/Boże, użycz mi pogody ducha,
/abym godziła się z tym, /czego nie mogę zmienić.
Stary, daj spokój. Już jestem na miejscu.
Wcale tak o tobie nie myśli.
/Daj mi odwagę, /by zmienić to, co mogę.
Jestem Stephon. Rozumiesz?
Powiedz jej, że już idę i wszystko będzie git.
/Oraz mądrość, /bym dostrzegła różnicę.
LILA i EVE
Tłumaczenie: Fei Long Korekta: Shylock
Pójdę oddać Benowi naczynia, a później zabierze mnie do szkoły.
Będzie mnie odwoził, żebyś mogła odpocząć.
Dobrze.
Mamo...
- Powinnaś to wziąć. - Nie, Justin.
- Nie musisz tego robić. - To pomoże.
Nie.
Idź do szkoły. Wszystko w porządku.
Błagam, pomóż mi.
Nim weźmiesz kolejny kawałek, otwórz prezent brata.
- Niezłe opakowanie, Justin. - Co nie?
Nie żałowałeś taśmy.
Nowy zegarek?
Na co mi...?
Niezły.
Błyszczący. Mama pomogła mi wybrać.
- To od nas obojga. - Kumam.
Znów się spóźniłem, więc mam nowy zegarek.
To nie wszystko. Otwórz mój prezent.
Może być. Wygląda nieźle.
Przyjrzyj się.
Dostaliśmy w pracy nowe, a ten używany nie jest wcale zły.
Bez jaj!
Jest czadowy!
Ma kamerkę.
Jak pójdziesz na studia, mama kupi komputer,
będziemy mogli prowadzić rozmowy.
Uznałam, że ci się spodoba. Może damy go tutaj...
Tutaj?
- Myślałem, że jest dla mnie. - Jest dla ciebie.
Z góry muszę się zgadzać na jakieś warunki.
Stary, daj spokój.
Jestem już dorosły.
Dobrze się czuję.
Chociaż nie do końca.
Znalazłam w szufladzie zdjęcia Charlesa.
Lepiej wspominać niż cierpieć.
Uroczy.
Przystojny.
Chyba jestem już gotowa pogodzić się z wolą Boga.
Przyniosłam na spróbowanie jego ulubione ciasto.
Dziękujemy, Patrice.
Jesteśmy matkami.
W naszej naturze leży obrona dziecka.
Gdy zostaje ono zamordowane, ma miejsce najstraszniejsza rzecz,
wówczas czujemy się winne, zdołowane i mamy poczucie porażki.
Tracimy nasze domy, rozum, a czasami i swoje życie.
Znajdźcie swojego powiernika, kogoś z kim będziecie mogły porozmawiać.
Wyjdźcie do ludzi, znajdźcie hobby.
Przyjmijcie taki stan rzeczy, by móc żyć dalej.
Chyba widzę nową twarz.
Jestem Lila Walcott. Jestem tutaj...
Jestem urzędniczką. W archiwach państwowych.
Obecnie przebywam na urlopie.
Mój syn Stephon został zamor...
Proszę się odsunąć!
- Nie musisz nic mówić. - Nie ma pośpiechu.
Stephon, jesteś z nami? Słyszysz mnie?
Stephon!
Nie wymówię tego słowa.
Nawet nie powinnaś.
Wysłuchałam was, ale Stephon nie żyje, a ja...
Pragnę...
By wrócił.
Dokończ, Lila. Czego pragniesz?
Podziękować wam za zaproszenie.
Nie ma za co.
Znalazłaś sobie już hobby?
Twój syn nie żyje, a każą ci zbierać znaczki.
Próbują jakoś pomóc.
Nic nie są w stanie zrobić.
Ciągle otrzymuję listy.
Najpierw od policji i pastora. Później z tej organizacji.
No to masz hobby. Zbieranie listów.
Albo wysłuchiwanie porad.
Tak!
Byłam projektantką wnętrz.
Szef czule powiedział mi: "Możesz mieć kolejne dziecko".
Też to słyszałam. "Masz jeszcze drugiego syna".
Na zapas.
Zmierzam do tego, że rozmowa nic nie da.
Opowiedz swoją historię.
I wyjdę na tą, która gada.
Proponowała znaleźć powierniczkę, kogoś z kim można porozmawiać.
- Więc gdybyś chciała... - Wysłuchać cię?
To naprawdę urocze, ale bez sensu.
Nie odnajduję się w tym.
Będąc tutaj, czuję się kurewsko bezużyteczna.
Daj mi chociaż szansę! Porozmawiajmy!
To mój numer, ale to nie do mnie powinnaś dzwonić.
Dzwoniłam na policję...
- Czy znaleźli mordercę twojej... - Nawet się nie rozejrzeli.
Moja dziewczynka dla nich nie istniała.
Sama rozumiesz.
Tylko my myślimy o swoich dzieciach. Nikt się nami nie martwi.
Ignorują nas.
- Będę nadal na nich naciskać. - To powodzenia życzę.
Czekam już od godziny.
- Jest detektyw Holliston? - Może zostawi pani wiadomość.
- Detektywie Holliston! - Mogę w czymś pomóc?
Nikt nie oddzwonił w sprawie mojego syna, więc postanowiłam przyjść.
- O jakiej sprawie mówimy? - Nie pamięta mnie pan?
Oczywiście, że tak.
Ale muszę być na bieżąco z wieloma sprawami.
- Przypomni mi pani nazwisko? - Pani Walcott.
- Przyszła pani po informacje. - Rozmowa z sąsiadami nic nie wniosła.
Nadal będziemy szukać punktu zaczepienia.
Syn po prostu szedł drogą.
Mam jeszcze drugiego syna. Co mam robić?
Ja bym się wyprowadził.
Proszę zaczekać. Możemy porozmawiać?
Wiemy niewiele.
Każdy róg ulicy należy do kogoś innego.
Na każdym rogu rządzi ktoś inny. Pracując tam, należy opłacać czynsz.
Sporo widzieliśmy.
Jeden facet, Ray, był wolnym strzelcem.
Nie wiemy, czy go zdążyli ostrzec.
Wiemy jednak, że ktoś podjechał czarnym SUV-em i go zdjął.
Kto taki?
Nikt nic nie powie. Stara śpiewka.
Potrzebujemy dowodów. Jeden trop, jedno nazwisko.
- Bez tego... - Nic nie zrobicie.
DAJ ZNAĆ, CZY MOŻEMY JAKOŚ POMÓC
Byłam na policji.
Niczego nie wiedzą i nic w tym kierunku nie robią.
Nie potrafię przestać o tym myśleć.
To przekracza wszelkie granice bólu, z jakim przyszło mi się w życiu zmierzyć.
