłucham cię, póki się nie napiję.
Pewna droga przyjaciółka powiedziała mi niegdyś:
stoisz tu, lecz myślą błądzisz gdzie indziej.
Nadal bez wieści o pannie Bonacieux?
Tak, i jestem niespokojna.
Ale to o ciebie się lękam.
Próbowano cię zabić.
Składasz swój los w ręce kogoś, komu nie ufasz.
Aż boję się pomyśleć, że uważasz kardynała de Richelieu za wroga Francji.
Strzeż się wszystkich, mężczyzn i kobiet.
Nawet ciebie?
Dla własnego bezpieczeństwa.
Brat Królewskiej Mości.
Spójrz tylko na to cudo!
Jakże przypominasz naszego ojca.
Dumny jestem, że powierzyłeś mi dowództwo. Nie mogłem już wytrzymać.
Dziś wyruszam.
Obiecaj, że będziesz dbał o swoje bezpieczeństwo.
Obiecuję.
Jak i to, że odbuduję wszędzie twą władzę. Po dobroci bądź rozlewem krwi.
Zmykaj! Jedź do swoich wojsk!
Bo się rozmyślę!
OBOZOWISKO POD LA ROCHELLE
Mówię wam: to de Chalais porwał Konstancję!
I powie mi, gdzie ją ukrył, albo go wypatroszę.
D'Artagnan, uspokój się. Hrabia to nie byle ciura.
Nie, to zdrajca!
Sądziłem, że muszkieterowie nie boją się nikogo.
Ma 4000 ludzi.
Wszystko to wiesz od Milady de Winter, zgadza się?
Tak.
Która strzelała do ciebie i próbowała ukraść naszyjnik Buckinghamowi.
Ale de Chalais ją więził!
Przyszła tam po to.
Atosie.
Rozszyfrujesz?
- Nie, ale... - To skąd wiesz, kogo obwinia?
Uważaj. Ta kobieta cię zauroczyła.
Dość usłyszałem. Zaniosę list kapitanowi de Treville.
Udajemy świętoszka, a po nocach okradamy bezbronne niewiasty? Gdzie list?
Już go nie mam.
Nie ufam ci.
Przestań.
Przestań!
- Gdzie list?! - Nie mam, mówię!
Nie mogę.
Jesteś żoną Atosa!
- Jesteś pewien, że ona nie żyje? - Jaka ona?
Dziewczyna, o której mi opowiedziałeś.
O czym ty mówisz? O czym?!
Milady ma na plecach piętno, kwiat lilii.
Widziałem ją!
To niemożliwe.
FORT ROYAL
Wzmocniliśmy porty Saint-Martin-en-Re i Oleron,
przejęliśmy też Fort Royal. Wojska stoją w pięciu obozach:
północ - regiment z Aigle, południe - Alincourt,
zachód - Szampania z Lotaryngią i na wschodzie Villequier.
Cytadela jest otoczona.
A Anglicy?
Buckingham wypłynął z Portsmouth ze swoją flotą.
Dobiją do La Rochelle najpóźniej za trzy dni.
Jeśli go odeprzemy, nadpłyną kolejni. Skupmy się na mieście.
- Zrównajmy je z ziemią. - A co potem?
Carcassonne?
Pau?
Castres?
- Montauban? - Ustanówmy przykład.
Niechaj każdy heretyk pozna cenę sprzeciwiania się królowi.
Chcę, by La Rochelle to był koniec wojny...
a nie początek kolejnej.
Nie życzę sobie szafowania francuską krwią.
Okrążyliśmy twierdzę, odcięliśmy od świata.
Wpadnie nam w ręce jak przejrzały owoc.
- Znalazłeś swojego oficera? - Nie można mieć chwili dla siebie?!
Aramisie, czekaj.
Co zrobisz, gdy spotkasz pana Villeneuve de Radis?
- Pomówimy o Matyldzie. - A jak nie zechce?
I tak mnie wysłucha.
Źle się to skończy.
Porozmawiamy grzecznie, jak to szlachta.
Stawiam 1000 dukatów, że wyzwiesz go na pojedynek.
- Nie masz tyle. - Grunt, żebyś ty miał.
Masz?
Niestraszno ci, panie, stać w zasięgu armat?
Kawaler d'Heblay, królewski muszkieter.
