- Nie spiesz się, Justin. - Staram się, kurwa!
Kurwa!
/Jeśli Wysoki Sąd pozwoli,
/pani Bucknell popełniła przestępstwo /wskutek nadużycia środków odurzających,
dlatego proponujemy wysłanie jej na leczenie w Tiaki Wairua.
To nowa placówka.
Pomaga radzić sobie z gniewem, uzależnieniami i zaburzeniami społecznymi.
Uczy także podstawowych umiejętności, takich jak gotowanie, sprzątanie, budżetowanie.
Z całym szacunkiem, panie Hollis, pańska klientka wielokrotnie to przerabiała,
a zważywszy na wydarzenia z zeszłego tygodnia, wyniki okazały się być mało zadowalające.
Zgadzam się, że pani Bucknell wymaga resocjalizacji,
ale potrzebuje również stabilizacji,
Nakazuję zatem umieszczenie jej w domu matki przy 57 Lynfield Road
na osiem miesięcy aresztu domowego.
Dziękuję. Proszę spocząć.
WITAMY W BULFORD
Potrzebujesz chwili, zanim wejdziemy?
Boże. Tak mi przykro.
Najmocniej przepraszam, nie zauważyłam was.
Mój samochód chyba bardziej ucierpiał.
- Zwyczajnie się zaciska, co? - Tak. Wszystko gotowe.
Jeśli zachce ci się wycieczek, dostaniesz ostrzeżenie.
Jeżeli nie odpowiesz, zjawi się tu funkcjonariusz.
Bransoletka ma w sobie kabel światłowodowy.
Spróbujesz ją zniszczyć lub uszkodzić, a natychmiast zostanie wysłany sygnał.
Zaawansowana technologia.
Czyż nie jesteś szczęściarą, Kylie? Masz na nodze tę wymyślną technologię.
Rozpieszczają cię.
Idź dalej. Nie zatrzymuj się.
Naruszenie.
Ten telefon błyska? To jeden z tych iPhone'ów?
- Nie. - Błyska, co?
- Nie bardzo. - Widzisz, Graeme?
- Kylie ma nowego iPhone'a. - To nie jest iPhone.
Lesile jest urocza, prawda?
Mówiłam właśnie do Kylie, Graeme, że ta maoryska dziewczyna,
która ją podwiozła, jest bardzo miła.
Potrafi się wysłowić.
- Była elokwentna, prawda? - To kuratorka.
Mimo to, miło spotkać wykształconą. Żebyś widziała hazardzistów.
O 10:00 ustawiają się w kolejce, by zagrać na automatach.
Nie mają butów.
Połowa z nich ma dzieci. Też nie mają butów.
/Witamy w menu /doładowania konta...
/Tak.
Nie. Nie zrobiłaby tego. Wierzyć się nie chce.
Muszę zadzwonić.
Poczekaj chwilę, Jocelyn. Za minutkę, Kylie. Rozmawiam.
O to mi właśnie chodzi. Muszę z niego skorzystać.
Będziesz musiała zaczekać. Dostałam bardzo ważny telefon.
Wybacz, Jocelyn. Co mówiłaś?
Nie wiem. Myślę, że to trwa od lat.
Bo wpadłam na niego w supermarkecie.
Zapytałam: "Co u ciebie"? On mi na to: "Drobne niesnaski".
Tak powiedział. "Drobne niesnaski".
Taki już jest, co nie? Prawdziwy dowcipniś.
/...zarówno lokalnie, /jak i międzynarodowo...
/Bezpiecznie usunie brud /z każdej powierzchni w twoim domu.
/Sprawdź opinie naszych klientów. /Zajrzyj na Wetandforget.co.nz
/lub zadzwoń pod numer /0800-30-3000.
/A teraz Andrew Dickens.
/Dzwońcie pod 0800-8010-80 /do Newstalk ZB.
/A oto pogaduchy /z Andrew Dickensem.
/Dobry wieczór, Miriam. /Jak się masz?
/Dobrze. /Dziękuję, Andrew.
/Słuchałam was wcześniej /i jakaś kobieta mówiła o duchach.
/Tak, zgadza się. /Rozmawialiśmy o błędzie poznawczym,
/czyli nieracjonalnym sposobie /postrzegania rzeczywistości.
/Wyjaśnia on, dlaczego ludzie biorą /zwyczajne rzeczy za zjawiska paranormalne.
/Uważam, że nie wiedziała, o czym mówi, /bo doświadczyłam podobnych rzeczy
/i nie ma to nic wspólnego /ze stanem umysłu.
/Jakich rzeczy?
/Odkąd tu mieszkam, /działo się naprawdę sporo.
/Dziwne odgłosy w środku nocy, /przemieszczające się przedmioty,
/- wahania w rachunkach za prąd. /- Nie powiedziałbym, że to niezbity dowód.
/W tym właśnie rzecz. /To część planu.
/Robią to specjalnie, /żeby namieszać w głowie.
/Przechodząc do sedna, /jest jedno szczególne zajście,
/które, bez cienia wątpliwości, było realne /i nie było tworem mojej wyobraźni.
/Pewnej nocy zeszłam do piwnicy, /by wyciągnąć kurczaka z zamrażarki.
/Już po niego sięgałam, /kiedy nagle ogarnął mnie lęk.
/Wszystkie włosy stanęły mi dęba.
/Odwróciłam się i ujrzałam, /jak coś znika w mroku.
/- Musiała pani umierać ze strachu. /- Wybiegłam stamtąd jak strzała.
/Zbierałam się dwa miesiące, /by zejść tam ponownie.
/Może pani powiedzieć, /jak to coś wyglądało?
/To był moment, ale... /Jakby to opisać?
/Przypominało białe prześcieradło, /ale było poszarpane i spłowiałe.
/Nigdy więcej go nie widziałam /i mam nadzieję, że już nie zobaczę.
/Jednakże po dziś dzień /nie potrafię tego wyjaśnić.
/Ja chyba też nie, Miriam, /ale dziękuję za twój telefon...
Telefon już wolny?
Gorąca linia psycholi jest otwarta. Może przekręcisz też do nich.
Białe prześcieradło. Jakże oryginalne.
Odłożysz papierosa? W tym domu się nie pali.
Naprawdę uważasz, że ten dom jest nawiedzony?
