S A M U R A J
Nie ma większej samotności niż samotność Samuraja, chyba że tygrysa w dżungli... być może... Bushido (Księga Samuraja)
Sobota, 4 kwietnia, 6:00 wieczorem...
Jef?
Przyjdę dzisiaj około 19:15 i zostanę do drugiej.
Nie da rady. Dzwonił Wiener, mówił że wróci o drugiej.
W takim razie zostanę do 1:45.
Uwielbiam kiedy przychodzisz, ponieważ mnie potrzebujesz.
Zaczynaj.
- Długo tu będziesz? - Mamy pokój na całą noc.
Rozdawaj za mnie od drugiej.
Przynieś forsę na wypadek przegranej.
Ja nigdy nie przegrywam. Zupełnie nigdy.
- Kim pan jest? - Nie ważne.
Czego pan chce.
Zabić cię.
Alarm generalny!
Zgarniajcie i legitymujcie całą noc.
Zabójca jest podobno wysoki, nosi kapelusz i płaszcz.
Chcę co najmniej 20 podejrzanych z każdego rejonu.
I co, że będzie 400 osób? Mamy 10 milionów mieszkańców.
Zbierajcie się, albo będzie za późno.
Policja! Otwierać!
Kontrola dokumentów. Proszę o papiery, panowie.
Dokumenty, proszę.
- Od dawna pan tu jest? - Od siódmej.
Dokumenty, proszę. A pan?
Od 9:00 albo 9:15.
- Jak pan zarabia na życie? - Mam rentę po ranach wojennych.
Pańskie dokumenty.
- Kiedy pan tu przyszedł? - 2:00, 2:15.
Pójdzie pan z nami, to rutynowa kontrola.
Powie pan z czego się utrzymuje i wypuścimy pana.
Cisza!
Damolini, Ange Séraphin, lat 41.
Zgarnięty w barze, na rogu Saint-Dominique.
Posiadanie broni.
Zdjąć okulary.
Chce pan złożyć zeznania?
Ja? Nie będe składać żadnych zeznań.
Miał pan pistolet. Co pan z nim robił?
Następny.
Tutaj.
Garcia, Juan, lat 47, i Delbarre, Jeanne, lat 51.
Zgarnięci z ulicy.
Uzbrojony.
Zdjąć kapelusz.
- Pan nie jest żonaty? - Nie.
- Mieszka pan z kimś? - Tak.
Co z tą bronią?
Nocą, paryskie ulice nie są bezpieczne.
Muszę się czymś bronić.
Spójrzmy w akta.
1945: skazany na sześć miesięcy za stręczenie nieletnich.
1950: rok za przemyt narkotyków.
1952: próba włamania. 1955: skazany za sutenerstwo.
1958: próba morderstwa.
1960: nieumyślne spowodowanie śmierci, niewystarczające dowody.
Więc?
Następny.
Costello, Jef, lat 30.
Brak kartoteki, pasuje do opisu.
Brak broni.
Nosił kapelusz.
Proszę włożyć kapelusz.
To był inny kapelusz.
Tamten był ciemniejszy.
Nie, był jaśniejszy.
Wydaje mi się, że miał wąsy.
Dlaczego pan się ogolił, Costello?
Nigdy nie nosiłem wąsów.
To chyba nie był on.
Nie, na pewno.
Przepraszam, myślę że to on.
Pamiętam dokładnie, jak wyglądał.
A pan?
Oczywiście, to może być on.
- Gdzie pan był od 24:00 do 2:00. - U narzeczonej.
Poda pan nazwisko, adres i telefon?
- To konieczne? - Inaczej pana zatrzymany.
Jane Lagrange, aleja l'Amiral Bruix 11.
- A telefon? - Mac-Mahon 91-73.
Panna Lagrange.
Tylko ta pani.
Czy poza panem, który panią tu przywiózł,
miała pani dzisiaj wieczorem jakichś gości?
Nie obchodzi nas pani życie prywatne. Może się pani zabawiać z kim chce.
To pani prawo.
Chcę tylko wiedzieć czy zanim pojawił się pan Wiener
miała pani innych gości?
Tak.
Do której? Kogo?
Do 1:45. Mężczyznę.
Tak mi się wydaje. W wieku pana Wienera?
Nie, młodszego.
