Nurse: Pasensya na po. Medyo mahapdi po ba talaga.
Zeng Jingfei: Hay naku!
Lao Xia: Wag kang gumanyan!
Da-best ka pa rin diba!
Narrator: Haha. Napakabuting asawa.
Woman: Magiging ayos din sya alam ko.
kaya ayos lang yun.
Kakayanin mo yan!
Man 1: Gusto sana namin silang tulungan kung okay lng po.
Narrator: Mukhang normal pero sa totoo hindi.
Dakilang pag-ibig lang ang makagagawa niyan.
Maraming hindi inaasahan ang nangyayari sa buhay.
Walang mas sasaya pa
sa pagkain nang magkakasama ang iyong pamilya
Ako ang iyong tagapagsalaysay
Kou Zhenhai
Producers in chief: Qian Wei Luo Qin
Co-Producers in Chief: Chen Yuren Sun Zhonghuai Li Ni Fan Luyuan
The Firsts in Life
Narrator: Tanungin kita
sa mundong ito,
ano ang pinakamatamis na salita?
Husband: Mahal kita.
Wife: Mahal din kita.
Narrator: Hindi “Mahal kita”.
Kundi,
“Benign ang tumor mo.”
Woman: Benign po dok!
Doctor: Makakahinga na kayo ng maluwag. Doctor: Oo.
Man: Benign lang po di ba! Doctor: Bale ito nga ay…
Woman 1: Ayos ka na daw!
Woman 2: Grabe. Sobrang takot ko!
Woman 1: Uwi na tayo.
Man: Uwian na!
Woman 2: Wala na babalik ha!
Narrator: Ito naman ang tanong ko sa’yo:
Kapag nalaman ng isang tao na may kanser siya sa umaga,
anong gagawin niya sa tanghali?
Narrator: Magtatanghalian pa ba sya?!?
Narrator: Ang mga taong nagluluto rito
ay mga pasyenteng may kanser,
o ‘di kaya kapamilya nila ang meron.
Xiong Genxiang: Mga 20 taon ko nang pinapatakbo ito.
Hindi nabibili ang buhay
Xiong Genxiang: Oo naman, lahat naman tayo eh
Old Woman: Lahat ng buhay ay hiram lang.
Xiong Genxiang: Oo naman, lahat naman tayo eh
Old Woman: Kung oras mo na? Oras mo na.
Xiong Genxiang: Merong bang hindi mamamatay.
Lahat naman tayo siguro mamamatay,
Pasalamat ka’t buhay ka pa ngayon.
Narrator: Si Aling Xiong ang may-ari ng kusina.
Kapag kinakausap niya ang mga pasyenteng may kanser,
palagi niyang sinasabi na
‘wag masyadong mag-isip ng mga bagay-bagay,
kumain nalang muna.
The Kitchen of Love
Episode Director : Huang Yuan
Alas quatro ng madaling araw
nagsisimula si Mang Wan maghanda sa kusina.
Darating ang mga tao mamaya
para kumuha ng lugaw.
Narrator: Ang mag-asawang sina Mang Wan at Xiong Genxiang
ay nagtatrabaho rito ng halos 20 taon na.
Nagpiprito sila ng tinapay sa umaga noong nakaraang taon
Tinigil nila ngayong taon.
May isa pang bagay
kung saan 13 taon na nila itong ginagawa.
Hanggang sa ngayong taong ito.
Xiong Genxiang: O lugaw.
Customer:Pasensya ka na, mare.
Nakalimutan kong magdala ng pera eh, hehehe..
Xiong Genxiang: Yaan mo na.
Pwedeng silang magpaluto ng sarili nilang sangkap dito.
1 RMB ang singil para sa ginisang pagkain,
2.5 para sa sabaw,
at 1 RMB para sa isang tasang kanin,
kasama na ang kagamitan sa kusina at iba pa.
Narrator: Magkatabi lang ang kusina ni Mang Wan
at ang Jiangxi Cancer Hospital
13 taon na nakalilipas, katatapos lang niya magprito
ng tinapay nang lumapit isang taong may kapamilyang may kanser,
at nagtanong kung pwede makiluto sa kanyang kusina para magluto para sa pasyente.
Narrator: Pagkatapos noon
padami nang padami ang mga taong gumagamit ng kusina.
Tinawag pa nga nilang
“Kusina Laban sa Kanser.”
Woman: Sino ang pasyente nyo?
Lao Xia: Pasyente wala! Asawa meron, hehehe!
Woman: Mabuti pa kayo magkasama kahit may eded na kayo.
Swerte nyo!
Lao Xia:Sa anim na taon! Kahit gaano ka kayaman. Aba!
mauubusan ka rin ng pera. Hehehe.
Man 1: Kahit ga-bundok na pera hindi pa rin sapat.
Woman: Ano pong sakit niya? Lao Xia: Hydrocephalus.
Sabi nila tubig sa utak. May sabaw sa utak! Hehehe
Narrator: Ito si Lao Xia,
isang suki ng kusina.
Lao Xia: Paalam na ha.