Nie mogę jeść ani spać.
Po prostu...
Pragnę...
Wiemy czego.
Chcesz go przytulić.
Chcesz, by wrócił.
Chcesz znaleźć sprawcę.
Chcesz, by poczuł to samo.
Powinnyśmy jakoś się z tym pogodzić, ale nie potrafię wieść takiego życia.
A wy?
/Boże, użycz mi pogody ducha,
/abym godziła się z tym, /czego nie mogę zmienić.
/Daj mi odwagę, /by zmienić to, co mogę.
/I mądrość, /bym dostrzegła różnicę.
- Wiek nie czyni cię dorosłym. - Traktujesz mnie jak 8-latka.
Dorosły człowiek dotrzymuje słowa
i przychodzi do domu o umówionej godzinie.
Tyle wiem.
W porządku.
Zadzwonię kolejnym razem, jeśli zechcesz.
Tak, bo wiem, że nie chcesz, bym po ciebie przychodziła.
Tego to jeszcze nie było.
A później wytarłabym ci buzię, Jay-z.
Jay-z.
Dzięki.
Dziękuję, mamo.
Przybyłam na zwierzenia.
Dziękuję, że wpadłaś. Wiele to dla mnie znaczy.
Wpadłam zobaczyć, czy wszystko dobrze.
Tak... Nie... Sama nie wiem.
Jak w szpitalu.
Ożywiłabyś to miejsce jakimś kolorem i nadała mu siłę.
Tak jak Tina Turner.
Użerała się z zasranym Ikiem. Widziałaś go?
Chuchro.
Jak z Somalii.
Gdy tylko podniósł rękę, powinna mu ją połamać.
I z kopa go tymi nogami.
Byłaś na policji?
Czujesz się lepiej?
Czuję się zapomniana i nie wiem, co zrobię.
Dam ci radę.
Przestań sprzątać.
Przypomina mi się, jak byłam mała i rodzice się kłócili.
Dzięki sprzątaniu czułam się lepiej.
Słyszałaś, co mówiły o hobby? Zmień wystrój mieszkania.
Byłam dekoratorką wnętrz. Mogę ci pomóc.
Niedługo wracam do pracy na pół etatu.
Nie wiem, czy chcę wydawać pieniądze na to miejsce.
Spalenie tej ohydnej wykładziny nic nie kosztuje.
Była tu, gdy się wprowadziłam i nigdy za nią nie przypadałam.
Wyciągnijmy ją.
Czasami przykrywa całkiem dobry parkiet.
Tutaj.
Nie wiem, co Justin nosi w tym plecaku...
W tym miejscu już się ściera.
O mój Boże.
Może się bał.
Może był zły.
Może chciał cię ochronić.
Czemu miałby coś takiego robić?
A co niby miał zrobić?
Jego brat ginie, a zabójca jest na wolności.
Nic na to nie poradzę.
A gdybyś mogła, zrobiłabyś?
Oczywiście, że tak.
Z moją córką było podobnie, jak z tobą.
Powiedzieli, że nic nie mogę zrobić i kazali czekać.
Więc czekałam.
I nic się nie stało.
Chodź.
Dokąd?
Zaufaj mi.
Justin śpi i jest bezpieczny.
Chodź, coś ci pokażę.
To tutaj, tak?
Tutaj Stephon został...
I jak gdyby nigdy nic, zatrudnili kolejnego dilera.
Musi pracować na czyjeś zlecenie.
Denzel na tropie porywacza.
Idę na inny film.
- Co to za znajomi? - Poznałaś ich już.
Nie sądzę.
I też nie spotkasz.
Gdy byłeś w ósmej klasie ciągle tutaj wydzwaniały.
"Witam, czy mogę rozmawiać ze Stephonem?"
A co z twoim sąsiadem, Benem? Tym hydraulikiem.
Dobra, dobra.
Czy wśród tych znajomych jest twoja dziewczyna?
Nie. Wiesz, kim jest moja dziewczyna.
Nie nabiorę się na to. To jakiś kicz.
"Kicz?"
Nie używaj moich słówek.
Miłej zabawy. Która godzina?
- Daj spokój. Mam 18 lat. - Nieważne, wracasz o 23:00.
Luz.
Nara, Stephon.
- Zostaliśmy sami z Denzelem. - Czyli jak zwykle.
Detektyw potrzebuje nazwiska.
- Zdobądźmy je. - Nie, wracajmy.
Na spotkaniu zaczęłaś mówić, czego pragniesz.
Aby tego, kto odebrał mi syna, dosięgła sprawiedliwość.
Zatem wymierzmy ją.
Nie mogę iść i zapytać. To zatłoczona ulica.
Wiesz co? Każdy kiedyś wraca do domu.
To on.
Nie ma tutaj bliźniaczek. Mam jedzenie. Już wracam.
Czemu uważasz, że coś nam powie?
Nie, a co jeśli... Nie możemy!
Nie użyjemy jej. Chyba, że zajdzie potrzeba.
Jeśli nie zjem frytek po drodze...
Co zrobisz?
To, co Tina.
Mogę zająć chwilę?
Nie może tak wyskakiwać.
Jedno pytanie.
Znam was?
Nie, ale znasz Raya.
Czego ode mnie chcecie?
Nazwiska.
Na rogu, na którym pracujesz, doszło ostatnio do strzelaniny.
Ktoś za to odpowiada. To nazwisko!
- Spierdalajcie mi stąd! - Chcę nazwiska!
To jakiś żart?
Podajesz nazwisko albo przysięgam, że strzelę...
Coś ty zrobiła?
A co miałam zrobić?
Sama widziałaś. Zaatakował mnie!
To czyjeś dziecko.
Usiłował nas zabić. Chodź, uciekajmy!
Chciałyśmy tylko nazwisko.
I je zdobyłyśmy. Donelle Peete.
To nie konkretne nazwisko, ale mamy trop i telefon.
Będzie w nim więcej nazwisk. Możemy dać cynk policji.
Zna mój głos.
Nie pamiętał twojej twarzy, głosu też nie rozpozna!
Wiem, że jesteś spanikowana, ale wiem też, że ci lżej.
Stephon.
Wstawaj.
Obudź się.
Nie zostawiaj mnie.
Nie zostawiał swojej matki.
/Obudź się.
/Obudź się, Stephon.
/Słyszysz?
/Oddychaj.
Portfel zniknął, ale nie zegarek.
Rolex.
Zabójca zostawił rolex?
I torebkę tabletek, w tym substancje zabronione.
"Substancje?"
Jeszcze raz zobaczę cię z tym słownikiem, to zatłukę.
- Gdzie technicy? - Wiesz, jak jest. To getto.
