"Kiedy zrozumiałem mojego wroga na tyle dobrze, by go pokonać, w tej samej chwili go pokochałem." A.E.Wiggin
50 lat temu, obca rasa zwana Formidami, zaatakowała Ziemię.
Zginęło 10 milionów ludzi.
Jedynie dzięki poświęceniu naszego dowódcy,
nie doszło do całkowitej zagłady.
Jesteśmy przygotowywani na ich powrót.
Flota Międzygwiezdna zdecydowała, że najlepszą nadzieją na
przetrwanie ludzkości jest wyjątkowa inteligencja dzieci.
Dzięki symulatorom nauczyły się intuicji,
podejmowania decyzji i nieokazywania strachu.
Jestem jednym z tych rekrutów.
Patrzyłem jego oczami.
Słuchałem jego uszami.
Mówię ci, to on.
Podobnie mówiłeś o jego bracie.
Nieukończenie testów przez jego brata,
nie miało nic wspólnego z jego zdolnościami taktycznymi.
- Mam cię. - Zawróć.
Zmiażdży go.
Boże!
- Tak nie można! - Trzeba wykorzystywać dostępne środki.
- Mówiłem ci, jak masz to zrobić!
- Źle obliczyłeś trajektorię dla nadlatujących asteroid.
- Nie pouczaj mnie, Wiggin. Oszukiwałeś!
- To była dobra gra...
Dzięki.
Gramy jeszcze raz!
Przykro mi. Może jutro?
Widzisz, to uzdolniony strateg.
To wszystko mogło się nie udać,
a on bardziej ceni własny pomysł, niż koncepcje ustalone w grupie.
Co czyni go mądrzejszym.
Mógłby być nawet geniuszem, ale potrzebujemy kogoś innego.
Przywódcy. Nie zwycięży w pojedynkę.
Zobaczmy jak poradzi sobie z odrzuceniem.
Andrew Wiggin! Andrew... Ender Wiggin... Proszę zgłosić się do ambulatorium.
NIGDY WIĘCEJ
- Witam, Ender. - Dzień dobry.
Dzisiaj czeka nas usunięcie "monitora".
Proszę, twarzą do dołu.
Wykluczyli mnie z programu?
- Czy zrobiłem coś złego? - Nie mogę udzielić ci odpowiedzi.
Połóż się.
Im szybciej skończymy, tym szybciej wyjdziesz.
Gotowy? Może trochę zaboleć.
Dokąd się wybierasz, Wiggin?
Wyrzucili cię?
Idziemy!
Zostawcie mnie! Właż tam!
No dalej, jeden na jednego. Tym razem na serio.
- Bez żadnych gierek. - Teraz nie jesteś już monitorowany.
Nikt już cię nie pilnuje, Ender.
Jeden na jednego... To dlaczego mnie trzymają?
- No dalej! - Daj spokój, stary.
- Po prostu nie wstawaj. - Załatwię cię.
Spokojnie, Ender!
Pewnie myślicie teraz jak spuścić mi łomot,
ale pamiętajcie jak traktuję ludzi, którzy chcą zrobić mi krzywdę.
Powiedział, że oszukiwałem...
i dlatego wyleciałem z programu. Wciąż go biłem...
- To nieważne. - Nawet wtedy, gdy już leżał...
- Już cię nie będzie gnębił. - Jedyne o czym myślałem...
to jak postąpiłby Peter?
- Jestem taki jak on. - Nie jesteś nim, Ender!
- Jakim nim?
- Miałeś być na meczu? - Rozmyśliłem się.
- Czemu on płacze? - Nie płaczę!
Usunęli mi "monitor". Teraz jestem jak ty.
Rodzice wydali wszystko na 3 dziecko, a teraz wyrzucili i ciebie?
- Przestań, Peter, dotarł dalej niż którekolwiek z nas.
Pamiętasz jeszcze jak gra się w "Najeźdźców z Kosmosu"?
- Dosyć tego, gdzie jest mama? - Nie idź...
- Zagram. - Włóż maskę, będziesz robalem!
- Oszalałeś, Peter? - Nie wchodź nam w drogę, Valentine!
- Dobra robalu. Atakujesz pierwszy. - Wpuść mnie!
- No dalej, walcz. - Przestań, Peter!
Wiesz, że mógłbym cię teraz zabić.
- Peter, proszę... - To mnie powinni wybrać!
Analiza przestrzeni kosmicznej wskazuje, że liczba statków wroga
jest dziesięciokrotnie większa, niż podczas pierwszego ataku.
Wróg przebudował i wzmocnił swoje siły.
Musimy zaatakować, inaczej zginiemy.
John, wyłącz to.
Czemu? Nie chcesz wiedzieć, co się szykuje?
Nie pozwolimy, by doszło do kolejnej masakry,
jaka miała miejsce podczas inwazji.
Lepiej porozmawiaj z synem.
Ocalali domagają się od dowódców, aby zniszczyć wszelkie zagrożenie...
Jeśli chcecie, to mogę odejść. Oszczędzę wam wstydu.
Ender, to żaden wstyd.
Jestem Trzeci. Nie powinienem był się narodzić.
Chcieliśmy cię, Ender. Potrzebowaliśmy jedynie pozwolenia.
John, powiedz coś.
To trudny program, Ender.
Kiedy tu przybyłem, wymagania były mniejsze, a i tak nie dałem rady.
Nie masz się czego wstydzić...
niczego.
Intruz przed frontowymi drzwiami! Proszę się przedstawić!
Pułkownik Hyrum Graff, szef szkolenia programu,
a to moja koleżanka, major Anderson. Możemy wejść?
Czemu go wciąż biłeś? Przecież wygrałeś.
- Sprawiło ci to przyjemność? - Nie.
Więc czemu? Powiedź, synu.
Pokonanie go to była pierwsza bitwa.
Chciałem wygrać wszystkie pozostałe.
Żeby dali mi spokój.
Nie mogłeś poprosiłeś nikogo starszego o pomoc?
Bzdura! Potrafi zadbać o siebie. Pułkowniku, on tylko się bronił.
Synu...
Proponuję ci miejsce w naszym programie.
- Odebraliście mi przecież "monitor"?
- To był ostatni etap treningu. Chcieliśmy zobaczyć, czy sobie poradzisz.
Zaliczył? Przecież dzieciak jest w szpitalu.
Nie chodzi o to co zrobił, tylko jak to zrobił.
Zastosował taktykę i strategię. Uniknął kolejnych bójek.
Nie musisz tego robić, Andrew.
Muszę porozmawiać z Ender'em na osobności.
- To wykluczone! - Z całym szacunkiem, ale i tak mnie pan nie powstrzyma.
Robale mogły nas unicestwić poprzednim razem.
Genialny dowódca był jedyną rzeczą, która nas uratowała.
