Nie, on żyje. On jeszcze żyje, do cholery.
Pospieszcie się. odlatujemy!
- Frank! - Wynocha!
Szybciej, Frank.
Jezu! Zabierajmy się stąd.
Frank! Frank!
Hej, wracajcie. Wracajcie, do cholery. Nie odlatujcie!
W tym radosnym dniu prześladuje nas wciąż
jedno trzeźwiące pytanie.
Czy wszyscy wrócili?
Za "zaginionych w akcji" uważa się wciąż 2500 amerykańskich żołnierzy.
Czy są nadal przetrzymywani jako jeńcy wojenni?
Dla rodzin tych żołnierzy wojna w Wietnamie nie zakończy się,
dopóki nie znajdziemy na te pytania odpowiedzi.
Czekamy na wyjście z samolotu pierwszego jeńca wojennego.
Czeka na niego cała Ameryka, a w szczególności jego rodzina.
Zaraz zobaczymy naszych bohaterów.
Czekamy teraz na... Ten ważny dzień,
7 marca 1973 r., jest dla nich oficjalnym dniem zakończenia wojny.
Wychodzi pierwszy żołnierz.
Jest zmizerowany.
Ale biorąc pod uwagę to, co przeszedł, nie wygląda najgorzej.
Podchodzi do swoje] rodziny.
Dla nich wygląda wspaniale.
Czekamy teraz na pozostałych.
Widzimy, jak wita się z bliskimi. Dla niego to już koniec wojny.
Pozostałe amerykańskie rodziny czeka dalsze, bolesne oczekiwanie
na wieści o tym, jaki los spotkał ich zaginionych synów.
Tatusiu.
Boję się. Czy mogę dziś z tobą spać?
Bangkok, Tajlandia, 1977 r.
Współczuję panu, płk Rhodes, ale co mogę zrobić?
Nie chcę pańskiego współczucia. Proszę mi pomóc odnaleźć syna.
- Nie mogę panu pomóc. - Proszę posłuchać.
Do kraju nie wróciło 2,5 tys. mężczyzn.
Otrzymaliśmy 400 doniesień o obozach jenieckich.
Znam te dane. Ale mówiłem już. Nie jestem w stanie nic zrobić.
Nasłuchałem się takich gadek w Waszyngtonie.
Nikt nie był w stanie nic zrobić. Dlatego przyjechałem tutaj.
Powiem panu coś w tajemnicy.
Znam ludzi, którzy twierdzę, że widzieli naszych jeńców w Laosie.
Skontaktuję pana z nimi.
Potrzebuję dowodu na to, że mój syn jest w obozie jenieckim w Laosie.
Zdobądź jego podpis na odwrocie tej fotografii.
Niech mój syn się na niej podpisze.
To cię będzie dużo kosztowało.
Tak, wiem.
Hej, tv. Spójrz.
A, tak.
Nie.
Dobra.
A niech to, znowu ten pułkownik.
- Senatorze. - Witam.
- Miło mi pana widzieć. - Wzajemnie.
Nie mam dzisiaj czasu.
Proszę zadzwonić do biura. Chętnie z panem porozmawiam. Dziękuję.
Proszę mi wybaczyć.
Cieszę się, że pan przyszedł. Ja nie mogę panu pomóc.
Staram się znaleźć żywność dla tych uchodźców.
Mężczyzna przy ogrodzeniu panu pomoże. Powodzenia.
Bardzo panu dziękuję.
To pański syn. Przemyciłem to zdjęcie z obozu w Laosie.
Wiem, że jest gdzieś w północnym Laosie,
ale muszę znać dokładne położenie.
Potrzebne mi zdjęcia z powietrza.
Będzie ciężko, ale pojadę do Laosu, a nawet do płn. Wietnamu.
Byłem już tam. Mam znajomości.
Odnalezienie syna będzie pana słono kosztować.
- Cześć, Don. - Jak się masz, Jason?
W porządku. Co dla mnie masz?
Bangkok, 1982 r.
Jeśli góra się o tym dowie,
pójdę w odstawkę tak jak ty.
Tak, wiem.
Mogę to uznać za zdradę stanu.
Nie, dziękuję.
To obóz jeniecki w Laosie.
Zwróć uwagę na pola ryżowe.
To twój dowód, Jason. Jeden, jeden, jeden.
Jedź po syna.
Na czym to ja stanąłem?
Opowiedz nam, jak o mały włos nie zalała cię wielka fala.
Opowiadałem wam tę historię już z tysiąc razy.
Nie pamiętam, co ostatnim razem nazmyślałem.
Nie szkodzi. I tak jest w dechę.
No dobra, no dobra.
Na północnym wybrzeżu fala podchodzi bardzo szybko.
Pływacie sobie na desce, nie podejrzewając nawet,
że czyha na was śmiertelne niebezpieczeństwo.
- I co dalej? - Co się stało potem?