Przyjadą, kiedy się im spodoba.
Nie ma powodów ich obwiniać. Mamy tutaj prostą sprawę.
Zwykła strzelanina dla kasy.
Zabrał telefon, a zostawił prochy? Żadnych łusek z broni?
- To musiał być rewolwer. - Już wiem!
Jest dyrygentem orkiestry i schował łuski pod peleryną.
Mądrala.
- Columbo skończył. - Columbo gówno wie.
Chce żebyśmy tak myśleli.
Gdy staram się rozwiązać tę zagadkę, ty robisz sobie jaja.
Rozumiem, o co chodzi, ale to nie przejdzie.
Wczoraj w TV LAND pokazywali gości w marynarkach i białych krawatach.
W wolnym czasie oglądasz TV LAND?
Nie udawaj, że nie wiesz, jak wygląda małżeństwo.
Wkrada się rutyna. Gdzie technicy?
Idę do szkoły.
Wiem, że jesteś zły o swojego brata.
Ja również.
Ale już nigdy więcej nie dotkniesz broni.
- Słyszysz? - Tak...
Obiecaj mi.
Stephonowi też powtarzałam, że należy dotrzymywać słowa.
- Rozumiem, ale nie wiem... - Idź już.
Przynieś książki, bo poza szkołą, nie wychodzisz z domu.
Uspokój się.
Co z kasą?
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Ja też nie.
Może je przeznaczymy na cel charytatywny.
Nie mogą się zmarnować.
Nie martw się. Gazety milczą.
- Nie szukają nas, Lila. - Ale broń nadal jest...
Powiedziałam ci, że się wszystkim zajmę.
Sprawdzałaś, kto dzwonił?
- Jest tylko sms. - Jaki?
"W J.J's o tej porze, co zwykle. Sobota. Leo."
To od osoby dla której pracował.
Jeśli pojedziemy w sobotę o tej samej porze,
może odnajdziemy zabójcę Stephona.
Idź.
Cholera.
Ma pani chwilę?
- Przepraszam. Ma pani gości? - Nie, tylko mały bałagan.
Proszę wejść.
- Pracuje pani nad domem? - Kazali znaleźć jakieś hobby.
Dupki.
Nie zajmę wiele czasu. Chcę zobaczyć pokój Stephona.
- To standardowa procedura. - Zapraszam, tędy.
Tutaj.
Jak powiedziałam, zwykle dokładniej sprzątam.
W porządku. Też kiedyś byłem nastolatkiem.
Aczkolwiek było to dawno temu.
- Podać coś do picia? Kawę? - Nie, dziękuję.
Mam coś na kuchence. Zaraz wracam.
Dziękuję pani.
Widziałem, że lubił grać w Splinter Cell.
Czasami gram w to z siostrzeńcem.
Kupiłam mu, ale nie zdążył zagrać.
Dobrze.
Gdybyśmy się czegoś dowiedzieli, będziemy w kontakcie.
Czego szukacie?
Wspominał pan coś o rogu, o czynszu?
Szukając dowodów, postępujemy zgodnie z protokołem.
Tak jak powiedziałem, procedury.
I na tym koniec?
Nie przyszedł pan tutaj, by zająć się tym na poważnie?
Chodzi tylko o odhaczenie jego imienia na liście?
Nie, proszę pani.
Tak samo podchodzę do każdej sprawy.
Postępuję zgodnie z protokołem, aby nic ważnego nie umknęło.
Następnym razem proszę zadzwonić, a nie przychodzić bez zapowiedzi.
Dobre to było. "Najpierw dzwoń".
Masz potencjał.
Zabierajmy się do roboty.
Zawsze uwielbiałam pisma i programy o urządzaniu wnętrz.
Zawsze chciałam się tym zajmować, ale...
Wiem do czego zmierzasz.
Najpierw zaszłam w ciążę, później chciał ślubu.
Nim Stephon się urodził, nie pamiętał mojego imienia.
Urządzanie wnętrz przestało się dla mnie liczyć.
U mnie było podobnie.
Tylko najpierw powiedział, że nie chce dziecka,
kazałam mu się iść jebać, i tak nie było jego,
a potem poszłam na pizzę.
Hej, Ben.
Dobrze się czujesz?
Justin powiedział, że mogę wpaść po krzesła.
Głodny? Mamy tego sporo.
Jesteś pewien? Widziałem, ile jesz.
Można?
- Tak, przygotuję ci talerz. - W porządku.
Justin, jak ci leci?
- Mam projekt do przygotowania. - Co? Tak sobie pójdziesz?
W porządku.
Wygląda smacznie.
Nie ja je robiłam.
To chyba nawet twoje danie.
Mama nauczyła mnie je przyrządzać.
Odkąd zostałem sam, nie gotuję na wyrost.
To i tak dobrze, bo ja nie przepadam za gotowaniem.
Chyba byłaś zbyt zajęta pracą nad domem.
- Gdybyś potrzebowała pomocy, daj znać. - Poradzę sobie sama.
Nie miałem złych zamiarów, Lila.
Przepraszam. Jestem kłębkiem nerwów.
Jutro wracam na terapię. Nie wiem, co jeszcze mam robić.
Nie wiem, dlaczego ludzie postępują w taki, a nie inny sposób.
Wiem jedynie, że sobie poradzisz, a póki co, pamiętaj by jeść.
Pokroję to i dam ci kawałek.
Właśnie tak.
Musisz jeść.
Czujesz się lepiej?
W końcu zjedliśmy obiad, o który tak cię męczyłem.
Dopytywałem się o niego, bo... Może nie powinienem mówić.
Nie, mów śmiało.
Dopytywałem o wspólny obiad, bo Stephon mnie o to prosił.
Powiedział, że to z Denzelem nie potrwa długo.
Dzięki.
Dziękuję za pomoc z Justinem i ze wszystkim innym...
Zajmę się ogrodem, bo wygląda kiepsko.
Nie.
Uważaj na siebie.
Do zobaczenia.
Mogę o coś zapytać, Lila? Znalazłaś powierniczkę.
Patricie była chętna, ale mam już Eve.
W porządku.
Patrice?
- Lila chciała powiedzieć, że... - Nie mogę rozmawiać.
Muszę wracać i upiec ciasto cytrynowe.
- Dokąd się spieszysz? - Charles wraca do domu.
Wraca do domu wcześniej, ale wiesz, jacy są chłopcy,
gdy wychodzą z przyjaciółmi.
Muszę uciekać do domu i się przygotować.
- Nie bierzesz już leków? - Odstawiłam.
Znalazłam odpowiedź w Biblii.
Kto wskrzesił swojego syna trzeciego dnia?