Nie będę z tobą o tym dyskutować. Będziesz się ze mnie nabijała.
Nie ma nic zabawnego w matce z demencją.
Zdajesz sobie sprawę, że skazali mnie na areszt domowy, bym nabrała stabilizacji?
Najwyraźniej masz bardzo wybiórczą pamięć.
Co to miało znaczyć?
Nie tylko ja uważałam, że w domu był duch, Kylie.
Byłaś tak przerażona, że nie mogłaś zmrużyć oczu.
Myślałam też, że księżyc jest z sera. Nazywa się to dzieciństwem.
/Kylie?
- Kylie, jest 11:30. - O nie, spóźnię się.
- Na co? - Na nic.
/Zwrócić do Sunshine Grove
Miło jest wrócić na stare śmieci?
Przynajmniej jest gdzie pochodzić. To naprawdę wielki dom.
- Jak ci się układa z matką? - Wspaniale.
- Sprawia wrażenie sympatycznej. - Jebana z niej suka.
To chyba trochę niesprawiedliwe.
Pozwolenie ci na powrót do domu musiało być dla niej niełatwą decyzją.
To nie jest mój dom.
W porządku, ale zważywszy na to, że będziecie spędzać razem wiele czasu,
nie uważasz, że powinnaś bardziej się postarać?
Nie.
- A co sądzisz o Graeme? - To warzywo w polarze.
- Czym on się zajmuje? - Nie mam, kurwa, pojęcia.
Pewnie gdzieś tu się kręci. Czemu sam go o to nie zapytasz?
A co z twoim prawdziwym ojcem?
Miriam twierdzi, że pośredniczy w sprzedaży łodzi na Gold Coast.
Całkiem dobrze sobie radzi.
Nowe życie, nowa rodzina, ale... podobno nie utrzymuje z wami kontaktu.
- Rozważałaś kiedykolwiek... - Za dwie minuty włączam telewizor.
/Ten zegarek należał /do mojego pradziadka.
/W roku 1914 był właścicielem gazety. /Wtedy to właśnie go otrzymał.
/Podarował go memu ojcu, /a ten z kolei dał go mi.
/To piękny zegarek.
/Został wyprodukowany przez firmę /Patek-Phillipe w Genewie w Szwajcarii.
/To kserokopia oryginalnej gwarancji, /przedstawiająca drobne problemy.
Nie podtrzymałaś ognia.
/Na przedzie widać wskazówkę /godzinową, minutową i sekundową.
Kylie, co się stało z roladą?
- Miała być na obiad. - Wszamałam ją.
- Caluśką? - Nie.
Zostały same resztki.
Będę musiała podejść do sklepu i ugotować coś innego.
Ja nie mogę iść, prawda?
/Podejrzewam, że na aukcji /osiągnie blisko ćwierć miliona dolarów.
/- Nie. /- Tak.
/To był twój zegarek, a dla policji /ta wskazówka jest jak gołąb pocztowy.
/Doprowadzi ich do ciebie.
/Dowiem się, dla kogo /pracuje Romo i zajmę się nim.
/Jestem detektywem.
/- Powinieneś... - Kylie?
W czwartki i piątki leci Coronation Street.
Trwa tylko godzinkę i zaczyna się o 19:30.
Czyli za moment.
/Napiszesz to w The Globe. /A teraz posłuchaj.
/- Panie redaktorze. - Kylie, proszę.
/Co jest takiego ważnego? /I kim pan w ogóle jest?
/Jak pan tu wszedł?
/Wiem, że pańskie ostateczne wydanie /wychodzi dokładnie o 9:30.
/- Dokładnie o 9:30? /- Nie masz prawa go zabierać...
Na litość boską. Nie słyszę, co mówią.
Dlaczego to my tu siedzimy? To przecież nasz dom.
Mógłbyś jej coś powiedzieć. Jednego możesz być pewien,
nie spędzę kolejnych ośmiu miesięcy jako więzień we własnym domu.
Nie ma mowy, zołzo. Już ona mnie popamięta.
W ten czy inny sposób, będzie musiała się dostosować.
/- Jak długo trzeba ćwiczyć? /- 45 minut dziennie przez 90 dni.
/Nie trzeba tracić czasu na siłowni. /Pokażemy ci nawet, jak się odżywiać.
/Klawo, prawda?
/Na rezultat nie trzeba długo czekać.
/Lou, jaki jest twój /ulubiony ruch?
/- Gotowa? /- Tak.
/Lewy prosty, prawy prosty. /Lewy sierpowy, prawy podbródkowy.
/Lewy, prawy, lewy... /Kopniak kończący! Gotowa?
/Ostatni mi nie wyszedł, /ale mniejsza o to.
/Chcesz stracić na wadze, /ćwicz razem z nami...
/Chcesz mieć wysportowane ciało, /zacznij nad sobą pracować!
Jezu.
Coś ci wytłumaczę, Kylie. Niektórzy z nas wstają rano do pracy.
Rozumiem, że nie leży ci pobyt tutaj, ale nie możesz uprzykszać życia innym.
Ktoś jest na dole. Trzeba wezwać policję.
Rób, co chcesz. Ja idę się położyć.
- Gdzie jest Graeme? - Ma nocną zmianę.
Długo tak nie wytrzymam. Kolana mnie bolą.
To był prezent od wujka Melvina.
- Autentyk z Kamerunu. - Dobrze. Nie pęknie.
Jest tu kto?
Czekaj, czekaj! To tylko ja!
- Co ty tu robisz? - Odebrałem sygnał.
- I przypadkiem byłeś w sąsiedztwie. - Nie. Mieszkam niedaleko.
Zdaje się, że już go nie ma.
Jak on...? Jak wyglądał?
Już mówiłam, że mu się nie przyjrzałam.
- Co miał na sobie? - Nie wiem.
Zeszłam tu po telefon. Bransoletka zapipczała.
Ktoś złapał mnie za nogę, ale widziałam tylko jego rękę.
- Jak mogła się uruchomić? - Dlaczego pytasz mnie?
Dlaczego mu nie powiesz, co tak naprawdę widziałaś?
- Dlaczego się nie zamkniesz? - Przepraszam, Amos.
Ten dom jest podatny... na pewne anomalie.
- Mamo. - Jak to?
