Luitenant Patrick Durand,
In naam van de president en met de macht die ons is toevertrouwd
slaan wij u tot ridder van het Legioen van Eer.
Luitenant Christophe Mariller,
in naam van de president en met de macht die ons is toevertrouwd
slaan wij u tot ridder van het Legioen van Eer.
Luitenant Adrien Fournier,
in naam van de president en met de macht die ons is toevertrouwd
slaan wij u tot ridder van het legioen van Eer.
Leve Frankrijk.
Nee, deze wagon zit vol.
Leve Frankrijk. We gaan winnen.
Het is niet de eerste keer. - Deze is vol. Rot op.
Er is geen plaats meer.
Leve Frankrijk. - Leve Frankrijk.
De trein naar Amiens, spoor E.
De trein naar Reims, spoor A.
Leve Frankrijk
Hij zal niet lang wegblijven. - Hoezo ?
Is hij uw man ?
Welke eenheid dient hij ?
De infanterie. En u ? - De genietroepen.
Ziet u dat niet ?
Mag ik ?
Excuseer me. Dit hoort niet, maar wilt u iets drinken met mij ?
Alstublieft, het is oorlog.
Niet iedereen heeft 'n vrouw om 'm uit te zwaaien.
Hebt u geen vriendin ? - Nee.
Wel dan ?
Gaat u graag naar een ander café ?
Zingt u niet mee ?
Houdt u van de oorlog, van onbekenden doden ?
Zing je liever Duitse liederen ?
Waarom is er geen vrede ? - Omdat het oorlog is.
We moeten ze tegenhouden. - Als u vecht, is er nooit vrede.
Hou je niet van je vaderland ? Heb je dat niet geleerd op school ?
Waarom zegt hij ook niets ?
Hij moet de oorlog ook niet. Hij is bang.
Kom.
Stap op uw trein, ga vechten. Bewijs dat u een man bent.
Ik snap het niet.
Zie ze lopen. Belachelijk.
13e regiment, verzamelen bij poort 3.
Vooruit, stap op uw trein. Laat me nu.
Wacht.
U hebt geen haat in uw ogen.
U bent jong.
Ik ken zelfs uw naam niet. - Clémence.
U hebt het moeilijk met de oorlog.
Kijk uit, kijk uit.
Wat is er ? - Een wilde hengst.
Als ze 'n hengst vorderen, moeten ze 'm castreren.
Wat is er gebeurd ? - De hengst.
Hij raakte 'm in de maag.
Wat doe ik ?
Haal de aalmoezenier.
Luitenant Fournier, tot uw dienst, commandant.
Op de plaats rust.
Ik zie hier dat u voor ingenieur studeerde.
Ja, commandant.
U moet een brug bouwen.
Neem een detachement en zoek een geschikte plek bij Chaumont.
Trouwens, bent u familie van kolonel Fournier,
die in de staf zetelt ?
Uw vader misschien ? - Mijn vader is dood.
Hoe maken uw manschappen het ?
Nerveus, commandant.
We hebben nog 3 dagen voor de Duitsers daar zijn. Drinkt u iets ?
Het zal niet lang duren.
Wat denkt u ?
Ik snap niet wat hij zegt.
Hij kwam vanochtend binnen. We durven 'm niet aanraken.
Ze vonden 'm zes dagen geleden.
De modder stopte het bloeden van zijn tong.
Anders was hij doodgebloed.
Hij was beter gestorven.
Stinkt hij zo erg ?
Geef 'm het Legioen van Eer.
Wat wil hij ?
Hoort hij ons ?
Wilt u iets zeggen ?
Hoort u mij ?
Ik denk dat hij niets hoort. - Ik hoor wel.
U leeft, mijn vriend. U leeft.
Waar ben ik ?
Open wonde vanaf de bovenkin tot de helft van de neus.
Rechterbovenkaak en gehemelte zijn vermorzeld.
Tong deels afgerukt.