Dotarło do mnie.
Skoro mógł wskrzesić swojego, to i mojego.
Zaczęłam się modlić.
Wiedziałam, że moje prośby zostaną wysłuchane.
Trzy dni, trzy lata.
Muszę powiedzieć reszcie.
Charles wraca do domu.
Charles był na ognisku, próbował powstrzymać bójkę
i został zabity trzy lata temu.
Najgorzej znosi jego urodziny i inne rocznice.
- Zostaniesz na spotkaniu? - Nie...
Zdarzało się jej to wcześniej?
Nie tylko jej. Wszystkie mamy gorsze chwile.
Wzajemnie sobie pomagamy i pilnujemy się nawzajem.
Upewnię się, że trafi do domu, a jutro zabiorę ją...
Gdy postradam zmysły, będę tego świadoma?
Skończę jak ona?
Jeśli przestaniesz wychodzić i też zamkniesz się w sobie,
będzie nawet gorzej.
Musisz jakoś się uporać z emocjami.
Staram się spać, ale...
za każdym razem myślę, o tym skrzyżowaniu.
- Myślałaś o tym? - Cały czas o tym myślę.
O tym, z kim miał się spotkać w tej cholernej knajpie.
Chcę go zobaczyć.
Dowiedzieć się, czy to on odebrał mi syna.
Jest sobota.
Za dwie godziny będzie "ta pora, co zwykle".
Powinnaś tam pójść.
Nie tylko ze względu na mnie.
Zależy mi na tym tak samo, jak tobie.
Zatem możemy sobie pomóc.
Mówią na to "czaty".
Co gliny robią na czatach?
Kimają.
Na filmach rozmawiają o swoich rodzinach.
Coś sugerujesz?
Mój chłopak zwie się Mello.
Pochodzi z kraju Jello.
Paluszki ma jak ogóreczki, a nosek z wisieneczki.
Tak to jakoś szło...
Mój chłopak zwie się Billy. Pochodzi z miasta Philly.
Wisienkę ma na nosie, paluchów dwa i osiem.
Tak kręci dalej to się.
Oddałam mu brzoskwinie, oddałam gruszki mu.
Oddałam mu dolara pół i ze schodów kopa w dół!
Ciebie też matka tego nauczyła?
Tak.
Twoja mała to recytowała?
Nigdy o tym nie mówiłam, ale chciałam mieć córkę.
Oto i oni.
- Myślisz, że mogli kogoś zabić? - Sądzę, że to oni zabili Stephona.
Nie wiemy tego.
Wiesz, co uważam.
Porozmawiajmy z nimi.
- Poprzednim razem... - Spieprzyłaś sprawę.
Właśnie miałam to powiedzieć. Spieprzyłam ostatnim razem.
Dlatego teraz wybór należy do ciebie.
Jeśli chcesz, pójdziemy i pogadamy z nimi.
Jeśli poznamy nazwisko, dam temu glinie cynk.
Twój wybór.
Wracam do domu.
Sądzisz, że oni wracają do domu?
/Hej, ziom!
/"Załatwiłem skurwiela, jego mać, /nikt nie będzie mi podskakiwać.
/Do mnie należy ostatnie słowo. /Mimo, że do ciebie gada, kolego.
/Najlepszy jestem ja. /Łatwa dla mnie każda gra".
Przebij to.
Widzę tylko jednego. Może drugi siedzi w aucie.
Dzwoń do Saula, suko. Wypierdalajcie stąd.
Mówiłem, że nas śledzą. Spójrz na nie.
W porządku.
Dać ci za to scoobychrupka?
Zawsze mi gadasz, że nie jestem czujny.
Co powiesz teraz?
Widzieliśmy was pod restauracją. I jak nas śledziłyście.
Zabawnie było?
Czego, do chuja, chcecie?
Dowiedzieć się, kto strzelał z samochodu na twoim terenie.
Czyżby?
I to wszystko?
Po to tutaj zalazłyście?
Jest coś, o czym nie mówicie.
- Wiesz, kto zastrzelił Donelle'a, suko? - Kim jest dla ciebie Donelle?
Odpowiedz na to jebane pytanie.
Ty pierwszy.
- Co z tobą, do chuja? - Sorka.
Ta grecka impra była taka odjechana!
Potrzebowałem kolejnej kolejki. Kogo tutaj mamy?
Mamy swoje procedury, Bradley.
Mówiłem ci, żebyś tak szybko tutaj nie zawijał.
W porządku. Czemu taki jesteś? Przychodzę z interesem.
Przyprowadzam do ciebie cały akademik.
Zostawiasz towar dla siebie.
Cholera!
Dawaj to i chodźmy!
Nie! Zapytajmy go!
Ale szybko.
Podaj nazwisko, a twoim bratem zajmie się lekarz.
Dzwoń teraz albo się pierdol!
Kto strzelał na rogu Donelle'a?
- Ty czy on? - Nic nie mów.
Mów albo na zawsze zapamiętasz jego ostatni oddech.
Dobrze!
To był Alonzo T.
Zarządza południową stroną na zlecenie Jandra.
Teo!
Pierdolona suko!
Chodź, musimy już uciekać!
Chodź!
Być może pogodzicie się z rzeczami, których nie jesteście w stanie zmienić.
Być może zyskacie odwagę, by zmienić, co jeszcze się da.
Jednak dostrzeżenie różnicy będzie największym wyzwaniem,
ponieważ utrata bliskiego może przyćmić wasz zdrowy rozsądek.
Trafiamy na bliźniaczki Olsen.
Ashlee nie ma portfela, gotówki, ani telefonu.
W przeciwieństwie do Mary-Kate.
A jak nazwiemy tego na dole? Humpty Dumpty? Opie?
Będę prosić o nadgodziny.
To nie fair, że ściągają nas co chwilę gdzie indziej.
Nie ściągnęli nas.
Słyszałem, że to był rewolwer, więc poprosiłem o wysłanie nas.
Wiedziałem.
Bawisz się w wolontariat? Nie takie są procedury.
Od kiedy przestałeś ich przestrzegać.
Znowu użyto rewolweru i zabrano telefon.
- Jakieś prochy? - Tak.
Tyle, że starczyłoby na najlepszą imprezę.
- Co z tego? - Ci z balistyki już jadą.
Pewnie ta sama osoba postrzeliła Donelle'a.
Oni mają to w dupie.
Nasz oddział nie może pracować również nad tymi skurwielami.
Nie będą mieli tego w dupie, bo mamy związek między postrzałami.
Oczywiście, że tak. Ktoś zabił Opiego.
Justin?
Tak?
Jestem w sypialni.
Co ty wyrabiasz?
Sprzątam.