Mogą przebywać tu ze dwie osoby, które nie do końca odeszły.
Przepraszam, ale nadal nie rozumiem.
Moja córka i ja jesteśmy odmiennego zdania,
ale opierając się na osobistym doświadczeniu,
mam powody przypuszczać, że ten dom może być...
- nawiedzony. - Poważnie?
Nagranie to ma miejsce w domu Kylie i Miriam Bucknellów.
Dziś jest 18 marca 2013 r. Obecna godzina to 2:30.
Co ty wyprawiasz?
Do niespokojnego ducha, który zamieszkuje ten dom.
Co cię tu sprowadza?
Opuściłeś ten świat nie z własnej woli?
Jest tu dziś ktoś, z kim chciałbyś się porozumieć?
Naprawdę sądzisz, że ktoś ci odpowie?
Może już to zrobił.
/Do niespokojnego ducha, /który zamieszkuje ten dom.
/Co cię tu sprowadza?
/Opuściłeś ten świat /nie z własnej woli?
/Jest tu dziś ktoś, /z kim chciałbyś się porozumieć?
/Naprawdę sądzisz, /że ktoś ci...?
Przepuszczę to przez filtr, kiedy wrócę do chaty.
- Wspominałaś jakieś anomalie? - Tak.
- Stukanie w ścianach i rurach? - Tak.
Dziwne odgłosy? Tego typu rzeczy?
Bezustannie.
To znaczy, piec mógłby odpowiadać za część tego dudnienia,
gdyby był w użytku, ale od lat jest zepsuty.
Pozimniało. Zauważyłyście?
Próbowaliśmy go uruchomić, ale to straszny staruszek.
Nie robią już do niego części.
Temperatura znowu spadła o jakieś cztery stopnie.
Planowaliśmy wstawienie pompy ciepła, ale nie dało się jej zamonotwać.
- Od jak dawna tu mieszkasz? - Będzie ze dwadzieścia lat.
- Co wiesz o poprzednich właścicielach? - Obawiam się, że bardzo niewiele.
Mój były mąż kupił ten dom.
Kobieta, która była tu przed nami, mieszkała sobie przez ładny kawał czasu.
Nigdy jej nie spotkaliśmy. Umarła.
- Jak? - Słucham?
- Jak umarła? - Chyba ze starości.
Prowadziła pensjonat.
- Właściwie też o tym myślałam. - Zamierzałaś prowadzić pensjonat?
Chciałam zająć się w życiu czymś innym, niż tylko znoszeniem twoich wygłupów.
Kto by chciał spędzić wczasy w Bulford?
Mieszkamy w pobliżu autostrady, Kylie. Mnóstwo turystów tędy przejeżdża.
Tak, z wykurwistą prędkością.
Chciałbym, aby ta operacja przeszła teraz do fazy drugiej.
Zaczniemy od ustawienia czujników EMF, mikrofonów, rejestratorów danych,
i, jeśli nie macie nic przeciwko, umieścimy kilka kamer.
Spróbujemy ustalić, z czym mamy do czynienia.
Doceniam chęć pomocy, Amos, ale nie sądzę, by było mnie na to stać.
Proszę, Miriam, zrobię to za darmo.
Badanie zjawisk paranormalnych to wystarczająca nagroda.
/Tylko uważaj z wbijaniem gwoździ.
Graeme przymocowywał raz półkę i trafił w przewód elektryczny.
Dzięki za troskę, Miriam, ale zawsze sprawdzam wcześniej, czy bezpieczniki są...
O cholera.
Nic ci się nie stało? Zraniłeś się?
Na przyszłość możecie zechcieć sprawdzić okablowanie.
Co robisz?
Sprawdzam odczyty z rejestratorów.
- Co mają rejestrować? - Wahania temperatury pokojowej.
Duchy mają niższą temperaturę niż ludzie.
- Doprawdy? - Tak.
Zamknięty umysł to najgorsza obrona przed nadprzyrodzonym, Kylie.
Co zrobisz przeciwko złemu duchowi?
- Zasypiesz go dowcipami? - Nie, obiję mu ryja.
Ektoplazmy nie da się pobić.
Milusio. Nadal cię widzę.
Słyszę jak oddychasz.
Co żeś, kurwa, powiedział?
Przestań mnie łaskotać.
Chcę się tylko zaprzyjaźnić.
Przyjacielowi nigdy bym tego nie zrobił.
Potrząśniesz tym, Miriam?
/- A co z kamerami? - Sprawdziłem je.
- I? - I co?
Przez osiem godzin czekałem, aż pluszak wyczołga się z kominka.
- Można było umrzeć z nudów. - Myślisz, że zmyślam.
Szczerze, nie wiem.
I dopóki nie będę miał powodów, by uważać inaczej, pozostanę sceptyczny.
Sceptyczny? Zeszłej nocy mało nie popuściłeś z wrażenia.
A ty sądziłaś, że to jeden, wielki żart. Interesujący zwrot wydarzeń.
Mam lepsze rzeczy do roboty, niż zmyślanie historyjek o duchach.
Zapewne.
/Nasze mózgi zbudowane są z komórek zwanych neuronami.
Komórki te mają zakończenia nerwowe, które nazywane są synapsami.
Synapsy wysyłają chemiczne i elektryczne bodźce,
które komunikują się ze sobą, by utworzyć ścieżki neuronowe.
- Jak długo jesteś psychologiem? - 16 lat. Plus kilka lat studiów.
- Więc masz jakiś dyplom? - Doktorat w psychologii klinicznej.
Moja matka uważa, że dom jest nawiedzony.
A co ty o tym sądzisz?
Wydarzyły się pewne rzeczy od mojego przyjazdu tutaj.
Rzeczy, których nie potrafię wyjaśnić.
Jeśli zestawisz nadpobudliwy umysł z obojętnym środowiskiem,
wynikną komplikacje. Zwłaszcza, jeśli w grę wchodzą substancje chemiczne.
Nie jestem naćpana.
Najprościej zachować zdrowy umysł poprzez dostarczenie mu licznych ćwiczeń.
Możesz postrzegać te osiem miesięcy jako karę lub jako okazję.
- Jezu Chryste! Graeme, co do chuja?! - Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć.
Czego chcesz?
Zastanawiam się, czy miałabyś chwilkę czasu, żeby mi z tym pomóc?
