Als ik klap, staan alle drie de camera's aan.
Klaar?
Het is 9 juni, we bevinden ons op een geheime locatie.
We ondervragen Jim Osterberg over The Stooges...
de beste rock-'n-rollband aller tijden.
Wat ik zo bijzonder vind...
is dat ze het anders doen dan gebruikelijk is in showbusiness.
Als de band wordt aangekondigd en opkomt...
kan het zomaar zijn dat ze eerst een kwartier gaan stemmen.
De jongelui lijken dit niet erg te vinden.
Ze luisteren naar het stemmen en het testen van de speakers.
Volgens mij gaan ze beginnen.
We gaan van Bob Waller naar 't podium, naar Iggy and the Stooges.
Iggy valt in het publiek. We horen hem niet meer.
Bob Waller staat tussen het publiek.
Ik weet niet waar, maar we vinden hem wel.
IN 1973 VIELEN THE STOOGES, NA DRIE BAANBREKENDE ALBUMS...
LETTERLIJK UIT ELKAAR.
HUN MUZIEK WERD BESTEMPELD ALS BIZAR, KRANKZINNIG, SMAKELOOS...
KWETSEND, DECADENT, SUBLITERAIR...
AMATEURISTISCH, FANTASIELOOS EN KINDERACHTIG.
VIER DECENNIA LATER...
ZIJN THE STOOGES EEN VAN DE MEEST INVLOEDRIJKE BANDS...
UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE ROCK-'N-ROLL.
IN 1973 WERDEN ZE ECHTER VERGUISD...
Het viel niet mee. We rommelden maar wat aan...
en uiteindelijk was de platenmaatschappij ons zat.
Onze impresario's en managers...
probeerden het complexe web dat onze carrière was te ontwarren...
maar de meesten gaven het op.
We rotzooiden maar wat aan, we speelden slordig.
We begonnen er steeds onverzorgder uit te zien.
We werden steeds magerder en raakten opgebrand.
We werden steeds slechter, optredens gingen in een waas aan ons voorbij.
Sommigen vonden ons nog steeds goed. Soms lukte het me te zingen, soms niet.
Soms waren we op tijd voor 'n optreden, soms niet.
We kregen meestal ruzie door mij.
De band ging toen erg snel achteruit.
Er gebeurde van alles bij optredens.
Bij één optreden moest Steve Mackay drummen.
Dat was echt lachen. Steve zei dat hij kon drummen, maar dat was niet zo.
Omdat we het geld nodig hadden, lieten we hem drummen.
Moet ik dat verhaal vertellen?
Iggy kondigde altijd een nummer aan en dan begon ik een ritme.
Dan pakte hij de stokken uit m'n handen en gaf hij het ritme aan op de floortom.
Dan wist ik het weer en maakte ik het nummer af.
Dat deed hij bij elk nummer.
Het publiek bekogelde hem met flessen en riep: 'Kom op, Iggy, kotsen, eikel.'
Ze scholden hem verrot.
Ik wil degene bedanken die deze fles naar m'n hoofd gooide.
Ik was bijna dood, maar het was weer mis. Volgende week beter.
De periode voor het optreden in de Michigan Palace noem ik 'n dodenmars.
Ze hadden ons geboekt in een kleine club buiten Detroit:
The Rock and Roll Farm. Het bleek een bikercafé te zijn.
Iggy liep het publiek in en provoceerde mensen zoals alleen hij dat kan.
Hij komt bij een gozer die uithaalt en hem gewoon knock-out slaat.
Ik weet niet wie van jullie ons kennen uit 1967, toen we begonnen...
maar het valt soms niet mee om The Stooges te zijn.
Na dat optreden hoefde niemand iets te zeggen.
Iedereen had er genoeg van. We konden er niet van leven.
We werden voortdurend bekogeld. Iedereen had er gewoon genoeg van.
De broers gingen terug naar Detroit.
Jim heeft nooit tegen me gezegd: 'We stoppen ermee.'
Dat maakte ik er zelf uit op.
'Ik slaap op de grond, dus we zullen wel gestopt zijn.' Ik was dakloos.
Ik verkocht m'n drumstel en kocht een enkele reis naar Detroit.
Ik ging naar het huis van m'n moeder en zei:
'Mam, ik ben dakloos, ik ben blut en ik heb honger.'
Het kwam niet als een verrassing dat The Stooges uiteenvielen.
De cirkel was weer rond. 'Ga naar huis, naar je moeder.'
Ik weet nog dat ik opgelucht en blij was toen m'n broers weer thuis waren.
Zo van:
'Ze zijn veilig.' Dat was het voornaamste. Ze waren thuis en ze leefden nog.
Ik ging terug naar de caravan van m'n ouders. Ik was 24.
De band ging...
sputterend ten onder.
Toen ik een jaar of vijf was, kregen we een tv.
Ik keek altijd naar Howdy Doody.
Buffalo Bob was in feite Timothy Leary voor kinderen.
Hoe voel je je halverwege de ochtend, Clarabell?
Een beetje futloos, hè? Probeer dan eens Ovaltine, Clarabell.
Ik herinner me het geluid van de kinderen in het publiek.
Er deden personages als Clarabell the Clown mee...
en je wist nooit wat Clarabell the Clown ging doen.
Dat vond ik fascinerend, maar wat ik echt gaaf vond, was Soupy Sales.
Het heette Lunchtime with Soupy.
Hij moedigde kinderen aan te schrijven, maar zei altijd:
'Als je een brief schrijft: 25 woorden of minder, alsjeblieft.'
Waar heb je zo leren zingen? - Tijdens de les Spreken in het Openbaar.
Echt waar, Bobby. - Wie is je leraar?
Dat is altijd blijven hangen en toen ik nummers ging schrijven, dacht ik:
Zo moet het. 25 woorden of minder.
Ik zag mezelf niet als Bob Dylan met z'n gezever.
Ik dacht: hou het kort, dan kun je niets verkeerd zeggen.
Ik heb de film met m'n ouders gekeken.
Ik vond het geweldig dat we dezelfde caravan hadden.
De meeste verlichting en delen van het meubilair waren ingebouwd.
Ik had een slaapkamertje van 1,20 bij 3 meter.
Er pasten net een veldbed en een klein bureautje in.
M'n drumstel kon dus alleen in de woonkamer staan.
Het hele weekend, en elke avond nam m'n drumstel de hele woonkamer in.
Ik had veel energie en drumde uren.
De hele caravan stond te schudden.
Ze klaagden nooit, maar uiteindelijk, na ongeveer een jaar...
kreeg ik de grote slaapkamer.
Toen vond ik het geweldig, maar nu besef ik...
dat het waarschijnlijk het minst erge was van twee kwaden.
Ze zetten een standaardbed in het kleine kamertje, het bureau ging eruit.
Ze konden net in en uit bed stappen.
In de grote slaapkamer had ik een eenpersoonsbed en m'n drumstel.
Ik heb het geluk gehad...
dat ik in een eenvoudige omgeving heel dicht op m'n ouders woonde.
Ik heb m'n ouders leren kennen. Dat is iets heel kostbaars.
Ik weet nog dat ik m'n Tinker Toys en m'n Lincoln Logs uit de blikjes gooide.
Ik haalde de houten stokjes eruit en maakte een trommel van het blikje.
In groep 6 gingen we met school naar de Ford-fabriek in River Rouge.
Daar hadden ze 'n machine die een stuk metaal op een ponsplaat liet vallen.
Elke keer dat hij de ponsplaat raakte, maakte hij kabaal.
Een snoeihard metaalgeluid.
Ik vond dat een gaaf geluid.
Op high school speelde ik in The Iguanas.
We speelden fulltime in een tienerclub, The Ponytail.
Ik was er altijd mee bezig hoe ik meer aandacht kon krijgen.
Ik dacht: wat nou als ik op het hoogste drumpodium ooit ga spelen?
Ik zat vijf meter hoog en de rest van de band stond op de grond te mokken.