To zdjęcie zrobiono niedaleko obozu, w którym trzymają Franka.
Nie mówię, że Frank jest wśród nich, ale tych dwóch to Amerykanie.
Przeciętny Wietnamczyk ma około 153 cm wzrostu. Ci są wyżsi.
- Ci dwaj to Amerykanie. - I to ma być Frank?
To jest Frank. W ciągu ostatnich 10 lat kupiłem wiele podróbek.
To na pewno on.
Siedzi w tej dziurze jako jeniec od 10 lat?
Frank żyje, Stanley.
Rozumiesz? Mój syn żyje. Spójrz na to.
To zdjęcie zrobione z dużej wysokości z SR-71.
Przyjrzyj mu się uważnie.
Spójrz na pola ryżowe.
Na te trzy linie.
Jeden, jeden, jeden.
To kod waszego oddziału zwiadowczego.
1. Batalion, 11. Piechoty, Oddział Zwiadowczy Arizona. Widzisz?
- Tutaj. - Tak, tutaj.
To są tylko trzy linie. To może być cokolwiek.
Wiesz, że tak nie jest.
To wiadomość od mojego syna.
Wiesz, że tak jest.
Dzień dobry.
- Pani Wilkes? - Zgadza się.
Jestem Jason Rhodes. Dzwoniłem dziś rano.
Wiem, kim pan jest.
Mój mąż nie chce z panem rozmawiać.
- Rano mówił co innego. - Ale zmienił zdanie.
Proszę, aby pan sobie stąd poszedł.
- Dopiero po rozmowie z pani mężem. - Nie ma pan prawa tu być.
Nie mógł zapomnieć o tej wojnie przez 10 lat.
Wciąż o niej myśli.
Wielkie dzięki.
Gdzie pan był, kiedy mąż spędzał całe dnie na gapieniu się w ściany?
- Wilkes. - A niech pana diabli!
Wysyłasz żonę? Nie masz odwagi sam ze mną porozmawiać?
- Proszę go zostawić w spokoju. - Mój syn cię potrzebuje.
Rzuć przynajmniej okiem na te fotografie i wysłuchaj nas.
- Proszę, nie. - Wilkesy.
Zajmę się tym.
Nie podoba mi się pańska taktyka, ale zrobię to ze względu na Franka.
- Blaster. - Wilkesy.
- Dlaczego się nie odzywałeś? - Sam nie wiem. A ty?
Nie wiem. Dziwna sytuacja, co?
Jak cię znaleźli?
Nie wiem. Szukali i znaleźli. A potem odnaleźliśmy ciebie.
- Wielkie dzięki, Blaster. - Tak się cieszę, że cię widzę.
Obozy rozsiane są po całej północnej części Laosu.
Mają tam też nasze helikoptery. Dostaniemy się nimi do obozu.
Powinny być na chodzie, bo często ich używają...
Przepraszam na chwilę.
Wychodzisz?
- Tak wcześnie? - Chcę się załapać na tańsze drinki.
Może pójdziesz ze mnę?
- Nie, zostanę dziś w domu. - A to mi niespodzianka.
- Co to miało znaczyć? - To, co powiedziałam.
- Nie mam ochoty wychodzić z domu. - Nie pierwszy raz.
- Proszę usiąść. Nic mu się nie chce. - To nieprawda.
Co noc patrzy przez ten swój teleskop i słucha jakiegoś rzępolenia.
To "rzępolenie" to George Gershwin.
Traktuje mnie jak powietrze.
Bawi się w małego żółwika, chowającego się w swoje] skorupie.
Proszę na niego spojrzeć. Nie zdejmuje tych okularów od 6 lat.
Cóż, nie...
Machnęłam już na niego rękę.
Może powinien go pan zabrać do Wietnamu.
To, co się dzieje tutaj w ogóle go nie obchodzi.
Miło było pana poznać, pułkowniku.
Wzajemnie.
A ile byście mu zapłacili, gdyby z wami pojechał?
W dolarach - nic.
Dawno nie latałem helikopterem.
Jeszcze bym kogoś zabił.
Mamy tam wiele niedokończonych spraw, majorze Johnson.
Ja nie.
Czy to Lotniczy Krzyż Zasługi?
- Tak. - Za co go panu przyznali?
- Za akcję ratunkową pilota w Laosie. - To chyba nie jedyny powód.
Jedź.
Proszę mi o tym opowiedzieć.
Wielu z naszych przypłaciło tę akcję życiem, ale mnie się w końcu udało.
To był straszny dzień.
Straciliśmy wspaniałego faceta o nazwisku Hendricks.
Dwóch pilotów F-4, nawet Sandy'ego Lolitte.
- Straciłem wielu dobrych przyjaciół. - Ilu?
Nie pamiętam. Mało kto przeżył.
Straciliście 11 ludzi i 9 maszyn.
Zestrzelono pana, a mimo to wrócił pan tam. Dlaczego?