Spieprzaj, nie jestem twoją niewolnicą.
Jeśli przytrzymasz ten kawałek, będę mógł dokleić drugą połówkę.
Trzeba tak trzymać, aż zwiąże.
- Ile to potrwa? - Dziesięć minut.
Wybacz, marny ze mnie rozmówca.
Co?
- Praktycznie nie rozmawiamy ze sobą. - W porządku. Też jestem słaba w te klocki.
- Gdybyś chciała... - Porozmawiać?
Nie.
Po prostu...
staram się powiedzieć, że nie chcę, byś myślała, iż mam coś przeciwko tobie.
Mojego ojca nigdy nie było. Z matką było podobnie.
Sam nie wiem.
Może byłem jedynym powodem, dla którego się nie rozstali.
Może mieli do mnie o to żal.
Chodzi mi o to, że nigdy nie mówiłem otwarcie.
- A ty jesteś dla mnie niemal jak córka. - Nie czujesz się tu skrępowany?
Spójrz na stan tego pomieszczenia. Nic dziwnego, że masz astmę.
Dusznicę.
Gdybyś tu trochę posprzątał, miałbyś całkiem przyzwoitą pracownię.
Twoja matka ma lekkiego hopla, jeśli idzie o pozbywanie się rupieci.
No tak, bo nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać figurka Jezusa.
Poza tym, jeśli tyle dla niej znaczy, po co trzyma ją w piwnicy?
Większość z tych rzeczy już tu była, kiedy kupiła dom.
- Czemu ich ze sobą nie zabrali? - Wyjeżdżali w pośpiechu.
Większość pewnie ofiarowano.
Po co ktoś miałby je przekazywać na pensjonat?
Po co ktoś miałby je przekazywać na pensjonat, Graeme?
Lepiej porozmawiaj o tym z matką.
/Zwrócić do Sunshine Grove
/Psychopatologia /Zwrócić do Sunshine Grove
/Historia choroby: /schizofrenia paranoidalna, astma.
/Cukrzyca, stygmatyzm, alkoholizm... /Pacjent wyjątkowo nadpobudliwy.
/Czym jest Sunshine Grove?
/Elizabeth Chalmers zamordowana. /Morderstwo nastolatki.
/Makabra w ośrodku resocjalizacyjnym
To nawet nie był mój pomysł, tylko twojego ojca.
Wiedział, że chcą się jak najszybciej pozbyć tego miejsca, więc złożył im ofertę.
Planował przeniesienie tego miejsca, przywrócenie go gdzieś indziej,
a potem podzielenie na części, czy jakoś tak.
Nie pamiętam szczegółów, ale tłumaczył mi to tak,
że zyskamy dwa razy tyle, ile za nie zapłaciliśmy.
Wiedziałaś, że w moim pokoju zamordowano dziewczynę i milczałaś?
Sytuacja nie była idealna, ale nie miało się to tak ciągnąć.
Idealna?
Została dźgnięta 67 razy widelcem do mięsa.
Kiedy zaczniesz pracować i przyjdzie ci płacić rachunki,
zobaczymy, jak szybko będziesz kręcić nosem na dobrą okazję.
Teraz rozumiem, czemu zawsze siedzisz cicho, Graeme.
Nie wiń go. Myślał, że mi powiedziałaś.
- Dlaczego tego nie zrobiłaś? - Bo miałaś cztery latka.
A kiedy byłaś gotowa poznać prawdę, nie chciałaś się do mnie odzywać.
Przepraszam, Kylie.
Myślałam, że jeśli się nie dowiesz, nie sprawi ci to cierpienia.
/"W uważanym za najbardziej brutalne morderstwo w Nowej Zelandii,
Elizabeth Chalmers, znana również jako Lizzy,
została pobita, pogryziona i dźgnięta ponad 60 razy widelcem do mięsa.
Policja miała ponoć licznych podejrzanych, ale jak dotąd nikogo nie aresztowano.
Po rzekomych doniesieniach o napaściach na personel
i narastającej w okolicy przestępczości,
była to ostatnia z wielu niepożądanych kontrowersji
dla Kościoła i prowadzonego ośrodka,
który ostatecznie musiał zamknąć swoje drzwi 28 lutego 1996 roku".
Mogłem podejść zbyt pochopnie do mojego wstępnego dochodzenia.
Gdybym miał się zakładać, powiedziałbym, że to miejsce roi się od NES.
Od czego?
Negatywnej energii szczątkowej. Dzieje się tak, gdy duch...
Nie muszę znać definicji. Chcę, byś się tego pozbył.
- To nie takie proste. - To czemu wcześniej tak mówiłeś?
Powiedziałem tylko, że pomogę wam dowiedzieć się, z czym mamy do czynienia.
Teraz już wiemy.
Z zamordowaną dziewczyną, która potrzebuje naszej pomocy.
Co proponujesz? Seans spirytystyczny?
Zapalimy świece i zagramy w "podaj dalej" z jebaną truposzką?
Nie mam na to czasu.
Dopóki będziesz tu mieszkać, nie sądzę, abyś miała jakiś wybór.
Wymiar sprawiedliwości ma to do siebie, że nie lubi robić wyjątków.
Nie proszę ich o zmianę wyroku. Proszę tylko o przeniesienie.
Za trzy miesiące, kiedy wykażesz chęć współpracy,
może poprosimy sędziego, by rozważył tę prośbę.
Trzy miesiące? Do tego czasu mogę już nie żyć.
- Spójrzmy na to inaczej. - Stulisz pysk, Dennis?
Nie potrzebuję terapii! Chcę wynieść się z tego domu!
Póki nie udowodnisz, że nie stanowisz zagrożenia dla siebie i dla innych,
- będziesz musiała tu na razie zostać. - Nie obrażę się, jeśli nie zjecie...
Z całym szacunkiem, Miriam, martwi mnie wpływ tych przesądów na...
/- Kurde felek. /- Cały tydzień to samo.
/Zaczekajcie. Zerknę na bezpieczniki. /W starych domach łatwo je przeciążyć.
/- Boże, za co? /- Pomóc ci, Miriam?
/Nie, sprawdzałam tylko światło. /Zapomniało mi się, po co tu przyszłam.
/Muszę to robić na wyczucie, /bo niczego nie widzę.