- Gdzie jest wszystko? - Na strychu.
- Kto ci na to pozwolił? - To moja sypialnia...
Nie! To jest mój dom!
Rozumiesz? Wszystko przynosisz z powrotem.
- I to już! - Nie!
Nie mogę na te rzeczy już patrzeć!
Mam już ich dosyć! On już nie wróci...
/Lila, jeśli chcesz, odeślę go do ciebie, /ale woli zostać u mnie na kanapie.
Powiedz mu...
że wszystko jest w porządku i że jest mi przykro.
Ja cierpię, a on musi na to patrzeć.
Nie wiń się.
Próbował na zawsze zamknąć sprawę ze swoim bratem.
Nie.
Zatrzymał sobie zegarek Stephona na pamiątkę.
- Zostawiłaś sobie coś? - Oczywiście.
Parę ubrań, kilka zdjęć...
A w telefonie...
Wiem, co, bo też to mam. Płacę rachunki, by móc go słuchać.
/Siem, tutaj Stephon. /Wiesz, co robić.
Zawsze chciał być spoko.
"Siem, tutaj Stephon. Wiesz, co robić".
Brzmi to tak, jakby chciał nam coś przekazać.
Mamy chociaż nazwisko.
Dokładnie.
Wiem też, jak go znaleźć.
/Z wyrazami współczucia, /Alonzo Troys
Spójrz, co zrobili!
Myślicie, że nie wiem, kim jesteście?
Że możecie sobie tutaj przyjść, jak gdyby nigdy nic?
- Nie życzyliśmy sobie dziennikarzy. - Nie jestem dziennikarką.
To kim?
Jestem z grupy wsparcia dla matek.
Chciałam zostawić wizytówkę. Tak na wszelki wypadek.
Dziękuję.
Rodzina chce odesłać kartkę z podziękowaniami,
ale nie zostawił adresu, więc dzwonimy do państwa.
Alonzo, tak.
Może być adres firmy.
Promised Land, Atlanta?
Co to takiego?
Klub nocny.
Dobrze.
Idziemy do klubu.
Minęło tyle czasu, że zapomniałam, jak się imprezuje.
Wyróżniasz się i to w całkiem dobrym stylu.
Co sądzisz?
Świetnie wyglądasz!
Prawie tak dobrze, jak ja.
To dobrze, bo nie chcę wyglądać jak mewka.
Tak pogrywasz?
- Niezła fryzura. - Poważnie?
Sama ścięłam włosy. Sięgały aż do tyłka.
Chwyciłam za nożyczki po śmierci małej.
- Pasuje mi. - Dobrze wyglądasz.
Dobra, strzelimy sobie fotkę.
Gotowa?
Niezłe! Zróbmy jeszcze jedno!
Inna poza.
Skąd mamy wiedzieć, czy Alonzo w ogóle tutaj jest?
Nie musimy. Masz telefon Teo?
Alonza nie ma w spisie!
Ale jest Zo.
/Siem!
/Kto dzwoni z telefonu Teo?
/Halo.
/To piosenka... /Jesteś w moim klubie.
/Co do chuja?
- Chyba wychodzą. - Nie zrobimy tego dzisiaj.
- Spójrz na nią. - Nie przejmuj się nią.
Wiem, co robić. Zaufaj mi.
Przepraszam.
- Który to miesiąc? - Szósty.
Szósty?
Wiesz, co myślałam, gdy byłam w szóstym miesiącu ciąży?
Chciałam robić to na okrągło.
- Moje hormony szaleją. - Nie, nie schylaj się.
Zajmiemy się tym.
Proszę.
- Czy gdy wychodzisz na obiad... - Wiem, co powiesz.
Nim bym otworzyła menu, zaciągnęłabym go do domu.
- Zgadnij, gdzie teraz idę. - Wiem, co powiesz.
Wyglądasz ślicznie.
Wiem, że masz swoje obowiązki, ale mógłbyś wziąć wolną noc.
Gdzie jestem? U ciebie.
- Typowa odpowiedź. - Typowe pytanie.
Myślałeś nad imieniem dla dziecka?
Nie.
Gdy nadejdzie pora, zgodzę się na każdą twoją propozycję.
- Zastanawiałaś się? - Oczywiście.
Masz na punkcie tego obsesję.
Moje zdanie i tak się nie liczy.
Niech nazywa się Worthington. Słyszałaś?
Przestań mnie ignorować, kotku. Chodź, to był żart.
Kot...
O co biega?
O strzelaninę, o kolejne dwie ofiary...
- Jeden nazywał się Ray. - A drugi Stephon.
Stephon był moim synem. Szukam sprawcy.
Leo powiedział, że ty nim jesteś.
Leo?
Ty załatwiłaś Teo i Donelle'a?
To ja zadaję pytania. Chcę poznać odpowiedź.
Chuj z tym, suko!
Przyłazisz tutaj... Pierdol się!
- Zabiłeś mojego syna? - Gówno się dowiesz.
Odpowiadaj!
Może mógłbym ci coś powiedzieć.
A może ukręcę ci łeb, nim pociągniesz za spust?
Może zapytam Mayi?
Nawet o niej nie pomyślałeś!
Gdzie jest?
- W toalecie. Cała i zdrowa. - Nosi moje dziecko.
Zabiłeś moje dziecko. Myślisz, że twoje mnie obchodzi?
- Nie wyjdziecie stąd żywe. - Myślisz, że mi na tym zależy?
Zatem chcesz się dowiedzieć.
Powiem ci.
Ray pracował na jednym z moich rogów w niewłaściwy sposób.
Chciałem, żeby Teo i Leo poszli go naprostować,
ale nie udało im się.
Później Donelle dał mi cynk, że Ray znieważa mnie.
Byłem w sąsiedztwie, więc postanowiłem się nim zająć osobiście.
Ostrzegałem skurwiela.
Wszystko będzie git.
Niech wyluzuje. Będę na miejscu.
Lecz sprawy potrafią bardzo szybko się schrzanić.
Nie celowałem w twojego syna, sam się napatoczył.
Na linię ognia.
Pytasz, kto jest odpowiedzialny za tę akcję na rogu?
Ty.
- Co ty...? - Wypuściłaś go na ulicę.
Nie powinnaś tego robić.
Zastrzel go.
Sam wszedł.
Tak się dzieje, gdy jesteśmy w niewłaściwym miejscu.
Wykończ go!
Ty, ja, mój człowiek, Jandro, w Mayfield.
Tak działa świat!
Jutro wydarzy się coś podobnego i nic się nie zmieni.
Myślisz, że położysz temu kres?
Kim niby jesteś?
Tylko matką.
Jesteś cała? Chodźmy.
- Chodźmy. - Nie!