Achterste organen in de keelholte liggen bloot.
Maak ik dat geluid ? - Breng 'm naar het achterland.
Ik kan niets voor 'm doen.
Ik kan niet meer praten. Ik kan niet meer praten.
Rustig.
Even kijken.
Mijn voeten bewegen.
Allebei.
Mijn handen...
Ze hebben me vastgebonden.
Waar zijn mijn tanden ?
Ik voel mijn tanden niet meer.
Ik heb geen tanden meer.
Geen gehemelte meer.
Wat wordt er van mij ?
Ik heb pijn.
Dat geluid maakt me bang.
Is de oorlog begonnen ?
Gaat het ?
U voelt warm aan.
Verwijder die twee. Ze zijn dood. En er zijn nog twee anderen.
Wees niet ongerust. We gaan u schoonmaken.
En laat ze drinken. Ze stikken zowat.
Rustig.
Wat een stank, zeg.
Hier. Drink.
Hoe laat ik hem drinken ?
Geef het in z'n hand.
Doet het pijn ?
We hebben geen morfine meer. We hebben niets meer.
Volhouden, hé. Morgenvroeg ben je in Parijs.
De oorlog is voorbij.
Voelt u de regen liever ?
Laat me begaan.
Waar is de officier ? - Ik denk dat hij dat is.
Bent u officier ?
Waarom beschermt u hem niet ? - Hij wil niet. Hij heeft koorts.
Breng 'm naar de officierskamer.
Bent u wakker ?
U moet niet aldoor slapen.
Het is middag.
Hebt u geen honger ?
Ik zet u recht.
Is hij wakker ?
Dag, luitenant.
Hoort u mij ?
Niet te eenzaam ? Het zal niet lang duren.
Lijdt u pijn ?
U klaagt niet snel, hé.
Luister. We gaan u voeden, zodat u bloed en bot kweekt.
Over een dag of twee, drie zal ik u opereren.
En daarna rust u, voor het ernstige werk.
Of wilt u terug naar het front ?
Doe ik u pijn ?
Een arm of een been, daar is niets aan.
Een kaak is andere koek.
Ik probeer 'n bottransplantatie. Da's boeiend.
Voor mij, niet zozeer voor u.
Concentreer u op twee zaken. Goed ademen en goed eten.
Voor de rest zorg ik.
Over enkele maanden bent u weer de oude.
Ik kom elke ochtend langs.
Geef hem wat morfine als hij te erg lijdt, maar niet te veel.
We hebben er te weinig.
Tot ziens, luitenant.
Als u iets wil zeggen, schrijf het dan op.
Heb ik u pijn gedaan ?
Is het te warm ?
Genoeg ?
We drinken straks nog wat.
Was het lekker ?
Nee ?
U weet het niet.
Anaïs
U heet Adrien.
Ik heb een zoon die iets jonger is dan u.
Hij zit in de Ardennen.
Het ziet er niet goed uit.
Hier is het rustig.
Elders is het een ramp.
Ik heb papier voor u. Zo kan u naar uw moeder schrijven.
Ik wil niet dat mijn moeder me zo ziet.
Wie dan ook.
Gelukkig zijn ze ver van hier.
'Blijf thuis. Ik kom zo snel mogelijk.
Hier stromen de gewonden toe. Ze hebben alle bezoek verboden.
De oorlog zit erop voor mij. Ik deed mijn plicht. Da's wat telt.
Er werden geen vitale delen geraakt, ogen, benen of armen.
Alles mijn sleutelbeen is gebroken.
Ik schrijf zo vaak mogelijk. Hier ben ik veilig. Adrien.'
Geen vitale delen geraakt... Het sleutelbeen.
Het sleutelbeen, da's niks ergs.
Denk je dat het lang zal duren ?
Een, twee, drie...
Wat is al dat lawaai ?
Ik ben nog steeds vastgebonden.
Waarom zie ik niets ?
Wat word ik gewaar ?