/No dobrze...
/- Coś się stało? /- Nie.
/- A teraz? /- Nie.
/To był ten.
/- Który? /- Ten ostatni.
/- Co to było? /- Jezu Chryste!
O ile dobrze rozumiem,
wrogo się pani odnosiła w stosunku do pana McRandle'a
na chwilę przed zajściem?
- Zgadza się? - Nie.
Więc nie powiedziała pani: "Stul pysk, Dennis.
Nie potrzebuję terapii. Chcę wynieść się z tego domu".
Na co pan Hollis odrzekł:
"Póki nie udowodnisz, że nie stanowisz zagrożenia dla siebie i dla innych,
będziesz musiała tu na razie zostać". Odnosiło się to do wniosku o przeniesienie.
Nie mam z tym nic wspólnego. Nawet nie było mnie wtedy w pokoju.
- Może pani tam przejść? - Co?
Odsunie się pani, żebyśmy mogli porozmawiać z pani matką na osobności?
- Chcesz nam coś powiedzieć, Miriam? - Nie mam już chyba nic do dodania.
Dla mnie to trochę za wiele.
Więc zgadza się pani z zeznaniem, że pana McRandle'a zaatakował mściwy duch?
- Tak. - W porządku.
Nie znam się na sprawach nadprzyrodzonych, więc nie mogę w tym wypadku czegoś poradzić.
Zdajesz sobie sprawę, że muszę powiadomić kuratorkę?
- I dobrze. - Wsiadaj do auta.
- Nie. - Nie będę powtarzał.
Odpierdol się. Co zrobisz?
Kiedy przestaniesz zachowywać się jak gówniara i zaczniesz myśleć o innych?
Że co?
Gdyby to ciebie zadźgano i nikogo by to nie obchodziło,
- jak byś się z tym czuła? - Wkurwiłabym się.
Jak myślisz, dlaczego to ciebie wybrała?
- Nie wiem, kurwa. - Podpowiem ci.
Obie macie wrażenie, że świat jest wam coś winien.
Obie non stop jesteście wnerwione. I obie utknęłyście w tym domu.
Z tym wyjątkiem, że jej kara nie potrwa ośmiu miesięcy, tylko wieczność.
Chyba że ktoś jej pomoże.
To niczego nie zmieni.
Może tego nie oczekuje. Może chce, byś ją wysłuchała.
Wiesz co, Lizzy?
Jeśli masz mi coś do powiedzenia, mogłabyś jebnąć z tym prosto z mostu?
Myślisz, że to Elizabeth?
Ile znasz piętnastolatek z protezą szczęki?
Mam teorię, jeśli cię to interesuje. Sądzę, że była złodziejką.
Okradała sąsiadów, aż w końcu ktoś się połapał.
- Jak? - To bez znaczenia.
Sęk w tym, że postanowił wziąć sprawy w swoje ręce.
Zakradł się do jej pokoju i czekał, aż wróci.
Kiedy chowała łup w skrytce, jego podejrzenia się potwierdziły.
A skąd to się wzięło?
W gazecie napisali, że została pogryziona.
Wydaje mi się jednak, że nie miał tego w planach.
Myślę, że go poniosło i nie pomyślał, by najpierw ją wyjąć.
Wgryza jej się w szyję jak jakiś pierdolony maniak.
Szczena wpada mu do wentylacji i nic nie może na to poradzić.
Pozostaje mu tylko upewnić się, by nikt jej nigdy nie znalazł.
- Dlaczego masz taką minę? - No nie wiem, trochę to naciągane.
Jak to?
Na dobry początek, kto zabija za broszkę?
To nie broszka, kretynie, tylko Vacheron Constantin.
Ma ponad sto lat i nadal działa, co znaczy, że wart jest kupę forsy.
Ktokolwiek był jego posiadaczem, musiał wziąć sobie do serca jego zniknięcie.
To dlaczego go zostawił?
Wybacz, Amos. Masz jakieś pomysły?
Czyżbym za bardzo się udzielała? Chciałbyś się czymś podzielić?
Nie wpieniaj się tak. Jestem adwokatem diabła.
Nie, podważasz moje słowa i zaczyna mnie to złościć.
Chciał go zabrać ze sobą, ale po skończeniu dźgania jej
musiał pewnie szybko wiać.
Nazywa się Mads Kraglund. Mieszkał tu jeszcze przed nami.
Matka wielokrotnie dzwoniła do Rady Miasta z powodu tego fetoru.
Skóruje oposy. Stąd ten zapach.
Wiesz, co jeszcze tak cuchnie?
Trupy.
Matka widziała, jak jeden gość przyszedł mu to wygarnąć,
a Kraglund wyciągnął spluwę.
Mówiła, że gdy zjawiła się policja, w jego lodówce znaleźli martwe płody.
Twoja matka ma skłonność do plotkowania.
Może, ale brak jej wyobraźni. Nie zmyśliłaby czegoś takiego.
Dobra, posłuchaj, ustawię kamerę na granicy.
Jeśli coś wyda się podejrzane, będziemy o tym wiedzieć.
Nie ma się co pierdolić. Włamiemy się tam w nocy.
Kylie, nie narażę się na utratę pracy.
Chyba że będę miał powód uważać, że ten facet jest mordercą.
Jeśli proteza będzie pasować, jutro może być już po wszystkim.
- Nie mogę ot tak się włamać. - Więc pozwól mi to zrobić.
- Nie ma szans. - Ty to masz tupet.
Dwa dni temu dawałam nogę. Ty mnie na to nakręciłeś.
Pamiętasz tamtą przemowę?
Nawet gdybym ich przekonał, że to usterka modemu,
- miałabyś maksymalnie 30 minut. - Znam plan jego dnia.
Przed 14:00 nie wstaje z łóżka. Wejdę, kiedy będzie spał.
- Zajmie mi to trzy minuty. - Kurwa twoja mać.
Co robisz?
Na wypadek, gdybyśmy musieli wybić okno.
Nie było o tym mowy.
Raczej nie zostawi nam klucza pod wycieraczką, co?
Powinieneś zobaczyć jego dom.
- Masz protezę? - Musi ją mieć przy sobie.
- Chodź. Pośpiesz się. - Rozejrzę się.
- Co? - Nie wyjdę z niczym.
Musi być coś jeszcze, co go obciąży.
