SERIAL NETFLIX
REBEKA: JESTEM W KLUBIE.
Rebe jest w klubie.
Idealnie. Im mniej ludzi, tym łatwiej nam uwierzą.
Skoro Benjamín mówi, że policja depcze mu po piętach, nie wtrącajmy się.
- Siedźmy cicho. - Benjamín go nie zabił.
Albo on, albo Guzmán. Wolisz, żeby zamknęli Guzmána?
Oczywiście, że nie.
Twój wybór.
Można też zrzucić winę na Phillipe’a. Dostanie dwa w cenie jednego. Gwałt i to.
- Jego i tak wypuszczą. - Przymknij się.
Samu, kto pójdzie na dno?
POLICJA – ZAKAZ WSTĘPU
Między nami nic nie było.
- Możemy porozmawiać? - Nie.
Ale…
Ja naprawdę…
Masz się do mnie więcej nie zbliżać.
Jasne?
Co wy tu robicie?
Powiedz porucznikowi, że zabieram ich wszystkich do klubu.
AUKCJA CHARYTATYWNA
Teraz każdy idzie w swoją stronę.
- Proszę zostać z resztą. - Tak.
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Czemu jesteś mokra?
Mogą państwo wracać do domu.
Wszystko gra?
Tak.
A jeśli go zabił?
Tata mordercą?
Armando omal nie zabił Ari. A po tym, co mi zrobił…
Serio, Mencía?
- Znudziły ci się dobre relacje z tatą? - Nie.
Jesteśmy rodziną.
Musimy się nawzajem wspierać.
Więc nie powinniśmy się też zdradzać.
O co ci chodzi?
Luz. Też nie sądzę, że tata to zrobił.
Poza tym jesteśmy tą samą gównianą rodziną.
O co mu chodzi?
Ari.
Pogadamy?
Słuchaj,
nie.
Hej.
Co słychać, mistrzu?
- Mogę usiąść? - Jasne. Siadaj.
Na pewno?
Jeśli chcesz, możemy o wszystkim pogadać.
Jak przyjaciele.
To głupie, że tak płaczę.
Spokojnie. Wyrzuć to z siebie.
Nie chciałem cię zranić.
Chcę, żebyś to wiedział.
O tym pogadamy kiedy indziej.
Teraz powiedz, co się stało.
Chodzi o Ari, prawda?
Chodź, położymy się na trawie.
Gdy ojciec zmienia klub i wyjeżdżamy, tracę ludzi, na których mi zależy.
Ale ciebie i Ari straciłem, chociaż nie wyjechałem.
Przestań, jestem przy tobie.
Po co mam kogoś szukać,
skoro w przyszłym tygodniu mogę być w Dubaju
albo Bóg wie gdzie?
Tak.
U mnie jest odwrotnie.
Całe życie z całych sił staram się znaleźć coś wartościowego.
I nic.
Ale przynajmniej ich wszystkich przeleciałeś.
Nie rozumiem tego.
Ludzie nie są kompatybilni.
Każdy patrzy w inną stronę.
Weźmy na przykład nas.
Ja zakochałem się w tobie, a ty w mojej siostrze, która ma chłopaka.
A jeśli chodzi o Ari, to ona patrzy we wszystkie strony.
Czego szukasz?
W facecie?
Żeby mnie kochał tak, jak na to zasługuję. Tak, jak ja kochałbym jego.
Chcę być dla niego najważniejszy, tak jak on dla mnie.
Chcę dać całego siebie.
A ty czego szukasz w dziewczynie?
Tego, co mamy ty i ja.
Więzi.
Tego, żeby pogadać o wszystkim albo pomilczeć.
Spokoju.
Intymności.
Może zerwiemy się z lekcji?
Spędzimy trochę czasu razem?
Zgoda.
Chodźmy.
Bądź odrobinę bardziej dyskretna.
Tylko odrobinę.
Jasne.
Nie masz życia i grzebiesz w naszych śmieciach?
Wiesz, dlaczego biorę? Bo mogę.
Dzięki temu jestem świadoma i silna.
Phillipe wie?
Chcesz go spytać? Serio chcesz poznać jego odpowiedź?
Nie chcę, żebyś go w to wciągnęła.
Urocze.
Nie martw się. Dobrze mu ze mną.
Bardzo dobrze.
Wiesz dlaczego?
Bo pokazuję mu najlepszą wersję siebie.
Zawsze.
Znaleźliśmy telefon w jeziorze.
Blisko miejsca odnalezienia zwłok.
