NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Serial oparto na prawdziwych wydarzeniach.
Niektóre sceny, postaci, nazwiska, sprawy, przypadki,
miejsca i zdarzenia zostały wymyślone.
Jimenez,
myślisz, że siły specjalne go zabiły?
Jeśli w ogóle można go zabić.
Co masz na myśli? Co chcesz powiedzieć?
Nie wiem.
Słyszałem, że oddali 20 strzałów.
Wypakowali go ołowiem.
Spalili jego ciało, a popioły rozrzucili po Medellín.
Mówią, że powstał z popiołów,
poszedł do domów tych, którzy do niego strzelali,
i zabił ich we śnie.
Gówno prawda.
Cicho. Ktoś idzie.
Jesteśmy żołnierzami!
Ujawnij się!
Mamy broń!
Pan Escobar.
Przykro nam, nie wolno nam pana przepuścić.
Musimy pana aresztować.
Synu, przykro mi to mówić,
ale niestety, nie mogę na to pozwolić.
Przepraszam.
Nikomu ani mru-mru. Rozumiesz?
To...
to największy wstyd Kolumbii, panowie.
A zatem...
- co zrobimy? - Panie prezydencie...
Panie prezydencie, Escobar na pewno spróbuje wrócić do miasta.
Nie możemy na to pozwolić.
Proponuję zająć Medellín.
Wyślemy funkcjonariuszy i przeprowadzimy poszukiwania.
Zamkniemy ulice i ustalimy punkty kontrolne.
Wywrzemy na niego nacisk.
Kto przeprowadzi tę operację?
Pułkownik Pinzón.
- Niech zaczyna. - Tak jest.
- Jesteś ranny? - Nie.
Nie rozmawiałem z nim.
Nie negocjowałem z Escobarem.
- Rozumiem. - Czemu tam wszedłeś?
Czułem, że coś nie gra.
Ariza mówił, że mamy zabezpieczać teren.
Kłamał. To ja wydałem rozkaz.
Wracaj do domu, odpocznij i wróć.
Ufam tylko tobie.
Tak jest.
Zaraz wrócę, Tata. Przepraszam, Doña Hermilda.
Szefie.
- Dobrze cię widzieć. - Witam w domu.
Bardzo się cieszę.
To on.
- Dzięki Bogu. - Jak się masz?
Pablo!
Dzięki Bogu.
- Mój syn! - Jak się masz?
- Dobrze. - W porządku?
- A ty? - Dobrze.
- Dobrze? - W porządku.
- Robiłem, co mogłem, tato. - Wiem.
Wiem.
Jestem bardzo dumny.
Bardzo cię kocham.
To tata.
Niech Bóg ma w opiece ciebie i rodzinę.
Dziękuję.
Jesteście wspaniali, chłopcy.
- Monitorujcie działania policji. - Tak jest.
I nie przeszkadzajcie mi.
Jak pan sobie życzy, szefie.
Bardzo dobrze.
Bardzo dobrze, panowie.
Bardzo dobrze.
Rozładuj samochód.
Myślałam, że cię straciłam.
Nigdy mnie nie stracisz.
Co dalej, Pablo?
Co teraz zrobimy?
Robiłem, co musiałem, Tata.
Zajmę się tym.
Wszystko będzie dobrze.
Będziemy razem i będziemy szczęśliwi.
Ale...
Zawsze.
- Powiedz, że mnie nie zostawisz. - Nigdy.
Obiecaj.
Obiecuję.
Obiecuję, kochana.
Pablo Escobar uciekł z więzienia.
Ponowna ucieczka z więzienia...
Rozumiem, ale najpierw muszę spytać pułkownika Pinzóna.
Proszę zaczekać.
Panowie, proszę zaczekać.
Musimy najpierw zabezpieczyć okolicę.
Trzeba będzie wszystko przenieść.
- Jak to wszystko? - Laboratoria,
biura, kryjówki, depozyty. Przenosimy wszystko.