To straszne. Biedna dziewczyna.
Biedna?
Wiedziała, skąd ma kasę i czym się zajmuje,
a i tak się z nim pieprzyła. Pewnie dla kasy.
- Nie zasłużyła na kulę. - Nie zastrzeliłyśmy jej!
Tak się dzieje, gdy się jest w niewłaściwym miejscu.
Tak mówił Zo? Jebany dupek.
Chciałaś sprawiedliwości, to ją masz!
- Nie czuję się z tym lepiej. - Bo to jeszcze nie koniec.
Alonzo mówił, że koleś z Mayfield zlecił to zabójstwo.
Nie obchodzi mnie koleś z Mayfield.
A powinien, bo maczał w tym palce.
- Nie rozumiesz tego? - Nie, nie rozumiem.
Przykro mi, Eve. Kończę z tym.
Nie chodzi tylko o ciebie. Pamiętasz?
Miałyśmy wzajemnie sobie pomóc.
I co teraz?
Wrócimy do swojego życia, jak gdyby nigdy nic?
Po tym wszystkim, przez co przeszłyśmy i co uczyniłyśmy,
myślisz, że możemy wrócić do normalnego życia?
Poszłam się przebrać.
Ktoś mnie zaszedł od tyłu i po cichu powiedział,
że będzie po mnie, jeśli się odezwę.
Może pani ją opisać?
Nie wiedziałam jej. Nawet nie chciałam widzieć.
Powiem jedynie, że była bardzo wściekła.
Ona?
Tylko niektóre ekipy werbują kobiety.
Ktoś nowy wchodzi na teren. Trzeba założyć nowe archiwum.
Przecież nie chodzi o wojny terytorialne.
"Była bardzo wściekła". Chodzi o coś osobistego.
Powtarzasz, że trzeba szukać dowodów. Co zamierzasz zrobić?
Mam przeczucie.
- Co się dzieje? - Urządzamy sobie wycieczkę.
To był bardzo dobry pomysł.
Cieszę się, że się bawisz.
Wiem, kto jeszcze byłby chętny.
Wybaczcie.
Wiem, że jesteś na mnie zła, ale kilka osób z grupy jest na obiedzie.
I pójdziemy do kina.
Najpierw obiad, potem kino.
Wiem, że cię to nie kręci, ale chciałam dać ci znać.
Oddryndol.
"Oddryndol?"
- Sam tak ciągle mówisz. - Nie, nie...
Dzwoniłaś do twojej przyjaciółki, Eve?
- Przekonałaś ją, by wróciła? - Próbowałam, ale znasz ją.
Słyszałam, jak o niej wspominasz, ale musiała mi umknąć na spotkaniu.
- To ta nowa z Decatur? - Nie, z Midtown.
Wybaczcie, panie i panowie.
Jesteśmy tutaj, by uczcić wyjście tej uroczej kobiety z domu.
Chciałbym wznieść toast za jej syna, pana Justina.
Nagrodzonego artysty.
Nagrodzonego? Jaką nagrodą?
To nic takiego. Chodzi o szkołę.
Mój plakat wygrał.
- Czemu jej nie powiedziałeś? - Nie mogłem znaleźć czasu.
Niby jak?
Wystarczyło powiedzieć. Takie to trudne?
Tak, bo nigdy cię nie ma.
Albo pracujesz w domu, albo jesteś z nimi.
Jak wrócicie do domu...
Chciałabym zobaczyć.
"Pokaż matuli".
Obawiałem się twojej reakcji.
Podoba ci się?
Bardzo.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Bardzo cię kocham.
Listonosz zostawił przez pomyłkę.
Nic nie mogę...
Mam wyniki. Żadnych odcisków.
Zaginął telefon Zo. Mam bilingi.
Zgadnij, kto ostatni do niego dzwonił?
Teo Corlone.
Teo ma mocne alibi, bo leży martwy.
Sprawca ma telefony Zo, Teo i Donelle'a.
- Nie ruszaj moich rzeczy. - Zakładaj marynarkę.
Nareszcie trafiłeś dużą sprawę i pokażemy się górze?
Studencik oberwał, jest odzew.
Co wiecie w sprawie Bradleya Tiptona?
Wiemy, że strzelano z tej samej broni.
Łączą ich połączenia.
Alonzo do Leo, Alonzo to Teo, Leo i Teo do Donelle'a.
Różne kombinacje.
Musiał dorzucić swoje dwa grosze.
Wszyscy współpracowali i wszyscy nie żyją.
Grupa Alejandra zaopatrywała całe sąsiedztwo,
ale reszta to miejscowi. Jak dla mnie, to wojny terytorialne.
Co? Nie.
Nie wskazują na to dowody ani miejsca zbrodni.
Nie mam innego pomysłu.
Prokurator się do mnie dobija, a prasa siedzi na karku.
Co mam im powiedzieć?
Nie komentujesz, bo śledztwo jest w toku.
Sercem jesteś z rodzinami.
Przyjmujemy, że chodzi o wojny terytorialne.
Pomóż mi, Scaketti.
Zawęziłem podejrzanych do dwóch grup. Quincy Corners i 16th Street.
Tylko oni werbują kobiety.
W porządku. Informujcie mnie na bieżąco.
Jak ta teoria pokrywa się z dowodami? Co powiesz o postrzałach?
O zabieraniu komórek, zostawianiu prochów i świadka przy życiu?
- Mamy lepszą wersję? - Tak.
Ktoś przechodzi do coraz grubszych ryb.
Pójdźmy w drugą stronę.
Ta dzielnica należy do Alonza, pozwala tam pracować Leo i Teo.
Bradley nie jest niewinnym obserwatorem.
Leo i Teo wprowadzają Donelle'a, który zastępuje Raya,
a Stephon znajduje się w niewłaściwym czasie w niewłaściwym miejscu.
Kobieta. Kto nią jest?
Jezu...
O cholera.
Słyszałeś, co szef powiedział. Wojny terytorialne.
Idź do domu.
Pamiętajcie, że mamy jutro zbiórkę.
Gdyby ktoś mógł upiec ciasto cytrynowe lub muffinki,
byłoby wspaniale. Dziękuję.
Hej, Lila.
Mamy nową osobę. Nazywasz się Nita?
Witaj, Nita.
Możesz się wyżalić, jeśli chcesz.
Straciłam dwóch synów, Leo i Teo.
Dokuczali sobie, ale się kochali.
Odwiedzali mnie w każdą niedzielę.
Jestem tylko kasjerką, ale kupili mi dom.
Lubili ciężką pracę. Pracowali na budowie.
W wiadomościach mówili, że byli dilerami.
Jesteśmy tutaj, by się wspierać.