Salamat, Lao Wan.
Zeng Jingfei: Oh!
Nurse: Pasensya na po!
Medyo mahapdi po ba talaga.
Lao Xia: Wag mong biglain!
Dahan-dahan lang! hehehe.
Nurse: Dexamethasone. Okay na po.
aalis na po ko.
Lao Xia: O sige salamat!
Zeng Jingfei: AAhh!
Aahh.
Lao Xia: hehehe! Wag kang gumanyan!
Da-best ka pa rin
Ikaw pa rin ang pinakmamahal kong asawa.
Lao & Zeng : umum!
Narrator: Noong 2015, ang asawa niyang si Zeng Jingfei
ay na-diagnose na may cervical cancer.
Ng sumunod na taon, kumalat ito hanggang sa utak.
Noong 2018, dahil sa brain edema pressure sa ugat,
nakahiga na lang siya sa kama,
hindi makatayo at maalagaan ang sarili.
Lao Xia: Parang pati ko magkakasakit.
Pinakamahabang tulog ko na sa hapon ay 20 minuto.
Pag kinulang eh! Sasakit tiyak ang ulo ko
Woman: Nako, ito ring asawa ko
wala rin ganang kumain at hindi rin mapagtulog.
Lao Xia: Itigil mo na ‘to. Hindi ko na kaya.
Baka magpakamatay na rin ako.
Wala akong tulog lagi eh,
pwede ba ‘yon?
‘Di ako makatulog nang maayos sa gabi.
Sa umaga, ‘pag gusto kong matulog
uungol siya nang uungol.
Parang mamamatay ako sa takot.
Sa tingin ko dahil iyon sa sakit,
‘di lang niya masabi.
Narrator: Nagrereklamo si Lao Xia habang hinahaplos siya gamit ang kanyang kamay.
Ginagawa ni Lao Xia ang lahat ng makakaya niya
para bumuti ang pakiramdam ng asawa niya.
Mrs. Xianwu: Tumayo ka muna.
Sandali, dahan-dahan
dahan-dahan.
Narrator: Ilang taon nang magkakilala sila Mang Xia,
asawa niya,at mga kasama niya sa kuwarto.
Mrs. Xianwu: Hoy! Anung gagawin nyo?
Anung ginagawa syo ng asawa mo?
Mr. Xianwu: Nako, ayos na ayos lang.
Lao Xia: Sabi nya ang sarap daw.
Mrs. Xianwu: Gagaling ka din, wag kang mainip!
Oh! Teka lang ha.
Teka, teka.
Lao Xia:Tatlong taon na nga ba? Mrs. Xianwu: Mahigit nang tatlo.
Lao Xia: Kakapasok lang namin noon.
Mrs. Xianwu: Nakakalakad pa asawa mo noon.
Ang asawa ko simula pa lang hindi na makalakad.
Paralisado na sya pagkatapos magkasakit.
Maskulado na ako ngayon.
Dati payat ang braso ko
pero ngayon
parang sa lalaki na
ang sagwa eh.
Naging malakas akong babae,
salamat sa kanya.
Gagaling ka din. Igalaw mo ang paa mo.
Itaas mo ang binti mo, subukan mo.
Lao Xia: Parang ganito oh!
Dahan-dahan.
Lao Xia: Pisilin mo.
Sige, pigain mo.
Sige.
Narrator: Parang marathon ang paglaban sa kanser.
Nakakapagod.
Para sa isang pamilya.
Mrs. Xianwu: Yung anak kong lalaki…
Aahhh
Ayoko na ngang magkwento.
Maiiyak lang ako eh
Alam kong magiging okay siya isang araw.
Mr. Xianwu: Ooh!
Mrs. Xianwu: Anu yon?
Mr. Xianwu: Ah Ah Ah
Mrs. Xianwu: Kaya mo, ‘di ba?
Oo, kaya mo.
Patuloy lang tayo dapat sa buhay.
kahit pangit ang araw,
kahit sobrang hirap.
Tindera: 20.8 Yuan.
Lao Xia: 20 na lang yan!
Tindera: Sige na nga.
Narrator: Magluluto si Lao Xia ng sabaw na may isda at tofu,
isang luto kung saan siya magaling.
Lao Xia: Ito lang ang alam kong lutuin eh.
‘Di ko kayang mag-ihaw o magprito.
Pangit ang pagkakaluto sa sabaw ng isda.
Nakalimutan kong magtoyo.
Xiong Genxiang, sayang na ang isda.
Hindi masarap ang itsura ng sabaw.
Ang pagluluto lang ang oras kung saan nakakapagpahinga ako ng konti.
Para kasing preso yung kuwarto sa ospital.
Tapos na!
Xiong Genxiang, apat na balot ng kanin.
Lao Xia: Hindi niya maintindihan
kung bakit ang lakas pa rin kumain ng asawa ko.
Sabi ko sa kanya mabubuhay pa ang asawa.
Xiong Genxiang: Mabuting tao kasi ang asawa mo.
Lao Xia: Magaling kasi ko mag-alaga.