Ene Chuck, een gesjeesde muzikant, benaderde me en zei:
'Ik vind jullie best goed en wil jullie manager worden...
en helpen jullie eigen optredens te promoten.'
We huurden één avond een pier af om een concert te geven...
en daar kwam enorm veel volk op af. Het werd een groot succes.
Halverwege het optreden begon de vloer echter door te zakken.
Er vielen geen gewonden, maar we hebben in feite de pier gesloopt.
Daarna hebben we onszelf nooit meer gepromoot.
Op high school en vlak daarna zat ik in The Iguanas.
Na een semester studeren hield ik ermee op...
en ik ging op zoek naar werk.
The Prime Movers waren oudere gasten die van school waren gegaan.
Ze kenden allerlei soorten bluesmuziek.
Toen Butterfield's Band in de stad was, probeerden The Prime Movers...
optredens via hen te krijgen.
Ik vroeg de bassist van Butterfield, Jerome Arnold, of hij nog tips had.
Hij zei: 'Als je speelt, speel dan alsof je het meent.'
Ik was vrij goed aan het worden en op een bepaald moment...
verloor ik het respect voor, of het vertrouwen in de band.
Ik vond de band niet echt authentiek...
en besloot naar de plek te gaan waar de echte blues werd gespeeld.
Het was anders dan blank Amerika.
Ik deed af en toe invalwerk...
en kreeg een paar keer 10 dollar voor kleine optredens.
Eén keer met ene Johnny Young en één keer met Big Walter Horton...
toen ze voor blanken moesten spelen.
Ik vond het geweldig en heb er veel van geleerd.
Het was meer relaxed, ze wisten wat feesten was.
En de muziek was erg duidelijk gedefinieerd.
Ik ving een glimp op van volwassenen die vanbinnen kind waren gebleven.
Toen ik een keer een joint langs de rivier rookte...
besefte ik dat ik niet zwart was.
Ik wilde voor onze generatie hetzelfde doen...
als wat die zwarte muzikanten die ik bewonderde voor die van hun deden.
Uiteindelijk was ik het zat de hele tijd tegen iemands kont aan te kijken.
Dat is de vloek van de drummer.
De twee beste konten waar ik ooit achter heb gespeeld...
waren die van Abdul Fakir van The Four Tops.
Hij was de Four Top die de danspasjes van de anderen bij elkaar bracht.
Hij was net een grote vogel.
De andere was die van Mary Weis van The Shangri-Las.
Een prachtig lichaam en 'n mooi gezicht. Echt een heerlijke droomvrouw.
Ik besefte dat ik geen drummer wilde worden en wilde terug naar Ann Arbor...
maar ik had geen vervoer. Dus belde ik Ron.
Scott Richardson had 'n auto. Ik haalde Ron over om met me samen te werken.
Ron Asheton was muzikant en een van de weinigen die langer haar had dan ik.
Hij speelde af en toe bas bij de band The Chosen Few.
Ik was erg gecharmeerd van zijn manier van spelen.
Z'n broer Scott ontmoette ik later, toen ik bij Discount Records werkte.
Daartegenover was drogisterij Marshall's.
Daar hingen Scott en wat anderen vaak binnen rond.
Een stoere gast met z'n vrienden.
Scott leek op Elvis.
Een knap, sportief uitziend, slinks, gesloten joch.
Scott ging na de derde klas van school. Volgens mij had hij iemand geslagen.
Daarna heeft hij 'n jaar aan m'n kop gezeurd om hem te leren drummen.
Dan vroeg ik je: 'Gebruik jij double strokes om triplets te slaan?'
Ik bedacht dingen om te vragen om met je aan de praat te raken.
Ik leerde hem vier of vijf ritmes.
Dingen die je bij platen van Stax en Volt en Bo Diddley hoorde.
Ik ben Scotty. Ik zit op Garfield School en ben achtenhalf jaar.
Ik heet Ronny Asheton. Ik ben negen en ik zit op Garfield school.
Ze verloren hun vader toen Ron 14 was.
Hij was in de oorlog gevechtspiloot geweest en bleef daarna in het leger.
Dat hadden we allemaal gemeen.
Twee, één... Springen.
M'n vader had in WO II gevochten en kocht altijd iets als hij was uitgezonden.
Een dolk of een medaille. Ik vond het interessant en begon te verzamelen.
Dat was iets wat we als vader en zoon allebei leuk vonden.
Het had niets met politiek te maken, of met wat het symboliseerde.
Best raar om nazispullen te kopen voor je zoontje van acht.
Ik heet Kathy Asheton, ik zit in groep 4 op Garfield School.
Dat was het, mensen.
Ik stond op onze veranda en zag een gozer met lang haar onze buurt in lopen.
Ik zei tegen Scotty: 'Vraag eens wie hij is.'
Hij floot naar hem, en hij bleek Dave Alexander te zijn.
Scotty leerde hem zo kennen, en later Ronny ook.
Ze trokken naar elkaar toe...
omdat ze allemaal in Britse muziek geïnteresseerd waren.
Ron stopte met school, Dave verkocht z'n motor.
Ze vlogen naar Engeland en gingen naar The Who en de Marquee Club in Londen.
Ze bleven tot het geld op was.
Toen wist ik wat ik wilde.
Ik ben na terugkomst weer naar school gegaan...
maar ik paste er echt niet tussen.
In Ann Arbor waren weinig jongens zoals wij.
M'n decaan zei zelfs: 'Waarom stop je nu niet gewoon...
en probeer je het volgend jaar opnieuw?'
'Oké', zei ik. Maar ik ging het jaar daarna echt niet meer terug.
Volgend jaar kun je een hoger doel nastreven, Bill.
Dank u, Miss Evans. 'Een hoger doel nastreven.'
De band loopt.
Ze hadden het concept van een band, The Dirty Shames.
Dat vertelden ze mensen op feestjes en zo.
'Ja, we zitten in een band. The Dirty Shames.'
Dat deden we op een bepaald moment ook met The Stooges.
We besloten dat we een band waren.
We zeiden dat we een band waren, maar we hadden nog nooit gespeeld.
Op een bepaald moment gingen we naar New York.
Daar ontmoetten we een stel aantrekkelijke tienermeisjes.
Ze waren jonger dan wij en zeiden dat ze in een band zaten.
We reden naar Princeton, New Jersey om die meiden in een kelder te zien spelen.
Ze woonden gewoon bij hun ouders. En ze waren heel erg goed.
Veel beter dan wij.
We schaamden ons rot.
We zouden bij Ron en Scott thuis een paar keer repeteren.
Ron zei: 'Ik moet me lekker voelen als ik speel.
Het is een soort plant, en het brengt me in de stemming.'
Ik vond iemand die me een hele marihuanaplant wilde verkopen.
Hij bracht 'm langs bij de caravan van m'n ouders.
Dat ding was 1,20 meter lang, er zat nog aarde aan de wortels.
Ik had weleens marihuana gezien, maar ik herkende het niet.
'Weet je zeker dat het marihuana is?' 'Ja, maar je moet het eerst drogen.'
Het caravanpark had een gezamenlijke wasserette.
Ik deed wat muntjes in de droger, zette hem aan en ging erbij zitten.
Het begon enorm te stinken en ik werd doodsbang, maar er kwam niemand.
Ik begroef de hele zak marihuana.
Als ik wilde repeteren, groef ik het op...
en stapte ik op de bus voor 'n rit van drie kwartier.
Dan was het meestal rond 't middaguur. Soms was Ron na vijf minuten wakker...
en soms na een halfuur, afhankelijk van of ik stenen moest gooien...
of de tuinslang moest gebruiken.
Als we geluk hadden, zaten we op z'n vroegst om 14.30 uur in de kelder.
Maar hun moeder kwam meestal net na 15.00 uur thuis.
'Ik ben thuis, dus hou op met dat lawaai. En Osterberg is gestoord.'