Mazer Rackham...
Mazer Rackham. Potrzebujemy takich jak ty, Ender.
Młodych ludzi, którzy myślą lepiej, niż dorośli.
Dostanę z powrotem "monitor"?
Nie.
Jesteś przyjęty.
Do szkoły wojskowej.
Masz przywrócone wszystkie przywileje.
Jeśli jest choć cień szansy, iż z twojego powodu dadzą nam spokój...
to proszę cię, abyś poszedł ze mną.
Po to się urodziłem, prawda?
Valentine miała za dużo współczucia, by zostać w szkole.
Mój brat, Peter odpadł z programu, z powodu skłonności do przemocy.
Pułkownik Graff powiedział, żebym znalazł równowagę emocjonalną,
jeśli chcę odnieść sukces.
Dołącz do pozostałych.
Śmiało.
- Spóźniłeś się. - Nie miałem na to wpływu.
Jestem Ender.
Ender? Co to za imię?
A ty, jak masz na imię?
Nazywam się Bean. - Groszek?
- Wychowałem się na ulicy...
- Chyba będę... - Torebka! Dajcie mu torebkę!
Zamknij ją!
Wszystko w porządku? Tak.
Co robisz, Wiggin?
- Nic, proszę pana. - Coś cię śmieszy?
Zadałem ci pytanie, rekrucie.
Sposób w jaki się pan unosi. Trochę to śmieszne.
Naprawdę, dlaczego?
Gdy nie ma przyciągania, nie wiadomo gdzie dół i góra.
Panu może się wydawać, że jest w pionie, a my w poziomie.
- Czy to jest takie śmieszne? - Nie, proszę pana!
Tak, jest śmieszne.
Alai, wiesz o czym on mówi?
- Tak, proszę pana. - Nie masz pojęcia.
Jak dotąd tylko jeden z was wykazał się intelektem...
i jest to, Ender Wiggin.
Wszyscy nowi proszeni są o trzymanie się wyznaczonych żółtych ścieżek.
Przez pana mnie znienawidzą. Wskazałem im ciebie, jako najlepszego.
Potrzebujemy Juliusza Cezara, Napoleona.
Obyś to był ty.
- Cezar został zabity przez swoich ludzi. - Napoleon na końcu przegrał.
- Podbił jednak wcześniej pół świata.
- Możesz odejść. - Tak jest.
Zbyt skomplikowana odpowiedź, jak na przywódcę.
Sam musi znaleźć odpowiedź na pytanie o swojej roli w tym programie.
Odosobniony do niczego nie dojdzie.
Nigdy nie powinien nabrać przekonania, że może liczyć na pomoc.
Popatrzcie tylko, mądrala.
Dzięki... Miło, że mnie witasz w drzwiach.
- Wypowiedz swoje imię. - Ender Wiggin.
- Nie ruszaj tego, mały. - Uwaga, oficer na pokładzie!
Spocznij.
Słuchajcie mnie, rekruci!
Jestem sierżant, James Dap!
Możecie pytać mnie o wszystko, a udzielę wam odpowiedzi,
ale jeżeli chcecie się wypłakać, to poszukajcie poduszki.
- Czy wyglądam na żartownisia, smarkacze?! - Nie, proszę pana!
Dobrze. Macie pracować zespołowo.
Uczynicie tę kwaterę swoim domem, a dom ma być czysty.
Macie osobne prysznice. Dziewczyny i chłopcy.
Jeśli znajdziecie się w nie swoim,
to osobiście się tym zajmę.
- Czy wyrażam się jasno! - Tak, proszę pana!
W piątki zbiórka. Za mną i wzdłuż żółtej linii.
Żółtej jak wasze podkoszulki. Tak, proszę pana!
Witam w szkole wojskowej.
Ciąży na was olbrzymia odpowiedzialność.
Gdy zaatakowali nas pierwszy raz, nie byliśmy gotowi.
Zginęły miliony niewinnych istnień.
Nie możemy ponownie do tego dopuścić.
Zaatakowaliśmy wszystkim, co mieliśmy.
Podczas decydującej bitwy,
pojawił się legendarny bohater.
Nigdy nie zapomnimy, co zrobił nam najeźdźca.
Pokonaliśmy ich jednak.
I pokonamy ich wkrótce znowu.
Niech odwaga Mazer'a Rackham'a, stanie się waszą inspiracją.
Pobudka, pobudka! Słońce już wstało!
Zakładać natychmiast kombinezony bojowe!
I to kompletne z hełmem i bronią włącznie!
Nie próbujcie z niej strzelać!
Zbieramy się! Mamy tylko 10 minut!
Spocznij!
To jest treningowe pomieszczenie bitewne.
Tu gdzie jesteśmy, podłoga jest zaprojektowana tak,
aby działała na nas z siłą przyciągania ziemskiego.
Za tymi drzwiami nie ma grawitacji.
Wiggin! Podejdź tu.
- Co mam teraz zrobić? - Wejdź do środka.
No dobra, odepchnij się.
Nieźle ci idzie.
Oni starają się wciąż zapamiętać skąd przyszli,
ale jest tak jak mówiłeś w promie, tu nie ma góry i dołu.
Musimy znaleźć jakiś punkt orientacyjny...
może wrota wroga to dół?
- A oni są robakami, które zgnieciemy. - Dokładnie.
- Do czego to służy? - Przekonajmy się.
Nic się nie dzieje.
- Co się dzieje, jak trafi się kogoś w kombinezonie?
- Dobre pytanie.
- Strzel mi w nogę. - Strzelimy do siebie jednocześnie.
Gotowy?
Na 3, 2, 1.
- Unieruchomiło mi nogę. - U mnie to samo.
Nie mogę zgiąć kolana...
Strzel mi w klatkę piersiową... Szybciej! Oddalam się.
Niesamowite, teraz nie mogę poruszać ramionami.
- Po prostu obłęd.
Wystarczy.
Latacie bezwładnie jak pijane stado kaczek.
Jeżeli chcecie podjąć wyzwanie z innymi grupami
z tej szkoły, musicie się wiele nauczyć.
- Sierżancie, wyjaśnijcie zasady gry! Tak jest!
Ćwiczycie tu jako zespół, który zmierzy się z innym zespołem.
Otrzymujecie 1 punkt za strzał w kończynę, 6 za strzał w klatkę,
co uczyni was bezbronnymi.
Ale jeśli nietknięty bronią kadet, przejdzie przez wrota przeciwnika,
to ta drużyna wygrywa.
Bez względu na punktację. - Czy wyrażam się jasno?
Tak jest!
Droga Valentine, jestem w szkole...
każdego dnia mamy wielogodzinne treningi...
i tyle zajęć, że na Ziemi tylu nie miałem.