Należał do Armanda de la Ossy.
Zaczynamy odzyskiwać dane, połączenia, wiadomości
i muszę poprosić o pański telefon.
Po co?
Żeby porównać dane z danymi De la Ossy.
Czemu się na mnie uwzięliście?
Tylko weryfikujemy dane.
Pańskie, szkoły, stowarzyszenia prowadzonego przez De la Ossę…
Nic nie zrobiłem.
Zatem powinien pan chętnie z nami współpracować.
Naturalnie.
Dziękuję.
Ma pa inne aparaty? Na przykład służbowy?
Nie, tylko ten.
Tato?
Spokojnie. Wszystko jest w porządku.
Mogę z nią porozmawiać na zewnątrz?
Proszę bardzo.
Co się dzieje?
Nic. Nie mam nic do ukrycia.
Nie przejmuj się. Niech sobie szukają.
Po lekcjach przyjdź z Samuelem.
Dlaczego z Samuelem?
Zrób to, o co proszę.
Idź na zajęcia.
Mencía, zostań.
Dlaczego?
Mogę zostać. Nie muszę iść na lekcję.
Chcę porozmawiać z nią.
Co tym razem?
Wesprzyj mnie.
Pomyliły ci się córki.
Ari zawsze mnie wspiera,
ale teraz potrzebuję czegoś,
czego nie może zrobić.
Okłamałem porucznika.
Mam drugi telefon w prawej kieszeni marynarki.
Weź go
i dobrze schowaj.
Wiesz, że to nie ja, prawda?
Kto pozwoli podejrzanemu o zabójstwo zarządzać firmą?
Albo kierować edukacją dzieci?
Człowieka można skazać na wiele sposobów. Nie tylko przez więzienie.
Samuelu, kiedyś powiedziałeś,
z zaskakującą pewnością, że Armando nigdy nie wróci.
Wiedziałeś, że nie żyje?
Chciałem cię pocieszyć.
Widziałem strach w oczach Ari.
Armando zginął w sylwestra.
Zaraz potem Guzmán wyjechał.
- Tato… - Nie.
Nie krytykuję go, tylko podziwiam.
Ale uważam, że ukrywanie sprawcy
z heroicznego gestu zmieniło się
w niesprawiedliwość.
Samuelu, czy Guzmán to zrobił?
Nic nie wiem.
Przepraszam. Muszę wracać do pracy.
Pytam poważnie. Jak to się robi?
Jak poznaje się przyzwoitych facetów?
Ja chodzę do hotelowych barów i luksusowych siłowni.
I uprawiam sporty ekstremalne.
Co?
Kochana, używam Tindera, jak wszyscy.
To twoje zadanie na terapię.
Nie jesteś moją terapeutką.
Więc jako przyjaciółka mówię ci:
„Idź dalej. Rozwijaj się. Bądź wolna”.
Dobra, ale mam to zrobić przez Tindera?
Spotykać się z przypadkowymi facetami?
Możesz pogadać, zobaczyć, dokąd to prowadzi.
Jak się nie uda, wywołaj konkretną osobę.
Mam wywołać faceta? W jaki sposób?
Myśl o nim i o piosence, która ci się z nim kojarzy.
Puść tę piosenkę i on się pojawi.
Jak to?
Nie ma to naukowych podstaw.
Ale zaufaj mi. To życie, energia,
teoria przyciągania.
Nie pytaj jak, ale to działa. Idę.
Jeśli wypiję więcej, zacznę wychwalać ayahuaskę.
Dobra.
Zapłacisz?
- Tak. - Dzięki.
- Do zobaczenia. - Pa.
Omar! Chcę zapłacić.
- Rachunek? - Tak.
Zapytam Omara.
Cześć.
- Co tutaj robisz? - Cześć.
Felipe!
- Mogę? - Jasne. Znacie się?
- Tak. - Tak.
Tak, znamy się.
Nie wierzę.
Miło cię widzieć.
- Cześć. - Co tutaj robisz?
Odbieram jedzenie ofiarowane przez klub.
Jasne.
Znasz mnie. Ja i moje akcje… Nic się nie zmieniło.
- Co u ciebie? - Świetnie.
- Ładnie wyglądasz. - Daj spokój.
Może się czegoś napijesz?
Zgoda.
- Zostajemy tu? - Tak.
Mam stąd miłe wspomnienia.
- Ja też. - Tak?
Zaczekasz, aż załaduję furgonetkę?
- Mam tam milion pudeł. - Jasne, że zaczekam.