Zaczekaj tu. Wracam za moment.
- Co jest? - Moja noga!
- Powinnam tam wrócić. - Co?
Myślałam, że będzie mnie gonił, ale jest na totalnym haju.
- Widziałam protezę w stercie gazet. - Wiesz, co to jest?
Takie rzeczy dzieją się wtedy, kiedy gówniany pomysł trafia szlag.
Z wyjątkiem tego, że to mi się oberwało.
Przestań się opierdalać i weź mi pomóż!
Biegnij.
Potrzebny mi numer do Bucknellów w Bulford.
Tak. Lynfield Road.
50 jebanych centów?
Kylie, tu Amos. Idzie do ciebie z bronią.
- Cholera. Co robimy? - Nie wiem. Ukryj się gdzieś.
/Po 14 latach morderstwo nastolatki /nadal pozostaje tajemnicą
/Zabójca wciąż na wolności
Szpiegowanko, co? Podaj mi swój adres.
Może ja powęszę u ciebie. Zobaczymy, czy ci się to spodoba.
- Wiem, co zrobiłeś. - To znaczy?
Zamordowałeś dziewczynę z sąsiedztwa.
Skąd ten pomysł? Na podstawie paru gazet?
I tego.
Dziura w drzwiach to sprytna sztuczka.
O twoich zdolnościach dedukcyjnych nie mogę powiedzieć już tego samego.
Zanim zaczniesz kogoś oskarżać, powinieneś pojąć pewne fakty.
- Zgodzisz się z tym? - Mniej więcej.
Chodź. Coś ci pokażę.
Broszka należała do mojego syna Eugene'a.
Nie był on jednak ze mną w żaden sposób spokrewniony.
Znałem jego matkę, Joanie. Łączyło nas pewne porozumienie.
W każdym razie, przyszła raz do mnie z dzieciakiem.
Chuda jak szczapa. Wielkie, czarne oczyska.
Cała się trzęsła.
Nie wiedziałem, przed czym uciekają, ale nie mogło to być nic dobrego.
Powiedziałem im, że mogą zostać jak długo będą potrzebować.
Nie została nawet na noc.
Żaden ze mnie Joe Doakes, ale ten dzieciak był w chuj dziwny.
Nigdy nie wypowiedział więcej niż trzy słowa,
nie spojrzał ci w oczy i nigdy nie jadł z talerza.
Ale posiadał dar. Uwielbiał majsterkowanie.
Obojętnie czy był to silnik, czy płytka drukowana.
Nic nie stanowiło dla niego problemu.
A ja, będąc w posiadaniu mnóstwa rzeczy do naprawienia,
pomyślałem sobie, że to się może udać.
Nie miało znaczenia czy to silnik, czy piekarnik,
rozebrałby go na części i poskładał ponownie,
czasem dodając przy tym jakieś usprawnienia.
"Zeugenizowanie". Tak to nazywałem.
Uważałem to za całkiem zabawne,
dopóki nie przyłapałem go jak wyrywał kończyny kocurowi,
bo chciał sprawdzić, czy da się je przytwierdzić odwrotnie.
Próbowałem z nim rozmawiać, ale nie chciał słuchać.
Kiedy odstawił podobny numer, zrobiłem to, co należało.
Niestety, wróciłem wtedy z trzydniowej libacji
i prawdopodobnie nie powinienem był używać w tym celu łańcucha.
Myślałem, że zabiłem gnojka.
Następnego ranka dotarło do mnie, co zrobiłem, ale jego już nie było.
Wtedy widziałem go po raz ostatni.
Jak dawno to było?
Jakiś rok przed zabójstwem tej młodej dziewuchy.
Rok to kawał czasu. Skąd wiesz, że nie wyjechał?
Powinieneś wiedzieć o nim coś jeszcze.
Po czymś takim ciężko uwierzyć w jego zniknięcie.
Nie był fanem otwartych przestrzeni.
Co masz na myśli?
Przez dziesięć lat nie wyszedł na zewnątrz.
Ledwo opuszczał dom.
Mogę zerknąć na jego pokój?
Proszę bardzo.
Witaj.
Możesz nagrać wiadomość naciskając zielony przycisk na moim pasku.
/Nadal cię widzę.
/Próbowałam powiedzieć /mamie o tobie.
/Powiedziałam: /"Mamo, w naszych ścianach mieszka pan".
/Przyjacielowi nigdy bym /tego nie zrobiła.
/Nie, jeśli zdradzisz mi swoje imię.
/Eugene.
Jezu!
Jest tu kto?
Myślałem, że masz areszt.
- Proszę mi pomóc. - Co się dzieje?
Musimy wrócić do mojego domu.
- Już chcesz tam wracać? - Nie rozumie pan.
- Moja mama może wrócić lada chwila. - Dobra, spiszemy zeznanie.
O co dokładnie się rozchodzi?
Sprzątałam dom, a potem odłożyłam odkurzacz do szafy
i zauważyłam wnękę, prowadzącą do sekretnego pokoju,
w którym znajdował się ten facet. Był blady, miał czarne usta i leniwe oko.
Jebany psychol. Przysięgam, że chciał mnie zabić. Dlatego zwiałam.
- Chwileczkę. - Nie mogłam...
Zwolnij trochę.
"Odłożyłam odkurzacz... z powrotem do szafy".
Reszty nie pamiętam. Co tam mówiłaś?
Nie każcie mi się uspokoić! Posłuchajcie tego, co do was mówię!
Jakiś facet żyje sobie w ścianach mojego domu
i jeśli nie zareagujecie, zabije moją matkę!
Zadzwońcie do mnie do domu, proszę!
Cześć, możesz mnie połączyć ze Służbą Kuratorską?
- Amos. - Jesteś cała?
- To zabrzmi zwariowanie... - Wiem, w ścianach jest facet.
Mówi prawdę. Musimy jechać do jej domu.
Ale chała.
Spójrzcie. Ta dziura prowadzi do przejścia pomiędzy ścianami.
To wyjaśnia wszystko.
Nigdy nie było żadnego ducha. Dziwne odgłosy, rachunki za prąd,
skradzione jedzenie... To był on.
Nie żebym szukał dziury w całym, ale nie sądzicie, że obłąkany morderca,
ukrywający się przez 15 lat na poddaszu, nie chciałby zrobić
czegoś znacznie podlejszego, niż podkradanie jedzenia ze spiżarni.