Trenujemy tu walkę wręcz...
dbamy o kondycję i agresję.
- W górę! Raz! Dwa!
Czuję się jak Peter, kiedy walczę... Wiggin!
Co jest dla mnie trudne.
Uczymy się strategi obcych już 3 miesiące...
wydają się być przypadkowe.
Prawda jest taka, że nie jesteśmy w stanie zrozumieć naszego wroga...
ani wyjaśnić jak Mazer Rackham, pokonał całą flotę wroga.
Pułkownik oczekuje, że obejmę przywództwo w grupie.
Ale jak? Co czyni dobrego przywódcę?
Każdy z tu obecnych jest inny, jest tak wiele nowych rzeczy do nauki,
i mało czasu na sen.
Odpisz, proszę.
Nie mam od ciebie żadnych wieści... Co u ciebie?
Jak Peter się zachowuje. Dochodzi do ciebie poczta? Tęsknię.
Baczność!
Dobry wieczór, kadeci. Spocznij.
Większość z was, radzi sobie dobrze...
jak pewnie wiecie, rywalizacja jest tu duża...
a wszyscy ci, którzy nie podołają wysokim standardom tej szkoły,
zostaną odesłani do domów.
Więc... Kilku z was może się to udać.
Spójrzcie w wasze lewo.
Spójrzcie w wasze prawo.
To nie są wasi przyjaciele!
To wasi konkurenci!
- Pracujcie więc ciężko! - Baczność!
Proszę pana! Czy nasza poczta jest blokowana?
Bo jak dotąd nie dostaliśmy żadnych wiadomości z domu.
Tymczasowo cała komunikacja jest zawieszona.
- Dlaczego? - Kadecie, to nie jest miejsce na...
Wasze rodziny nie są w stanie zrozumieć, tego co tu robimy...
a żaden z was nie powinien rozpraszać się wiadomościami z domu!
Myślałem, że mam przywrócone przywileje.
Masz prawo prywatnie myśleć, o czym tylko chcesz, Wiggin!
Stawka jest zbyt wysoka, by pozwolić na kontakt...
z kimś z poza tego miejsca.
Tak jest!
Rób tak dalej, to nigdy nie ukończysz tej szkoły!
- Myślałem, że można zadawać pytania. Co?
- Mówił pan, że w razie wątpliwości...
- Padnij! Dwadzieścia pompek!
- Uważasz się za najmądrzejszego w szkole? - Nie, proszę pana!
- Nigdy nie zostaniesz dowódcą! Nie zasalutuję ci!
- Zasalutuje pan, panie sierżancie. Dajesz kolejne dwadzieścia!
Wstań!
Nie odzywaj się bez pozwolenia. Czy wyrażam się jasno?
Tak jest!
- Nawet, jeżeli będę miał ważne pytanie? - Zamknij się, Wiggin!
Do łóżek. Wszyscy.
Słyszeliście go. Chodźmy spać.
Tylko 3 zdało test z nawigacji w kosmosie.
Alai, Bean i Ender. Co z wami?
- Prawdopodobnie oszukiwali. - Twoja matka cię oszukuje.
Zamknij się. Myślisz, że to gra? - Nie, proszę pani.
- Przygotowujemy się tutaj do wojny! - Rozumiem, proszę pani.
Zagadnienie jest proste. Jak rozmieścić własne siły,
aby uzyskać zdolność bojową po ciemnej stronie księżyca
wykorzystując jego grawitację?
To są podstawy poruszania się w kosmosie!
Ender! Podejdź tu i wyjaśnij.
Myślę, że Bean lub Alai wyjaśnią to zagadnienie lepiej niż ja.
Dobrze. Alai, podejdź tu i wyjaśnij.
Najpierw musimy określić kierunek poruszania się planety,
dzięki czemu uzyskamy odpowiednią energię przemieszczenia.
Czy coś...?
Alai, kontynuuj.
Pozostaje kwestia Księżyca. To komplikuje sprawę.
Ponieważ Księżyc obraca się w przeciwnym kierunku do nas...
Kto mi to wysłał?
Wysłał co, Bernard?
Nic, proszę pani.
To nie przerywaj, Bernard. - Tak, proszę pani!
Witam w folderze rozrywki i gier.
Zainicjowano kontrolę umysłową.
W jednym jest trucizna, a w drugim nie.
Wybierz mądrze, a udasz się do Baśniowej Krainy.
Znalazłem grę umysłową.
A to pech.
Kto dał mu dostęp do tego? Ja.
Zagraj jeszcze raz mała myszko.
- Po co? - Nie wygrasz każdej bitwy, Hyrum.
Sposób w jaki on gra, odzwierciedla jego stan umysłu.
To jedyny sposób. Muszę wiedzieć jak się czuje.
Nie obchodzi mnie to.
Chcę, żeby był silny i umiał dowodzić.
Zanim zostanie dowódcą, zobaczmy jak poradzi sobie z frustracją.
No nie... O rany.
Co robisz? Gram w durną grę.
Nieważne co wybiorę, ginę. To ustawione.
Wróciłeś. Jeszcze raz?
Mogę popatrzeć? Jasne.
W jednym jest trucizna, a w drugim nie.
Wybierz mądrze, a udasz się do Baśniowej Krainy.
Który wybierzesz? Żaden.
Dalej, mała myszko. Dalej.
Zabiłeś go. Dlaczego?
Tego od nas oczekują.
Grając według zasad, przegrasz. Wybierając przemoc, wygrasz.
Nie widziałam, żeby ktoś to zrobił. Doskonale.
Jest idealny...
Ender Wiggin, zostałeś przydzielony do "Salamandr". Dowódca Bonzo Madrid.
Rozkaz pułkownika Graff'a.
Idź wzdłuż zielonych świateł. Nie zabieraj żadnych rzeczy.
Czemu to robią? Awansowali cię.
Ender?
Tak?
"Salam alejkum". Pokój z tobą.
- Rzucaj! - Aut! Drugi strike.
- Niech to, drugi strike. - Gramy!
- Nie zabłądziłeś, kadecie?
Jestem Ender Wiggin...
miałem zgłosić się do Bonzo Madrid.
Więc to ciebie przydzielili? - Ender Wiggin. - Petra Arkanian.
Jedyna dziewczyna w "Salamandrach", która ma więcej ikry, niż wszyscy razem.
Petra już taka jest, dużo mówi.
- Wiggin! Ender Wiggin!
Prosiłem o zastępstwo za O'Railego i zobaczcie kogo mi tu przysłali!
Bezużytecznego, chudego, nieprzeszkolonego smarka.
- Szybko się uczę. - Wyjaśnijmy sobie coś!
Nie będę cię uczył.
Moja drużyna jest niepokonana od 21 walk.
Przez 6 miesięcy starałem się o posadę przywódcy.