Ik zat in Ann Arbor en heb de rellen van '67 niet gezien, maar ik dacht:
Er staan nu vast veel huizen leeg in Detroit waar we gratis kunnen wonen.
Ik hoorde over een leegstaand huis...
en ik ging naar Detroit met een mescalinetablet en een schep.
Ik nam de mescaline in en zei tegen Ron en Scott:
'Ik ga een huis voor ons gereedmaken.'
Wat maak je? - Ons huis. Zie je dat niet?
Ja, maar je bent nog niet klaar.
Ik wist niks van dakdekken en loodgieterswerk.
Maar ik heb het geprobeerd.
Hier begonnen we als een groep mensen die een band zouden gaan vormen.
Je kon dag en nacht met ideeën komen. Die bespraken en speelden we dan.
In een van onze eerste huizen hebben we nooit muziek gemaakt.
We waren ongedisciplineerd, de politie kwam steeds langs.
We waren echte communisten. We waren niet politiek actief...
maar we waren echte communisten. We woonden in één huis.
We aten op hetzelfde moment hetzelfde eten.
We deelden vrijwel al het geld eerlijk.
Toen we nummers begonnen te schrijven, deelden we het auteurschap...
niet wetend dat er zoiets bestond als intellectueel eigendom.
Michigan was een cruciaal kruispunt tussen San Francisco en New York.
Als iemand onderweg al stopte, dan was het daar, in Ann Arbor.
IN DE JAREN 60 WAS ANN ARBOR EEN BROEINEST...
VAN RADICALE POLITIEK ÉN MUZIEK.
MET ARTIESTEN ALS ROBERT ASHLEY, CATHY BERBERIAN, LUCIANO BERIO...
JOHN CAGE EN MORTON FELDMAN DIE SPEELDEN OP HET ONCE-FESTIVAL...
LIEP ANN ARBOR VOOROP IN DE CULTURELE REVOLUTIE.
Ik had iets gehoord of gelezen van of over die mensen.
In de platenzaak hadden we allerlei platen.
Ik was de Stooge die John Cage kende, Sun Ra, Karl Orff...
The Ventures, Pharoah Sanders, The Wailers, Duane Eddy, Link Wray...
Velvet Underground, A Love Supreme van John Coltrane.
We deden vaak rollenspellen en luisterden veel naar muziek.
Dan werden we super stoned door marihuana of LSD.
Vervolgens deden we het licht uit en zetten we Harry Partch op.
Al die geluiden.
Ik was een groot fan van Harry Partch.
Het idee dat hij 'n zwerver, een zigeuner was en z'n eigen instrumenten maakte.
Ik beschouw mijn werk als visueel en lijfelijk.
Ik wil de instrumenten op het podium hebben, ze moeten mooi zijn...
en ik wil ook dat de muzikanten...
zeer actief deelnemen aan de gehele productie.
Ik maakte instrumenten terwijl we primitieve riffs speelden.
We namen 'n extreem eenvoudig thema en bleven dat herhalen.
Dan namen we even pauze en speelden er nog een.
Scott had mijn oude drumstel in de kelder staan, en hij had ook olievaten.
Hij sloeg met houten hamers op olievaten.
Ron had z'n bas en een versterker.
Het volle geluid dat we produceerden, gaf zo'n apart gevoel.
Soms ramde ik gewoon op m'n gitaar om een bepaald geluid te krijgen.
Ze hadden een steelguitar waarvan alle snaren in E gestemd waren.
Dat klonk als een opstijgend vliegtuig.
We hadden een blender.
De Jim-A-Phone was een soort kegel...
met bovenin een opening met een diameter van zo'n 11 centimeter.
Als je daar de microfoon in liet zakken, hoorde je:
Als je hem verder liet zakken, deed hij zo:
Hij gaat zelfs een paar octaven omlaag, tot je dit hoort:
Dave bespeelde enkele van die instrumenten.
Een van de eerste dingen die ik met een microfoon deed, was zo inademen:
Dat leek net een astma-aanval.
Dat is goede freeform music.
We waren een keer de hele nacht wakker van de LSD.
We zaten in Rons kamer en ik zei: 'Hoe zullen we onze band noemen?'
Ron zei: 'Laten we ons The Stooges noemen...
want we doen niks verkeerd, maar iedereen moet ons hebben.'
Maar dan zijn wij The Psychedelic Stooges.
We konden voor geen meter spelen, maar stonden in The Grande Ballroom...
en het publiek was gehypnotiseerd.
Iggy had een wit gezicht en speelde op een stofzuiger.
Ik had een wit gezicht en droeg een aluminium afropruik.
Ik droeg een positiejurk. En dan gebeurde er van alles.
We maakten geluiden door met spullen te gooien, of ik gooide een taart.
Ik probeerde de band zelfs een cover te laten instuderen.
Wat is zo eenvoudig dat de band het kan spelen en ik het kan zingen...
en heeft een goede beat? Het klonk afgrijselijk...
maar we probeerden She Cried van Jay and the Americans.
Verder kwamen we niet.
Het klonk geweldig. Ik zou het nu weer spelen.
Ik gaf Ron een keer een gitaar tijdens een repetitie en zei:
'Doe jij 't maar, ik ben niet zo muzikaal.' Dave ging bas spelen.
Onze manager kwam thuis en ik improviseerde een boos nummer.
Ik wist niet hoe ik m'n woede tegenover die gozer moest uiten...
die ik nooit echt had gemogen. Ik begon op en neer te springen...
zoals chimpansees of bavianen doen voor ze gaan vechten.
En zodra ik dat deed, begonnen de gebroeders Asheton te knallen.
Dat was de eerste keer dat ik zag dat die twee gemotiveerd werden door iets...
wat geen imitatie van een ander was. Het was iets van henzelf.
Ik had de primitieve mens in de Ashetons gevonden.
Fred Smith had iets met Kathy Asheton.
Scott en ik en Ron gingen met Kathy naar MC5...
toen zij nog een coverband waren.
Ze waren stoer, het zag er goed uit.
Ze speelden R&B, rock en soul met Britse invloeden.
Ik weet nog dat we met z'n drieën naar Detroit reden...
om te vragen of we in hun voorprogramma konden spelen.
Hun repetitieruimte had een dikke deur.
Scott, Ron en ik stonden in de kou...
door de deur naar Kick out the Jams te luisteren.
Ze waren zo goed en zo krachtig. 'Dat moeten wij ook doen.'
We speelden gratis met ze in kelders van kerken, in jeugdcentra.
In de Ballroom stonden we soms bij ze in het voorprogramma.
We gingen in feite deel uitmaken van hun circus.
MC5 waren communistischer dan wij.
John Sinclair was toentertijd de grote man.
Een totale aanval op de cultuur door middel van rock-'n-roll...
drugs en seks op straat.
We zijn van mening dat de algemene sociale structuur...
van de westerse wereld aan het afbrokkelen is...
en dat dit de tijd is om de aanval op deze cultuur op te voeren.
Sinclairs netwerk van mega- organisaties begon zich te vertakken.
Eerst had je de MC5-commune, toen Trans-Love Energies.
Toen werden ze politiek actiever en wilden ze als de Black Panthers worden.
Ze richtten de White Panther-partij op, wat eerlijk gezegd echt belachelijk was.
Dat probeerden we te vermijden. We probeerden alles te vermijden.
Daarom werden we steeds 'nihilistisch' genoemd.
Op een bepaald moment hield John voet bij stuk.
Hij wilde dat we met MC5 op de Democratische conventie zouden spelen.
Dat was in '68 in Chicago en liep uit op bloederige rellen.
Ik wilde niet. Er was zo'n 'Je-bent- voor-ons-of-tegen-ons'-moment...
en ik zag het niet zitten.
Ik zei nog steeds niets. Ik begon salto's te maken.
Dat was mijn reactie. Ik wist niet hoe ik het anders...
Ik weet niet waarom. Ik kon geen nee zeggen...
maar ik ging ook geen ja zeggen. Ik herinner me dat ik uiteindelijk wegliep.