Hij heeft me geopereerd.
Hij heeft niet veel gedaan. Het is nog steeds leeg.
En dat geluid...
Dat geluid...
Ik zal nooit meer spreken. Ik wil niet meer spreken.
Een gewonde.
Hij mag me niet zien. Hij zou bang zijn.
Ik ben bang.
Ik ben doodsbang.
Al wakker ?
Hoe gaat het vandaag ?
Trekt het ?
Uw huid was samengetrokken. Ik heb 'm weer uitgerekt.
Nu kunnen we uw gezicht herstellen.
Ik ga kindermerg inplanten, zodra Charpon er heeft.
Nu is het afwachten.
Goed ademen, goed eten.
Geen soep vanavond.
U hebt het warm.
U hebt koorts.
U hebt het warm.
U hebt koorts.
Alles het gewei van herten groeit weer aan.
Ze moeten me hoorn van een hert inplanten.
Ik mag niet meer aan die vrouw denken.
Dat is allemaal voorbij.
Ze moeten me hoorn van een hert inplanten.
Nooit.
Juffrouw...
Niet te snel.
Ik zoek luitenant Fournier. - Bent u familie ?
Nee. We studeerden samen. Ik kreeg vandaag 'n brief van hem.
Hoe is hij er aan toe ?
U hebt het warm. Alstublieft. - Dank u.
U moet sterk zijn.
Is hij dood ? - Nee.
Gaat hij dood ? - Nee.
Hij heeft rust nodig.
Wend uw blik niet af hij lijdt zo al genoeg.
Het is de eerste kamer op de tweede.
Dank u.
Adrien ?
Excuseer me.
Wil je dat ik je post ophaal ?
De sleutel ligt bij de conciërge. Goed.
Ik heb...
Ga.
Ik kom snel terug. Beloofd.
Je bent een held, Adrien. Een echte held.
Dementie
Luitenant Fournier, verwond in de eerste uren van de oorlog.
De twee andere patiënten zijn nog bewusteloos, meneer de minister.
Ik kom u de erkentelijkheid van uw land betuigen
voor uw moed en voor de offers die u hebt gebracht.
Zonder mannen als u zou het land van onze ouders,
en van onze kinderen na ons,
overgeleverd zijn aan barbaarsheden.
Wij zijn trots op u.
Van waar bent u, luitenant ?
Hij kan nog niet spreken, meneer.
Hij hoort me toch, hé ?
Uw woorden worden aan de pers bezorgd.
Goed. Hoeveel weken zal hun herstel duren ?
Dat zal enkele maanden duren, meneer.
Wilt u terugkeren naar het front, luitenant ?
We hebben mannen als u nodig.
Tot ziens.
De minister kan hier beter niet over praten.
Waarom bent u opgestaan ? U had kunnen vallen.
Hoe stond u daar voor de minister ?
Hij heeft u gefeliciteerd. U mag trots zijn.
Hij is me al vergeten.
Ik ben hem dankbaar.
Hij is de eerste die niet schrik van mij.
Enkele maanden...
Hij denkt dat de oorlog lang zal duren.
Zijn maag verdraagt niets meer.
Het is niet alleen mijn maag.
Ik wil weten hoe ik eruit zie. Ik wil het zelf zien.
Over enkele dagen zal het beter zijn.
Spiegel
Nee. De dokter wil het niet.
Als het afgrijselijk was, zou ik u niet kunnen aankijken.
Ik zie wie u bent in uw ogen.
Hoe is hij er aan toe ?
Ik sta niet op.
Ik zal het weldra wel zien.
Ik kon niet eerder komen.
Dat is alles. Hij lag op de tafel.
'Beste Adrien. We zullen elkaar niet meer weerzien.
Neem het me niet kwalijk. U begrijpt wel waarom.
Ik vergeet nooit die dag, uw blik, uw lach, uw handen...
Ik wens u het beste. Clémence.'
Ik heb kranten meegebracht. Lees je af en toe ?