Przejdziesz przeszkolenie, dopiero jak nam kogoś zabraknie.
- Cały ty... - Milcz, Petra! - Spokojnie, Bonzo.
Uważaj, co mówisz, Mick!
Zawrzyjmy umowę, smarku...
gdy będziemy walczyć, przejdziesz przez wrota wroga
dopiero, gdy wejdą tam wszyscy moi ludzie...
zostaniesz tam z nieodbezpieczoną bronią
nie oddając strzału do końca rozgrywki.
- Mam nic nie robić? - Masz nie wchodzić nam w drogę!
Pogódź się z tym i idź do siebie!
Bonzo nie lubi przegrywać...
Nie chce u siebie krzyczącego dzieciaka, który tylko przeszkadza.
Pokój treningowy jest otwarty całą dobę. Mogę ci pokazać kilka zagrań.
Gotowy?
3, 2, 1.
Imponujące!
Twoja kolej.
Nie naciskaj tak na spust. Potrzebujesz pół sekundy na naładowanie.
- Chyba, że masz taki zły nawyk? - Dobrych też nie mam.
Zapamiętam to.
Rozluźnij się! Im dalszy cel, tym dłużej przytrzymaj.
Strzelaj!
Przytrzymaj dłużej.
To niewielka różnica, ale w walce to wieczność...
Cel, ognia. Przytrzymaj i ładuj.
Właśnie tak!
Naucz się kontrolować spust i powtórz to.
W końcu załapałeś!
Na 3, 2, 1. Start!
- Zobaczymy, czy mnie pokonasz? - Chociaż raz!
- Piąty raz z rzędu! I kto tu rządzi? - Ty, Bonzo.
Zgadza się. Jeszcze raz! To już będzie szósty.
Powtórzymy to kiedyś?
Byłoby fajnie.
- Gdzie byliście? - Trenowaliśmy.
- W czasie wolnym. - Nie będziesz z nią trenował.
Tak naprawdę, to w ogóle nie będziesz ćwiczył!
Mogę rozmówić się z panem w cztery oczy.
Wiggin!
Nigdy nie odwracaj się do mnie plecami!
Nie będę bezużyteczny, chcę i muszę trenować!
- Będziesz robił to co ci powiem! - Wykonam wszystkie twoje rozkazy...
ale jeżeli będziesz rozporządzał moim wolnym czasem, to pożałujesz.
Grozisz mi, smarku?
Nie.
Posłuchaj! Wiem, że nie będziesz mnie szkolił,
ale bez niezbędnej wiedzy nie będę nikomu przydatny.
Pozwól mi ćwiczyć, a szybciej się mnie pozbędziesz.
Wydałem ci już rozkaz!
Wiem, i to przy wszystkich...
chciałeś pokazać, kto tu rządzi...
dzisiaj pokazałeś, kto ma rację...
ale jutro możesz oznajmić, że się rozmyśliłeś.
Dzięki twojej wielkoduszności, będę dalej trenował.
Skorzystamy na tym obaj. Zgoda?
Lepiej się pilnuj, Wiggin!
Pobudka!
Wstawajcie, dziewczynki! Za 10 minut mamy bitwę z "Leopardami"!
- Wiggin! - Zmieniłem zdanie.
- Może oglądając walki mojej drużyny, nauczysz się czegoś
i będę mógł cię trenować. - Dziękuję panu!
Zbierajcie się. Ruszać się wszyscy!
"Salamandry, wszyscy za jednego".
"Drugich takich jak my, nie ma".
"Salamandry są na szczycie".
"Zdobytej chwały już nie oddamy".
"Salamandry", stać!
Spocznij.
Jaki jest plan?
Czterech lotnych, A, góra.
B, lewa, C, prawa, D, dół.
Ty, Wiggin...
Zostań przy wrotach.
- Bonzo, mamy jednego mniej... - Nic nie wie o naszej taktyce.
Będzie tylko przeszkadzał.
Przez wrota przechodzisz ostatni. Obserwuj.
Nie jesteś nam potrzebny.
Odsuń się.
"Salamandry"! Naprzód!
Musimy przełamać ich opór! Fly, lecisz ze mną. Petra, za nami.
- Zrozumieliście? - Gotowi?
- Gotowi! - Na 3, 2, 1.
- Dostałem! Strzelaj, Petra!
- Zaczynamy! Ruszaj!
Wiggin!
Co robisz? Miałeś zostać z tyłu!
- Nic ci się nie stało? - Bonzo cię zabije!
- Nie mogę teraz wrócić. - To dołącz do gry, bo przegrywamy.
Połowa ich zespołu jest przy wrotach.
Stań na moich stopach. Odbiję cię!
- Udawaj zabitego i nie sięgaj po broń. - Dobrze.
3, 2, 1.
Mądre posunięcie. Trzymanie go na tyłach.
Gdzie się tego nauczyłeś?
- Miałem brata. - Miałeś? - Mam.
Spróbujemy jeszcze raz. Używaj ramion, a nie bioder.
Oficer na pokładzie! Baczność!
Zdaje się, że mówiłem ci, żebyś z nią nie trenował.
Wydaje mi się, czy ustaliliśmy, że w wolnym czasie mogę.
Spocznij.
Bonzo, przestań!
Jeszcze raz zrób ze mnie głupca, to cię zabiję.
Nic ci nie jest?
W porządku.
Co chcesz, żebym zrobił?
Valentine?
Jak możesz być w mojej grze...
Dobra robota. Teraz jesteś mordercą.
Koszmary, kadecie? Zatrzymaj je dla siebie.
Gra miała oczyścić jego umysł, a nie zmącić.
Jak to możliwe, że jego świrnięty brat, znalazł się w jego grze.
- Jest pod wpływem presji psychicznej... - Oczywiście, Anderson...
To obóz treningowy dla dzieci, które mają walczyć z obcymi!
Gra jest relacją dziecka z komputerem. Razem tworzą opowieść...
Więc ją zmień.
Tą rzeczywistość tworzy emocjonalna strona dziecka.
Nie jestem w stanie jej zmienić!
Nie mam bladego pojęcia, jak te obrazy przedostają się do gry!
Skasuj ją.
PRZYBYCIE FLOTY WROGA 28 dni, 6 godzin i 16 minut
Nieżle ci idzie.
Naprawdę dobrze.
Najlepsze wyniki w klasie i najwyższa liczba treningów,
a przychodzisz do mnie zmartwiony.
Żadne rankingi nie sprawią, że ludzie zaczną mnie szanować.
- Stawia cię to w trudnej sytuacji? - Tak.
Nie znosisz w jaki sposób Bonzo się do ciebie zwraca.
Nie proszę pana.
Może sam chciałbyś wydawać rozkazy?
- Nie chciałbyś dowodzić własną drużyną? Armią "Smoków".