Zo waren wij niet, en dat zouden de mensen zien.
Niet lang daarna speelden we in de Student Union in Michigan.
Een talentscout kwam naar ze kijken.
Wayne Kramer had gezegd: 'Je moet naar ons voorprogramma komen kijken.'
Wayne Kramer zei: 'Je vindt ons goed, en als je ons goed vindt...
dan is ons voorprogramma helemaal iets voor jou.'
Hij bleef erop hameren. 'Oké', zei ik.
Het waren Iggy and the Stooges. 'Wanneer kan ik ze zien?', vroeg ik.
'Ze spelen vanmiddag op de campus van de University of Michigan', zei hij.
Ik stak de straat over, liep de trap op...
en hoorde geweldige muziek door de gangen dreunen.
Het klonk zo goed. De muziek zoog me gewoon naar binnen.
Mensen vragen vaak wanneer ik Iggy voor het eerst zag...
maar ik hoorde ze voor ik ze zag.
Toen zag ik Iggy, de frontman. Ik dacht: dit is perfectie.
Als we de versterkers voluit zetten, galmde de ruimte.
Het geluid stuiterde. Hoor maar.
Stel je voor als hier Marshalltorens op 10 staan.
Hier zijn we ontdekt door Danny Fields.
We waren klaar met spelen. Het podium is nog hetzelfde. Het was stampvol.
Het was eind jaren 60, 1968. Hij was manager bij Elektra Records.
We stapten van het podium en hij zei: 'Willen jullie sterren worden?'
'Ja, vast. Eruit met die vent.' Maar hij meende het.
Ik belde de baas van Elektra Records en zei:
'Ik heb twee te gekke bands gezien. De ene band is hier erg populair.
Ze hebben fans en spelen voor 2000, 3000 man.
De andere band begint net.'
Jack zei: 'Kijk of de grote band akkoord gaat met 20.000...
en de kleine met 5000.'
Beide bands tekenden dezelfde dag nog, in het weekend van 22 september 1968.
De showbusiness is niet echt een vriendelijke wereld.
Van alle mensen die onze band ooit hulp hebben aangeboden...
was MC5 waarschijnlijk het meest oprecht.
Zodra we hadden getekend, begon het professioneler te voelen.
We beseften dat we niet The Psychedelic Stooges hoefden te heten.
'Laten we er The Stooges van maken.'
Ron belde Mo Howard om te vragen of hij het goed vond.
RON: KAN IK MR HOWARD EVEN SPREKEN?
MOE: MET MR HOWARD. WAT MOET JE?
MR HOWARD, MIJN NAAM IS RON, IK BEL UIT ANN ARBOR, MICHIGAN.
ONZE BAND HEET THE STOOGES. MOGEN WE DIE NAAM GEBRUIKEN?
MOE: MAAKT ME GEEN REET UIT.
ALS JULLIE MAAR NIET THE THREE STOOGES HETEN.
RON: VANAF NU ZIJN WE THE STOOGES.
JIM: TE GEK.
Ron kwam die maanden daarna met twee geweldige riffs.
Wanna Be Your Dog en No Fun.
We speelden ze een tijdje en ik weet nog...
dat we ze allebei aan leden van MC5 lieten horen...
en die hadden zoiets van: dat is een mooie riff.
STOOGES NAAR NEW YORK
We vonden het te gek. De hele band vond New York te gek.
Je had daar dingen die je als jongere uit het Midwesten niet kende.
Ik had een plaat van Velvet gehoord. Ik vond hem erg goed.
En het was eenvoudig.
Die eenvoud, dat eentonige, de sfeertjes hebben ons sterk beïnvloed.
Toen ze John Cale voorstelden, leek dat ons perfect.
Die plaat had niet zo geklonken...
als we hem niet in New York voor die persoon hadden gespeeld.
We traden voor hem op. Hij droeg een lange, zwarte cape...
zoals Z-Man in Beyond the Valley of the Dolls.
Hij liet Nico een paar keer komen. Ze leken net Morticia en Gomez.
Het lukte ze niet 'n fatsoenlijke opname van de band te krijgen...
tenzij ik danste.
Ik stond bij ze in de bandruimte, zonder microfoon...
en sprong rond en rolde over de grond om een goede opname te krijgen.
De studio was een klein kamertje boven een peepshow op Times Square.
Het was een R&B-studio die werd geleid door Jerry Ragavoy...
met kleine versterkertjes.
Iedereen werd gek toen we met onze Marshalltorens binnenkwamen.
De technicus zei:
'Maar Jerry Ragavoy doet het altijd zo.'
'Jerry Ragavoy boeit me geen reet.'
'Je snapt het niet.'
Cale kreeg ons uiteindelijk zo ver dat we onze versterkers op 9 zetten.
We hadden vier nummers: Dog, Fun, 69 en Ann.
Elk nummer had een liedjesgedeelte dat zo'n twee minuten duurde...
waarna er zo'n tien minuten op de riff zou worden geïmproviseerd.
Toen we het terughoorden, dacht ik: de eerste drie minuten klinken goed.
Maar na die drie minuten had ik zoiets van:
Ik weet niet of het nog zeven minuten boeiend klinkt.
Maar ik hield mijn mond.
Toen zei een zeer verstandige eigenaar van een platenzaak, Jac Holzman:
'Nee, dit kan ik niet verkopen. Het zijn te weinig nummers.'
Ik wist dat hij gelijk had.
'We hebben nog veel meer nummers. Boek nog maar een sessie.'
De helft of meer van de nummers schreven we in het Chelsea Hotel...
op de dag voordat we de studio in gingen.
Het nummer Not Right hadden we nog nooit gespeeld.
De eerste keer dat we het speelden... dat werd de uiteindelijke opname.
Dave Alexander zei: 'Zullen we iets met een Om-chant doen?'
Ron of ik maakte de chant melodischer. Zo van:
Zonder dat nummer...
was het gewoon een album met doorsnee rocknummers geworden.
Het was een statement dat we anders waren dan andere bands.
Dave veranderde onze geschiedenis.
Ikzelf vond die plaat...
een soort puur, klein, goed georganiseerd, gemeen plaagstootje.
Ik was erg trots dat de nummers zo helder klonken.
ENKELE WEKEN MET NICO
Ik had niet eerder 'n vrouw ontmoet die zo veel van cultuur en kunst wist als Nico.
Ze was tien jaar ouder dan ik...
en had een mening over vrijwel alles wat met kunst te maken had.
Ik luisterde naar haar en ze beïnvloedde me.
Ik werd waarschijnlijk nog iets gekker. Ze bleef een paar weken.
De jongens vonden het vreselijk dat er een meisje in huis was.
In het begin vonden we het niks dat ze er was. Zo van: verdomme.
Ze hielden zich redelijk afzijdig. 'Ze hoort niet bij ons.'
Het ergste was dat hij haar meenam naar de oefenruimte.
'Geen vrouwen of vriendinnen in de oefenruimte.'
Ze zat daar, keek en gaf haar mening.
'Deze is erg goed.'
Volgens mij had ze net iets met Lou Reed gehad.
Als ik iets deed wat ze leuk vond, gaf ze Lou altijd een sneer.
'Jij hebt veel meer talent dan Lou.'
We begonnen met haar op te trekken en haar te accepteren...
want ze was een interessant, goed mens.
HET EERSTE ALBUM VAN THE STOOGES FLOPTE.
We speelden die nummers in het World's Fair Pavilion in Queens...
waar de Ramones waren opgegroeid, als voorprogramma van Joe Cocker.
Joe Cocker zong you are so beautiful...
en iedereen werd gek. 'Dit is het.'
En toen kwamen wij van:
In de jaren 50 wisten ze de rock-'n-roll de nek om te draaien...
door Elvis te vervangen door Fabian en Perry Como te lanceren.
Dit gebeurde weer.
Rock-'n-roll werd ingelijfd door een politiek-industrieel complex...
van corrupte artiesten en kwaadaardige manager-eigenaren...
die alleen geïnteresseerd waren in het product dat het beste voor hen was...
of je dat nou wilde of niet. Slikken of stikken.