- Zimno, prawda? - Trochę.
Co robicie? Nie powinniście być w szkole?
Pijemy piwo, odpoczywamy.
Piwo o tej porze?
Przyłącz się do nas albo nas zostaw.
Dobra.
Możecie pić,
ale pod moim nadzorem.
Nie mam nic przeciwko gejom.
Jesteś idiotą!
Niech mówi.
Co?
Śmiało. Nie masz nic przeciwko gejom, ale…
Nie ma „ale”.
Żadnego „ale”.
Tylko nie rozumiem,
jak facet może podniecać cię bardziej niż kobieta.
Kobiety są jak podarki z nieba.
A faceci są z piekła, co jest znacznie fajniejsze.
Przyniosę lód.
Lepiej na chwilę się stąd ulotnię.
- Co jest? - Jesteś fiutem.
- Co? - Idź i przeproś.
Dlaczego?
Jazda.
Dobra.
Daj. Ja to zrobię.
Patrick.
Przepraszam za te uwagi.
Byłem kretynem.
Słuchaj,
zwisa mi to, co pieprzenie heteryków.
Ale boli, że potraktowałeś mnie jak śmiecia.
To była pomyłka.
Potraktowanie mnie jak śmiecia czy pocałowanie mnie?
Jedno i drugie?
- Jedno i drugie. - Tak.
Słuchaj, zrobimy tak.
Za każde twoje kłamstwo
zbliżę się do ciebie o dwa kroki.
Aż staniemy twarzą w twarz. Odważysz się wtedy skłamać?
Powiedz prawdę,
a odejdę, tak jak chcesz.
- Nie kręcą mnie gierki dzieciaków. - Więc się z nimi nie zabawiaj.
Powiedziałem, że przepraszam. Teraz każdy pójdzie w swoją stronę.
Prawda?
- Każdy pójdzie w swoją stronę. - Właśnie.
Nie chcesz, żebym poszedł.
Nie jestem gejem.
Bi.
Ani bi, ani tri.
Jestem piłkarzem.
Mimo że się bardzo staracie,
piłkarz to nie jest orientacja seksualna.
Słuchaj, Patrick…
Wolę nie wiązać się z kimś z kręgu mojego syna.
Ktoś taki jak ja nie może sobie na to pozwolić.
Rozumiem doskonale.
Wystarczyło być ze mną szczerym.
Wszystko gra.
Naprawdę.
Zapomnimy o tym, jakby nic się nie stało.
Zaczekaj.
Chodź tu.
Po co?
Nie każ mi kłamać.
Co z tym lodem?
Lód, Cruz.
Roztopił się?
Przyjdź do mnie wieczorem.
Cayetana!
Wystraszyłeś mnie.
- Czy ja śmierdzę? - Co?
Trzeba było wrócić do domu.
- Rzeczywiście. - Serio?
Żartuję.
Piwo?
Tak.
Z przyjemnością.
Dwa razy mahous, proszę.
Jak poszło?
Na pewno spotkamy ludzi z naszej klasy.
To trochę za dużo, prawda?
Milion pudeł, tak?
Pójdę się przywitać.
Coś takiego!
- Co słychać? - Cześć.
Patrz, kto przyszedł. Co u ciebie?
- Felipe. Jak ty, ale po hiszpańsku. - Miło mi.
Jak ja, ale nie w kwestii stylu.
- Phillipe. - Rany, świetny żart!
Jest w pracy. Wiesz, co to praca?
Chciałem się tylko przywitać.
Wszystko się świetnie układa.
Ty i Felipe, ja i Isadora.
- Poznaj moją dziewczynę. - Cześć.
- Co u ciebie? - Super.
Jesteście do siebie bardzo podobni.
Dobrana para.
Moglibyśmy w czwórkę zjeść kolację.
Co?
Podwójna randka.
My nie jesteśmy parą.
Nie, ale może być fajnie. Zapraszasz?
Pewnie!
Myślałem, że nie macie ze sobą kontaktu.
Mamy, jak widzisz.
Poznałem go w organizacji pozarządowej. Pracuje tam.
Z głodującymi czarnymi dziećmi umierającymi na AIDS?
To żart?
Nie, to ona w pełnej krasie.
Nie bądź wredna. Trochę przesadzam.
Słuchaj.
Też mam znajomych, którzy latem ratują wieloryby.
Ja uważam, że świat i tak schodzi na psy, ale skoro was to kręci…
Nie robię tego, bo mnie to kręci.
Więc dlaczego? Zaczekaj!