Nawet laboratoria?
Są dobrze strzeżone.
Nie wiecie, co się dzieje w La Catedral?
Gliny przeglądają mapy i dokumenty, które tam zostawiliście, idioci.
Nikomu nie można ufać, wy dranie.
Kogo nazywasz draniem, sukinsynu?
Przenosimy wszystko.
- Tak? - Tak jest.
Tak, Don Pablo.
Potrzeba nam więcej ludzi.
Wczoraj straciliśmy wielu braci.
- Niech spoczywają w pokoju. - Amen.
I jeszcze jedno.
Potrzebny mi dobry kierowca do poruszania się po mieście.
Musi być mądry, odważny i lojalny.
Załatwione, szefie.
Przepraszam, szefie, ale nie może pan ryzykować.
Zgadzam się z Velasco.
Ludzie muszą wiedzieć, że Pablo Escobar nie chowa się jak szczur.
Bo...
jesteśmy kartelem z Medellín, sukinsynu!
Pablo, nie!
Wierzysz w to, w co chcesz wierzyć, sukinsynu!
- Znowu się przejmujesz? Spokojnie. - Spokojnie? Co mam robić?
Czekać, aż Pablo tu wejdzie i zabije mnie i moją córkę?
Ciebie też będzie chciał zabić.
- Co ty na to? - Pablo nikogo nie zabije.
Jaime, w jakim kraju ty żyjesz?
Jak jeszcze nikogo nie zabił, to planuje.
Nie zauważyłeś, Berna? A ty, Judy?
W mieście roi się od gliniarzy.
Za każdym rogiem czai się gliniarz.
Pablo się nie ruszy.
Musimy więc go znaleźć i zabić, zanim policja go znajdzie.
Judy, posłuchaj.
Posłuchaj!
Pablo jest teraz jak szczur zamknięty w klatce. Rozumiesz?
Jaime.
Nadal nie wiesz, do czego zdolny jest Pablo?
- Chyba go nie doceniasz. - To twoje słowa, Berna.
Oni też powinni nas doceniać.
Pablo nie ma już wielu przyjaciół.
Pablo zawsze będzie miał przyjaciół.
Chcę, aby wszyscy wiedzieli, co stało się z Kiko.
Ludzie powinni wiedzieć,
że ci lojalni Escobarowi kończą z kulą w głowie.
Wtedy będą wiedzieli, po czyjej być stronie.
Judy...
co zrobimy z laboratoriami?
Co proponujesz?
Powinniśmy je zamknąć, przynajmniej na pewien czas.
Trzeba zaczekać, aż go zabiją albo zamkną.
To głupie, Berna. Jaki to ma sens?
Wielu ludzi przestało mu płacić w tym samym czasie co my.
Połączmy siły.
Na przykład, bracia Priscos. Wczoraj widziałem Ricarda.
Pogadam z nim.
Jaime, z tymi ludźmi trzeba ostrożnie.
- Wygląda nieźle. - Chwila.
Ricardo?
Don Pablo.
Oczywiście, nie ma sprawy.
Na nas zawsze może pan liczyć.
Skarbie!
Pedzio!
Jak leci, Limón?
- Skurczybyku. - Co słychać, bracie?
Quica, kochany, podaruj mi najlepsze 20 minut mojego życia.
Co ty tu robisz?
Nie przyszedłem na dziwki.
- A po co? - Chciałem pogadać.
Widzę, że nadal wozisz dziwki.
Muszę jakoś zarabiać.
A nie wolałbyś zarobić lepszej kasy?
Na czym?
- Na tym samym. - Kogo miałbym wozić?
Pabla Escobara, bracie.
- Wypchaj się, sukinsynu. - Mówię serio.
Szef kazał nam kogoś znaleźć.
Kogoś nieznanego policji.
On jeździłby w bagażniku.