- Może pan mi powie? - Dlaczego?
- Wykonywałem swoją pracę. - Dlaczego?
Nie mogliśmy pozwolić, aby dobrzy ludzie umierali na darmo.
I dlatego właśnie teraz tam jedziemy.
Chwileczkę. Nie tak szybko.
Nie może mnie pan obarczyć taką winę.
Przykro mi. Moja odpowiedź brzmi "nie".
Czego pan ode mnie chce?
Zarządzam połowę szpitala. Prowadzę spokojne życie.
Za tydzień jadę na Bermudy, a nie na jakąś wyimaginowaną wojnę.
Nie mogę ocalić całego świata, pułkowniku.
Spocznij, majorze.
- MacGregor Oil. - Proszę z panem MacGregorem.
- Biuro pana MacGregora. - Mówi Jason Rhodes.
Już łączę.
- Co słychać, Jason? - Wyruszamy.
- Ilu zebrałeś? - Trzech.
- Tylko trzech? - Jeden z pilotów odmówił.
- Poradziłbyś sobie z dwoma? - Jak trzeba będzie, to i z jednym.
- Nie wycofam się teraz. - W czym jeszcze mogę ci pomóc?
Przesyła] tylko gotówkę. Wrócę z naszymi chłopcami.
A co z Żeglarzem?
Jest w Houston. Właśnie tam jadę.
Aha, replika obozu jenieckiego jest już gotowa.
- Świetnie. - Odezwij się wkrótce.
Dobrze. Do usłyszenia.
Proszę się nie martwić. On pana nie widzi.
Pański przyjaciel potraktował lutownicą tutejszego motorowca.
Trzymamy go tu w ramach programu ochrony świadków.
Sukinsyn przyszedł tu z granatem u szyi.
Według mnie ma nie po kolei w głowie.
Trudno cię było znaleźć.
Włóczyłeś się po całych Stanach.
Frank wiele o tobie pisał w swoich listach.
Podobno byłeś najlepszym żołnierzem w oddziale.
Co się z tobą stało?
To gówno mnie już nie dotyczy. Czerpię energię z powietrza.
Rozmawiam z niedźwiedziami polarnymi i pantofelkami.
Pieprzę odpady nuklearne.
Cholera.
Będziecie używać prawdziwych granatów.
- A mnie mój zabrali. - Posłuchaj, dupku.
Tu nie chodzi o głupi odjazd na kwasie.
To poważna operacja wojskowa.
Frank był najlepszym z najlepszych.
Mam dość oleju w głowie, żeby to pamiętać.
Proszę mi dać szansą.
Wilkesy. Spójrz.
O, kurczę. Chodźmy.
Żeglarz?
- Mój kumpel! - Blaster.
- Nic się nie zmieniłeś. - Co słychać, mistrzu Wilkes?
- Gdzie twój granat? - Zrobiłem nim komuś płukanie jelit.
Może i mam tam jakąś niedokończona sprawę.
Poza tym beze mnie ten gość nie da sobie rady.
Czyżby? Jak dotąd jakoś sobie radzę.
Dobra. Wsiadajmy.
Na północ od Galveston Teksas, 1983 r.
To jest dokładna replika obozu jenieckiego.
- Kto zlecił jej budowę? - Ojciec MacGregora.
Zostawcie swoje rzeczy w namiocie.
Kolacja będzie gotowa za godzinę.
Panie Ky, kolacja za godzinę. Dziękuję.
Spocznij, Scott.
Co to za jeden?
- Dobry wieczór. - Cześć.
- Co słychać? - Może pan podawać, panie Ky.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Spocznij.
Darujemy sobie te wojskowe uprzejmości, są niepraktyczne.
Panowie, to jest Kevin Scott.
Zna się na najnowszej broni i technikach szkoleniowych.
A to pan Ky. Od dziś jemy wyłącznie wietnamskie żarcie.
Nie będziemy zostawiać w dżungli amerykańskiego zapachu.
Jakieś pytania?
- To dobrze. - Jak długo byłeś w Wietnamie?
Nie byłem. Jestem za młody.
Idzie z nami?
- Służył w marynarce. - Służył?
Zwolnili mnie, bo uderzyłem śpiącego na służbie radiotelegrafistę.
Niepokoi was to, że nie mam waszego doświadczenia. Macie rację.
Nie wiadomo, czy nie nawalę w akcji.
Ale nie możecie też mieć pewności, że nawalę.
Ciekawie będzie z tym małym.
Panowie.
Dziękuję za przybycie.
Wiedziałem, że mogę na was liczyć, bo macie to, co potrzebne.
Trochę to zardzewiałe, ale jeszcze w was jest.
Istnieje pomiędzy wami więź,
tak silna jak między mnę i moim synem.
Ale żadna więź nie dorówna tej, jaką czuję żołnierze w boju.