- Nie słyszałem, by istniała armia "Smoków".
Wymyśliliśmy tę nazwę 4 lata temu.
Armia "Smoków" nigdy nie wygrała bitwy.
- To może zmienimy nazwę? - Nie, mamy już kombinezony.
A kto będzie należał do tej armii? Tacy jak ty.
Odważni, albo po prostu genialni. Dowodzeni przez właściwego człowieka.
Twoje nowe kwatery.
Twoi żołnierze są właśnie kwaterowani. Będą tu za 15 minut.
Myślisz, że podążą za mną?
Baczność! Oficer w pomieszczeniu!
Spocznij.
Witam w armii "Smoków".
Młodsi będą na przodzie, a starsi z tyłu.
- Ender, każdy dowódca nakazuje najbliższej osobie zamknąć drzwi.
- Ja nie jestem, jak każdy dowódca.
Co ja tu robię? Przecież nawet mnie nie lubisz?
Nie ja was wybrałem, Bernard...
ale chcę was uczynić najlepszymi w tej szkole.
Myślę, że z waszą pomocą, jest to możliwe.
Jestem w błędzie?
Nie, proszę pana!
Macie okazywać sobie szacunek.
Jeżeli ktoś będzie miał lepszy pomysł niż mój, chcę o nim wiedzieć.
Nie będę robił wszystkiego sam, dla dobra drużyny.
Nie, proszę pana!
Załóżcie kombinezony.
Wasz trening właśnie się zaczął. Tak jest!
Ciśnie ich mocno.
Może coś będzie z Bernard'a.
Dowództwo wciąż naciska w sprawie decyzji.
Powiedz, że potrzebujemy więcej czasu.
Nie mamy go.
Poruczniku, jutro gramy o 03:00. - Tak jest!
Pobudka! Mamy walkę z "Salamandrą" i "Leopordami" za 5 minut!
Dwie walki jednocześnie! Pułkownik zmienił zasady.
W walce z obcymi nie obowiązują żadne zasady!
Wszystko gra?
Chyba skręciłem kostkę.
Mocno? - Raczej tak.
- Dink, zaprowadź go do ambulatorium!
A reszta ze mną! Szybciej, jesteśmy spóźnieni!
Już otworzyli wrota?
- Petra? - Dwie armie to za mało? Zasłonili jeszcze wejście?
Co tu robicie?
Pułkownik uważa, że ze mną w przeciwnej drużynie nie miałbyś szans.
- Bonzo się zgodził? - Rozkazy pułkownika Graff'a!
- Dink, klęknij.
- Co? - Mam pomysł... klęknij.
Gotowy? Na 3, 2, 1.
Ognia! Teraz!
Uważaj!
12 na ścianie! 12 wyeliminowanych! Zostało 20.
Mogą być za barykadą, albo przy wrotach.
- Gotowy? - Gotowy!
Teraz!
Ciągnijcie!
Ułożyli z elementów jakby wielki bunkier, za którym się kryją.
- Bliżej nie ma nikogo? - Czysto.
Fajnie.
Zobaczymy jak poradzą sobie z formacją.
- Ale nie ćwiczyliśmy. - I dlatego ich zaskoczymy.
Mamy przewagę.
- Zaatakujmy ich. - Nie!
Utrzymujemy pozycję. To on musi przyjść do nas!
Nie możemy przegrać!
Strzelać!
Dryfują na zewnątrz!
Na mój znak, 2 odepchnij 1, zmieniamy kierunek o 30 stopni.
Na 3, 2, 1. Teraz!
4 i 6. Teraz!
Popchnij nas, teraz!
- Dostałem! - Wytrzymaj, Alai!
- Trzymasz się? - Pewnie!
Daleko jeszcze? - Już prawie.
Strzelajcie!
Udało nam się!
"Smoki" rządzą!
I kto jest niepokonany? "Smoki"!
Wciąż uważasz, że nie jest gotowy?
Nie przechwalaj się.
Denerwujesz mnie, Wiggin.
Wiesz, twój ojciec byłby dumny.
Przychodzisz na bójkę pod prysznicem. I to z kolegami.
Przypilnujcie drzwi.
Ale już!
Posłuchaj.
Możesz im powiedzieć im, że wygrałeś... ja powiem, że dałeś mi nauczkę.
Nie, tchórzu!
Unieś pięści.
No dalej, walcz! Już!
No dalej! Walcz!
Mogę złamać ci rękę!
Bonzo!?
Bonzo! Bonzo!
Pomocy! Potrzebna jest pomoc!
Wszyscy wiedzą, że to on zaczął.
Ender...
tak mi przykro.
Majorze!
- Nie powinniśmy pozostawiać cię samego... - Nie teraz, majorze!
Zostaw nas!
Zostaw go... Teraz!
Ty też, kadetko.
On umrze, prawda?
Nie...
Proszę, nie okłamuj mnie.
Odsyłamy go do domu, na Ziemię, jak tylko jego stan się poprawi.
- Chcę być przy nim. - Nie możesz tam iść.
- Zaszedłeś tak daleko... - Chcę porozmawiać z moją siostrą!
Flota cię potrzebuje, Ender.
Takiego stratega jak ty, jeszcze nie mieliśmy.
Odeślij mnie do domu pułkowniku, albo rezygnuję.
Nie strasz mnie chłopcze... nie jestem wrogiem.
Nie jestem pewien.
Nie zamierzam dłużej grać w tę grę.
Odchodzę.
I co zrobisz?
Zmarnujesz miliony na kolejnego nieudacznika?
Wzywałeś mnie.
Nie może zrezygnować. Musisz przekonać go, by został.
Mój ojciec hodował konie, już od 5 roku życia wiedziałem,
który jest godny uwagi. Nie możemy go stracić!
Mój Boże! Nie dostrzegasz, że to są dzieci?
To zbrodnia rekrutować kogoś, poniżej 15 lat.
Kiedy wojna dobiegnie końca, przedyskutujemy kwestię moralności.
Kim on będzie, kiedy wojna dobiegnie końca?
Nie ma to znaczenia, jak jej nikt nie przetrwa.
Ty szkolisz te dzieci, tylko po to, by wygrać wojnę.
Moim zadaniem jest poskładanie ich do kupy, po powrocie do domu.
Dziękuję za twoją pracę.
Gdzie jest, Ender?
- Witaj, Valentine. - Dlaczego pan tu jest?
- Coś mu się stało? Nie pozwala mi go zobaczyć.
Chcę, abyś pojechała ze mną.
Ucieszy się na twój widok.
Chce pan, żeby wrócił.
Chcę, żeby ocalił ludzkość.
A co z jego życiem?
Siedziałem przy łóżku Bonza...
czekając, aż się obudzi...
ale to może nigdy nie nastąpić.