- Może to był tylko zły sen. - To nie był sen.
Dlaczego, do kurwy nędzy, tego nie sprawdzicie?
Przeszukaliśmy cały dom. Niczego nie znaleźliśmy.
Nie do końca.
/Kylie, to leki, których nie brałaś, /martwią mnie najbardziej.
/O czym ty gadasz?
Rok temu zdiagnozowano u ciebie zaburzenia afektywne dwubiegunowe.
Bo chciałam zasiłek chorobowy. Wszyscy tak robią.
Odstawienie leków może być bardzo groźne.
Stan mojego umysłu uznasz za całkiem normalny
w porównaniu z szaleńcem, który mieszka w naszych ścianach!
- Posłuchaj... - Nie, to ty posłuchaj!
Nie oszalałam, ale to się zmieni, jeśli ciągle będziesz próbował to zracjonalizować!
Musisz tylko rozwalić tę ścianę, żeby przekonać się, o czym mówię!
- Nie ma mowy. - Więc ja to zrobię.
Kylie, usiądź.
Siadaj.
Zdaję sobie sprawę, jakie to dla ciebie trudne,
ale gdybyś przez chwilę wyobraziła sobie, że zagrożenie,
którego tak silnie się uczepiłaś, może nie być tak realne, jak ci się wydaje.
Znasz pojęcie "rozdwojenie jaźni"?
- A weź spierdalaj. - Wysłuchaj go, Kylie.
- Straciłaś kiedyś czas? - Nie.
- Słyszałaś głosy? - To czysty absurd.
- A co z twoją miesiączką? - Co proszę?
Cechą charakterystyczną tego zaburzenia u kobiet jest to,
że każda osobowość ma własny cykl miesiączkowy.
Oznacza to, że masz je częściej niż zwykle.
To wiele wyjaśnia.
Kiedy wydarzy się coś, z czym nie możemy sobie poradzić,
umysł potrafi stworzyć dodatkowe osobowości.
Pojmuję zasadę działania, ale nie czaję, jak to może być bardziej prawdopodobne?
Nawiedzenia, zaniki prądu, głos na nagraniu...
To tylko mechanizm radzenia sobie.
- Z czym? - Z tym. Z powrotem do domu.
Z myślą o spędzeniu pozostałych siedmiu miesięcy
w miejscu, z którego całe życie próbowałaś uciec.
Stworzyłaś wyszukaną mistyfikację,
by uwiarygodnić iluzję, która zaczęła się rozpadać.
Skoro to iluzja, czemu inni też go widzieli?
Powiedz mu.
To było lata temu, Kylie. Nie wiem, co wtedy widziałam.
Zostawcie mnie!
/Mogę coś zasugerować?
Myślę, że nadeszła pora, by przewieźć Kylie do kliniki.
Będzie pod całodobowym nadzorem. Dopilnujemy, by nie przestała brać leków.
Być może tak będzie najlepiej.
Musimy sprawić, by poczuła, jakby była to jej decyzja.
W porządku, zostawię tu Graysona. Na wypadek, gdyby znów miała nawrót.
Jak miło.
Jeśli ta sytuacja ma nas czegoś nauczyć, Kylie,
to tego, że musisz przebywać wśród rówieśników.
Wybaczcie.
I nie zapomnij, że po kilku miesiącach możemy zgodzić się na przepustki.
Nie będziesz czuła się tak odcięta od świata zewnętrznego.
Naturalnie rodzina i przyjaciele mogą cię odwiedzać o każdej porze.
Sama placówka jest pierwszorzędna.
Mieści się tam pokój zabaw, boisko do badmintona,
Jest nawet tyrolka. Nieziemsko dobra zabawa.
Celem Tiaki Wairua jest jednak wykształcenie poczucia niezależności.
Co sądzisz? Poradzisz sobie?
- Tak, brzmi świetnie. - Wspaniale.
Mamo, możemy przez chwilę pomówić na osobności?
- O czym? - Kobiecych sprawach.
Eugene chciał skrzywdzić wyłącznie Dennisa.
- Jak myślisz, dlaczego? - Słucham?
- Mamo, on ma protezę. - Wielu ludzi ją ma.
Co, jeśli był psychologiem w Sunshine Grove?
Jeśli Eugene chował się w ścianach, kiedy Lizzy została zamordowana,
musiał widzieć, jak ją morduje. Wiesz, co to oznacza?
Nie chciał nas przestraszyć. Próbował nas ostrzec.
Już to przerabiałyśmy. To wytwór twojej wyobraźni.
Chce, żebyśmy tak myślały.
I opierasz to na podstawie brakującego zęba?
Mogę to udowodnić.
Musisz tylko zatrzymać go w tym pokoju z policjantem, dopóki nie wrócę.
- Jak mam tego dokonać? - Rób to, w czym jesteś najlepsza.
- Miriam, nie miałabyś nic... - Mieszkasz w Shepherd Heights?
- Tak. - Pięknie tam.
Graeme i ja chodzimy czasem do Sammy'ego w środowe wieczory na szwedzki stół.
Opłaca się, prawda? Pewnie bywasz tam na okrągło.
- Nie bardzo. - No tak.
Bufety pełne są dzieciaków. Świetne miejsce na imprezę urodzinową,
ale nie chciałabym mieć palców sześciolatki w moim deserze.
/Zgłoszone zajścia
Powiedziałam: "Śmiało, ile L4 ci zostało"?
Ona na to: "Nie wiem. Co to L4"?
Jest Chinką. Wiesz, jacy oni są.
To jej odpowiadam: "Twój mąż stracił czucie w nogach.
Masz prawo wziąć chorobowe". A ona: "No nie wiem".
- Biedactwo. Nie rozumiała. - Miriam, wybacz, ale...
Może to kwestia kultury. Za to pracę traktują poważnie.
Miriam!
Muszę skorzystać z łazienki.
Proszę.
/Uczestnicy zajścia: /Elizabeth Chalmers, Dennis McRandle
/Do incydentu doszło /podczas terapii grupowej...
/Personel usłyszał głośny huk... /Elizabeth okładała go po twarzy...
/Najlepiej będzie, jeśli pan McRandle /zostanie przeniesiony...