Wy macie w sobie silne poczucie lojalności,
bo przez Wietnam uważa się was za kryminalistów.
A wiecie dlaczego?
Bo przegraliście.
A w tym kraju
przegrana jest jak bankructwo, wypadacie z rynku.
Ten kraj chce o was zapomnieć.
Jesteście zbyt kosztowni i nie przynieśliście zysku.
Nikt nie uwolni waszych kolegów, bo nie ma w tym zysku.
Ale i ja, i wy dobrze wiecie, że wielu z naszych wciąż tam jest.
Politycy też to wiedzę.
Żaden z nich nie stracił swego syna w Wietnamie.
Podobno prowadzę negocjacje od 10 lat. Cóż...
Wietnamczycy nie zmienię zdania.
Podczas gdy politycy siedzę z założonymi rękami,
ja proszę was o nadstawienie własnego karku. Po raz koleiny.
Bo my, panowie,
jesteśmy jedyną nadzieją tych jeńców.
Pojedziemy tam.
Tym razem...
nikt nie będzie mógł zakwestionować słuszności tego, co robimy.
Na ziemię.
Już po was.
Niezupełnie.
Dalej, pułkowniku.
Dalej, dalej.
Dalej, pułkowniku. Mocniej.
Z życiem, z życiem. Dalej, mały.
Pieprzony alfons.
Dalej, Blaster.
Dawaj. Z życiem, stary.
Tak trzymaj. Dobra nasza!
Dobra. Do roboty, stary.
- Dalej, Żeglarzu, powal go. - Dalej, turze.
Dalej, Żeglarzu, dalej.
- Dalej, nowy. - Pokaż, na co cię stać.
- Dalej, Żeglarzu. - Tak jest. Uderz.
Co ty wyprawiasz?
Nie wolno ci się poddać, chłopcze. Od tego zależy nasze życie.
Wystarczy, panowie.
O, cholera! A niech to!
Byliście za długo w cywilu. Ruszamy!
- Złączcie je. - O, cholera.
Ruszać się. Migiem.
Dobry strzał, pułkowniku. Blaster, łokieć do dołu.
Dobra, dobra.
Nie marnuj amunicji.
Nie trafiłeś ani razu.
Te ręce zostały stworzone do trzymania sterów.
Powiesz to wrogowi, kiedy rozwali ci tę pustą pałę. Masz ich zabijać.
Nie pękaj, stary.
Sam sobie ich zabijaj, dupku.
- Mógłbym ci dać nauczkę. - Spróbuj, chłopcze.
Scott. Proszę ze mnę na słówko.
Ci ludzie to weterani. Nie możesz ich traktować jak rekrutów.
- Ale oni... - Musisz sobie zjednać ich szacunek.
Tak jest.
Wilkesy ma straszną klaustrofobię.
Był w naszym oddziale szczurem od tuneli.
Sprawdzał raz tunel pod skład broni.
Natknął się w nim na dwóch nieznajomych.
Zadźgał ich po ciemku nożem.
Po chwili w tunel grzmotnął pocisk z moździerza i go zasypało.
Zapalił zapałkę, aby zepchnąć z siebie ciała tych zabitych.
Okazało się, że zadźgał jakąś kobietę i jej dzieciaka.
Nie było co ratować.
Jezu.
Wilkes spanikował. Słyszeliśmy jego krzyki.
Leżał tam z tymi trupami, dopóki go nie odkopaliśmy.
Podchodzicie nisko, poniżej linii widzenia.
Przewracacie go na ziemię.
Zakrywacie mu rękę nos, odchylacie głowę w bok.
Wbijacie nóż u nasady czaszki, na prawo od kręgosłupa
i otwieracie mózg. Z gościa robi się flak.
Materiały wybuchowe to odpowiedź na nasze problemy z siłę żywą.
Podczas dzisiejszej lekcji
nauczycie się rozstawiać tak zwane "serie".
Proszę za mnę. Moją ulubioną jest seria sześciu.
Chodzi o stworzenie serii pułapek.
Przed ich rozstawieniem, przewidujecie uniki ze strony wroga.
Kolumna wroga podchodzi do tego miejsca.
Któryś z nich wyzwala numer 1 - granat odłamkowy M-26.
Jedna połowa kolumny ucieka na prawo, a druga na lewo.
Wpadają prosto na granat z białym fosforem, który podpala im tyłki.
Myślę, że są bezpieczni. Uciekają.
Numer trzy - skacząca mina urywa im jaja.
Numer 4. Dochodzę tutaj i znajduję kilogram C4.
Numer 5 - granat z zapalnikiem kontaktowym.
Wybuch nie jest duży, ale załatwia sprawę.
Jeśli jakimś cudem ktoś ocalał, to myśli: "Udało mi się".
Wychodzi z ukrycia, posuwa się naprzód
i ładuje się prosto na szóstkę - minę lądową. Po zawodach.