Gdzieś koło trzydziestki?
Tak, koło trzydziestki.
W jakim czasie?
Od 7:00 lub 7:15 do 1:45.
Na pewno to była 1:45?
Kazałam mu wyjść. Spodziewałam się Wienera o drugiej.
Rozumiem.
A teraz dla potwierdzenia.
Nazwisko trzydziestolatka?
- Muszę powiedzieć? - Tak.
Jef Costello.
Proszę chwilę poczekać.
- Nie wspominał czy znał ofiarę? - Nie.
- Dlaczego pan nie powiedział? - Bo to nieprawda.
Musi pan to udowodnić.
To pan musi udowodnić, że jest przeciwnie.
To, czemu nie może pan zaprzeczać, a przynajmniej nie za długo,
to pańskie regularne wizyty w tamtym miejscu.
Nigdy tam nie byłem.
Czego pan chce,
żeby Costello przyznał się do czegoś, czego nie zrobił?
Jest pan optymistą.
Za chwilę zmienisz melodię.
Przyprowadź tu Wienera.
Panie Wiener, był pan o 2:00 lub 2:15 u panny Lagrange?
Zgadza się.
Proszę się zastanowić zanim pan odpowie.
Kiedy pan się zjawił, miał pan uczucie,
że ktoś właśnie wyszedł?
Proszę wybaczyć szczerość...
czy czuł pan, że pana miejsce było jeszcze ciepłe?
- Przepraszam? - Proszę odpowiedzieć.
Nie jestem spostrzegawczy.
Szkoda, dla każdego.
Ale coś pamiętam.
Kiedy wszedłem do budynku,
ktoś włączył światło.
Zauważyłem człowieka, który mnie minął i wyszedł.
Teraz, kiedy o tym myślę,
nie był zbyt daleko od jej drzwi i mógł właśnie wyjść.
Rozpoznałby go pan?
Nie sadzę.
Zrobimy eksperyment.
Panowie, płaszcze i kapelusze.
Ustawcie się w trzech rzędach.
Proszę ze mną.
Niech pan stanie tutaj.
Zamieńcie się płaszczami.
A pan kapeluszem.
Proszę ze mną.
Poznaje pan człowieka, którego minął w korytarzu panny Lagrange?
Poznaje pan kogoś?
Mam złożony obraz mężczyzny, którego minąłem.
Ten płaszcz.
Ten kapelusz.
Albo ten.
Z wyglądem tego pana.
Co by z tego wynikło, gdyby był pan spostrzegawczy?
Proszę ze mną.
Koniec.
Przepraszam państwa.
Nie zawsze naszą pracę da się pogodzić z uprzejmością.
Skończyliście ze mną? Mogę już iść?
Oczywiście.
Uwielbiam sposób w jaki pozbawiacie mnie prywatności.
Interesuje mnie przestępstwo.
Nie mogę przebierać w środkach.
Czas jest cenny.
Ja też mogę iść?
Oczywiście.
Zaprowadź panią do wyjścia.
Chcę państwu jeszcze raz pokazać Costello.
Proszę o jednoznaczne opinie.
Żadnych może ani możliwe.
"Tak, to on" lub "Nie, to nie on". Jasne?
Wprowadzić.
Poznaje pan tego człowieka?
Widział go pan wchodzącego do biura na zapleczu?
- Tak lub nie. - Nie. Zdecydowanie nie.
Dziękuję. Proszę poczekać w moim biurze.
Teraz pan.
Ciągle pan twierdzi, że tego mężczyznę widział na zapleczu?
Mogę odpowiedzieć, absolutnie.
Tak albo nie.
Tak, to był on.
Proszę poczekać w moim biurze.
Poznaje pan tego człowieka?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Proszę poczekać w moim biurze.
To samo pytanie.
Nie jestem pewien. Nie widziałem go zbyt długo.
Proszę poczekać w moim biurze.
Proszę pani?
Nie wiem. Nie jestem pewna.
Nie mogę odpowiedzieć kategorycznie.
Dziękuję. Proszę poczekać w moim biurze.
Tylko pani dobrze widziała człowieka, który zabił Martey'a.
Mogę go zatrzymać i próbować obalić jego alibi,
jeśli choć jeden świadek formalnie go rozpozna.