Nee. Te vermoeiend.
Wil je dat ik haar opspoor ?
Ik werk nu bij Berthelot en Roy. Ik ontwerp kanonaffuiten.
Ik voel me nuttig zo.
Ik schilder ook. Iedereen vecht wel, maar zo vergeet ik alles.
Als ik schilder, denk ik aan niets meer.
Teken mij.
Nee, dat doe ik niet.
Wat doet u hier ?
Blij hier niet staan. Ga nu.
Waarom zijn we niet dood ?
Ik was het front overgevlogen. Ik was op de terugweg.
Plots brak de hel los.
Moffen. Ik had ze niet zien naderen.
Het vliegtuig vatte vuur. Het werd geraakt.
Daarna herinner ik me niets meer.
Uw oom is beneden.
Kom mee. Hij wil uw moeder geruststellen.
Wat zeg ik tegen hem ?
U kan zich niet blijven verstoppen.
We komen er bovenop
'Het heeft vanochtend gesneeuwd.
We stonden als kinderen voor het raam.
Twee verpleegsters gooiden met sneeuwballen. We deden bijna mee.
Oom is me komen opzoeken. Ze lieten hem er niet in.
Hij had ham, worst en tabak meegebracht.
Ik heb alles gedeeld met m'n buren. Pierre, een piloot.
Henry, een Bretoen. En Louis, een nieuwkomer.'
Ik heb sigaretten voor u.
Ruiken ze goed ?
'We hebben goed kerst gevierd.
Ik was liever tuis geweest, maar de zusters, en vooral Anaïs,
hielpen me de oorlog vergeten.
Ik vergeet soms zelfs dat ik gewond ben.'
Is de transplantatie geslaagd ?
Weldra hebt u 'n Griekse neus. - Nee, een joodse neus.
Goed, een joodse. - Moeder moet me herkennen.
Ze zal u herkennen.
Mond open.
Spreek.
Hoe heet u ? - Henry...
Horen jullie dat ? U zal ook spreken. Morgen opereer ik u.
Charpon heeft een dode baby. Hij maakt alles klaar.
Morgen ontwaakt u met een nieuwe mond.
Het is een primeur.
De geneeskunde evolueert razendsnel.
Zal ik spreken ?
Dat lukt me niet.
Dat zal me nooit lukken.
Het heeft geen zin.
Ik heb pijn.
Gaat het ?
Ik heb een lijk in mijn mond.
Ik zou willen dat het warm is. Ik ben bang.
Ik heb voor jou gebeden.
Het komt goed. - Ik geloof niet in God.
Ik moet mezelf kalmeren.
Ik ben zo rustig als wat.
De koorts is gezakt, maar hij heeft het nog warm.
Wat doet u ? - Zijn schuld.
Zijn kop bevalt me niet. Ik droom ervan.
En, hoe gaat het vanochtend ?
Er komen twee nieuwe.
De dokter wil is uitgevlogen.
Ze waren beneden aan het rotzooien.
Cécile...
Adrien ? is hier al zes maanden.
Hij is als 'n zoon voor me.
Rotzooit ze terwijl haar man aan het front is ?
Clémence wachtte zo lang niet. - Anaïs...
Doe verder. Ik kom terug. - Ik zal haar terugvinden.
Ik ben al oud en ik ben een monster.
Ik wil haar zien verwelken. Lelijk zien worden, gerimpeld.
Dat meisje is knap.
Zij zou goed strelen.
Mijn excuses. Heb ik u pijn gedaan ?
Ik heb erg pijn gehad vandaag.
Ik mag niet aan de pijn denken.
Beter zo ?
Haar huid is heerlijk zacht.
Zeg iets als ik u pijn doe
Bent u gek ?
Waar is hij ? Wat deden jullie met 'm ?
Idioten.
Volgende week versier ik 'r.
Charme heeft niets te maken met schoonheid.
Wedden ?
Ik wed voor drie francs.