- Ender, to on cię zaatakował. - A ja mu oddałem, tak jak Peter mi.
Stoczyłem wiele walk, Valentine.
Wygrywałem, ponieważ zawsze wiedziałem o czym myślą.
- Lecz, kiedy ich zrozumiałem... - To ich pokochałeś.
Niemożliwym jest zrozumieć kogoś i jednocześnie go nie kochać.
Ale w tym momencie...
- Pokonujesz ich. - Ja ich niszczę!
Uświadamiam im, że nie zranią mnie ponownie.
Przywieźli mnie do ciebie, abym nakłoniła cię do powrotu.
- Już im wyjaśniłem, że nie zamierzam współpracować.
- Myślę, że nie ukrywasz się tu tylko z powodu Bonza.
Myślę, że się ukrywasz, bo się boisz.
Boisz się, że nie znasz przeciwnika...
że możesz przegrać...
możesz być jak Mazer Rackham.
Nie możesz ukrywać się wiecznie.
Jeśli tu zostaniesz...
i nigdy nie spróbujesz... to wszyscy będziemy straceni.
Tęskniłem za tobą.
Ja również.
Nigdy więcej nie zablokujesz mojej poczty.
Proszę się przygotować do operacji dokowania!
Zgoda na manewr została przyznana!
Myślałem, że lecimy z powrotem do szkoły?
- Nie lecimy tam. - To dokąd?
Znacznie dalej.
Droga Valentine...
lecę do głównej bazy, niedaleko planety obcych.
To tu przejdę ostateczny trening.
Jeśli mi się uda, będę dowodził całą naszą flotą.
Chciałbym, aby było jakieś inne wyjście...
ale wojna jest nieunikniona.
Trzymaj się.
Kocham cię. Ender.
Nie wygląda zbyt przyjaźnie.
Odebraliśmy ją wrogowi 27 lat temu, po zwycięstwie Mazer'a Rackham'a.
Przepędziliśmy ich z tuneli, niczym szczury z kanałów...
i zmusiliśmy do powrotu na ich rodzimą planetę.
- Od jak dawna tu byli? - Nie jesteśmy pewni...
ale z całą pewnością służyła jako przyczółek do ataku na Ziemię.
Zbudowaliśmy bazę nieopodal ich rodzimej planety i
przerwaliśmy łączność ich głównej floty.
Kontynuujemy tą wojnę mimo, iż nie jest to ich planeta?
- Na razie. - Skoro mamy ich bazę, to po co ta wojna?
Z tego samego powodu co ty, bijąc tego chłopaka.
Celem tej wojny jest zapobiegnięcie przyszłym.
Twój trening rozpocznie się jutro z samego rana.
Sierżant Dap, pokaże ci twoją kwaterę.
Tak jest!
Ciągle jeszcze regulujemy atmosferę...
da się oddychać, ale jest uboga w tlen.
W przypadku zarządzenia ewakuacji, 2 wdechy na minutę z zasobników
zrekompensują niedobór tlenu.
Za 5 minut gasimy światło.
Kim jesteś?
Chcę, żebyś wiedział, że będą mnie szukać.
Chcesz się ze mną bić? To kolejna próba? Pobicie staruszka?
Nie zrobię tego.
Przeczekam to.
- Dobra, wygrałeś. - Mówisz wrogowi, że wygrał?
Zaskoczyłem cię. Dlaczego mnie nie pokonałeś?
- Sądziłem, że jesteś nauczycielem! - Teraz jestem tylko wrogiem.
Wróg powie ci, że jesteś słaby, kiedy on jest silny, rozumiesz?
Tak.
Dobrze.
Podczas treningu poznajesz strategię wroga.
Pamiętaj, jest silniejszy od ciebie. Od teraz zawsze przegrasz.
Proszę pana.
Jak się pan nazywa?
Mazer Rackham!
Co? Sądziłeś, że nie żyję?
Gdy miałem 6 lat, zbudowałem model pana statku.
Mam pytanie.
Na nagraniach.... zawsze przerywają w momencie zniszczenia krążownika.
Dlaczego?
Ubierz się.
Już to widziałem. Interesuje mnie to, co było później.
Po prostu oglądaj.
Gdy ustały odgłosy eksplozji...
wszystko zamarło.
Ich statki przestały strzelać.
Potem zaczęły spadać z nieba.
Proszę cofnąć.
Do momentu jak stracił pan skrzydłowego.
Tutaj. Proszę puścić.
Ukrył się pan w chmurze...
nie mógł pan nic widzieć...
leciał pan na wyczucie.
Tutaj! Proszę zatrzymać!
Zobaczył pan coś... Co to było? Znalazł pan słaby punkt?
Bardzo dobrze, Ender.
Widok termiczny z satelity. Wrogie jednostki są na czerwono.
Widzisz tu jakiś słaby punkt?
Wydaje się to niemożliwe, ale tak nie jest.
Tam w środku.
Tu!
Naprawdę?
Zaatakował pan najważniejszy statek, a reszta po prostu...
poddała się?
Dlaczego?
Do czego podobny jest wróg?
- Mrówek? - Które mają...?
Królową... która steruje całą resztą.
Kontroluje ich umysły.
Bez niej nie są w stanie myśleć... i umierają.
- Niszcząc statek królowej... - Jesteś już blisko.
- Ale nie jest pan tego pewien? - Nie.
Dlatego dane te uznano za ściśle tajne.
Dlatego nigdy nie ujawniono reszty nagrania.
Ani mojej twarzy.
Dla świata, jestem martwy.
Pułkowniku.
Pańska twarz?
Mówisz o moim symbolu?
Mój ojciec był Maori...
zginął na wojnie.
"Ta moko", jest więzią łączącą mnie z przeszłością.
Dzięki niemu, potrafię rozmawiać ze zmarłymi.
- Czy kiedykolwiek widział pan królową? - Nikt jej nie widział.
Jeśli wróg odbudowuje swoją flotę, to musi być inna królowa.
Oczywiście, że tak.
Co się stało, gdy pan zaatakował?
Znaleźliście jakąś? Nie.
Czego one chcą?
Wody.
Baczność!
Oficer na pokładzie.
- Witam, Bean. - Witam, Komandorze.
Petra.
Myśleliśmy, że się wycofałeś. Dink chciał przejąć...
To się nigdy nie stanie.
- Witam, Alai. - Witam, Komandorze.
- Bernard. - Miło pana widzieć!
Spocznij.
Gdy cię nie było, pułkownik dał nam wycisk na symulatorach.
Dobrze, usiądźcie.
Kwestią tygodni jest nadciągająca wojna.
Pozwólcie więc przemówić waszemu dowódcy.
To nagranie uzmysłowi wam, co dzieje się na planecie obcych.