Zbyt wiele wycierpiałyśmy, by kłamać.
Uważasz, że nie cierpiałam?
Nie, zapewne cierpiałaś.
Zasługujesz na miłość i bezpieczeństwo.
Jeśli potrzebujesz pomocy z chęcią ci...
Wiem, że obowiązują zasady i chcę czynić dobro,
ale jeśli wiedziałaś, czym się zajmowali,
jeśli brałaś od nich pieniądze i ich nie powstrzymałaś...
Patrice.
Może zasługuje na bezpieczeństwo i wsparcie.
Ale nie od nas.
- Zgadzam się z Patrice. - Nie.
Również jest matką. Cierpni jak my.
Nie powinnyśmy jej oceniać.
Nie powinniśmy.
Pani Walcott, ma pani chwilę, by pomówić o sprawie?
- Tutaj za rogiem jest bar J.J's. - Zaraz się widzimy.
Grupa Miguela Alejandro rządzi południową stroną.
W waszej okolicy rządził Alonzo Troys.
Alonzo doprowadził nas do Leo i Teo,
z kolei oni do Donelle'a.
Wszyscy pracowali razem i wszyscy nie żyją.
Bradley, ten biały student dilował na kampusie.
Pewnie oberwał przy okazji.
Nie on pierwszy.
Donelle sprawował kontrolę nad Rayem,
zatem wracamy do miejsca, gdzie zginął Stephon.
Jest coś, o co muszę zapytać. Czy Stephon znał tych ludzi?
Za kogo, do cholery, się pan uważa, zadając mi takie pytanie?
Pytał pan matek tej białej cheerleaderki i Bradleya?
Nie znał ich pan i nie chciał mieć z nimi do czynienia, aż do dnia ich śmierci.
Próbuję to ogarnąć.
Nie ma pan pojęcia, co znaczy stracić dziecko.
Niestety mam.
Współczuję.
Jeśli to wszystko, wracam do domu.
Jest jeszcze jedna sprawa.
Dziewczyna Alonza, Maya,
twierdzi, że strzelała kobieta i miała wściekły głos.
Nikt w to nie uwierzy.
Co będzie dalej ze sprawą?
Być może utknie w miejscu.
Ale jeśli to się powtórzy, znajdę sprawcę.
Będę musiał.
- Niech pan da więcej. - To 15%.
Zajęliśmy lożę.
Wie pan, jak ciężko jest kobietom?
Tak.
Trochę tak.
- Jesteś aresztowana. - To nie jest śmieszne!
Właśnie, że jest!
Chciałam zobaczyć, co zrobisz, gdy się nie pojawię.
Byłaś przerażona.
Pewnie. On coś wie.
Gówno wie.
Powinnaś się martwić o szefa Alonza z Mayfield.
Czas, abym z Justinem zamknęła ten rozdział.
Jezu... Wycofujesz się?
Muszę myśleć o Justinie, a dziewczyny z grupy zrozumieją...
Dziewczyny z grupy chuj obchodzisz!
A mnie tak.
Chcesz się wycofać? W porządku.
Ale musimy skończyć, co zaczęłyśmy, albo oni skończą z nami.
Hej.
Gdy skończymy remont, chyba się przeprowadzimy.
- Poważnie? - Tak.
- Musimy to zrobić. - Rozumiem.
- A co z Benem? - Dobre pytanie.
- Lubię go. - Ja również.
Padnij!
Niech ktoś wezwie karetkę!
Jesteście cali?
Hej, mamo.
Pani Walcott?
Pani syn ma pękniętą rzepkę, ale wyjdzie z tego.
Co tam, wielkoludzie?
- Co ci mówiłem o prowadzeniu? - Dziękuję, że przyszedłeś.
Daj spokój.
Zabiorę was do domu.
Możecie zostać u mnie aż wszystko wróci do normy.
- Justin, odpowiada ci to? - Tak.
W porządku, zabierzemy cię do domu.
Jedno dziecko nie żyje, a drugiemu grożą.
Wszystkie dzieci...
Nie mogę znowu być bezradna!
Pamiętasz, jak mówiłaś, że sprzątasz dom, gdy dzieje się coś złego?
- Czujesz, że robisz coś dobrego. - Tak, że mam kontrolę.
Dokończmy remont tak, aby wykończyć później Alejandra.
Od czego zaczniemy?
/Hej, to ja. /Pułapka zastawiona.
/Ser jest na miejscu. /Teraz czekamy na szczura.
/Podjedź po mnie.
To fura Patrice?
Mam adres, mapy... Wszystko.
- Skąd to masz? - Przecież wiesz.
- Byłaś w moim biurze. - To archiwa państwowe.
Ktoś ci pomógł?
Nie, sama je zdobyłam.
Wszystko jest w komputerach.
Jedźmy już.
2121 Dogwood.
Spójrz na dom Alejandra i powiedz, co widzisz.
Jakieś przyjęcie.
Alejandro jest w środku, a my tutaj.
Nie martwi się tym, co nam zrobił.
O to mi chodziło.
To świat oszalał, a nie ty.
Kto, do chuja, śmie do mnie dzwonić?
- Kto mówi? - Przyjaciele już ci powiedzieli.
Spotkałam kilku z nich, gdy odbierałam syna ze szkoły.
Czego się spodziewałaś? Pogrywałaś z moimi ludźmi.
/A teraz zjawiasz się tutaj /i pogrywasz z moją rodziną?
Własnoręcznie zajebię ciebie /i twoją rodzinę.
Bądź czujna. Jutro się zjawi.
- Co zrobisz z bronią i telefonem? - Wszystkim się zajmę.
- Jak tam moja gospodyni? - Cieszę się, że wróciłaś.
Dzwoniła Patrice.
Chce zobaczyć się z tobą i Justinem.
Może za kilka dni, jak się weźmiemy w garść.
Dobrze.
Poznamy tym razem panią Eve?
Spotkaliśmy się z każdym, z wyjątkiem twojej powierniczki.
- O co z nią chodzi? - Jak to "o co?"
Pozwól, że przedstawię cię jej, bo każdy chce spotkać panią Eve.
"Każdy chce spotkać panią Eve".
Oto i ona.
Wyglądasz świetnie.
Dziwne.
Nie szkodzi, poznam ją, gdy wpadnie z dziewczynami.
Idziesz do łóżka?
/Prawie tak dobrze, jak ja.
To dobrze, bo nie chcę wyglądać jak mewka.
Tak pogrywasz?
Podoba mi się.
/- Chcesz znaleźć sprawcę. /- O co chodzi z panią Eve?
/Nie spotkaliśmy tylko /twojej powierniczki.
/- O co z nią chodzi? /- To twoja przyjaciółka Eve?