Ze wezen hun eigen land en hun eigen volk af.
Het is cultureel verraad.
Het Amerikaanse publiek kreeg meer slappe talentenjachten voorgeschoteld...
dan mensen willen toegeven. Het was allemaal zo van:
Marrakesh express.
Het moet gezegd worden dat enkele van de grootste hippie-artiesten...
van de Five Years Of Love in Californië...
tijdens vergaderingen waren gecreëerd.
Er zat een luchtje aan.
Nog steeds.
STOOGES NAAR L.A.
We staken in 1970 voor het eerst de Mississippi over...
om Fun House op te nemen.
We gingen elke dag rond het middaguur de studio in om op te nemen.
Als Loose bijvoorbeeld op 't programma stond, dan deden we niets anders.
Een andere dag deden we Down on the Street, et cetera.
En daarna een paar dagen mixen. We waren binnen twee weken klaar.
Na The Stooges experimenteerden we met agressievere muziek...
met meer ruimte, in de trant van Bitches Brew van Miles Davis...
hoopten we...
en alles wat James Brown deed met Fred Wesley en Maceo Parker.
Toen ik Steve met z'n band The Carnal Kitchen zag spelen, dacht ik:
Mijn god, wat kan die gozer blazen.
1970 en Fun House waren al geschreven.
Toen we Fun House gingen doen, zei hij:
'Speel zoals Maceo Parker tijdens een lsd-trip.'
We hebben interessante dingen met ruimte gedaan.
Dingen als hele minimale drumritmes in vier kwarten...
maar met syncopen eroverheen.
We namen soms meerdere sporen sologitaar op, maar geen slaggitaar.
Dat doe je meestal niet bij rock-'n-roll. Dat is erg commercieel.
Elektra Studio was geweldig. Er was maar één ruimte, je had geen keuze.
Het was intiem, maar groot genoeg om 'n beetje uit elkaar te gaan staan.
Er lag een mooi tapijt.
Ik gebruikte m'n eigen PA-toren.
Ik wilde niet hetzelfde studio-zanggeluid als op het eerste album.
Wil je een muziekstandaard? - Een wat?
Wil je een muziekstandaard? - Nee, dank je.
Ron wil de bas weer wat harder.
De rode lichten branden. Begin maar.
We zaten in het Tropicana Hotel.
Op een dag stond Andy Warhols deur open en ik ging even gedag zeggen.
Hij zei: 'Als jullie nou eens wat nummers spelen...
waarbij je gewoon zingt wat er in de krant staat.'
Ik ben er nog niet aan toegekomen, maar dat was zijn idee.
In de suite naast de mijne...
was Ed Sanders The Family aan het schrijven.
Ik was ook altijd geïnteresseerd in nieuwe looks.
Op Santa Monica had je een hondenwinkel, The Bowser Boutique.
Op een dag liep ik er voorbij en zag ik een rode halsband, en ik dacht:
Wat zou die halsband me cool staan.
Ik kocht de halsband en had hem in de studio elke dag om.
Dan keek Ed Sanders me aan en zei: 'Je weet niet wat dat betekent, hè?'
Ik weet nog steeds niet wat het betekent.
Het was cool.
Op een dag liep ik aan de overkant van het Tropicana.
Op de hoek van Santa Monica en Westmount...
kwam er een zwarte taxi de heuvel af scheuren.
Hij moest keihard remmen omdat ik van de stoep stapte.
Hij keek me aan... ik weet zeker dat het John Wayne was.
'Godverdomme.'
Ik ben al 40 jaar niet boos geweest...
maar er had vanochtend wel iemand kunnen sterven door jou.
En toen reed hij om me heen...
en stoof in de richting van Dan Tana's.
De wereldberoemde Whisky A Go Go op The Strip...
is de favoriete dansplek van modebewuste mensen en filmsterren.
Laten we kijken wat er vanavond te doen is.
Het was echt een Californië-ervaring. Om er te mogen spelen...
moesten we twee avonden in The Whisky A Go Go in LA spelen...
en twee avonden in The Fillmore in San Francisco.
Overal waar we speelden, gingen de mensen uit hun dak.
Zoiets als wij hadden ze nog nooit gezien.
Eenmaal terug in het Midwesten speelden we op grotere festivals.
We begonnen live behoorlijk goed te klinken...
omdat de nummers van Fun House live flink rockten.
We speelden op grotere festivals...
en we kregen in de zomer van '70 meer aandacht...
nadat we Fun House hadden opgenomen.
We speelden meestal... zoals mensen vaak doen, dat hele album...
en speelden vrijwel niets van het eerste album.
Ik heb ooit een citaat van Johnny Ramone gelezen. Hij was komen kijken...
en we speelden te veel nummers die hij niet kende. Hij vond het walgelijk.
Tijdens de reclame is Iggy drie keer het publiek in gegaan.
Zij lijken ervan te genieten, en hij ook.
De band was zich altijd erg bewust...
van mijn theatrale gedoe, en bewoog nooit.
De drummer keek 40 minuten lang niet op...
en de andere twee verplaatsten zich misschien een halve meter.
We wisten nooit wat er ging gebeuren. Vroeger kon het zomaar letterlijk...
Soms speelden we dit...
en was er geen zang. Dan liep hij ergens in de zaal...
en dan was er geen zang. Er wij maar doorgaan.
We bleven hetzelfde spelen tot hij begon te zingen.
Uiteindelijk klom hij dan het podium weer op en begon hij te zingen.
Het ging erom dat we samen een show neerzetten.
Tijdens optredens herinnert hij je eraan dat het om het hier en nu gaat.
Daar draait het om.
Hij zit heel erg in het moment.
'Ik voel me net een ober die alle bestellingen moet opnemen.
Wilt u friet? Wilt u een shake?'
Hij neemt zogenaamd de bestellingen van het publiek op.
Ik vond het belangrijk om bij elk optreden contact te maken.
We speelden in het voorprogramma van The Mothers of Invention...
volgens mij de beste band waarbij we ooit in het voorprogramma stonden.
Toen onze set bijna af was, twijfelde ik of we wel waren overgekomen.
Er lagen een paar stevige dames voor het podium op hun rug.
Ze lagen er lekker ontspannen bij.
Ik liep naar de rand van het podium en deed wat kinderen soms doen...
als ze aandacht van hun ouders willen.
Ik dacht: ik laat me voorover vallen, dan vangen ze me wel op.
Ze gingen opzij.
M'n voortand, die ik heb laten repareren, ging door m'n lip.
Soms gebeurde er van alles en soms had ik zoiets van...
Ik was een jonge gozer, ik speelde in een rockband...
en genoot van de mooie zomers. Soms zei ik gewoon tegen een griet:
'Wat is je telefoonnummer?'
Je komt naar me toe als ik je roep.
Daar zal ik zeer van genieten.
Ik had veel films over de farao's en hun gevolg gezien.
Ik was onder de indruk van de Egyptische iconografie.
De farao's droegen zelden shirts.
Na deze berichten gaan we een grote ceremonie houden.
We gaan de zaden planten, een joint opsteken en feesten.
Dat festival vond plaats...
toen de freewheelende, vrij levende, vrije liefde-groepen uit Detroit...
allemaal drugs begonnen te gebruiken.
Iedereen werd knetterstoned.
Ik zat met een aantal mafketels in een tent.
Voor ik op moest, nam ik zo veel van iets waarvan ik dacht dat het coke was...
dat ik geheugenverlies en verticale problemen met m'n ogen kreeg.
Ik had wat televisies uit die tijd vaak hadden: het beeld bleef verspringen.
Ik wist niet meer wie ik was. Uiteindelijk herinnerde ik me dat ik iets moest doen.
Dave ging die avond helemaal los.
Hij zoop zich voor het optreden helemaal klem en kon niet spelen.
Een van de roadies zette z'n versterker helemaal uit.