Gratuluję, Żeglarzu, wykończyłeś właśnie jeńca.
Był kolaborantem.
Dobrze się czujesz?
- Nie możesz spać, co? - Nie.
Po wojnie w Korei nie mogłem spać latami.
Moje koszmary były związane ze zbiornikiem Chosin.
Ziemia była tak zmarznięta, że nie było jak grzebać umarłych.
Składaliśmy ich ciała na ciężarówki i przywiązywaliśmy do zbiorników.
Te zamarznięte twarze umarłych nie dawały mi spokoju latami.
Czy to mii??
Nie.
Ale w końcu się z nimi zaprzyjaźniłem.
Lewa, lewa, lewa, prawa, lewa.
Nie, nie. Do siebie...
Panowie.
Celem kolejnego ćwiczenia jest dojście do mostu,
nie wpadając w pułapki Wilkesa.
Cholera.
Podstępny gówniarz.
Cholera. Już po mnie.
Umarlak
Żył sobie kiedyś
Były rekrut
Pa, pa
- Dalej. - Dalej. No już.
Dalej! Uda się panu. Proszę przejść rzekę.
Złapał was, bo nie byliście ostrożni. Mówiłem wam...
Dobra robota, Wilkesy!
...celem tego ćwiczenia było nie dać się złapać!
Ten gość ma nierówno pod sufitem.
To przez defolianty.
Raczej przez czerwone wino i amfetaminę. Stąd ksywa Żeglarz.
Połykał spore ilości wina i amfetaminy i dopływał.
Po co mu ten granat u szyi?
Mówi, że jak życie da mu w kość,
wyciągnie zawleczkę, żeby zobaczyć, co się stanie.
Pamiętasz tę piosenkę, Wilksey?
Szalejemy w rytm boogie. Tak. Boogie. Chodź, Wilkesy.
- Chodź, Wilkesy. - Hej, Blaster.
Chodź tu, Johnson.
- No dawaj. Ruszaj się. - Dalej, chłopie.
Defolianty.
Dopadły ich wszystkich.
- Leć za mnę, Curtis. - Nie ma sprawy.
Zbliż się, zbliż się.
Jestem, skarbie. Dajmy czadu.
Ruszaj się, stary.
Pocałuj mnie w tyłek, kolego.
Kiedyś byłeś asem. Starość nie radość, co, kolego?
Dobrze wam idzie, chłopaki.
Lewa, prawa, lewa, lewa...
Cholera!
- Co ja tu, kurwa, robię? - Nie poddawaj się.
- Odpieprz się. - Musimy pracować razem.
Zachowaj sobie tę pieprzoną gadkę dla siebie.
Wypruwam sobie żyły.
Nie zniosą, aby jakiś Żółtodziób darł mi się nad uchem.
- Zjeżdżaj. - Sukin...
O co ci chodzi, stary?
Jesteśmy jedną drużynę. To wspólny wysiłek.
My jesteśmy drużynę, dupku.
My byliśmy w Wietnamie. Ty nie.
Chodź tu, dupku. Czekam.
Pułkownik Rhodes był w błędzie.
Nie mogę sobie zjednać twojego szacunku,
bo ty nie masz szacunku dla samego siebie.
Zarobiłeś sobie na niezłe lanie, chłopcze.
Dalej, Żeglarzu. Skop mu tyłek!
Drogo mi zapłacisz za próbowanie na mnie
tego orientalnego dziwactwa.
Wstawaj. No już, bohaterze.
- Wystarczy. - Wstawaj, chłopcze!
Nie odwiedziesz mnie od tej misji.
- Dlaczego się podnosisz? - Nie podnoś się.
Nie podnoś się, pomyleńcu.
- Nie. - Dlaczego chcesz się dać zabić?
Dlaczego?
Ja ci powiem dlaczego.
Jego ojciec zaginął podczas akcji. Został zestrzelony w Wietnamie.
Dobra, Blaster. Wysadzisz wieżę radiową,
kiedy wyłonię się zza linii drzew - o 3.00.
Potem kolei na most, aby odciąć drogę posiłkom z wioski.
Scott, to będzie twój znak do zdjęcia strażnika w wieży A.
Charts, Johnson.
Po przechwyceniu jeńców, zabieracie Blastera.
Majorze Johnson, pan leci po Scotta.
- Twoja przejażdżka, Blaster. - Brawo, Żeglarz.
Macie poznać każdy centymetr tego obozu.
To dokładna replika obozu jenieckiego w Laosie.
Nasza akcja nie może trwać dłużej niż 3 minuty.
Od tego zależeć może życie zarówno nasze jak i jeńców.
Przećwiczymy tę operację, aby poznać każdy jej szczegół.
Akcja musi się zakończyć w ciągu 3 minut.
Za 10 dni czekają nas ćwiczenia z żywą amunicję.
Prowadzimy dyplomatyczne negocjacje,
w celu uwolnienia wszystkich jeńców, jeśli tacy istnieję.