Dat meisje is een stoot.
Ik kan het niet.
Later. Met een andere kop.
Hij heeft me beloofd dat je niets meer zou zien.
Uw vrouw wacht op u.
Nee. Ik kan het niet.
Ik weet het niet.
Zijn de kinderen er ook ? - Ja.
Hoe zie ik eruit ?
Goed.
Hebt u de snoepjes ?
Laat me niet alleen. - Ik ga met u mee.
Charles...
Ga zitten. Papa komt zo.
Ga zitten. Alsjeblieft.
Charles, ik ben het.
Dat is mijn papa niet. Dat is mijn papa niet.
Ik ben in slaap gevallen. - Blijf daar.
Het is mijn schuld.
Zweer dat je nooit zelfmoord zal plegen.
Zweer het.
Draai je hoofd.
Mond open.
Ik snap niet waarom het niet lukt.
Doet dat pijn ?
En dat ?
Goed. We beginnen opnieuw.
Maak 'm morgenochtend klaar.
U moet erin geloven, luitenant, opdat het zou lukken.
Ik wil alleen de huid van een vrouw.
We gaan iets anders proberen.
U gelooft er niet in. Ik wel.
Ik geef me nooit gewonnen.
Word wakker. Adrien, word wakker.
Adrien, hoort u mij ?
Ik ben het, Alain. Je moet wakker worden.
Adrien ?
Je praat.
Ja, je hebt gepraat.
Nee... Ik praat niet.
Adrien, je praat.
Ja...
Ik praat.
- Dat is fantastisch.
Blij...
Ik snij een maagd, geen...
Je snijdt een maagd.
Waarom snij je ?
Da's mijn gebed.
Hebed... - Gebed.
Geduld.
Geduld, ja, geduld.
Geduld... Geduld. Geduld.
Er is een vrouw boven. En het is geen verpleegster.
Een vrouw...
Een vrouw zoals wij ? - Dat weet ik niet.
Ik zag haar langslopen, met lang haar. Ga kijken.
Geduld. - Excuseer me ?
Geduld. - Geduld ? Geduld...
Gevuld.
Griet.
Er is hier een vrouw.
Ze zullen allemaal ten strijde moeten trekken.
Triest.
We zien er bijna weer normaal uit.
Ze is hier. Ze is hier.
Waarom een vrouw ?
Ik denk dat ze eenzaam is. Daarom verbergen ze haar.
Juist.
Ga haar opzoeken. Jij zal haar het minst afschrikken.
Na de oorlog wil ik in het zuiden gaan wonen.
Ik heb een schilder ontmoet...
Ik stel u voor aan m'n vrienden. Ze willen graag kennismaken.
Alstublieft.
Adrien Fournier. Pierre Weil.
Henry de Penanster
Hij werd aangevallen door een hond. Hij beet geen vrouwen.
Excuseer me, ik ben potdoof,
maar ik kan liplezen als u niet te snel praat.
Bij u zal dat niet lukken.
Praat ik niet te luid ?
Ik ben altijd bang dat ik roep. Ik heb oorsuizingen.
Bent u hier al lang ?
Sinds wanneer ? Hoeveel maanden bent u hier al ?
Zes maanden ? Ik weet het niet.
Ik zie niemand meer.
En jullie ?
Adrien twintig maanden. Pierre dertien en ik vijftien.
Was u aan het front ? - Aan het front ?
Noire-Soeur-sur-la-Lisse Het bestaat niet meer.
We opereerden in een tent. Er viel een bom op.
Iedereen is dood.
Behalve ik. Ik weet niet waarom.
Zeg haar dat ze een mooie glimlach heeft.
En heel mooie ogen. - En heel mooi haar.
Hij zegt dat u een mooie glimlach hebt.
En heel mooie ogen.
- Dank u.
Men zei dat ik knap was, maar dat was niet waar.
Jullie waren ook knap, hé ?
Ik droom er 's nachts nog van.