Podobnie jak na Ziemi, nieustanny rozrost populacji,
doprowadził do zachwiania równowagi ekosystemu.
Na razie pozostają u siebie, ale czas nam nie sprzyja.
Gdzie oni są?
Wysoka temperatura ogranicza ich aktywność, do kilku godzin dziennie.
Niepokojące jest jednak to...
że ich siła militarna nieustannie rośnie.
Ale jeszcze nas nie zaatakowali?
Nie.
Chcą skolonizować inną planetę, zanim ich populacja wyginie.
Naszym zadaniem jest ich zaskoczyć, nim zrealizują swój plan.
Ich istnienie jest zagrożeniem. Czy to jasne, Komandorze?
- Jasne, proszę pana! - Dobrze.
Kontynuujcie, pułkowniku!
Zaczęliśmy już główną symulację bitwy.
Wasz Komandor opracuje strategię.
Twoi dowódcy będą dowodzić poszczególnymi grupami.
Wydajesz im rozkazy...
a oni przekazują je bezpośrednio do pilotów.
Cała nasza flota musi bronić i wspierać najważniejszy element...
70 miliardów dolarów czystej zagłady...
MD-500...
Petra testuje właśnie jeden z nich.
- MD? - Działo molekularne,
nazywane "Mały Doktor".
Możemy uzyskać tu całkiem spore przyspieszenie molekuł,
a siła skupienia zależy od efektywności posiadanej masy.
Reakcja łańcuchowa rozchodzi się po pobliskich obiektach, siejąc spustoszenie.
Nic tego nie przeżyje.
Cały w tym urok "Małego Doktorka".
Nie musimy identyfikować statku Królowej...
zainicjowana reakcja łańcuchowa, zakończy wojnę.
Ale mamy tylko jeden strzał.
Kiedy zobaczą jak to działa, nie dadzą się nabrać ponownie.
Będziesz musiał wygrać tę wojnę, jedną bitwą.
Gdy nasza flota wleci w system słoneczny wroga,
to nie pozostanie nam nic, jak tylko zaatakować...
Wierzę, że wybraliśmy dobrze.
- Ma w sobie instynkt dowódczy. Ufam, że do zabijania również.
Oczywiście.
Mam nadzieję, że to właśnie on.
Niebawem do ciebie dołączymy.
Dobranoc.
Droga Valentine...
Wreszcie jestem w głównej bazie.
Będąc Trzecim, zawsze obawiałem się porażki...
i tego, że sobie nie poradzę...
Uczynili mnie dowódcą.
Przyrzekam, że zrobię wszystko, by wygrać tę wojnę.
Nigdy bym sobie nie wybaczył, jeśli coś by się tobie stało.
Co oni robią? Zbierają wodę.
Muszę być bliżej. To zbyt ryzykowne.
Nie ujawniajmy się, bo będziemy łatwym celem.
Alai, Bean! Wyślijcie sondy.
Śledźcie ich pod lodem.
Zobaczyli nas! Wyślijcie wszystkie drony!
Stwórzcie 4 formacje w płaszczyźnie 90 stopni.
Strzelać!
Bean, Alai! Na mój znak, strzelajcie przez lód!
3, 2, 1. Teraz!
W miarę postępów, symulacje były coraz bardziej realne...
presja zwycięstwa jest coraz większa...
bardzo mało śpimy...
czasami trudno jest wytrzymać.
- Przebiliśmy się!
Jednostki 43 do 57, lećcie do sektora Foxtrot 3889!
Uważaj na prawe skrzydło. Musimy wesprzeć Bernard'a. Widzę!
- Bernard, otocz ich! - Zrozumiałem.
Alai! Po twojej prawej!
Dink, oddal się od planety! Pełna moc!
Bean, miałeś wykonać manewr!
Sądziłem, że nie!
- Wykonaj! Natychmiast! - Bernard, kontroluj prędkość!
Dink, za szybko! Mówiłeś, pełna moc!
- Wycofaj się natychmiast!
Boże!
Nie możesz w taki sposób przegrać.
Wojna to nie gra, nie zaczniesz od nowa!
Nigdy nie wygram, nie podejmując ryzyka.
Nikt tego nie mówi...
staraj się nad wszystkim zapanować.
Bean improwizował, a ty skupiłeś się na czymś innym.
Daj swoim ludziom więcej swobody.
Moi ludzie są wypaleni...
i nie mają czasu na sen.
To jeden z elementów treningu. Bitwa z wrogiem może być twoją ostatnią!
Petra ma "Małego Doktorka", a ty się bawisz z Bean'em.
Tak nie może być, rozumiesz?
- Zrozumiałem. - Doprawdy?
Trenowałem takich jak ty, którzy doprowadzali do porażek.
W porządku, pułkowniku. Zdaje się, że zrozumiał.
- Nie jestem więc pierwszym? - Nie.
Ale będziesz ostatnim.
Nie ma już czasu, by wyszkolić kogoś nowego.
Jutro pułkownik Rackham, zainicjuje twoją ostatnią symulację.
Co się stanie, jeżeli jutro wygram?
Będziesz gotowy, by zmierzyć się z prawdziwym wrogiem.
I będziesz najlepszym Komandorem, którego wyszkoliliśmy.
Ostatnia symulacja i udaję się na wojnę.
To nie będzie już tylko gra. Wojna to coś innego.
A ja nic nie wiem o naszym wrogu.
Co, jeśli możemy się porozumieć?
- Sekcja wykazała brak narządu mowy. - Są różne sposoby komunikacji.
Ender, to nie jest temat na rozmowę o 01:00 w nocy.
A co, jeśli potrafią "wyczuć" nasze myśli?
Może my potrafimy ich "wyczuć"?
Idź spać. Jutro nasza ostatnia symulacja.
Racja.
- Przegramy. - Nie przegramy, mamy ciebie.
- Idź już spać. - Dobranoc.
Wciąż myślisz, że to on?
Przyznaję.
Ten chłopak myśli niczym Formidy.
Rozumie je i przewiduje ich ruchy.
Nie jest jeszcze gotów.
Nigdy nie był.
Jest wystarczająco przygotowany.
Spokojnie. To pański dzień.
Powodzenia.
Baczność!
Spocznij!
Proszę pana?
Mamy publiczność.
Komandorze, Wiggin!
Obecny tu strateg, będzie świadkiem twojej finałowej symulacji.
Jeżeli zwyciężysz, zostaniesz Komandorem całej naszej floty!
Tak jest!
Symulacja obejmuje inwazję na ich rodzimą planetę.
Powodzenia, Komandorze.
Dziękuję.
Zachowaj spokój.
Strzelaj celnie.
Zaczynamy.
- Czekają? - Może sądzą, że przybywamy pokojowo?
Nie sądzę, by Mazer oczekiwał rozwiązania dyplomatycznego.