To twoja pasja.
Jesteś tak pełny pasji, że widać ją na kilometr.
Nie wyobrażasz sobie jak.
Chciałabym sobie to wyobrazić, ale nie mogę.
Dla mnie pasja to co innego. Prawda?
Patrz, jaki jest ze mną szczęśliwy.
- Na pewno ma ubaw. - Ubaw ma twój. Mój jest szczęśliwy.
Czy bogate dzieciaki zawsze się tak zachowują?
Bogate dzieciaki?
Arystokracja. Bogaty to jest kelner.
Halo?
Nie widzę go.
Idę do toalety. Zamówisz mi drinka?
Zaraz wracam.
- Dziewczyna jest na fali. - Tak.
Gdy wróci, zmieni się w tsunami.
ARI: WRACAJ DO DOMU. TATA NAS POTRZEBUJE.
PORADZI SOBIE. NIE ZROBIŁ NIC TAKIEGO, TYLKO DAŁ MI W PYSK.
Który film wybrałeś?
Co to jest?
Poczułem ochotę.
Naprawdę w ogóle cię to nie podnieca?
- Będziesz zachowywał się jak twój ojciec? - Nie, co ty.
Pytam tylko,
bo chcę wiedzieć, co cię kręci.
Po co?
Żeby wiedzieć.
Jasne.
Pewnie, że mnie to kręci. Jak mogłoby nie kręcić?
Ale on podnieca mnie bardziej.
A byłoby jeszcze lepiej, gdyby było ich dwóch.
Cholera.
Mnie to zajebiście podnieca.
Mnie podnieca to, jak ciebie to kręci.
Ty i twoje dwuznaczne gierki.
Nie bawię się w gierki.
- Nie? - Nie.
Chcesz powiedzieć, że to, jak tu siedzimy,
cię podnieca?
No jasne.
Dlaczego?
Jesteś sexy.
Świetnie się przy tobie czuję
i to mnie bardzo podnieca.
Czemu nie spróbujesz?
Bo zrobiłbym to z tobą.
Nie chcę cię skrzywdzić, tak jak twoja siostra mnie.
Kurwa, nie wiem.
Przestań mi mącić w głowie.
Ja tylko…
Iván. Możemy się przyjaźnić, jeśli chcesz.
Ale nie rób mi tego.
- Ale ja… Dokąd idziesz? - Do pokoju gościnnego.
Patrick!
Przestań! Mówię serio.
Śpij tu ze mną.
Oszalałeś?
Przyniosłeś mi drinka? Dzięki, skarbie.
Lubię tego chłopaka.
Cześć.
Co taka cisza? Co się stało?
To czerwone wino jest fantastyczne. Szczególnie dzisiaj.
Nie pijecie?
Skarbie! Poproszę cztery margarity.
Niektórzy z nas idą jutro do pracy.
Pozwól, że ci coś wyjaśnię. Życie to praca.
Od pierwszego drinka rano do ostatniego wieczorem. I to praca przymusowa.
Dlatego trzeba życie wyciskać na maksa.
Są drinki. Tutaj!
Super.
Bardzo przepraszam. Przyniosę coś, żeby mogła pani się wytrzeć.
Biegiem. Nie chcę cię tu widzieć.
- Wszyscy się gapią! - Isadora, chodźmy to wytrzeć.
Nie ma takiej potrzeby. Nic nie widać, prawda?
Wyglądasz idealnie.
Pójdziesz ze mną? Muszę się przewietrzyć.
Zaraz wracamy.
Zostawię to tutaj.
Jaki piękny księżyc w pełni!
Chodź i zobacz. Uwielbiam…
Cholera jasna!
- Nic ci nie jest? - Stop.
O co chodzi? Jest na haju?
Nie, za dużo wypiła.
Idź, zaraz przyjdziemy.
Czego chcesz?
Powinnaś mu powiedzieć o swoim problemie.
Nie mam problemu.
A ja zawsze marzyłam o szorowaniu podłóg.
Nie…
Co za wstyd.
Chodź. Zabiorę cię do domu.
Wychodzimy.
Nie czuje się najlepiej. Odprowadzę ją do domu.
- Odwieźć cię? - Nie.
Kiepska dzisiaj ze mnie towarzyszka.
Chodźmy.
Naprawdę wychodzisz?
Bardzo mi przykro.
Nie mogę jej tak zostawić.
Zadzwoń do mnie, umówimy się.
- Chcesz? - Tak.
- Zadzwonię. - Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Isadora, chodźmy.