- Gdzie miałbym go wozić? - Gdzie by chciał. Bez zbędnych pytań.
Co myślisz, bracie?
Wszędzie są gliny.
Może z tyłu posadzimy dziewczynę?
- Której z dziwek ufasz? - To dziwki, bracie.
To jak będzie?
- Nie! - Nie?
- Dziękuję. - Czemu?
- Nie. - Nic w tym złego.
- Jestem bardzo zajęta. - To nie szkodzi, Maritza.
Tak?
Poproś jedną z tych, które wozisz.
- Nie mogę. - Zjeżdżaj.
Maritza, musisz to zrobić.
To najłatwiejsza kasa, jaką w życiu zarobisz.
Rzucisz drugą pracę.
Zajmiesz się córką.
Zrobiłem kiedyś coś nie tak? Zawsze pomagam tobie i twojej rodzinie.
Prawda?
Sukinsyn z ciebie.
To jak?
- A to kto? - Znajomy. Można mu ufać.
Jak tam, Quica? To ta dziewczyna.
Jedźmy.
Uważaj na siebie, chudzielcu!
- W porządku? - W porządku.
Pojadę za tobą.
- Kim jest ta suka? - Złóż nogi, Rosa.
Kwiatki więdną.
Moja cipka pachnie bosko, sukinsynu.
Teraz kupujesz dziwki na targu?
Nie wkurzaj się.
Jak po południu będziesz w lepszym humorze,
to dam ci się przelecieć.
Pieprzony Quica.
Zamknij się! Uważaj na siebie!
MÓJ PIERWSZY MILION
Gotowa? Zamknij oczy.
Dobrze.
To króliczek, skarbie. Opiekuj się nim.
Szefie?
Don Pablo,
to ten człowiek, Limón, o którym panu mówiłem.
Kuzyn Guarazapo.
Limón! Chodź tu, bracie!
Miło mi pana poznać.
Proszę się nie martwić, szefie, znamy się od lat.
Nie ma żadnych zatargów z prawem.
Skąd pochodzisz, synu?
Urodziłem się w Envigado.
Cieszy mnie to.
A ta dziewczyna?
To znajoma.
Chodziliśmy razem do szkoły.
Dobrze ją znam i wiem, gdzie pracuje. Może pan jej ufać.
Posłuchaj, Limón...
Wiesz, co znaczy pracować dla mnie?
To zaszczyt dla pana pracować.
Wiele pan zrobił dla biedoty z Medellín.
Gdybym miał oddać za pana życie,
zrobiłbym to, szefie.
W porządku.
Otwórz bagażnik.
Bez obaw, bracie, wszystko gra.
Droga wolna.
Gdzie jesteśmy?
- Co my tu robimy? - Schowaj się.
- Jhon, nie... - Cholera, Maritza,
nie mam czasu na wyjaśnienia. Rób, co mówię.
Don Pablo.
- Dzień dobry. - Witamy.
Proszę nie wstawać.
- Jak się macie? - Bardzo dobrze.
Cieszę się.
- Rojas. - Don Pablo.
- Witam. - Jak się masz?
Dobrze. A pan?
- Bardzo dobrze. - Proszę.
- Coś do picia? Kawy? - Nie, dziękuję.
- Coś innego? - Dziękuję.
- Jak się masz? - Dobrze. W porządku.
- A Maribel? - Dobrze. Dziękuję.
To dobrze, bracie.
Co się dzieje z depozytami?
Chyba ich ubyło.
Po tym, co się stało...
z panami Galeano i Moncada, ludzie się denerwują.
Ta kobieta, Judy Moncada, wszystko im rozpowiada.
Nie wszyscy chcą płacić.
- To wszystko? - Tak. Myślałem, że pan wie.
- Mieli panu przekazać... - Spokojnie. Bez obaw.
Wkrótce rozwiążemy ten problem.
Tak jest.
W międzyczasie...
przenieście się do Laureles.