Jullie ook ?
Went het ?
Het leven gaat door.
Wat doen jullie hier ? Dat is verboden. Weg.
Kom nog 's terug. Ik ben Marguerite.
Dag, Alain.
Ik dacht dat ze je nog opereerden.
Ik wens je een gelukkig nieuwjaar.
Insgelijks. Ik hoop dat je dit jaar naar huis mag.
Hier, wat je me gevraagd had. - Bedankt.
Geduld... Geduld.
Goed zo. Schitterend.
Ik kom hierna niet meer.
Ik vertrek zaterdag naar de Ardennen. Ze riepen me op.
Nee...
Jij niet.
Waarom ? Omdat ik anders ben dan jij ?
Ik ga vechten. Voor jou, voor hen die sneuvelden.
Ik wil geen lafaard zijn. - Ben je niet.
Er vielen al teveel doden.
Het is niets voor jou.
Na de oorlog kom ik je halen en vieren we feest.
Wees voorzichtig.
Ik heb van Marguerite gedroomd. - Ik ook.
Ze zit in mijn hoofd.
Wat scheelt er ?
Slechtgehumeurd ? - Nee.
Ik heb nagedacht.
Ik heb een vrouw nodig.
We gaan naar buiten.
We zitten al te lang opgesloten. Da's niet gezond.
Heb je een verschijning gehad ? Is God aan jou verschenen ?
Ik heb de hele nacht aan haar gedacht.
Jezus... - Heb je dat gezien ?
Geen militairen.
Goedenavond, heren. - Goedenavond.
Hier is niets voor u.
Wij zijn geen liefdadigheidsinstelling.
Begrepen ? Wij hebben geen meisjes voor u.
Wacht even. Ik zie wat ik kan doen.
Wilt u wat drinken ?
De drie mooiste.
Volg mij.
Kleed je je niet uit ?
Gaat het niet ?
Wil je dat ik je uitkleed ?
Hoe oud ben jij ?
21.
Wil je niet ?
Beval ik je niet ?
Doe je ogen dicht.
Amerikaanse.
Een geschenk van een prinses.
Denk je nog altijd dat het ergste voorbij is ?
Hadden we nog geen syfilis ? Dan hebben we die nu.
Dag, Henry. - Dag, Marguerite.
Alles goed ? - Heel goed. En met u ?
Dag. - Dag.
Ik zag jullie gisteravond weggaan, denk ik. Durfden jullie het ?
We gingen naar de hoeren om te weten of we nog mannen waren.
Hij bedoelt dat we moeten wennen...
aan de blikken van de mensen.
Wat deden jullie voor de oorlog ?
Ik heb grond in Bretagne; Adrien is ingenieur
en Pierre piloot.
Ik zal 'r laten vliegen.
Hij zegt dat... - Hij zal me laten vliegen.
Ik hoor vandaag heel goed.
Rookt u ? - Ja.
Aan het front leer je niets goeds.
Ik ben van 'n familie van lafaards.
Twee ondergedoken broers.
Ze wilden me aan een lafaard koppelen.
Ik ben weggegaan.
De oorlog heeft me gered.
Dit zijn geen Franse. - Nee, Amerikaanse.
Amerikaanse ?
Niet slecht. Mag ik weten waar je die vindt ?
Waar kan ik er vinden ? Ik ben stapel op haar. Ze is geweldig.
Ze is geen joodse. - Niet erg.
Ik zie 'r aan het front, tussen de bommen. Ze loopt naar me toe...
En er valt een bom op ons. We zijn voor eeuwig samen.
Je ijlt. Je hebt koorts.
We moeten naar Afrika.
Da's het paradijs voor een verminkte soldaat.
De vrouwen daar...
Ze zouden vooraan en achteraan...
Twee vliegtuigen. Ik vlieg ermee, jij onderhoudt ze.
Wat heeft hij ?
Slaap je ? - Nee.
Gezien wie er is opgestaan ? - Nee.