Jeśli dojdzie do akcji zbrojnej, nasze starania pójdą na marne.
Minęło 10 lat. Zdążę umrzeć, zanim wynegocjujecie ich uwolnienie.
Proszę cię jako przyjaciela. Zadzwoń do Rhodesa i odwołaj akcję.
Nie chciałem, aby do tego doszło.
Możesz mieć przez to poważne kłopoty.
Sprawdzanie ksiąg przedsiębiorstwa, procesy antytrustowe.
Pieprz się, Art.
Jeńcy mogę być w kiepskiej formie. Tak jak ci na zdjęciach.
Mogę nie być w stanie iść o własnych siłach.
Mogę nie chcieć z wami iść.
Będę wykończeni - zarówno fizycznie jak i psychicznie.
Minęło tyle lat, że mogę nie pamiętać ojczystej mowy.
Pamiętajcie. To, co dziś robimy,
robimy z myślę o nich.
- Fajerwerki jak na 4. lipca. - To było piękne!
Było ekstra.
Panowie!
- To jest pan MacGregor. - Chciałem wam podziękować osobiście.
Przyglądałam się dziś wam i wiem, że Jason wybrał odpowiednich ludzi.
Święta racja!
A to w dowód mojej wdzięczności.
Czeki i trochę drobnych na zakupy w Bangkoku.
- Proszę. - Bierz.
Dziękuję.
- Dziękuję panu. - To tylko pieniądze.
Dziękuję.
Żałujesz, że pozwoliłeś Frankowi pójść na wojnę?
Był już w armii.
Miałeś znajomości. Nie mogłeś mu załatwić przeniesienia?
Nie. Gdy dochodzi do wojny, Rhodesowie w niej walczę.
Pod Gettysburgiem straciłem niemal całą rodzinę.
Nie potrafimy niczego innego.
Walczenie też nie jest naszą mocną stronę.
Wielu z moich przodków poległo.
Ale zawsze stajemy do walki.
Wiesz, Jason.
Oddałbym wszystko, co mam, wszystko,
aby móc spędzić z nim choć godzinę.
Bangkok, Tajlandia
Sprawdź, czy to nasza furka.
Ten gość jest chyba z CIA.
Johnson, Rhodes. Siedzicie po uszy w gównie.
Konfiskujemy waszą broń.
Mam rozkaz wpakować was do tutejszego więzienia.
Nie chcę tego robić żołnierzowi pańskiego kalibru.
Ale ten pański plan to wariactwo.
Cholera.
Lećcie do Stanów następnym samolotem.
I nie wracajcie do hotelu. Tam też na was czekają.
Skoro nasz rząd skonfiskował nam broń,
nie mogę was prosić o dalszą pomoc. To już koniec.
Ale ja się nie poddam. Sukinsyny.
Syn na mnie czeka.
Nie poddam się. Jeśli będzie trzeba, pójdę tam ze scyzorykiem.
Wy możecie robić, co chcecie.
- Czy w Bangkoku można dostać broń? - Możemy spróbować na północy.
- A skąd weźmiemy forsą? - CIA dobierze nam się do tyłków.
I co z tego? To zupełna klapa.
Przecież mamy forsą.
Racja. Forsa od MacGregora. Robimy zrzutkę.
- Wszystko, Żeglarzu. - Zostało mi tylko tyle.
- Gdzieś ty je przehulał? - Zwiedzałem Bangkok.
Potrzebny nam będzie transport.
- Z napędem na cztery koła? - Najlepiej.
- Mam go kupić, czy pożyczyć? - Ukradnij skurczybyka.
W lewo, w lewo!
Nakryli pańskiego znajomego. Skonfiskowali mu interes i dom.
Jest podobno w knajpie.
- Płk Rhodes. Proszę siadać. - Jak się pan miewa, panie Jiang?
Podobno ma pan kłopoty.
Takie są uroki pracy w branży narkotykowej.
Straciłem wszystko. Ledwo uszedłem z życiem.
Poszukuję przewodników na wyprawę do Laosu.
Sam się tym zajmę.
Męczy mnie bezczynne siedzenie w miejscu.
Potrzebna nam będzie broń.
Jak najszybciej. Tania broń.
Straciliśmy cały transport broni w Bangkoku.
- Nie mamy czasu, żeby jeść. - Monsieur.
Nasza kuchnia powinna panu przypaść do gustu.
W tej restauracji można jeść dobrze lub skromnie,
w zależności od tego, co się zamówi.
- A co pan poleca? - Wszystkie nasze dania są wyjątkowe.
Ale mamy sezonowe specjały.
5 tysięcy dolarów.
4 tysiące dolarów.
3 tysiące dolarów.
Te dania należy zamawiać z 24-godzinnym wyprzedzeniem.
Te specjały są dla nas za wytworne.
Pan pozwoli ze mnę.