/Słyszałam, jak o niej mówisz, ale musiała mi jakoś umknąć.
- To ta nowa z Decatur? - Nie, jest z Midtown.
/Gdy dziecko zostaje zamordowane, /czujemy się winne, zdołowane.
/Tracimy nasze domy, rozum...
Charles wraca do domu?
- Zdarzało się jej to wcześniej. - Wszystkie mamy gorsze chwile.
/Gdy postradam zmysły, /będę tego świadoma?
Odpowiadaj na to jebane pytanie!
Ty pierwszy.
Ona nie istnieje.
/Zajmę się wszystkim.
Jej torba musi być u mnie.
To się musi skończyć.
Koniec z tym.
- Koniec z tym. - Z czym?
Prosiłaś o pomoc i ją otrzymałaś.
- Już jej nie potrzebuję. - To czego? Porad?
Oto jedna.
Odesłałaś do piachu kilku skurwieli.
- Nie przeżywaj... - Zamknij się!
Będziesz płakać?
Nad nimi?
Sami dokonali wyboru.
Wiedzieli, co ich czeka, a gdy ich to spotkało, czy żałowali?
Nie!
- Nadal będą celować do nas z broni! - Stephon nie żyje.
Zabijanie innych nie przywróci mu życia...
To, co zrobiłyśmy...
było złe.
Myślisz, że dla Alejandra to koniec?
On się zbliża.
Zbliża się.
Wiem.
- I nie odpuści. - Nie odpuści...
- Dopóki cię nie dorwie. - Nie dorwie...
- Obiecał, że zabije Justina. - Justina...
- Muszę... - Dokończyć robotę.
dokończyć robotę, aby żyć dalej.
Tak, abyśmy mogły żyć dalej. Razem.
Nie.
Ale później kończę z tym.
To nie zależy od ciebie.
Broń w torbie Justina...
Dziewczynko.
Jak myślisz, kto za tym stoi?
Pożegnaj się.
/Wrócę w nocy, jeśli będziesz /przede mną, odgrzej sobie. Lila.
Szefie? Jesteś głodny?
Nikogo nie ma.
Rozmawiałam z Patrice o kolejnym obiedzie i filmie.
Mam jej samochód.
To podjadę po resztę osób.
Tak.
Jak mówiłem: jeśli czegoś potrzebujesz, daj znać.
Ben...
Mógłbyś pilnować Justina, gdy pójdę do domu dokończyć parę rzeczy?
Pewnie.
Zdążysz przed wieczorem?
Tak.
Cholera.
Ta suka jest po drugiej stronie.
Idzie.
Jeśli tego nie zrobisz, sama to zrobię.
Przepraszam...
Nie powstrzymasz tego.
Co jest, do chuja?
Spierdalajmy stąd!
- Nie potrzymasz już tego. - Ale mogę powstrzymać ciebie!
Idziemy!
Mam cię.
Wszystko będzie dobrze. Nie przejmuj się.
Substancja klejąca na listwie? Wszystko łatwopalne.
To niebezpieczne, zwłaszcza gdy ulatnia się gaz.
Po strzałach w domu Alejandra, takie coś się u niej?
Nie rób jaj.
Czyjaś matka odwala Brudnego Harry'ego?
Wybuchająca kuchenka. Dom pułapka.
Jutro wychodzi ze szpitala. Wezwiemy ją i przyciśniemy.
Później pójdziemy z tym do szefostwa.
Jesteś moim partnerem od dawna.
Ale jeśli pójdziesz do szefostwa, to sam.
Dobra robota.
Nawet bardzo dobra.
Nim zjemy to wspaniałe ciasto, które upiekła Patrice,
spójrzmy, ile uzbierałyśmy rzeczy dla Lily.
Nie powinnyście tego robić.
Pomyślałyśmy, że podniesie cię to na duchu.
Ubrania i cokolwiek będzie ci potrzebne.
Dziękuję.
Chyba jest z nami ktoś nowy.
Nie chciałem przerywać.
Może zrobimy sobie przerwę?
Widziałem niektóre z tych rzeczy w poprzednim pokoju pani syna.
Tak.
Justin wygrał konkurs artystyczny, a dziewczyny chciały to zobaczyć,
więc zabrałam to z sobą.
Całe szczęście, że nie spłonął.
Nie, bo wcze...
Musi iść pani ze mną.
Odpowiedziałam już na wszystkie pytania.
Musimy wyjaśnić kilka rzeczy.
Wie pani, o czym mówię. Pożar, strzelaniny...
Ludzie, którzy ginęli...
Przykro mi, ale muszę.
Nic poza tym?
Jest pan pewien?
Muszę to zrobić.
Kogo próbuje pan przekonać?
Jeśli nie pójdzie pani ze mną, zabiorę Bena, a potem Justina.
Pani wybór.
Wie pan, że nie mieli z tym nic wspólnego.
Pójdę.
Poniosę konsekwencje.
O co chodzi?
W porządku, Mae. Muszę z nim iść.
Jeśli chce pan z nią porozmawiać o pożarze i strzałach,
to musi pan coś wiedzieć.
- Patrice, pozwól mi z nim iść. - Lila mieszka obok mnie.
Przeszła bardzo trudne chwile.
Nie wiem, czy pana to interesuje, ale wpadam do niej czasami.
Jeśli chodzi o tamtą noc, byłam wtedy z nią.
- Ja też z nią wtedy byłam. - Ja również.
- Byłyśmy z nią. - Nie!
Byłyśmy w ubiegłym tygodniu na obiedzie...
- Nie róbcie tego! - Lila, przestań.
- Nie pozwolę wam na to. - Lila, musimy to zrobić.
Sala pełna zrozpaczonych matek.
Dobre alibi.
Będę za wami tęsknić. Dalej, wsiadaj.
- Uważaj na nogę. - Dobrze.
- Zobaczymy się niebawem? - Tylko daj znać, gdzie was poniosło.
W porządku.
Cieszę się, że myślisz o odwiedzinach.
Myślałem nad wieloma sprawami.
Ja też, od dawna.
- A o tobie jeszcze dłużej. - Czuję to samo.
Ale...
Wyjeżdżasz, a dopiero co...
Nie mam żadnych mądrych słów, a chciałabym je mieć.
Wiem tylko, że sobie poradzisz. Mam nadzieję, że w to wierzysz.
Będę sprawdzać twoją pocztę.
Wszystko w porządku?
Nie, ale niebawem będzie. Mam przecież ciebie.
Mój chłopak zwie się Billy. Pochodzi z miasta Philly.
Wisienkę ma na nosie, paluchów dwa i osiem.
Tak kręci dalej to się!
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.