Hij speelde gewoon door. Hij had niet eens door dat z'n versterker uit stond.
Het was een goed affiche.
Danny had geregeld dat belangrijke mensen uit New York kwamen kijken.
Rod Stewart and the Faces speelden, we wilden goed voor de dag komen.
Toen ik op het podium kwam, was er geen bas.
Ik was dus extra agressief. Ik probeerde bij het hek te komen...
maar ik werd tegengehouden. Er was een greppel gegraven...
en de bereden politie was er.
Ik begon te roepen: 'Kom op. Haal dat hek neer.'
Ik denk dat ik zei: 'Haal dat hek neer.'
De zanger van The Stooges ging door het lint.
Het hek had het zwaar te verduren.
Hij is over het hek geklommen en de versterker heeft geen vermogen meer.
Ik herinner me niet dat ik werd gearresteerd.
Ik weet nog dat ik na het optreden, nog steeds stoned...
Ronnie Wood en Rod Stewart Mateus zag drinken voor hun optreden.
Dat was hun favoriete verdovende middel.
Iggy ontsloeg hem, maar niet echt, want Dave wilde al stoppen.
Ik vond het naar...
maar het was zinloos om iemand in de band te hebben...
die er eigenlijk niet in wilde zitten.
We bleven vrienden.
Z'n ouders belden en zeiden dat hij in het ziekenhuis lag.
Z'n alvleesklier was ontstoken.
Hij had het kunnen overleven, maar hij had een infuus in z'n arm...
en die wilde hij eruit halen. Hij wilde naar huis en een biertje drinken.
Daarom brachten ze hem onder zeil.
Toen kreeg hij een longontsteking, en dat werd hem fataal.
Hij had twee albums opgenomen en in een beroemde rock-'n-rollband gespeeld.
Hij had bereikt wat hij wilde.
Hij was klaar.
RUST IN VREDE, DAVE 1947-1975
DE REST VAN 1971 WERD DAVE VERVANGEN DOOR TWEE BASSISTEN:
EERST DOOR ZEKE ZETTNER, TOEN DOOR JIMMY RECCA.
ER KWAM OOK EEN TWEEDE GITARIST BIJ.
ZE GINGEN OP TOURNEE MET BILL CHEATHAM...
DIE UITEINDELIJK WERD VERVANGEN DOOR JAMES WILLIAMSON.
Ik gebruikte psychedelische drugs.
Daar zat waarschijnlijk veel speed doorheen.
Ik had m'n zenuwen niet goed meer onder controle.
Een gozer die bij ons woonde, ene John Adams, had weinig te doen...
en besloot z'n oude heroïneverslaving weer op te pakken.
Ik raakte ook verslaafd.
Net als andere bandleden.
Alles viel uit elkaar.
Het was vreselijk om te zien hoe iedereen en alles kapot ging...
zonder dat je er iets aan kon doen. Ik heb nooit gebruikt. Ik wilde het niet.
Behalve dat we compleet onbetrouwbaar waren...
Op een dag reed Scotty Asheton in de vrachtwagen met de apparatuur.
Hij reed onder een brug met een doorrijhoogte van 3,20 meter door...
terwijl de vrachtwagen 3,50 meter hoog was.
Dat is een metafoor voor de begintijd van The Stooges.
Het busje was kapot, de instrumenten die ze hadden gehuurd, waren kapot...
de brug was kapot.
Ze waren het slachtoffer van hun eigen gebrek aan professionaliteit.
Ze waren echter ook het slachtoffer van andere krachten...
die we anti-kunst noemden.
The Stooges namen Fun House op.
Elektra moest besluiten of ze hen een derde album zouden laten maken.
William S. Harvey en ik gingen naar de Stooge Hall in Ann Arbor.
Ze speelden hun nieuwe nummers en ik dacht:
Ja, dit is de muziek waar ik van hou, en er is meer van.
Ze waren zo veel beter dan toen ze net waren begonnen...
maar dat maakte hem niet uit.
We stapten in onze huurauto, reden terug naar het hotel en in de lift zei ik:
'Wat vond je ervan, Bill?' 'Ik heb niets gehoord', zei hij.
Hij stapte uit de lift, de deur ging dicht.
Ik belde ze op en zei: 'Ze stoppen met jullie.
Ik heb niets gehoord. Dat zegt genoeg.'
IK HEB NIETS GEHOORD.
Ze hebben vanaf dag één niets gehoord.
Het was de beste band ter wereld en zij hoorden niets.
En dat vond de rest van de wereld eigenlijk ook.
Ze ontsloegen me niet formeel, maar ze gaven me een fototoestel.
'Ga maar een tijdje weg.'
En dus ging ik afkicken. Ik stopte een tijdje met de band.
Mijn ouders waren goed bevriend met een apotheker...
die compleet illegaal, zonder recept, een fles vloeibare methadon bestelde.
Voor mij, voor dagelijks gebruik.
De drogisterij was een paar kilometer van onze caravan, aan de rand van Ann Arbor.
Ik liep er meestal 's ochtends heen...
en dan gaf die apotheker me persoonlijk een kleine dosis.
Op een bepaald moment kon ik een paar dagen zonder iets.
Toen ging ik naar New York.
Iggy en ik zaten op m'n bed.
We waren in slaap gevallen bij een zwart-wit western.
Toen belde Lisa. Ze vroeg of Iggy bij me was. Ik bevestigde dat.
Ze zei: 'Ik zit hier met David Bowie bij Max's en hij wil Iggy ontmoeten.'
Ik ging erheen en ontmoette een manager, Tony Defries.
Ik ontmoette David. David was cool.
Zij gingen terug naar Engeland, ik ging terug naar Detroit...
en we kwamen overeen dat ik op een later tijdstip...
naar Londen zou gaan om iets op te nemen.
IGGY NAAR LONDEN
Ze hadden me op de een of andere manier ergens voor vastgelegd...
en gebruikten dat...
Ze kregen geld van Columbia voor mijn diensten.
Net als die griet, Pebbles, die TLC contracteerde...
of Lou Pearlman die NSYNC contracteerde.
Zo'n contract was het.
De werkeisen waren krankzinnig.
Het geld werd op een belachelijke manier verdeeld.
Ik begreep niet goed wat van wie was, bij wie ik onder contract stond.
Ik was nu in de grote, boze wereld.
Ik was geen communistische tiener meer.
Ik dacht dat die Tony Defries...
een effectieve, flamboyante, theatrale manier van managen had...
die was gebaseerd op Colonel Tom Parker, met z'n dikke sigaar...
z'n wilde afrokapsel en z'n grote bontjas.
Ik wilde echter m'n Detroit-identiteit bewaren...
en zei vooraf tegen hen: 'Ik neem James Williamson mee.'
Ik denk dat hij mijn arrogantie probeerde te vangen.
Ik was toen behoorlijk arrogant.
Toen ik begon, had ik geen plan.
Ik was nog geen 20...
en had geen opleiding. Het enige wat ik kon, was gitaarspelen.
Ik leefde letterlijk op de bank van m'n zus...
toen ik werd gebeld door Ig die zei:
'Er ligt een ticket klaar, je vliegt morgen naar Londen.'
Ik pakte m'n gitaar en ik vertrok.
M'n zus wist niet eens waar ik was.
Toen m'n vriendin belde, zei ze: 'Ik weet niet waar hij is.'
M'n vriendin vroeg: 'Staat z'n gitaar er?'
'Nee', zei m'n zus. 'Dan is hij weg', zei ze.
Toen James en ik op Heathrow aankwamen, dacht de politie:
Ongewenst, geen geld.
Wat doen jullie hier? Jullie gaan helemaal nergens heen.
We werden vastgezet en het duurde even voor we Defries te pakken kregen.
Hij kwam langs en tekende voor ons. Ik denk niet dat hij ons ooit echt wilde.
Ik denk dat David Bowie met Amerikaanse muzikanten wilden werken...
die hij toen bewonderde.