De nieuwe, denkik.
Kom.
We hebben het ook meegemaakt. Kom.
Help me.
Je leeft.
De moffen konden je niet doden, je doet het niet zelf.
Het is voorbij. Voorbij.
De oorlog duurt voort in je hoofd, maar hij is voorbij. Je leeft.
Je hebt het recht te leven. Je zal leven.
We hebben het recht te leven.
Kom.
Da's ver genoeg.
Ik vrees altijd dat mijn broer erbij zal zijn.
Uw zus is hier. - Hebt u het haar gezegd ?
Nee. Ik kan het niet meer. - Waarom ?
Ik kan het niet.
Laat haar niet wachten. - Waarom ?
Het is uw zus. De onwetendheid is erger dan de waarheid.
Ik heb u niet anders gekend,
en elke ochtend wil ik zo snel mogelijk bij u zijn.
Gaan we naar haar toe ?
Nee.
Ik moet het alleen doen.
Gaat het niet ?
Gaat het ?
Ik wist niet meer dat je zo knap was.
Mag je weldra naar huis ?
Vier jaar is lang.
Ze moeten me nog opereren.
Ik dacht dat je dood was. Dat er iemand anders schreef.
Ik ben niet dood.
Wat zeg ik tegen mama ?
De waarheid.
Ik wil niet dat ze komen, ook oom niet.
Mag ik terugkomen ?
Jij wel.
Doe de groeten aan grootvader en moeder.
Ik hou veel van je.
En ik van jou.
Ik zie niets.
Er zijn nog grotere lelijkerds, hé ?
Ik begin m'n kop te mogen. - Genoeg. Als de dokter komt... ..
Zo goed als nieuw.
Op een paardetails na ben ik dat. Dat ben ik.
Hij hoeft me niet meer te opereren. - Geef hier.
Nog een keer. - Drie seconden.
Oké, zo is het genoeg.
Nee. Hou op.
Dank u.
Wat is er ?
Alain is dood.
Mijn vriend.
De oorlog is wreed.
Waarom vechten we ?
Hij mocht niet sterven.
Het is verschrikkelijk.
Ik kon hem niet tegenhouden.
Ik heb 'm niet verteld dat ik hem nodig had.
Ze hebben getekend. De oorlog is voorbij. Kijk.
Is de oorlog voorbij ? - De oorlog is voorbij.
Is de oorlog voorbij ? - Kom, kom.
Luister. - Dat kan niet.
Het kan niet dat hij voorbij is. - Ze hebben getekend, om 5u.
Frankrijk heeft gezegevierd.
11 november 1918 is een grote dag...
Wat gebeurt er ? Wat is dat kabaal ?
Ze hebben getekend. - Ja ?
Is de oorlog voorbij ? De oorlog is voorbij.
Wat is er ?
Niets.
Het is voorbij.
Het is voorbij. Voorbij.
Dankuwel, dankuwel.
Anaïs Anaïs
Adrien...
Je hebt een mooie rug.
Komaan, zeg. Lach. Denk aan alle vrouwen die op ons wachten.
Lach je ?
Doe niets, da's beter. Je bent een held. Dat volstaat.
Vrouwen zijn dol op helden.
Ik ga je missen. - Ik word weldra ontslagen.
We hebben niet voor niets gevochten.
Dit is de grote dag.
Het is zover.
Ik ben u enorm dankbaar.
Ik had u liever zonder masker gezien.
Ik kan het afnemen. Ik moet het voor de mensen dragen.
Als u de mensen aanvaardt, zullen zij u aanvaarden.
Ooit zal u het niet meer hoeven te dragen.
Het beste, luitenant.
We spreken af hé.
Ik verwacht jullie
Ik heb hier 1.640 dagen doorgebracht.
Het leven loont de moeite. Sterkte.
Dag, Jean. - Tot ziens.
Mijn oom.
Anaïs - Aangenaam.
Ik ben bang.