Otóż i słynny Aramis. Cóż to pana sprowadza?
Urocza osóbka imieniem Matylda.
Napisała do mnie, oznajmiając swą wolę wstąpienia do klasztoru.
I co?
W jej liście było wiele rzeczy słusznych,
lecz nic nie trafiło mi do przekonania ani nie poruszyło sumienia.
- Mam jedną siostrę, kapitanie. - Mogę być szczery?
Już pan jesteś.
Nie poślubię twojej siostry.
Zrobiłbym to jedynie dla pieniędzy.
Bez urazy, ale tak jak ja nie jesteś krezusem.
Niechaj ją pocieszy, że i zgryzoty, i rozkosze rzecz ulotna.
- A honor? - Zachowuję na pola bitew.
Nie dajesz mi wyboru. Ołtarz albo pojedynek.
Tysiąc dukatów dla mnie.
Nie.
Co znaczy nie?
Nie. Jesteś prześwietnym szermierzem.
A jeśli jakimś cudem cię zabiję, pomści cię któryś z przyjaciół.
- Daję słowo, że żaden z nich... - Słowo?
- Jesteś tu, bo słowo niewiele znaczy. - Broń się!
Panowie szlachta!
Że nie chcielibyście za szwagra mnie - rozumiem,
ale d'Heblay to ród zasobny w dobra i tytuły.
A ty, panie, choć bez majątku, godnieś wyposażony przez naturę.
Jasny włos, krasna cera, a jaki wigor!
- Co to za parobas? - Nie mów tak o...
- Słucham? - Milcz, rozmawiamy.
- Skosztuj ołowiu. - Jest mój.
Już nie. Chodź tu!
Panowie...
Na stanowiska!
- Co ty tu robisz?! - Co się dzieje?!
- Matyldo, przysięgam, to nie moja wina... - Nie!
- Chciałem mu tylko... - Zabiję cię!
- Uspokój się! - Puszczaj!
Villeneuve zginął na froncie! Ocalił ci brata!
Co?
Wyczuł zagrożenie i zasłonił go własnym ciałem!
Prawda, Aramisie?
Co? A, tak!
Mówił nam o twoim liście.
- O twoim długim, wspaniałym liście. - No. Nim dołączył do Pana, wyszeptał:
niechaj Matyldę pocieszy, że i zgryzoty, i rozkosze...
- ...to rzecz ulotna. - O, to to!
Był człowiekiem...
Honoru!
- Zmyliłeś drogę, muszkieterze. - Wcale nie!
Radzę zawrócić.
Przepuść mnie.
- Szukasz guza? - Już bym go dawno znalazł.
- Ja po ciebie. - Kto mnie szuka?
Kapitan de Treville.
- Jesteś muszkieterem? - A co, nie wyglądam?
- Nie wiem. Gaskończyk? - A jakże, z równika.
Wyraziłem się jasno.
Atos ci nie przekazał?
- Przekazał, owszem. - Co mianowicie?
Miałem się nie zbliżać do hrabiego de Chalais.
Kapitanie, jest zdrajcą! To on próbował...
Wiem. Należy do spisku, lecz to nie prowodyr.
Nie jest aż tak mocny, by samemu zaatakować króla.
Pan hrabia odpowie za swoje czyny, ale nie przed tobą.
Żołnierze Francji, nadciąga angielska flota wojenna.
Wpłynie jutro w nocy do zatoki z zaopatrzeniem dla protestantów.
Mamy okręty w Saint-Martin-en-Re i Oleron, żeby ją odeprzeć.
Należy za wszelką cenę uniemożliwić desant.
Musimy w nocy przeniknąć do cytadeli.
Przejść przez miasto i przejąć artylerię z Wieży Łańcuchowej.
Potrzeba dwóch ochotniczych kompanii.
Do samobójczej misji, z garstką ludzi. Bez wsparcia i możliwości odwrotu.
Powróci z niej niewielu.
Lecz ta ofiara nie będzie daremna,
gdyż złożona zostanie w imię króla, Boga i Francji.
Panie?
Tak, Eminencjo?
Oficer, którego zdaniem taki atak byłby wykonalny,
przekazał mi swe gorące pragnienie pójścia w bój jako pierwszy.
Kim jest ów chwat?
To hrabia de Chalais.