Bracie Bond!
Przepraszam, nie ten dział.
- Tanię broń trzymamy tam. - IIe za skrzynkę piwa?
Na koszt firmy.
O, tak!
Cały towar jest pański za... powiedzmy...
Nie, 6 tysięcy dolców.
- 4 tysiące. - Ale z pana sknera.
Ale żelastwo.
- Dzięki. - Wyżej i w prawo.
Wyżej i w prawo. Wyżej i w prawo.
Trafiony. Trafiony. Trafiony.
Panowie.
To są moje córki. Pojadę z nami do Laosu.
Niestety nie mam już synów.
Zginęli z rąk laotańskiej straży, podczas jednej z wypraw po opium.
Ale moje córki spiszę się na medal.
Stan, przypilnuj tej skrzyni.
Tak, tej.
Ruszajmy, panowie.
Wróciliśmy.
Chcę się tylko ogrzać. Przysięgam na Boga.
Jiang.
- Co się tu stało? - Ypres.
- Co takiego? - Ypres.
O czym on mówi, Johnson?
Ypres to miasto we Francji.
Niemcy użyli tam po raz pierwszy gazu musztardowego.
Rzeczywiście.
Żółty deszcz.
Plemię Hmong walczy z Wietnamczykami. Wietnamczycy ich nienawidzę.
- To laotański patrol graniczny. - Przygotować bezodrzutowy karabin.
Myśli, że jesteśmy handlarzami opium.
- Chcę przejęć nasz towar. - Zaoferuj im łapówkę. Kup nam czas.
Chcę przejrzeć nasze torby.
Pospieszcie się, bo będzie po nas.
- Gotowy, Johnson? - Gotowy.
Zaczynajcie!
Do cholery, Scott! Zacznij strzelać.
Dwóch uciekło.
Pułkowniku...
Straciliśmy granatnik rakietowy, 6 granatów,
zniszczeniu uległa również radiostacja.
Mogę na niej odbierać, ale przekaźnik nie działa.
Panie Jiang.
- Chcielibyśmy... - Chodź.
Musimy iść dalej.
Nie musi pan nic mówić, pułkowniku.
Nie mamy noktowizorów, więc przejdziemy do planu B:
szósta rano zamiast trzeciej.
Otrzymamy wasze potwierdzenie o jeńcach.
Musicie założyć, że zdobyliśmy helikoptery.
Czekacie do chwili, aż nas usłyszycie.
Drużyna naziemna, idziecie tędy.
Macie współrzędne sektora. Drużyna powietrzna pójdzie ze mnę.
Już czas.
Zaczynamy akcję.
Miałem przygotowana przemowę, ale chyba zapomniałem...
Były w niej wersy z Juliusza Cezara.
"Gdyby człowiek mógł poznać zawczasu, co mu koniec dnia przyniesie".
"Ale wystarczy to, że dzień się skończy,
wtedy będziemy wiedzieli".
"Jeśli się spotkamy ponownie, to z radością".
"A jeśli nie, radzi będziemy temu, ze pożegnaliśmy się jak należy".
Powinna być za tym wzgórzem.
Chodźcie, po cichu. Rzućcie torby.
Wygląda na opuszczony.
Myślisz, że ich przenieśli?
Możliwe. Ryż z tych pól został już zebrany.
- Pójdę się rozejrzeć. - Idę z tobą. Rzucę okiem na most.
Nie ma wejścia. Naokoło obozu biegnie mur.
- Spójrz na to. - Co tam masz?
- Dobra, Wilkesy, ja pójdę. - Nie.
Będę tu na ciebie czekał. Zgoda?
Weź to. Będzie cię ochraniać.
Pomocy!
Nic ci nie jest?
Co się stało, stary?
- Nie martw się, nie był jadowity. - Wiem.
Mówiłem, że ten amulet przyniesie ci szczęście.
To nie do wiary, nie ma bazy helikopterów.
Powinna tu być. Musieli ją przenieść.
Daj mi mapę.
- Kryć się. - Na ziemię.
Dobra, ruszamy. Chodźcie, szybciej.
Laotańscy żołnierze.
Jeńcy.
Musieli pracować po drugiej stronie rzeki.
Jezu, Wilkes.
- Zobaczył mnie. - O mały włos mnie nie wkopałeś.
- Widziałem jednego z naszych. - A ja trzech.
Alcatraz, tu Sing Sing.
BMX, natrafiliśmy na ropę. Powtarzam, natrafiliśmy na ropę.
Zaczekajcie.
Jeńcy są w obozie.
Jezu Chryste, są tam!
No dobrze.
Ruszamy po helikoptery.
Sam nie wiem. To mógł być Frank.
Wkrótce się dowiemy.
Mamy do wykonania nocną robótkę.
Scott, Jiang, powodzenia. Wilkesy, idziemy.
Musimy się poruszać znacznie szybciej, pułkowniku.