Ook denk ik dat er een Amerikaanse invasie werd gepland.
Ze hoopten dat David Bowie ons uiteindelijk zou produceren.
Bowie was behalve zanger ook producer.
Hij produceerde rond dezelfde tijd Lou Reeds album.
Dat wilde ik niet.
Ik wilde best horen welke muzikanten ze in hun hoofd hadden...
maar de mensen met wie ze kwamen, hadden al in The Pink Fairies gezeten.
Ik vond The Pink Fairies een mengelmoes van ideeën...
die al waren uitgemolken door MC5 en Alice Cooper.
Het leek me niks voor ons.
Ik haalde ze over om nog twee Stooges uit Amerika te laten overkomen.
ASHETONS NAAR LONDEN
We hadden een visie en begonnen serieus te repeteren...
in een smerige kelder. En we werden strak.
De nummers waren er nog niet echt...
maar de grooves... de kracht wel.
We hadden al wat nummers klaar, zoals I Got A Right, Give Me Some Skin...
Tight Pants, wat later als Shake Appeal werd uitgebracht...
op Raw Power.
We deden een paar demosessies met een 8-sporenrecorder...
bij RG Jones in Wimbledon. Dat waren geweldige demosessies.
Daarna volgde een iets formelere sessie in Olympic Studios...
met Keith Harwood, die toentertijd als technicus voor de Stones werkte.
Daar is de versie van I Got A Right opgenomen...
die zo populair is geworden omdat hij razendsnel en wild is.
Het was onze ultieme poging om hits te maken.
We wilden een goede plaat maken...
maar wij hebben een vertekend beeld van wat populair is.
Het gaat ons er namelijk alleen om wat wij leuk vinden.
Ergens in het najaar... iemand weet het vast nog...
hadden we de rest van het materiaal voor Raw Power geschreven.
Uiteindelijk kreeg iedereen het druk met Bowie en bleven wij achter in de studio.
We waren CBS een album schuldig en zo ontstond Raw Power.
Ik heb het eerder gezegd... we werden gewoon aan ons lot overgelaten.
We deden gewoon ons ding.
Als gitarist is James net een grote drugshond die je huis doorzoekt.
Hij doorzoekt alle hoeken van een muziekstuk...
en van een stuk ruimte en tijd, en vult ze op met details.
Het is een zeer gedetailleerde benadering...
en het is erg moeilijk een plek te vinden waarin je iets kunt zeggen...
die hij nog niet heeft gevuld.
Rons snelle baslijnen tillen James' partijen op.
Ik moest heel hoog zingen. Ik zing een octaaf hoger dan op Fun House...
want de rest van de ruimte had James gevuld.
Scott loste het op door gewoon snoeihard te drummen.
Naast de nummers, zijn de bassist en de drummer het allerbelangrijkste.
Ze vormden samen een ontzettend strakke eenheid.
Ze waren echt heel goed.
Je hoort helaas weinig bas op Raw Power, maar hij was er echt wel.
Vanaf eind 1971, toen we onder contract stonden bij Mainman...
tot begin '72 of als we in Londen waren en met hen begonnen te werken...
tot begin '73, toen ze ons publiekelijk lieten vallen...
maar me persoonlijk vertelden dat ik was geschorst...
wegens morele verdorvenheid en het voor schut zetten van hun bedrijf...
bleven ze weigeren om ons te laten optreden.
We waren populair genoeg om onszelf te kunnen bedruipen...
maar ze lieten ons niet spelen.
Door de situatie vervielen we in onze slechte gewoontes.
Er werd ons verteld dat we in Hollywood gingen wonen...
in een firma, Mainman House.
Het werkte niet. James Williamson misdroeg zich.
Iggy Pop misdroeg zich.
Scott Asheton keek naar de grond en liet alles over zich heen komen.
Ron Asheton was verbitterd, machteloos en gaf zich over.
De band ging weer drugs gebruiken.
Ook dat bracht die mensen in verlegenheid.
Op een dag kwam Defries langs in een limo.
Hij wilde me spreken over iets wat ze met me konden doen...
buiten de band om...
waarmee hij nog iets uit z'n investering in mij kon halen.
In z'n limo zei hij tegen me: 'James...
ik zal je vertellen wat we gaan doen.
Je gaat naar New York, naar Broadway...
en jij gaat Peter Pan spelen.'
Ik zei heel oprecht... en ik meen het...
'Nee, nee, Tony.
Ik moet Manson zijn.
We moeten een film maken.'
Hij zette me af en een paar dagen later werden we uit het huis gegooid.
De broers gingen terug naar Detroit. Later besloten Iggy en ik...
het nog een keer te proberen.
We schreven wat later Kill City zou worden.
We hadden het geluk dat een vriend, Jimmy Webb, thuis een studio had.
Het was grappig. Soms kwam bijvoorbeeld Art Garfunkel luisteren...
die vervolgens weer vertrok.
Omdat niemand het album wilde uitbrengen, stopten we ermee.
Jim ging met Bowie naar Europa.
Ik ging voor een opnamestudio werken, maar kreeg al snel door...
dat er maar één ding erger is dan in een band spelen die je niet leuk vindt...
en dat is elke dag vijf of tien bands opnemen die je niet kunt uitstaan.
Dat was dus niet aan me besteed, maar ik heb er wel veel van geleerd...
en ik raakte erdoor geïnteresseerd in elektronica.
In die tijd begon de personal computer z'n opmars te maken.
Ik vertrok en ging me erin verdiepen.
Toen ik techniek ging studeren...
was de overstap van The Stooges naar calculus gigantisch.
Ik verhuisde naar Silicon Valley en ging in de elektronicasector werken.
Ik ben er altijd gebleven. Ik heb er 27 jaar gewerkt.
Toen The Stooges uiteenvielen, ging Ron eerst bij New Order spelen...
en toen bij Destroy All Monsters met Niagara.
Ik heb vijf jaar met Fred Smith in Sonic's Rendezvous Band gespeeld.
Toen hij met Patti Smith trouwde, was dat het einde van de band.
Daarna heb ik vijf jaar met Scott Morgan gespeeld, zonder Fred.
Dan verdiende ik 30, 40 dollar per avond voor drie sets.
Overdag werkte ik.
Ik heb in pakhuizen gewerkt, ik ben hovenier geweest.
Ik ben twee jaar taxichauffeur geweest.
Waardeloze baantjes.
Naar mijn mening hebben The Stooges de muziek opnieuw uitgevonden.
Als ik zeg dat de muziek van The Stooges het nulpunt is...
The Ramones, waar ik ook erg van hield...
kenden elkaar niet omdat ze elkaar aardig vonden...
maar omdat ze de enigen op hun school waren die The Stooges goed vonden.
Hebben jullie iemand beïnvloed?
Ik denk dat ik heb bijgedragen aan het uitroeien van de jaren 60.
Jullie krijgen maar één toegift, want ik ben een luie hufter.
Dit is No Fun.
Het is dionysisch.
Ken je het verschil tussen dionysische en apollinische kunst?
THE STOOGES INSPIREERDEN NIET ALLEEN GENERATIES MUZIKANTEN.
HUN INVLOED WERKTE TOT DECENNIA NA HUN TELOORGANG...
DOOR IN DE CULTUUR.
DE INVLOED DIE THE STOOGES HEBBEN GEHAD...
OP DE MODE, DE SCHONE KUNST EN DE FILM, IS ONMISKENBAAR.
In de film Velvet Goldmine speelt een van de acteurs een soort Ig.
De begeleidingsband heette The Rats.
Ze lieten Steve Shelley, die uit Midland, Michigan kwam...
nummers met Ronny schrijven.
Toen hij naar New York kwam, konden we met hem de studio in.
Thurst en ik konden spelen met de gitarist die TV Eye had opgenomen.
Ik zag z'n handen en speelde met hem. Echt te gek.
Op m'n 42e werd ik ziek. Ik had een infectie die me bijna fataal werd.