Poprowadzisz zatem, panie, ten atak. Proszę wystąpić.
To zaszczyt.
Kto będzie dru...?
Kapitan de Treville.
Gdy chodzi o taki wypad, królewscy muszkieterzy nie mogą się uchylać.
TWIERDZA LA ROCHELLE
Do pana.
Dziękuję, mały.
Weźcie Biblię.
Uderzą tej nocy.
Muszkieterowie!
Wojujecie, by ginąć, a ja wiodę was tam, gdzie czyha śmierć. Wszyscy za jednego...
jeden za wszystkich!
Rzućcie broń!
Jesteście otoczeni, kapitanie.
Obiecał pan swym ludziom śmierć. Jeden ruch i obietnica doczeka spełnienia.
Panowie, witamy.
W przeszłości prosiłem cię, panie, o pewne usługi.
Teraz oferuję wam swoje.
Dałeś dziś dowód dobrej woli, hrabio.
Lecz skoro tu jesteś, to znaczy, że twój pan cię porzucił.
Co możesz nam dać?
Prócz swej głowy?
Kapitanie, zaoszczędźcie nam rzezi, poddajcie się.
Poddaję się tylko woli Boga i pięknym paniom.
Widząc tu twych najlepszych żołnierzy, wiem, jaki strach budzą w was moi ludzie.
I słusznie.
Ale chwila, panie...
kto strzeże waszych wież?
Tej nocy niechybnie zginiemy, lecz jako zwycięzcy.
Ognia!
Kapitan ranny!
Odwrót!
Ognia!
Gdzie Konstancja?! Gdzie ona jest?!
Uważajcie na niego.
Będzie żył?
Za wcześnie, by wyrokować. Stracił dużo krwi. Siostro Mario, tampon.
Chodźmy. Zrobimy co się da.
Obiecaj, siostro, że mnie zawołasz, jeśli odzyska przytomność.
O każdej porze. Jestem d'Artagnan, muszkieter.
Tak zrobię.
Stawką jest życie młodej kobiety.
Przyrzekam, d'Artagnan.
Dziękuję.
Za zwycięstwo!
Za kapitana!
De Treville powinien wkrótce wyjść ze szpitala.
Portos już jest.
- Powie, że nie ma nic do picia. - Ale posucha!
Isaac du Vallon de Bracieux de Pierrefonds, dla przyjaciół Portos.
Idris Aniba, książę Asynii, dla przyjaciół Hannibal.
Twoje zdrowie, Hannibalu.
Chodźcie, we wsi pewnie zostało parę beczułek.
D'Artagnan?
Zaraz.
Panie Boże, na nic nie zasługuję i nic dla siebie nie chcę,
lecz błagam, oszczędź ją.
Ona zasłużyła na szczęście...
Jeśli uznasz, że go jej nie zapewnię...
odbierz mi ją...
ale proszę, powiedz, że żyje!
Doktorze!
Ocknął się!
Odzyskał przytomność, chodź.
Byłeś mężnym żołnierzem.
Jestem dumny, żem walczył u twego boku.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Niechaj Pan odpuści ci grzechy, które popełniłeś wzrokiem,
słuchem, słowem i dotykiem.
Niech moje dłonie unicestwią moc demona, który cię opętał.
Przepuśćcie mnie. Mam utorować sobie drogę?
Muszkieterze?
Wiem, jak się narażałeś, by przynieść tu hrabiego.
Paliło cię, jak wszystkich, pragnienie, żeby został osądzony za swą zdradę.
Lecz Bóg powołał go do siebie, chcąc wymierzyć karę osobiście.
Bez Anglików wytrzymamy miesiąc, dwa, wydzielając żywność.
Zatopię sztylet w sercu pierwszego, który wspomni o kapitulacji.
I zwróćcie go przeciw mnie, gdybym sam to uczynił.
Gaston nie dotrzyma słowa!
Jeśli zostanie królem, zdradzi nas tak jak zdradził Chalais'go.
Nie da nam niezależności.
Udam się do Londynu. Wrócę z wojskami Buckinghama.
A jeśli odmówi?
Nie odmówi.
Przekonam go.
A któż to!
No proszę!
Po co przyjechał?
Może po to co my?
Poswawolić dla uczczenia wiktorii?
Założę się, że lubi dostawać klapsy.