/...przyznaje, że nie jest /szczęśliwy z tego powodu...
Co ty robisz? Gdzie on jest?
Musiał do kibelka.
Mówiłam, żebyś nie spuszczała go z oczu.
Jak mus to mus. Nic nie mogłam zrobić.
- Gdzie policjant? - Chyba też go przypiliło.
Panie Grayson?
Poczekaj, Kylie.
Nie powinnyśmy najpierw tego przedyskutować?
Nie można oskarżyć kogoś nad szklanką herbaty i herbatnikiem.
To tak nie działa.
Naprawdę uważasz, że wymachiwanie nożem przysporzy nam sympatii?
Nie wiem. Zobaczy się.
- Szukasz czegoś? - Korzystałem tylko z ubikacji.
- Z tą na dole coś nie tak? - Chciałem być dyskretny.
Skąd wiedziałeś, że mamy tu łazienkę?
O co tu chodzi?
Zastanawiałyśmy się tylko, czy czasem tu nie pracowałeś?
- Zostawisz mi zadawanie pytań? - Ty się już nagadałaś.
Rok przed morderstwem Elizabeth przyjechałeś tu na praktyki.
Pierwszego dnia pracy piętnastolatka spuściła ci baty.
Pewnie nie było zabawnie. A najgorsze, że ci nie zapłacili.
Miriam, twojej córce padło na mózg.
Nie, to ja miałam mętlik w głowie, ale teraz zaczynam pojmować.
Chryste, Kylie, w szyi ma korkociąg.
Co robisz?
O ile nie masz czegoś innego, co posłuży nam do obrony,
obawiam się, że to jedyna opcja. Ruszysz się i mi pomożesz?
- Masz nożyczki? - Po co?
Jeśli przetnę pasek, wyśle to sygnał alarmowy.
No dobra.
Ruszaj!
Rusz to tłuste dupsko!
Nic na to nie poradzę, Kylie. Od pasa w dół jestem puszysta.
Amos. Dzięki Bogu.
Odebrałem sygnał alarmowy. Co ci się stało w twarz?
Popełniłem straszliwy błąd. Mówiła prawdę. To był Eugene.
Zabił Graysona i porwał Kylie i Miriam.
Nigdzie nie mogę ich znaleźć. Boże, ale ze mnie głupek!
- Co to takiego? - Odbiera sygnał Kylie.
Masz, wezwij policję.
Amos!
/Amos, to Dennis!
Słyszałeś?
Potrzebuję czegoś, czym mógłbym to otworzyć.
Za cienkie. Daj coś ciężkiego.
Kurwa.
- Co się mówi? - Co?
Bądź miła. Podziękuj mu.
- Myślisz, że czyje to jest? - Pożyczam tylko drobiazgi.
Ale zawsze oddaję.
W porządku, kochanie?
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Jesteś blada jak ściana. Powinnaś napić się wody.
Co? Co to?
Nie wiem, ale na pewno nie pierdolona woda.
Bawi cię to?
Zdaje się, że cała ta sytuacja to dla ciebie niezła zabawa.
- Kylie, nie. - Dwie osoby nie żyją,
rozpłatano mi nogę jak pieprzonego bajgla,
a ta pijawka uważa, że to zabawne.
Widział, co spotkało Elizabeth. Nigdy nie próbowałeś temu zapobiec.
Nigdy nie wezwałeś pomocy. Przyglądałeś się biernie.
Nie chce nas skrzywdzić.
To nie zmienia faktu, że jest tchórzliwym robalem.
- Kylie! - Co?
Zawsze wszystkich antagonizujesz. Przestań.
Ja antagonizuję?
Nie tkwilibyśmy w tym gównie, gdyby nie ta menda.
- Nie możesz go winić. - Dlaczego?
Bo ma nierówno pod sufitem. Dołowanie go nic nie da.
Dołuję cię, Eugene? Wybacz, nie wiedziałam, że...
To ja?
- Dobry jest. - Mam też inne.
Tu bierzesz kąpiel.
- Będzie tego więcej? - Nie.
Twój pierwszy dzień szkoły.
To ty, kiedy cię wydalono.
Na tym kradniesz Amarula z barku.
Tutaj jest ci niedobrze, bo przeholowałaś.
Uderzasz matkę w twarz po tym, jak zdrowo cię zbeształa.
Tutaj masz z tego powodu wyrzuty sumienia.
To dzień, w którym odeszłaś.
A to my, czekający na twój powrót.
A to kto? Czy to Lizzy?
- Dlaczego nikomu nie powiedziałeś? - Myślałem, że mnie zabiorą.
Myślałem, że uznają, że ja to zrobiłem.
Byłam młody, Kylie. Byłem tylko dzieckiem.
Musisz nam pomóc. Proszę, Eugene.
Znam dobrą kryjówkę.
Oto doskonały przykład na to, do czego to dochodzi,
jeśli nie mówimy otwarcie o swoich problemach.
Tak radzisz sobie z własnymi?
Nie musisz mi mówić, że źle postąpiłem.
Nie zamierzam się usprawiedliwiać.
Ale ten, kto twierdzi, że szubrawcy nie istnieją,
najwyraźniej nie pracował w opiece społecznej.
Zawsze chciałem jedynie pomagać ludziom.
Nie masz pojęcia, jak to jest próbować pomóc komuś, kto cię olewa.
Jasna cholera!
Co mam powiedzieć?
Było morderstwo? Próba morderstwa?
- Może ty z nimi porozmawiasz? - Dlaczego nie powiesz po prostu...
Powiedz, że coś ci wypadło i oddzwonisz później.
SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
W porządku, tutaj jest. Wygląda na podekscytowaną.
A to jest Amos, ma specjalne... To wszystko, co zrobisz?
- Przetniesz ją nożyczkami? - Tak.
- I co się z nią potem stanie? - Wyląduje w kuble.
- Albo zostawimy ją na pamiątkę. - Słyszałeś, Graeme?
Amos mówił do Kylie... A mniejsza o to.
- No to tniemy. - Moment.
Jak to się stało?
- Co? - Wyłączyło się.
Samo nie mogło. Musiałaś coś nacisnąć.
- Niczego nie przyciskałam. - Nie padła bateria?
Nie powinna. Całą noc się ładowała.
Eugene!