Na co on czeka?
Daj mu chwilę.
Ender, co robimy?
Ender.
Wrota wroga to dół.
Petra, wchodzisz do gry.
Zbyt duże rozproszenie wrogich jednostek.
- Ona ma rację. - Niech robi swoje.
Wszystkie grupy, wyślijcie drony. Chrońcie krążownik.
Alai, dowodzisz 5! Ruszaj!
To samobójstwo.
A niech to! Zbliżają się.
Możesz strzelać, Petra?
Kiedy strzelę, będę musiała naładować powtórnie.
Zrozumiałem!
Celuj w środek.
Ognia! Teraz!
- Zrobiła to! - Tak.
Daj mi pełny skan.
Jeszcze nie skończyliśmy.
- Ale mamy przechlapane! - Wcale nie.
- Naładowałaś, Petra? - Potrzebuję 2 minut!
- Wszystkie jednostki, chronić Petre! - Zrozumiałem!
Alai, utwórz pierścień wokół naszego statku ze wszystkich jednostek.
- Takim manewrem pozostawimy transportowce bezbronne!
- Teraz liczy się tylko wygrana!
Ustaw je tak, aby stanowiły tarczę dla bazy!
Porzuca własną flotę!
To on tu dowodzi. Teraz nikt go już nie powstrzyma.
Jeszcze 90 sekund, Ender!
Nie!
Tracę moje transportowce!
Moje drony nie odpowiadają! Nie obchodzą mnie twoje drony!
Chrońcie tylko Petre! Tak jak chroniliśmy Alai'a w bitwie!
Chyba wiesz co robisz.
- Petra, gotowa? - Jeszcze 60 sekund! Jaki cel?
Planeta. Co?
Niszcząc planetę, unicestwimy królowe.
Koniec gry.
Potrzebuję trochę czystego miejsca! Zaraz ci je zrobimy!
Wszystkie jednostki krążące wokół bazy, strzelać!
- Ender, wchodzimy w atmosferę! - Musimy zwolnić!
Nie możemy! Jesteśmy teraz jednością!
Nie wytrzyma tego ciepła!
Nasze drony cię ochronią! Lecimy, a grawitacja zrobi resztę!
Osłona już długo nie wytrzyma! Nie potrzebujemy jej długo!
Jeszcze 30 sekund! Nie mam czystego strzału.
Usmażymy się!
Bean, zwiększ ciąg dostępnych jednostek, utrzymując ich kurs!
- Tak jest! - Musimy zrobić miejsce dla Petry!
Wydrążymy wyrwę w ich obronie!
- Petra, za sekundę wchodzisz! - Więcej mi nie trzeba!
Za 3, 2, 1. Teraz, Bean!
Osłona 5 %...
Teraz, Petra!
- 7 sekund! - Osłony nie wytrzymują!
Strzelaj, Petra! Kończy nam się czas!
Udało nam się!
I co wy na to!
Koniec gry!
O czym mówicie?
Wznowić połączenie.
Co to ma być?
Czemu oglądamy ten obraz?
Ender.
Dziękuję.
Po prostu genialne! Bogu dzięki za ciebie, synu!
Po co te obrazy znajdują się w symulacji?
Ender...
wygraliśmy!
Jak to "wygraliśmy"?
Pokonałem go!
On chciał tej symulacji! Powiedział, że to tylko gra!
To nie zależało od nas, Ender. Nie było innego wyjścia.
Tym zwycięstwem...
wygrałeś wszystkie przyszłe bitwy.
Zniszczyłeś ich... dla nas wszystkich.
Zatrzymaj się.
Zróbcie przejście.
Ender... Trzymaj się z dala ode mnie!
Okłamałeś mnie!
Baliśmy się, że jeśli ci powiemy... To co? Odmówię gry?
Unicestwiłem cały gatunek!
Zrobiliby to samo z nami... Nie, czekali!
Na co czekali? Kogo to obchodzi!
Straciliśmy tam tysiące ludzi, bo ich porzuciłeś!
Ponieważ miałem rozkaz wygrać!
Tak! I zginęli z godnością za nas!
Może nie wszyscy zginęli...
Gdybym wiedział, że to prawdziwe to... Co? Nawiązałbyś kontakt.
Nie umią mówić. Obserwowałem ich!
O czym myślały? Zbierały flotę na drugi atak?
Czy przygotowywały się do obrony przed nami?
Przybyły na Ziemię założyć kolonię. Przegoniliśmy je.
Nie powróciły przez 50 lat! To już teraz nieważne.
Okryłem się hańbą, przez to ludobójstwo.
Nie... Zapamiętają cię jako bohatera.
Będę zapamiętany jako morderca!
My, albo oni. Jesteś pewien, że zabiliśmy wszystkich?
Zniszczyliśmy ich planetę.
Skąd wiesz, że nie ma innej koloni lub Królowej?
Wygraliśmy, tylko to się liczy! Nie!
Ważny jest sposób w jaki wygraliśmy.
Nie rób mu krzywdy.
Zostawcie go, musi odpocząć. Możemy z nim zostać?
Żeby nie czuł się samotny...
Proszę.
Tak, oczywiście...
Chodźcie, niech odpocznie.
A co jeśli możemy się z nimi porozumieć?
Wiedzieć, o czym one myślą!
Valentine!
A co jeśli możemy nawiązać z nimi kontakt?
- Valentine! - Ender!
Ender, poczekaj!
Ender!
Co robisz, Ender?
- Wiem czego ona chciała! - Ender?
Ender, zatrzymaj się!
Tam nie jest bezpiecznie! Ender!
Weź oddech! Oddychaj!
Widziałem już to miejsce w mojej grze.
O czym ty mówisz?
Kontaktowali się ze mną poprzez grę.
Ich myśli, moje sny, wszystko razem.
Chciały się porozumieć.
Co robisz?
Zawróć.
Nie!
Proszę! Muszę to zrobić.
Droga Valentine.
Doszedłem do wniosku, że moje sny nie były wyłącznie moje.
Pochodziły od Królowej.
To ona próbowała nawiązać ze mną łączność.
A przecież znam je lepiej, niż ktokolwiek inny.
Odebrałem im przyszłość.
Teraz muszę znaleźć sposób, by to naprawić.
Ty umierasz.
To Królowa?
Znajdę jej nowy dom.
Obiecuję.
Tęsknię za tobą, Valentine.
Przez jakiś czas, nie będę mógł do ciebie napisać.
Skoro wygrałem wojnę, to muszę teraz pozostawić symbol pokoju.
Uczynili mnie dowódcą i dali to co lubię...
co mi sprawiało frajdę.
Przemierzę cały wszechświat, wioząc ze sobą najcenniejszy ładunek.
Ponieważ dotrzymuję obietnic.
GRA ENDERA