Lub mogę go puścić, to zależy od pani odpowiedzi.
I to będzie koniec sprawy.
Nie mam żadnych wątpliwości. To na pewno nie był on.
Dziękuję pani.
Tyle mogłam zrobić.
Dziękuję pani.
Panowie, to wszystko.
Niedziela, kwadrans do 6:00 rano...
Mogę już iść?
Niestety.
- Ilu podejrzanych zostało? - Dziewięciu.
Sprawdźcie wszystkich.
Miły sposób na spędzenie niedzieli.
Co pan myśli o Costello?
Nigdy nic nie myślę.
Ulica Lorda Byrona 1.
Wszedł na Lorda Byrona 1.
Przejadę przez ul. Waszyngtona i Pola Elizejskie
i wrócę, aby zobaczyć czy się pojawi.
Uważaj! Na ul. Lorda Byron 1 jest podwójny wylot.
Wyjście na Pola Elizejskie jest w 116 bis.
Jadę tam.
Zostań i melduj.
Zaparkuje w alei.
Wchodzi do metra.
Idź za nim. Spróbuj.
Jedzie w stronę Vincennes. Co robić?
To co zwykle. Wracaj.
- Zrobione. - Wiem.
- Aresztowali cię w nocy. - To bez znaczenia.
Dobrze. Umowa to umowa.
Nie możemy go tak zostawić.
Zgarnęli go i trzymali kilka godzin.
Jego wypuszczenie niczego jeszcze nie dowodzi.
Ciągle może być podejrzany.
Nie sadzę.
Stworzył sobie perfekcyjne alibi.
Mogą je obalić?
To niemożliwe. Składa się z dwóch części...
każda z innego źródła.
Rozumiem. On jest bardzo mocny.
Dlatego go użyliśmy.
I zrealizował kontrakt.
Zabił Martey'a bez zostawienia śladów.
To samotny wilk.
To ranny wilk, teraz będzie zostawiać ślady.
Trzeba się go szybko pozbyć.
Ponieważ policja nie znalazła sprawcy, więc pójdzie jego śladem.
Pomimo jego alibi, ciągle jest podejrzanym numer jeden.
My też pójdziemy jego tropem.
Tym razem ma ci się nie wymknąć.
Brak najmniejszego dowodu, ale coś tu śmierdzi.
Co?
Nie wiem.
To nie jest normalne.
Innych mogłem trzymać 48 godzin, ale nie jego.
- Jego alibi jest dobre. - Za bardzo.
Wiener jest absolutnie szczery.
Dziewczyna na pewno kłamie.
Musimy ją złamać, wtedy będzie mówiła.
A wtedy sędzia oskarży ją o fałszywe zeznania.
I nasz mały Jef Costello, będzie tu siedział.
Będzie się śmiać z nas.
Nie sadzę.
Widziałeś dużo facetów ze skutymi rękoma,
którzy przez 48 godzin nic nie powiedzieli?
Ja nie często.
Dostrój się do dziewczyny i nie zapomnij o nim.
Sobota, 10:00 wieczorem...
- Co dla pana? - Whisky.
Gdyby był pan facetem, którego szuka policja,
wyglądałoby, że zabójca zawsze wraca na miejsce zbrodni.
Mogę wsiąść?
Tak.
Dlaczego pani mnie nie rozpoznała?
Dlaczego zabił pan Martey'a?
Zapłacili mi.
Co on panu zrobił?
Nic.
Nie znałem go.
Spotkałem go pierwszy i ostatni raz 24 godziny temu.
Co z pana za człowiek?
Znałeś Martey'a i nie masz alibi.
Jechałem do Fontainebleau.
Nikt tego nie potwierdził. Ustalimy to.
Idziemy.
- Pozostali? - Nic.
- Szpicle chyba strajkują. - Tylko nie to!
- Jest coś. - Co?
Costello wyrzucił to, wychodząc z domu.
- Co jest w środku? - Zakrwawiona gaza. Jest ranny.
- Ciekawe. Wiesz, gdzie jest? - Oczywiście.
Nie miałem czasu sprawdzić kto chciał śmierci Martey'a.
Dlaczego to robisz?
Próbowali mnie zabić.
Aby tego uniknąć, muszę ich znaleźć pierwszy.