Tu nie jest już bezpiecznie.
- Oczywiście. Co pan każe. - Dobrze.
Zapakuj to, proszę.
Don Pablo!
- Jak pan się ma? - To pan?
- Jak pan się ma? - Kochanie!
Kochanie! Don Pablo tu jest.
Don Pablo?
Witam. Jak pani się ma?
- Dobrze. A pan? - Dobrze.
- To on. - Jak pan się ma?
- Jak zdrowie? - Bardzo dobrze.
Jak się macie? Wszystko dobrze?
- Jak pan się ma? - Dobrze.
To on.
We własnej osobie.
- Dobrze? - Szefie, czas na nas.
Daj nam się przywitać.
Nie sądziłam, że kiedyś pana poznam.
- Proszę, szefie, za panem. - Zobaczmy.
- Jak zwykle, szczodry. - Dla was.
- Dziękuję, Don Pablo. - Na lekarza.
- Dziękuję, Don Pablo. - Dbaj o siebie.
Dla pani.
I dla pana.
Dzwoni jakaś dziewczyna. Chce rozmawiać z Amerykaninem.
- Co jest, bracie? - Naskocz mi.
- Agent Peña z DEA. - Proszę posłuchać.
Wiem, gdzie znajdziecie ludzi Escobara.
O kogo chodzi?
Jest jakaś nagroda?
Tak, jest nagroda.
O jaką informację chodzi? O kim pani mówi?
O La Quica.
La Quica?
Zna go pani?
Przyjechał do burdelu na 23. ulicy.
Odjechał z taksówkarzem. Powiedział, że wróci.
Pracuje tam pani?
Tak.
Kiedy to było?
Parę godzin temu.
W porządku, sprawdzimy to.
Warto to sprawdzić, pułkowniku.
Nie prosimy o wiele.
Zamknąłeś laboratorium?
Jezu Chryste.
Nie, Berna, i nie zamknę, bo to niepotrzebne.
- Posłuchaj, Jaime... - Nie, ty posłuchaj. Dość tego.
Rozmawiałem już z Ricardem Prisco.
Jest po naszej stronie.
Wszystko w porządku. Czego można chcieć?
Mówiłem, żebyś uważał z tymi ludźmi.
Posłuchaj mnie.
Po pierwsze, oni są z nami, odkąd Pablo zabił Kiko.
Po drugie, Ricardo wie, że być lojalnym wobec Pablo
oznacza kulę w łeb.
Po trzecie, żeby cię uspokoić, przyślą nam ludzi do ochrony.
Co?
Podałeś im adres laboratorium?
A jak inaczej mieliby tu trafić?
Jaime, posłuchaj mnie.
Uciekaj stamtąd. Przyjedź tu natychmiast!
Berna, dość tej paranoi!
Jaime! Uciekaj stamtąd!
- Wracaj! - Zaczynamy, sukinsyny!
Jaime!
Uciekaj!
Co jest, Ricardo?
Wszystko psujesz.
Ricardo, odłóż broń, bracie.
Odłóż ją. Pablo z nami nie wygra.
Wiesz o tym.
W mieście pełno glin.
Pablo się nie ruszy.
Ricardo, odłóż broń.
Witaj, Jaime.
Jaime.
- Berna, jak się masz? - Kto mówi?
Pablo. Domyślam się, że chcesz rozmawiać z Jaime.
Berna, pomóż mi.
Pogadaj z Pablem. Wyjaśnij mu wszystko. Pomóż mi!
Pablo, nie! Czekaj!
A teraz, opasły sukinsynu,
dorwiemy ciebie i tę sukę, którą ochraniasz.
Pablo, właśnie popełniłeś największy błąd.
Powiedz innym...
Kto to?
...żeby szanowali Pabla Escobara,
ty sukinsynu.
Sukinsyn! Jak cała jego rodzina!
Wszyscy muszą zginąć!
Tłusty drań!