Het loopt wel los.
Iedereen is niet zoals u.
Ik zal vaak aan u denken.
Hij houdt vast wel van puree. En lamsbout lust hij ook graag.
Denk je dat hij het kan opeten ?
Ik snij alles in fijne stukjes.
Zal ik hem herkennen ? - Wind je toch zo niet op.
En als ik 'm niet herken ? - Stop met drinken.
Ik zal niets laten merken. - Ze zijn er.
Ga binnen.
We herkennen je heel goed.
Hij is het. We herkennen hem.
Zeg toch iets. Hij is het. We zullen er aan wennen.
Moeder, alsjeblieft.
Ik heb hem herkend. Het is niet erg.
Ze hebben je mooi opgelapt.
Ik was bang dat ik je niet zou weerzien. Ik ben niet sterk meer.
denk je dat er dit jaar champignons zullen zijn ?
Misschien vinden zeer, ja.
Wie is dit ?
Cécile.
Cécile...
Wat zijn ze veranderd.
De laatste keer dat ik jullie zag, waren jullie maar zo groot.
Jullie zijn knap geworden. - Je doet ze blozen.
Ze zijn echt knap.
Jij ook.
Hier. Ik heb op jou gewacht om hem te kraken.
Op je terugkeer, mijn jongen.
Op Frankrijk.
Een...
Twee...
Drie...
Vier...
Waar zijn jullie ?
Adrien...
Adrien ?
Clémence. - Gaat het, Adrien ?
Het gaat.
Wat scheelt er ?
Niets. Teveel gedronken.
Wie is Clémence ?
Je noemde me Clémence
Bent u hier al lang ?
Ik vond geen taxi.
Bedankt dat u zo laat afsprak. Dat is draaglijker mij.
Ik kan niet bij klaarlichte dag naar ze toe.
Het kan nooit slechter zijn dan tevoren.
Excuseer me.
Juffrouw, ik wist niet dat u vanavond zou komen.
Kom binnen.
Ik waarschuw mevrouw. Ik weet niet of ze tijd heeft.
Wat doet dat wicht daar ? - Zij is uw zus.
Wat doe je hier ?
Kom binnen.
Je... Zal je zo blijven ?
Breng me weg van hier.
Nee.
Doe dat niet.
U kan hier wonen.
En u ? - Nee.
Ik kan hier niet meer wonen.
Zonder u was ik nooit meer teruggekeerd.
Er liggen lakens in dek ast.
Laat maar. - Waarom ?
Laat mij u helpen.
Vanavond toch.
De oorlog zal voorbij zijn als we weer een normaal leven leiden.
U met een man, ik met een vrouw.
Geen enkele man wil mij nog.
Zeg dat niet. - Maar dat geeft niet.
U zal iemand vinden, daar ben ik zeker van.
Vrouwen zijn anders. Zij hechten zich niet aan hetzelfde.
Ik zal er altijd voor je zijn.
Hoe heet ze ?
Ze heette...
Clémence
Hebt u haar weergezien ? - Nee.
Ik ken zelfs haar naam niet.
Ik weet alleen dat haar man muzikant was.
Ik heb moeten huilen.
Clémence.
Kennen wij elkaar ?
Tot ziens.
Mijn excuses. Het spijt me. Doet het pijn ?
Ik opende het portier zonder te kijken. Doet het pijn ?
Kijk een beetje uit. - Mijn excuses.
Wat moet ik nu met zo'n kop ? - Da's mijn schuld niet.
Toch wel. - Ik opende het portier.
En nu ben ik verminkt. - Niet waar.
Ik ben wel verminkt. - Helemaal niet.
Jaag ik u geen angst aan ? - Nee.
Ben ik geen monster ? - Nee.
Wilt u dat tegen mij zeggen ?
U bent geen monster.
Nogmaals.
U bent geen monster. - Nogmaals.
Nogmaals.
Nederlandse vertaling bewerkt door : AlpHa