- Zostań, zaraz wracamy. - Nie ruszę się.
Pośpię do wiosny. Opowiecie mi.
A jeśli Buckingham mi nie zaufa?
Masz wszelkie argumenty, by poskromić jego nieufność.
Wsiądź dziś na statek i pozbaw nas tego brzemienia.
Atosie, wszystko dobrze?
Pędź po d'Artagnana! Prędko!
Liczę, że gdy będziesz w Londynie, dojdzie do jednego z owych wielkich wydarzeń,
które zmieniają oblicze świata.
D'Artagnan!
Nie budzi obaw Eminencji fakt,
że to zadanie w Anglii przypomina misję samobójczą?
Umiłowanie Francji chroni przed wielu lękami.
Trzeba być ślepo zakochanym, by nie bać się szubienicy.
Przy naszym pierwszym spotkaniu w więzieniu zapewniałaś, że wszystko,
co czyniłaś, czyniłaś z miłości.
Nie ma miłości bez dowodu na jej siłę.
Jakim dowodem ukontentowałaby cię Francja?
Podpisem in blanco.
Glejtem pańskiego pióra zaświadczającym, iż celem wszystkiego,
co zrobiłam i co zrobię, jest wielkość Francji.
Żywo, chodź!
Oto list.
Eminencjo...
czy, otrzymawszy instrukcje co do pańskiego wroga,
mogę wspomnieć o swoich adwersarzach?
Masz wrogów?
To muszkieterowie.
Nie chcę tego słuchać.
Muszkieterowie to żołnierze.
Giną co dzień w służbie Francji.
Kto to?!
Twój mąż.
Czego chcesz?
Twojego końca.
Zabiłeś mnie już, mało ci?
Widok ciała na stryczku nie ukoił twojego gniewu?
Jakąż to zbrodnię popełniłam prócz tego, że cię kochałam?
Byłam dla ciebie gotowa na wszystko i dałeś mi wszystko przeżyć!
To, co najlepsze...
i co najgorsze.
Myślałam, że kochasz mnie tak jak ja ciebie.
Kochałem cię.
Nie patrz tak na mnie!
Inaczej nie potrafię.
Jak się ma nasz syn?
Czy mnie pamięta?
Nie podchodź.
Pamięta piosenkę, którą mu śpiewałam?
Wybaczysz mi?
Czy mi przebaczysz?
Wybaczam ci.
Nie ruszaj się!
Drgniesz i nie żyjesz!
A ty nie dowiesz się, gdzie jest Konstancja.
Strzelaj, d'Artagnan!
-Tamtej nocy ścigali ją ludzie de Chalais. - Strzelaj!
Mogła umrzeć na twoich oczach.
Bogu dzięki, twój czas nadszedł, panie.
Niechaj Król Niebios cię wysłucha.
Puśćcie mnie!
D'Artagnan!
Porwano ją na rozkaz kardynała. Uratowałam jej życie!
Pilna wiadomość dla kardynała.
Posłaniec z królewskiego obozu.
Gdzie ona jest?! Niech odstąpi, bo rozwalę ci łeb!
Jakaż szkoda, że nie chciałeś mi służyć.
Z moim rozumem i twoją odwagą...
Gdzie jest Konstancja Bonacieux?!
Nie wiem.
Po co pytasz, skoro nie chcesz odpowiedzi?
Ty ją porwałeś, panie.
Tak. W istocie.
Ale nie o to spytałeś.
Co z nią zrobiłeś?
Wysłałem ją do domu Bożego.
Eminencjo.
Wasza Wysokość.
Cóż tak nagli? Trudno mi tak opuszczać króla.
Chciałem porozmawiać poza zasięgiem pewnych oczu i uszu.
Muszę coś pani wyznać.
Nie lubisz mnie, pani. Nie mam za złe, nie pani jedna.
Ale pani mnie nie lubi z niewłaściwych powodów.
Myli się pani co do mnie. Zawsze chroniłem króla.
- Nawet przed panią. - Jak pan śmie!
Wiem, kto nastawał na życie króla.
I wiem, że nie pani.
Kto?
Nie uwierzysz mi.
Lecz może dasz wiarę swej zaufanej słudze.
Konstancja!
Wasza Wysokość...
Pomyślisz zapewne, że mówi pod groźbą. Powierzę ją pani.