Cześć, chłopaki. Miłej kolacji.
Odpocznij.
- Pa. - Cześć.
CRUZ: IVÁN POSZEDŁ SPAĆ? CZEKAM NA CIEBIE.
Kurwa.
Proszę…
Nie mogę spać.
Zacznij liczyć owce.
Tylko że nie mogę
przestać o tym myśleć.
I z powodu uprzedzeń lub strachu
czy czegoś innego
może ominąć mnie coś niesamowitego
z kimś niesamowitym,
kto sprawia, że czuję się niesamowicie.
Zaraz się naprawdę wkurzę.
Po raz ostatni, Iván, przestań.
Nie.
Nie chcę przestać.
Przepraszam.
- Co robisz? - Przepraszam. Stresuję się.
Spokojnie.
- Dobrze. - Spokojnie.
Cholera.
Wszystko jest w porządku.
Ja to zrobię.
Dobrze.
Dobrze?
Bardzo dobrze.
Mam spróbować?
Jeśli chcesz.
A ty chcesz?
A jak myślisz?
Jasne.
Iván.
- Co? - Uważaj na zęby.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
- Robić tak dalej? - Tak.
- Przestań. - Przepraszam.
- W porządku. - Tak?
Chcę, żeby ci było dobrze.
- Jest mi dobrze. - Tak?
Odwróć się.
Co? Nie.
- Tego nie, Patrick. - Iván.
- Nie jestem gotowy. - Nie zrobię tego.
Nie zrobię tego. Odwróć się.
Odwróć się.
- Łaskocze? - Trochę, ale to przyjemne.
- Podoba ci się? - Tak.
Możesz mi to zrobić, jeśli chcesz.
Tak?
Dobrze.
Co robisz?
Zamierzasz pływać w tym stanie?
Kochana, brak ci doświadczenia.
W wodzie znikają wszystkie smutki.
To takie normalne, że mieszkasz w luksusowym hotelu.
Jestem cesarzową Ibizy.
Na mniej mnie nie stać.
Idę.
Cześć.
Isadora…
Wyjdź, bo się utopisz.
Isadora?
No bez jaj.
To w ogóle nie było śmieszne.
Kończymy już.
Dobra. Cześć.
Isadora, błagam…
Budź się.
Przestań. Nie poszłaś?
Nie, nie poszłam.
Nikt nie powinien mieszkać w hotelu.
Spędziłam tak całe życie.
W hotelach moich rodziców
lub tam, gdzie akurat mnie zostawili, gdy sami rozbijali się po świecie.
Potem odkryłam życie nocne.
Ludzi, imprezy.
Prochy.
Uzależniłam się.
Wciągnął mnie ten pęd i…
Sama nie wiem.
Nagle nie byłam już sama.
Na pewno chcesz to opowiadać właśnie mnie?
Siedź cicho i ciesz się, że mnie taką widzisz.
Teraz poznałam Phillipe’a.
Bardzo mi się podoba.
Lubię go.
To ktoś, dla kogo…
Nie wiem…
Dla niego mogę doznać olśnienia i rzucić to całe gówno.
Ale on myśli o tobie.
Wiesz o tym.
Dopóki jesteś na horyzoncie, nie mam szans.
Dlatego wszystko to, co znalazłaś, pozostanie częścią mojej diety.
Więc to moja wina, że jesteś uzależniona?
Łatwiej cię obwinić niż to rzucić.
Mam cię dosyć, Cayetana.
Mówiłaś, że jesteś samotna, a teraz mówisz, że masz mnie dość?
Może jesteś sama, bo odpychasz innych.
Nie wiem.
Phillipe…
Może wybrałaś go, bo w głębi duszy wiesz, że nie możesz go mieć.
Tandetna terapia na Argentyńczyków nie działa.
Znasz drogę do drzwi.
Też kiedyś myślałam,
że nie zasługuję na miłość.
Można się z tego wyleczyć, jak z prochów.
Ranny ptaszek z ciebie.
- Hej. - Rany.
Rano się bardzo śpieszyłeś.
Tak. Poszedłem do domu wziąć prysznic i się przebrać.
Co tu robisz?
Twój ojciec chce mi podziękować za darowiznę na aukcję.
Pokażesz mi, gdzie ma gabinet?
Tak.
Chodź.
Czekałem na ciebie.
Czekałem.
Tak.
Zasnąłem.
O co chodzi?
Słucham?
O co chodzi?
Nie jestem gotowy na coś takiego.