Door alle slangetjes kon ik voor het eerst sinds m'n 13e niet bassen.
Toen ik hersteld was, had ik geen kracht meer.
Ik dacht dat je zoiets niet verleerde.
Ik begon nummers van The Stooges te spelen om m'n kracht terug te krijgen.
Ik richtte een paar bands op.
Er zijn weinig akkoordenwisselingen, het gaat om het gevoel.
Aan de westkust speelde ik met Perk en Peter van Porno for Pyros...
en aan de oostkust met J. en Murph van Dinosaur.
Toen J. een soloalbum had gemaakt, vroeg hij me mee op tournee.
Hij zei: 'Ik kan niet de hele avond zingen.
Waarom zing jij niet wat nummers van The Stooges, zoals toen?'
Toen we in Ann Arbor kwamen, zei hij: 'Jij kent Ronnie.'
Ik had z'n telefoonnummer. Ik belde hem en hij kwam naar The Blind Pig...
en jamde Stooges-nummers mee. 'Ga mee op tournee', zei J.
'Dan spelen we eerst mijn werk en dan nummers van The Stooges.'
In 2002 organiseerde Thurston de All Tomorrow's Parties aan de UCLA.
Hij zei: 'Laten we Scottie vragen.' Hij woonde in z'n truck.
We huurden 'n drumstel voor hem, en J. en ik speelden met de Asheton-broers.
We deden een paar optredens in Europa. Toen hoorde Ig er volgens mij van.
Het was tijd dat ik weer iets ging opnemen.
Ik had niets meer te zeggen.
M'n platenmaatschappij had het geduld verloren...
na m'n matig verkochte laatste albums.
Om te voorkomen dat ik zou worden 'geproduceerd'...
wat voor mij gelijkstond aan verraad...
stelde ik voor een album met gastmuzikanten te maken.
Ik ging naar iedereen luisteren die ik cool vond.
Toen besefte ik dat niemand zo cool was als The Stooges.
DE TERUGKEER VAN THE STOOGES
Soms speelden ze vlak voor mij met J. Mascis van Dinosaur Jr.
Op een dag werd ik gebeld door Ron Asheton.
Hij zei: 'We spelen met J. Mascis.'
J. Mascis bracht iedereen bij elkaar.
Jim hoorde dat de gebroeders Asheton met Watt optraden.
Mensen wilden die nummers horen.
We speelden oude Stooges-nummers en kregen goede recensies.
Dat was voor Jim de aanleiding om de band weer bij elkaar te brengen.
Ik belde Ron, hij had nog steeds hetzelfde telefoonnummer als in 1966.
Hij zei: 'Ja, ik doe mee.'
Ik ging naar het huis van m'n moeder. Ronny was er ook.
Toen ik binnenkwam, zei mijn moeder:
'Raad eens wie er net heeft gebeld?'
Ik haalde m'n schouders op. 'Iggy', zei ze.
Ze was dolenthousiast. Ze vond het zo cool dat Iggy had gebeld...
en de band weer bij elkaar kwam.
Ik denk dat toen Don Fleming en Jimbo Dunbar...
Ronny voor Velvet Goldmine vroegen, het balletje begon te rollen.
M'n ziekte... J. die vroeg of ik meedeed...
Ik weet niet precies hoe...
maar volgens mij leidde dat uiteindelijk tot Coachella in 2003.
Voor we klaar waren in de studio, werden we gebeld door Coachella.
Ze vroegen of we wilden optreden.
Ze boden om eerlijk te zijn een goede prijs...
voor een optreden van Iggy Pop...
maar The Stooges waren communisten. We verdeelden al ons geld.
Het enige wat ik kon bedenken, was drie keer dat bedrag vragen.
Ik dacht dat ze zouden afhaken, maar ze gingen akkoord.
Ik was zo blij dat de band weer bij elkaar was. Het was een droom die uitkwam.
Ik had zoiets van: mijn god, eindelijk zit ik weer in de band.
Ik zag dat ze ervan genoten om samen te spelen. Zelfs na al die jaren.
Sommige delen van de geschiedenis hebben zichzelf herhaald...
zowel in de geschiedenis van deze hereniging van onze band...
Ik noem het liever zo dan een reünie. Zo hebben we bijvoorbeeld...
We hebben een vrij lange periode gespeeld met Ron als gitarist.
RUST IN VREDE, RON 1948 - 2009
Ik zag hem voor het laatst na het optreden.
Ik deed de deur open. Ik zag hem en Scotty en profil achter in de kamer zitten.
Ze waren omringd door jonge, Sloveense muzikanten.
Ik zag dat ze bezig waren en smeerde 'm.
De laatste keer dat ik hem zag, zag ik hem en profil.
Ik heb sindsdien een paar keer over hem gedroomd.
Hij zei nooit iets en keek me nooit aan. Het was altijd zo van...
Meer zoals...
die vent uit The Third Man of uit The French Connection...
die altijd voorbij liep en die je nooit te pakken kreeg.
Zo was hij.
Toen hij overleed, was James net gestopt als directeur bij Sony.
Hij wilde rocken.
Ik wist zeker dat de band niets zinvols kon doen...
behalve dingen met hem doen, zijn materiaal spelen.
We hadden na 30, 35 jaar eindelijk Rons materiaal erkenning gegeven...
en we wilden dat ook met zijn materiaal doen.
Iggy vroeg me of ik gitaar wilde komen spelen.
Ik had zoiets van: ik heb al 30 jaar niet meer gespeeld...
maar ik had het gevoel... en dit is de waarheid:
Ik zag die gasten als m'n maten.
Ik ken ze al vanaf toen ik in de twintig was en ze hadden me nodig.
Ik vond dat ik het moest doen.
Het was niet m'n intentie, en ik had nooit kunnen dromen...
dat ik weer gitaar zou spelen bij The Stooges.
Dat was geen moment bij me opgekomen.
De groep bestond uit een paar iets populairdere...
iets agressievere jongens uit m'n klas.
Ze waren met z'n vieren of vijven.
Ik was bij sommigen thuis geweest, ik at friet met ze tegenover school.
Een van hen had een auto van z'n vader gehad.
Ze kwamen langs en deden drie dingen. Een van hen zei:
'Kijk nou. Z'n vader rijdt in een Cadillac en hij woont in een caravan.
De auto is groter dan z'n huis.'
Een paar van hen besloten te kijken of hij kon schudden.
Ze begonnen te duwen om de caravan op z'n onderstel te laten schudden.
Dat gebeurde niet, maar je voelde het wel.
Ik wilde vrienden met ze zijn en bewonderde ze in bepaalde opzichten.
Een van hen sprong in bad en zei iets over de grootte van de badkamer.
Sindsdien wil ik het ze betaald zetten.
Nog steeds.
Ik krijg ze nog wel.
Wij zijn de drie nog levende Stooges.
Ron en Dave hadden dit geweldig gevonden.
Ron was woedend dat het tijdens zijn leven niet was gebeurd.
Geen idee wat hij er nu van vindt.
Hij zit daarboven vast Martini's te drinken met Brian Jones...
terwijl hij probeert as op ons hoofd te gooien.
Muziek is leven, en het leven is geen bedrijf.
Ron Asheton wist dat, en Ron was cool.
MC5 is cool.
M'n vriend Danny die de band ontdekte, is cool.
En Nina, m'n beeldschone vrouw, is ook cool.
Alle arme mensen die zijn begonnen met rock-'n-rollmuziek, zijn cool.
Bedankt, Stooges-fans. Er zitten er boven vast 'n paar...
en er zitten er vast een aantal in de dure stoelen.
Bedankt dat jullie zo cool zijn.
Ik wil niet bij de glamrockers horen, niet bij de hiphoppers.
Ik wil nergens bij horen.
Ik wil niet bij de TV-mensen horen, niet bij de alto's. Nergens bij.
Ik wil geen punker zijn. Ik wil gewoon zijn.
DEZE FILM IS OPGEDRAGEN AAN:
vertaling: Subs Media