Na poprzednich wykładach zaimplementowaliśmy funkcję hashującą, rozmawialiśmy o tym, jak pobrać
dany element z tablicy hash i jak wstawić dany element do tablicy hash.
Zobaczmy więc, czy działa dobrze, czy nie.
Na przykład wstawiamy parę klucz-wartość, na przykład dodając my do wartości 23.
Wstawiamy na przykład Katine z wartością.
Czterdzieści pięć.
Przepraszam za to.
Bądźmy konsekwentni w bankomacie z wielką literą A, wtedy skopiuję go i wkleję jeszcze raz.
Na przykład.
Danniella, gdzie wartość trzydzieści cztery.
Zobaczmy, co się stanie, jeśli wydrukujemy tabelę, jeśli chodzi o funkcję get.
Na przykład nie dodawaj, ale Anna.
Tak więc Anna nie jest obecna w tabeli haszowania, więc oczywiście powinniśmy uzyskać brak.
Więc jeśli uruchomimy, otrzymamy kolejny, ponieważ Anna nie jest obecna jako klucz w tabeli skrótów.
A jeśli użyjemy Adama?
Myślę, że powinniśmy przyjąć wartość związaną z Adamem jako klucz.
Jak widać, dwadzieścia trzy to wartość.
Więc jesteśmy w stanie przechowywać pary klucz-wartość, ale w zasadzie klucze identyfikują wartości.
Wartości są więc ważnymi danymi, które będziemy przechowywać w tabeli skrótów.
A jeśli ponownie użyjemy Kevina?
Funkcja skrótu przekształci litery jedna po drugiej w wartości ASCII, a funkcja skrótu wygeneruje
indeks tablicy dla wartości czterdzieści pięć.
Zobaczmy więc, czy działa dobrze, czy nie.
Tak, działa dobrze.
A co z Danielem?
Oczywiście myślę, że zwróci trzydzieści cztery.
A co, jeśli spróbujemy ponownie wstawić Daniela z wartościami.
Trzydzieści trzy wtedy wartość, która jest już obecna w tablicy skrótów, zostanie zaktualizowana.
Więc ilekroć zdobędziemy Daniela, powinniśmy dostać trzydzieści trzy zamiast trzydziestu czterech.
Więc jeśli będziemy biegać, to tak, jak widzisz, działa dobrze.
W ten sposób możemy zaimplementować naszą bardzo, bardzo prostą tablicę mieszającą za pomocą sondowania liniowego.
Dzięki za oglądanie.