Nadejdzie dzień, kiedy i jej, i twoje słowa znajdą posłuch u króla.
- To nieprawda. - Królowa jest w Lucon.
Sześć godzin jazdy dla dobrego jeźdźca na wypoczętym wierzchowcu.
Spytasz jej, czy kłamię.
Jeśli to prawda,
poproszę cię o wybaczenie.
Mówię prawdę.
Zapłacisz mi za tę zniewagę.
Nie strzelajcie!
Protestanci. Wybierali się do Anglii.
Mieli to przy sobie.
Pod pręgierz.
Opłać swoich ludzi, zasłużyli.
PAŁAC W LUCON
Wasza Wysokość.
Proszę mi wybaczyć najście,
ale muszę porozmawiać o sprawie niecierpiącej zwłoki. Inaczej oszaleję.
Wstań, panie muszkieterze.
Uzna pewnie Wasza Wysokość, że postradałem rozum,
ale kardynał twierdzi, że powierzył pani Konstancję.
Mówi prawdę.
Konstancja żyje?!
Tak. Nie mogła do pana napisać, chodzi o jej bezpieczeństwo.
Gdzie jest? Mogę ją zobaczyć?
Zapewniłam jej schronienie.
Wasza Wysokość...
błagam!
Gdzie ją znajdę?
Jest w Londynie. U księcia Buckinghama.
Dziękuję.
Ponoć człowiek przeżyje bez jedzenia i picia dwa dni.
Zabić każdego, kto się tam zbliży.
Przekonamy się, na co są gotowi dla towarzyszy.
Zabiją cię.
Kim byłbym, pozwalając bratu sczeznąć w taki sposób?
Wyśmienicie. Idę z tobą.
To moja walka.
Kim byłbym, pozwalając druhowi sczeznąć w taki sposób?
Wybaczysz mi, mam nadzieję.
- Muszkieter? - Tak. Atos de la Fere.
Bądźcie gotowi do strzału.
Konstancja jest w Londynie!
Aramisie?!
Co się stało?!
Beniaminie?
- Zostaw mnie. Myśl o synku. - Cicho.
Jestem przy tobie.
Twardy masz czerep, kawalerze d'Heblay.
Statek czeka przy Ołowianym Cyplu.
Zastrzelić ich.
Odradzam.
Idris Aniba, książę Asynii. Dla przyjaciół Hannibal, dla was książęca mość.
Tak się do mnie zwraca mój chrzestny, Ludwik. Król Francji.
Odnoszę wrażenie, że mnie wykorzystujesz.
- Nie wierć się. - Wiem, że cię pociągam.
Słyszysz?
Co?
Chodź tu.
Bębny.
Nie! To wali twoje serce!
- Tak! - Nie.
Podobam ci się. Przecież widzę.
- Jesteś niepoprawny. - To prawda.
I nie miewam nic przeciwko drobnemu naprostowaniu.
Kapitanie de Treville, trzej pańscy ludzie uwolnili protestanckiego jeńca.
Na rozkaz królewskiego brata kładę na pana areszt.
ZIEMIE KSIĘCIA BUCKINGHAMA
Czy wszystko w porządku, madame?
Więcej strachu niż bólu.
Przyślę pomoc.
Tymczasem zabiorę panią do pałacu. Będzie pani bezpieczna.
Opatrzność mi pana zsyła.
Wybacz, pani, że czekałaś, dopiero mi powiedziano.
Miło mi poznać, panno...?
Lady Clarick.
Proszę się czuć jak u siebie, lady Clarick.
A kim jest dżentelmen okazujący mi tyle atencji?
George Villiers, książę Buckingham, do usług.
Wasza książęca mość! Jakże ja się odwdzięczę!
Przyjmując zaproszenie na wieczerzę?
Pańska gościnność przynosi panu chlubę, lecz nie ośmieliłabym się narzucać.
Gdy tylko naprawią karocę...
W tym tygodniu straciłem 23 owce i wielu, wielu żołnierzy.
Kolejne rozczarowanie złamałoby mi serce.
A tego sobie nie życzę.
Dziękuję.
- Mój konny wykazał choć raz inicjatywę. - Był dżentelmenem.
Jeszcze jedna pochwała i go odprawię.