Blondyn, z którym miałem spotkanie...
nie dał mi czasu do namysłu.
Muszę znaleźć jego i szefa.
Musisz ich znać, dlatego cię wynajęli.
Nie, widziałem tylko pośrednika.
Wyjaśnieniem, dla którego mnie nie rozpoznałaś, może być to...
że lubisz gierki z policją...
lub to, że nie mogłaś mnie rozpoznać.
Aresztowany, stałem się zagrożeniem dla pośrednika,
a także dla kogoś, kto zlecił zabójstwo.
I co dalej?
Być może wiesz, gdzie on jest.
Jest 6:10. Zadzwoń do mnie za dwie godziny.
Poniedziałek, 7:00 rano...
- Jef? - Tak.
Oni są okropni.
Trudno ich powstrzymać.
W kwestii policji awans odgrywa ważną rolę.
W młodości byłem taki sam.
- To trochę jak przeznaczenie. - Dokładnie.
Przeglądamy i spadamy?
Nie lubię wymuszać zeznań... by dostać informację.
- To się okaże. - Jestem bardzo liberalny.
Jestem bardzo przywiązany do wolności osobistej.
Każdy może żyć, jak chce.
Wybierając ten sposób egzystencji nie wolno krzywdzić innych,
lub zakłócać porządku publicznego.
I nie powinien być traktowany jako atak na moralność.
- Mam rację? - Z pewnością.
Przyszedł pan, by to powiedzieć?
Aby powiedzieć to:
zeznała pani pod przysięgą, że Costello
był w domu podczas morderstwa.
Między 7:00, 7:15 wieczorem, a 1:45 rano.
- Zgadza się? - Tak.
Wyobraźmy sobie, że Costella nie było u pani przez te sześć godzin.
Byłoby to fałszywe świadectwo i pogarda dla sędziego.
Utrudnianie śledztwa prokuraturze i udział w morderstwie.
Oznacza to minimum pięć lat.
Pięć lat to długo, szczególnie w pani wieku.
Mówię pani to, dlatego że mam córkę.
Jest w pani wieku.
I jest mi przykro.
- No, no. - Tak, tak.
Robi pani błąd, nie wierząc mi.
Uważam panią za miłą dziewczynę.
Bardzo miłą.
Pokazała pani jedno na pewno, że jest pani odważna.
Nie wiele kobiet zrobiłoby tyle dla przyjaciela.
Przepraszam... dla chłopaka.
Jest pani bez zarzutu, ale on według pani wcale nie.
- Widziała go pani od tamtej pory? - Nie.
Tak myślałem.
Prostaczek.
- Wie pani, gdzie jest? - Nie.
- Chce pani wiedzieć gdzie? - Nie.
Powiem pani.
Jest z pianistką z nocnego klubu.
Nie wyszedł od drugiej w nocy.
Wygląda to na prawdziwą miłość.
To panią nie rusza?
Nie kocha go pani?
Nie.
No popatrz.
A już myślałem.
Myślałem, że trzeba być zakochanym, aby tak się narażać.
- A więc nie jest pan psychologiem. - Tak, to jest to.
Wyobrażałem sobie, że był kochankiem...
Jak to się mówi? A tak … kochankiem od serca.
A z drugiej strony dobry człowiek...
Wiener...
ten, który płaci rachunki.
Dziewczyny takie jak pani to niemal prostytutki.
Myślała pani o tym?
- Nie. - Powinna pani.
To może źle się skończyć.
Jeśli weźmie się za to obyczajówka.
Oni się nie patyczkują.
Musi pani być kryta. Gra słów niezamierzona.
Pan mnie będzie krył.
Lepiej niż to.
Pomogę pani.
Wyciągnę panią z tej sytuacji.
To pani zeznanie.
Proszę mi powiedzieć, bez świadków,
że nie było tu Costello tamtej nocy,
a ja je podrę.
Żadnego krzywoprzysięstwa. Nic.
I nie będzie dalszych zeznań.
A co z obyczajówką?
Ma pani moje słowo. Nic się nie stanie.
Wiem, że jest pani bystra.
Nakłania mnie pan do złożenia fałszywych zeznań,
i że nie będę miała kłopotów.
Jeśli dalej będę mówiła prawdę,
mogę spodziewać się kłopotów. Mam rację?