Od bazy dzieli nas spory kawałek dżungli.
Ruszajmy-
Gdzie jest ten sukinsyn? Lądował gdzieś tutaj.
Lepiej się pospieszmy. Do świtu zostały 2 godziny.
Wygląda na to, że śpię.
Ruszajmy, zanim się obudzę.
Charts.
Ty i Żeglarz obstawiacie baraki. Ja się zajmę kwatera oficerów.
Pan Charts musi pilotować helikopter.
Nie może się narażać. Ja pójdę z panem Żeglarzem.
- Charts? - Zgoda.
Powinni być już w drodze.
Wstawać. Ruszać się, idziemy.
Ręce do góry.
Charts.
Charts, wsiadaj do śmigłowca. Johnson, do Hueya.
Zatrzymaj ich tu, Żeglarzu. Lai Fun, zostań z Żeglarzem.
Cholera.
Akumulator wysiadł.
Dym na stoku. Osłaniam was.
Helikopter Johnsona znowu oberwał.
Rób rozeznanie.
Widzę jednego. 200 metrów w górę stoku, na lewo od linii drzew.
2 metry w prawo.
- Dostał. - Dobra nasza.
Ruszajmy-
Chodź, Żeglarzu.
Charts! Lai Fun!
Dobra, sukinsynu.
Już po tobie, kolego.
- Charts, jak idzie? - Jestem tuż za panem.
- Johnson, jak idzie? - Siedzę panu na ogonie.
Gdzie oni się podziewają?
- Nie pozwól im przejść mostu. - A jak nie przylecą?
Przylecę. Nie pozwól im przejść mostu. Odetnij im drogę.
Ognia.
Nie przejdziecie tego pieprzonego mostu.
Nie wybuchł.
Cholerne nasadki.
Chodźcie, sukinsyny. Czekam na was.
Jeden.
Dwa.
Trzy. Cztery. Pięć.
Sześć. Nowy rekord. Siedem. Tak.
Osiem. Nie do wiary.
Dalej, chłopaki. Uratujemy ich.
O mój Boże.
Cholera.
- Podlatuję do wieży. - Dobrze, szefie.
Sukinsyn.
Dostaliśmy. Trzymaj się.
Karabin się zaciął, pułkowniku.
Zdejmuję wieżę. Trzymaj się.
Dobrze, szefie.
Przygotuj się na mocne uderzenie.
- Pułkowniku? - Wilkes, pomóż mi.
Jezu Chryste.
- Nic panu nie jest? - Nie.
Widzieliśmy czterech Amerykanów. Jeden jest tam, Żeglarzu.
- Dobra. - Biegiem, biegiem.
Frank.
Chodź, stary. Wracamy do domu.
Nie mogę. Ogród.
Nic się nie martw, weźmiemy go ze sobą.
Chodź, wszystko będzie dobrze.
Chodźmy. Pospiesz się.
Frank.
Już dobrze, żołnierzu. Już dobrze.
- Chodźmy. - Do domu? Naprawdę?
- Tak. - Nie bujasz mnie?
Zostały jeszcze jakieś naboje do bezodrzutowego? Jiang?
Cholera jasna!
Powybijam was, sukinsyny.
Charts, tędy. Ruszaj się.
Szybciej, stary.
Dawaj, dawaj.
Sprawdziłem komórki. Ani śladu czwartego.
Gdzie jeszcze jeden Amerykanin?
Co on mówi?
Siedzi w dole.
- Gdzie jest ten dół? - Pod wieżę.
- Johnson! - Słucham!
- Policz do 60 i odlatuj. - Nie możemy tu nikogo zostawić.
Rób, co mówię, bo wszyscy tu zostanę.
Frank!
MacGregor?
Wilkes, osłania] mnie.
Niech pan biegnie, pułkowniku.
Niech pan biegnie.
- Biegnijmy do helikoptera. - Zrobię z nas sieczkę.
Pospieszcie się.
Cholera jasna.
Pospiesz się, Wilkes. Zostaw to.
Rzuć broń. No chodź.
- Gdzie Żeglarz? - Dostał.
Nie żyje.
Żeglarzu! Żeglarzu!
Chodź, stary. Chodź.
Gdzie Blaster? Cholera jasna.
Panie Charts.
- Biegiem. Szybciej, tutaj. - Szybciej, Charts. Ruszaj się.
Mayday! Mayday!
Mam na pokładzie amerykańskich jeńców wojennych.
Mayday! Mayday!
Charts, pomóż mi z tym drążkiem.
Mayday! Mam na pokładzie amerykańskich jeńców wojennych.
O, Boże.
Tak się cieszę, że pana widzę.
Frank...
Frank zachorował,
bardzo.
Próbowaliśmy mu pomóc.
Ale umarł.
Uratował mi tamtego dnia życie.
Uratował mi życie.
Suubtitles synchro for this movie: == alE13 ==