Zapamiętałbym, gdybyśmy się już spotkali,
a jednak pani głos przypomina mi coś, czego nie umiem umiejscowić.
Zapewne jakieś wyrazy wdzięczności.
- Miło, że zje pani z nami. - Z nami?
Goszczę przyjaciółkę z Francji. Zna pani francuski?
Odrobinę.
Przepraszam za spóźnienie.
Milady?!
Znacie się?
Poznałyśmy się w okolicznościach niezbyt...
Lady Clarick?
Pozwoli wasza książęca mość, że zapytam: jaki los czeka Milady de Winter?
Jutro o tej porze nie będzie już ciężarem dla Anglii.
Wyda pan rozkaz bez wyrzutów sumienia?
Bez najmniejszego wahania.
Znaleźliśmy przy niej glejt podpisany przez samego Richelieu.
Jeśli się nad nią litujesz, zanieś jej Biblię.
Wybacz...
wybrałam złą chwilę.
Spałaś.
O czymże może marzyć śpiący jak nie o słodkim przebudzeniu?
Nie masz mi za złe?
W tej całej historii jesteś jedyną niewinną.
Za zgodą księcia przynoszę ci swoją Biblię.
Martwi się o moje zbawienie czy o swoje?
Winny, jakąkolwiek popełnił zbrodnię, u stóp Boga jest święty.
Bóg, miłujący męczenników, dopuszcza niekiedy skazywanie niewinnych.
Próbowałaś go zabić.
Ta wojna będzie dla Francji i Anglii katastrofą.
Cóż warta jedna śmierć, skoro pozwoli ocalić setki istnień?
Nie próbuję cię przekabacić.
Nie życzę tobie ani żadnej innej losu takiego jak mój.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Proszę cię o jedną przysługę:
przynieś mi nóż.
To tylko minutka, zmiłuj się, tu chodzi o mnie.
W minutę ocalisz moją cześć.
Zabijesz się?
Bóg porzuca tego, kto opuszcza sam siebie.
Jeśli zechce mnie ukarać, ma na to całą wieczność.
Bardziej lękam się okrucieństwa mężczyzn.
Odebrali mi już wszystko, nie mam nic do stracenia.
Uczyniłoby mnie to współwinną twego potępienia.
Jestem potępiona od dawna.
Uwierzyłam w wolność.
A ten, któremu oddałam całą miłość, mój mąż,
okazał się najgorszym z męskiego rodu. Mężczyźni...
odkąd stałam się kobietą, brali mnie, brukali, zdradzali...
ale mnie nie zabiją!
Moje życie należało do nich, lecz śmierć będzie moja.
Zrób to dla mnie, liczę na ciebie. Wszak jesteś kobietą.
Namyśl się przez noc. Rano uczynisz, co ci serce dyktuje.
Wkrótce dopływamy.
Weź tę Biblię.
Noś ją przy sobie. Znajdziesz w niej odpowiedzi na swoje pytania.
W dniu Sądu Ostatecznego Gaston będzie musiał zdać rachunek ze swych zdrad.
Poprosiłaś o coś, czego dać nie sposób.
Ale mogę ci zapewnić szansę ucieczki.
Oskarżą cię o zdradę.
To fraszka wobec tego, co czeka ciebie.
Śpiesz się, Milady. Może mi wrócić rozum.
- Muszę rozmawiać z księciem. - Mam cię w niczym nie słuchać.
Co robicie?! Nie!
Pomódl się.
Mylicie się! To ja, Konstancja Bonacieux!
Nie Milady! Puśćcie mnie!
Puść mnie!
Błagam, puśćcie!
Proszę! To pomyłka!
Wieszają szpiega kardynała Richelieu.
Zmiłujcie się!
Nie jestem Milady!
Konstancja?
To Konstancja!
Ma lodowate dłonie!
Medyka, prędko!
Odzyskuje przytomność!
D'Artagnan?
Tak. Jestem przy tobie, ukochana.
- Chciałam do ciebie napisać. - Wiem. To nic. Już jestem.
Zabiorę cię daleko stąd.
Konstancjo?
- Gdzie jesteś? - Tutaj, ukochana.
Jestem tutaj!
Nie odchodź! Nigdy cię nie opuszczę.
Zostanę z tobą.
Będziesz musiała mnie znosić bez końca.