Niezupełnie.
Ponieważ nie jest prawdą to, co pani mówi,
tylko to, co mówię ja.
Pomimo użytego sposobu, by to zdobyć.
Więc?
To znaczy tak?
To znaczy nie.
Jak pani sobie życzy...
ale spotkamy się znowu.
Odłóż to. No już.
Popełniliśmy dwa błędy.
Po pierwsze, myśleliśmy, że twoje wyjście to policyjna pułapka.
Po drugie, myśleliśmy, że zdradziłeś.
Dlatego chciałem cię zabić.
Teraz możemy zacząć od nowa.
Tu są pieniądze, które należą ci się za Martey'a.
Masz gwarancję, że nie będzie żadnych problemów.
Pomyśl, jak się czuliśmy, kiedy cię aresztowali.
Znowu mamy coś dla ciebie.
Dwa miliony starych franków, tym razem płatne z góry.
Dla innej operacji.
Kolejny kontrakt.
Nic nie powiesz?
Nigdy z wycelowaną bronią.
To reguła?
Taki nawyk.
Wstawaj!
Odpowiesz na jedno pytanie, kto cię przysłał?
Nie mogę nic powiedzieć. Nie wolno mi.
Jesteś dobry, łącznie z próbą zabicia mnie.
Spójrz na mnie.
Proszę po raz drugi, więcej już nie powtórzę.
Kto? Nazwisko i adres.
Nie znasz go. On nie jest w naszej lidze.
Nie każ mi czekać.
- Olivier Rey. - Adres?
Bulwar de Montmorency 73.
Oto jak zostaje się bezrobotnym.
Opowiedz mi o nowym zleceniu.
Znalazł walkie-talkie. Będzie jeszcze bardziej ostrożny.
Jak tylko wyjdzie z domu, nie odpuszczaj go na krok.
Wydałem wszystkim dyspozycje.
Zna metro jak własną kieszeń. Śledzimy każdy jego krok.
Tym razem nie przerywać obserwacji.
Ty odpowiadasz za samochody.
Ty będziesz w metrze z 50 ludźmi i z 20 pomocnikami.
Każdy dostanie nadajnik.
Kiedy złapie kontakt z Costello, włącza go tak.
Tracący kontakt, włącza tak.
Następny kontakt robi to samo. I tak dalej.
Ja utrzymam łączność między powierzchnią a zespołem na dole.
Ruszać.
- Zgłasza się wóz 11. - Zgłasza się wóz 13.
- Zgłasza się wóz 41.
Kontakt nawiązany.
Straciła kontakt na Jourdain. Nawiązać kontakt za wszelką cenę.
Samochód na stację Place des Fętes, Botzaris, Pre Saint-Gervais.
Przyjąłem.
Wóz 167 na stację Botzaris. 16 na Place des Fętes.
39 na Pré Saint-Gervais. Bez odbioru.
Pomyliłem perony.
- Co się dzieje? - Szefie?
- Co? - Zgubiliśmy go.
- Jak? - Usadził pomocników.
Obstawiłem wszystkie wyjścia. Chyba jeszcze nie wyszedł.
- Wystarczy pomocników? - Ma być więcej.
Nie wszystkie wozy dojechały.
Miejmy nadzieję, że wybierze obstawione wyjście.
- A na peronach? - Nie, są czyste.
Ostrzegałem cię, Jef, to ostatni raz.
Zgoda.
- Słyszałaś mnie? - Tak. Miałam przeczucie.
Może po prostu miałam nadzieję, że przyjdziesz.
Kłopoty?
Nie.
Przeze mnie?
Nigdy nie byłeś dla mnie kłopotem.
- Przycisnęli cię? - Nie.
Czego chcesz?
Potrzebujesz mnie?
- Nie. - Tak.
Co mam zrobić?
Co mam zrobić, Jef?
Nic.
Nie martw się, wszystko zorganizuje.
Czego pan chce?
- Dostał pan swoje pieniądze. - Tak.
Wziął pan nowy kontrakt?
Tak.
Nie powinien pan tu przychodzić.
Właśnie wychodzę.
Nie stój tutaj.
- Dlaczego, Jef? - Zapłacili mi za to.
- O mały włos. - Bez nas, byłaby pani martwa.
Nie.