Sukinsyn!
Posłuchaj, Judy.
Bardzo mi przykro z powodu wszystkich, których straciłaś.
Musimy pogodzić się z tą porażką.
Ale będę przy tobie do końca.
Jeśli chcesz wypowiedzieć wojnę Pablowi, powiedz tylko słowo.
Znajdziemy silnych sprzymierzeńców. Będą nam potrzebni.
Tak.
Masz rację.
Tak.
Trzeba spojrzeć na to obiektywnie.
Spojrzeć prawdzie w oczy.
A prawda jest taka,
że znam kogoś bardzo wpływowego.
Kogoś, kto też chce zabić Pabla.
- To nie zasadzka? - Niczego nie można być pewnym.
Witaj, Fernando.
Dobrze się spisałaś, siostro.
Nie dostaniesz dwóch, ale trzy.
Masz szczególny talent, więc dostaniesz trzy zielone.
Co robisz dziś wieczorem? Znam pewne spokojne miejsce.
Możemy się zabawić.
Nie mogę. Zajmuję się córką.
- Suka. Daj mi pół godziny, Limón. - Dobra.
Przelecę którąś z nich.
Złotko...
Dziękuję, Maritza.
Sukinsyn.
Przepraszam!
Następna w prawo.
Dobrze znasz okolicę, Peña?
Tak.
Podoba ci się to?
To ta taksówka. Zaparkuj po lewej.
Spokojnie!
Idziemy.
Czekajcie tu.
- Trujillo! - Wy z drugiej strony!
Z drogi!
Bracie!
Cholera. Czego?
- Quica! - W czym problem?
Musimy zwiewać!
Szybko!
To gliny! W nogi!
Nie znajdzie pan lepszego miejsca na posiłek.
Sytuacja wygląda tak:
przez to że uciekłeś, nie mamy wielkiego wyboru.
Gdybym nie uciekł, zabiliby mnie, Fernando.
Albo zgniłbym w amerykańskim więzieniu.
- Powiesz Gavirii... - Media nie dają mu żyć.
To nie jest dobry czas.
Powiesz Gavirii...
że jestem gotów wrócić do La Catedral, żeby odsiedzieć wyrok.
Jak sobie życzysz.
- Jutro wrócę do Bogoty. - Nie, bracie.
Nie odkładaj do jutra tego, co można zrobić dziś.
Prawda?
Panie prezydencie, dzwoni pan Fernando Duque.
- Nie mam mu nic do powiedzenia. - Zajmę się tym.
Panie Duque, mówi Eduardo Sandoval.
Panie wiceministrze, mam ważną wiadomość od pana Escobara.
Chce negocjować warunki powrotu do La Catedral.
Proszę włączyć telewizor.
- Co powiedział? - Kazał włączyć telewizor.
Dobry wieczór, rodacy.
Przez ostatnie półtora roku cieszyliśmy się spokojem,
na który czekaliśmy 10 lat.
Mogliśmy chodzić do pracy,
odwozić dzieci do szkoły i cieszyć się z małych rzeczy,
nie obawiając się grożącej nam przemocy.
Ten spokój jest zagrożony na skutek ucieczki Escobara.
To najstraszniejszy terrorysta narkotykowy wszech czasów.
Dziś to się zmieni.
Ale potrzebna mi wasza pomoc.
Musimy zjednoczyć się jako naród,
aby zakończyć jego rządy terroru.
Dlatego stoję tu przed wami
i oferuję nagrodę w wysokości 1,4 miliona dolarów
za wszelkie informacje, które doprowadzą do jego aresztowania.
Mam nadzieję, że dzięki tej nagrodzie
nadejdzie w końcu dzień, gdy uwolnimy się z uścisku Pabla
i przestaniemy być zakładnikami terroru, zastraszania
i morderstw.
Chcę jasno powiedzieć,
że pod żadnym pozorem
nie będę negocjował z Pablem Escobarem.