Nie!
Nie...
Moi ludzie poszli jej tropem.
Jest w matni.
Spalicie cały dwór!
Ona wznieciła pożar, żeby odciąć nam wejście.
Zabiła mi już trzech ludzi.
Pokaż się!
Wyjdź!
Zabiłaś Konstancję.
Mówiłam, żebyś zostawił ją w spokoju. Ostrzegłam cię.
Jesteś diablicą.
D'Artagnan!
PARYŻ
Otwieram rozprawę. Proszę usiąść.
Kapitanie de Treville,
zarzuca się panu popełnienie zbrodni,
za które spadały głowy postawionych wyżej niż pan.
Jakie mianowicie?
Nie wie pan, co pan zrobił?
Zostałem aresztowany na podstawie nakazu, którego pokazania mi odmówiono.
Zatem zarzuca się panu sprzysiężenie z wrogami królestwa...
kradzież tajemnic państwowych...
uwolnienie szpiegów...
zarzuca się panu zdradę!
Któż mi to zarzuca?
Prócz pańskiej imaginacji?
Ja.
To ja pana oskarżam.
Nie uroiłem sobie pańskich ludzi, widziałem ich...
Straże! Pojmać ich! I pod sąd!
Ci panowie posiadają glejt.
- Doprawdy? Z czyim podpisem? Króla? - Nie, panie.
Jego Eminencji.
Muszkieterze, podaj mi go.
Spokój, proszę.
Przypominam sądowi, że nie wolno dezawuować takiego dokumentu.
Jeżeli jest autentyczny, powinniśmy wysłuchać tego świadectwa.
Twoje pismo, Eminencjo?
Wasza Wysokość, zamach na królewską mość
obnażył istnienie spisku w najwyższym kręgu władzy.
Znamy żołnierskie porzekadło: przyjaciół poznajesz z daleka, wrogów z bliska.
Przeniknęliśmy do obozu protestantów, by rozszyfrować to sprzysiężenie.
Chcąc zdemaskować zdrajców, musisz niekiedy podać się za ich zausznika.
Było to ryzykowne, lecz nieśmiały kochanek nie zazna szczęścia.
Powodzenie w amorach wymaga zuchwalstwa.
Do rzeczy. W miłości także trzeba dopełnić aktu.
Kapitan de Treville i Jego Eminencja
mają zaszyfrowane listy znalezione przy wywrotowcach.
A ta oto Biblia...
umożliwi ich odczytanie. Tak poznacie imię zdrajcy.
Kapitanie, ustąpi pan miejsca komuś postawionemu znacznie wyżej niż pan.
Państwo kieruje się względami, których nie ogarnę rozumem. Za stary jestem.
Ma pan rozumu za cały regiment, kapitanie.
To odtąd twoja ranga.
Nie mogę jej przyjąć.
Złożyłem obietnicę, której muszę dotrzymać.
Przegra.
Cóż za radość widzieć cię w formie! Robisz się grubszy od mojej siostry!
- Co do Matyldy... - Tak?
Chyba znalazłem ojca jej dziecku.
- Szlachcic? - Tak.
Wojak?
- Ale tkliwy i zacny? - Zacny.
- Spodoba mi się? - Ja myślę.
A Matyldzie? Znasz ją...
- Myślę, że nie jest jej obojętny. - I poślubi ją w jej stanie?
W jej stanie.
Jakaż to ulga!
Będę ci dozgonnie wdzięczny. Jesteś mi bratem.
Szwagrem. Jeśli twój ojciec nam pobłogosławi.
Jeżeli twój zamiar przywdziania sutanny jest aktualny, udzielisz nam ślubu.
Przywdzieję święte szaty za ciebie, siostrzyczko.
Dziękuję!
Atosie?
Odjeżdżasz?
Tak. Dla mnie to za wiele.
A dla hrabiego de la Fere - zbyt późno.
Zostawiasz mnie samego.
Jesteś taki młody...
Wypłacz łzy, d'Artagnanie.
Z serca pełnego miłości, młodości i życia.
Wierz mi, chciałbym móc płakać tak jak ty.
Małgorzato?
O, jesteś.
Proszę mi wybaczyć, panie hrabio! Byłam bezsilna!
Józiu?!
PAMIĘCI MARTINUSA VAN LUNENA