Mam dość kłopotów, a ty…
Nie możesz sobie na to pozwolić.
Lepiej to odpuśćmy, dobra?
Tu jest gabinet mojego ojca.
Proszę się odsunąć.
Proszę wybaczyć. Mamy nakaz przeszukania pańskiego gabinetu.
Znowu?
Nie wiem, czego szukacie.
- Proszę się odsunąć. - Jak długo jeszcze…
Proszę mnie nie dotykać. Poradzę sobie.
Nie do wiary.
Nazista tonie, moi drodzy.
ZŁAPIĄ NAS OBOJE PRZEZ NASZE KOMÓRKI.
Ari.
WYBACZ, ŻE BYŁAM TAKA NERWOWA. NIE CHODZI O CIEBIE, TYLKO O TO WSZYSTKO.
NIE, TY MI WYBACZ. SYTUACJA MNIE PRZERASTA.
PEWNIE TRUDNO POWIEDZIEĆ NA GŁOS, CO SIĘ STAŁO Z ARMANDEM…
NIE MUSISZ. NAPISZ MI TUTAJ.
CO JEST MIĘDZY TOBĄ A IVÁNEM?
O co ci chodzi?
Tak jak napisałaś. Czasem trudno powiedzieć coś na głos.
Byłem na miejscu Ivána.
Znam to zachowanie.
Ty odpowiesz mi, ja tobie.
Twoja odpowiedź zależy od mojej?
Więc coś między wami jest.
Nie.
Chodzi o Patricka. Ja stoję pośrodku.
Nic nie wiem na temat Armanda.
Masz chwilę?
Co tu robisz? Trenujesz olimpijski rzut telefonem?
Powinnam była trafić twoją namolną dziewczynę w głowę, bo zasłużyła.
Chyba przyszłaś w dobrych zamiarach.
Przepraszam.
Jestem załamana.
Mam dwa wyjścia, nie wiem, które wybrać.
Pomyślałam, że ty…
dasz mi najlepszą radę.
Może i masz rację.
Znam niezawodną metodę.
Rzucasz monetą. Orzeł – wybierasz jedno, reszka – drugie.
Mam donieść na ojca czy nie?
O co ci chodzi?
Myślę, że to on.
To na zabił Armanda.
Dzieje się coś dziwnego.
Nie, Mencía.
- Nie myśl tak o nim. - Ty myślisz.
Ale to nie mój ojciec.
Pewnie sądzisz, że odtrącając ojca, pokażesz, że jesteś silna, ale to nie tak.
Bądź dzielna i trzymaj z rodziną, mimo że wydaje ci się bagnem.
Moja matka zrobiła wiele rzeczy, które mnie wkurzyły.
Ale to przecież moja matka.
A on jest twoim ojcem.
I co potem?
Mam milczeć?
Tak.
Dobrze.
Dzięki.
Nie martwisz się o Mencíę?
Wszyscy musimy chronić własne tyłki.
Mencía uratuje ojca, my uratujemy siebie.
Policja ciągle się tutaj kręci.
Może dziś aresztują Benjamína.
A skoro nie zrobił nic złego,
to go wypuszczą.
Właśnie tak.
Tak.
Tego szukasz?
Nie wiem…
co bym zrobił, gdyby ktoś skrzywdził moje dziecko.
I doskonale rozumiem, że chcesz pomóc ojcu.
Ale w tej chwili
pomożesz mu, jeśli wszystko mi opowiesz.
Mencía.
Pomóż nam zrozumieć swojego ojca.
- Poruczniku! Musimy porozmawiać. - Nie teraz.
Ja go zabiłem.
Zabiłem De la Ossę.
Wydaj Guzmána i to zakończ.
On tego nie zrobił!
Ja też nie.
Oczywiście…
jest też trzecie wyjście.
Twoją sprawą zajmą się moi najlepsi adwokaci.
Wyciągniemy cię jak najszybciej.
I masz moje słowo,
że od tej chwili już nigdy
nie będziesz musiał się martwić
o swoją przyszłość, o pieniądze, o cokolwiek.
Jeśli mi pomożesz, będzie ci znacznie łatwiej.
Ilu znasz 18-latków ustawionych do końca życia?
Mógłbyś zamieszkać z nami.
Staniesz się częścią rodziny.
Rebe.
Nie tu.
- Spokojnie. - Co on zrobił?
To jego gówniane poczucie honoru? Chce ratować nazistę? Guzmána?
Może zrobił to też dla ciebie.
Napisy: Przemysław Rak