Masarap kasi akong magluto
kaya siguradong tatagal pa ang buhay nya.
Tapos na! Aalis na ako.
Bukas ulit.
Lady crowd: Oh naku-
Kainan na!
Lao Xia: Honey! Darling ko! sarap ng ulam natin ngayon.
gusto mo ng sitaw di ba?
Hayan, masarap yan.
Narrator: Naging mas simple ang buhay para kay Lao Xia
magluto ng tatlong beses sa isang araw,
at pagbutihin ito.
Lao Xia: Magaling siyang magluto.
Hindi lang tagaluto para sa’ming pamilya.
Nagpatakbo siya ng karinderia dati.
Kaya gusto kong ipagluto niya ulit ako,
pero ‘di niya pa kaya eh,
wala akong magagawa.
Sana nga gumaling na siya
at makatayo muli.
Pero imposible yon eh.
Sya! Wag ka na umiyak.
Da best ka pa din!
Lao Xia: Gusto ko ang mga kanta ni Tengri.
Mrs. Xianwu: Naiiyak tuloy asawa mo sa kanta mo eh.
Lao Xia: Maganda naman di ba?
Mrs. Xianwu: Isa pa nga!
Mrs. Xianwu: Lalu mong pinaiyak eh!
Naku lagot ka kasalanan mo iyan.
Lao Xia: Ayoko na. umiiyak ka eh.
Hay nako.
Old Man: Alaga ko ang sarili ko.
Kanser.
sa baga.
Wala nang oras ang pamilya ko sa akin.
Kailangan kong alagaan ang sarili ko.
Woman: Nung nalaman mong may sakit ka,
natakot ka ba?
Old Man: Natakot?
Hindi ah.
Ang mga bagay na ito ay kapalaran,
at hindi mo ‘to maiiwasan.
Kailangang gawin lahat mag-isa.
Para mabuhay araw-araw, ‘di ba?
Woman: Kailangan kong alagaan ang mga matatandang
may sakit sa pamilya namin.
May insomia na nga yata ako eh.
Pero sa amin nakadepende ang mga matatanda,
anak nila kami.
Sino pa ba ang aasahan nila?
Woman: Pinagsisisihan ko yung desisyon na ginawa ko.
Gusto ng Papa ko
na manatili lang ako sa bahay.
Kung hindi sana ko nag-asawa
Hindi sana napagod ang papa pagtatrabaho at hindi nagkakanser.
Hangga’t nabubuhay siya
Narrator: Ang bawat ulam ay may kuwento.
Kuwento ng saya at lungkot ng pamilya.
Narrator: Ayon sa pinakahuling statistics ng Cancer Hospital,
Chinese Academy of Medical Science (CICAMS)
noong 2019, maayrong 392.2 million
na bagong kaso ng kanser sa Tsina
bawat taon,
at may 233.8 milyon na namamatay.
Mahigit 10,000 na tao ang na-dadiagnose na may kanser araw-araw
kumbaga, 7.5 na tao kada-minuto.
Wan Zuocheng: Gusto namin silang tulungan.
Xiong Genxiang: ‘Pag nakaligtas sila at nabuhay,
mas magiging masaya din kami.
Habang nakaratay sila sa banig ng karamdaman,
pwede namin silang damayan.
Masaya kami kung masaya sila.
Wan Zuocheng: Tulad ng sabi ko,
parang alon sa dagat,
ay bagong mga pasyenteng darating ‘pag nawala ang luma.
Paulit-ulit lang.
Narrator: Unang beses ni Jhang Haiping pumunta sa kusina.
Zhang Haiping: Wala ka bang dalang chopsticks?
Woman: Para saan iyong chopsticks?
Zhang Haiping: Para tikman ang pagkain
Zhang Haiping: kung luto na o hindi pa.
Woman: Kay Manang Xiong ka humingi ng chopsticks.
Narrator: Noong nakaraang taon,
na-diagnose ang nanay ni Jhang Haiping ng kanser sa matris.
Lumipas ang ilang buwan,
kumalat ang tumor.
Zhang Haiping: Hindi ako nagluluto sa bahay.
Natatakot ako baka hindi ko kaya.
Dati ang asawa ko ang nag-aalaga sa akin.
Ngayon, kailangan ko matutong alagaan si mama.
Narrator: Dahil sa matagal na pag-chemotheraphy,
lagi nang may pait sa bibig.
Nais ni Zhang Haiping magluto,
para maipakita ang kanyang pagmahahal bilang isang anak.
Zhang Haiping: Hala! Ano ba iyan!
Nakalimutan kong ilagay yung karne.
Una dapat ang karne di ba?
Zhang Haiping: Paano ba ito? Man: Sige ilagay mo na yan.
Asinan mo.
Tulungan na kita sa paghalo.
Zhang Haiping: Sobrang bait ng mga tao dito at lahat matulungin
Kundi dahil sa kanila, wala akong maluluto.
Woman: Oh, paluto na ito.
Naku, ang dami ko pang lulutuin.
Pakikuha muna ito.
Woman: Oh puro gulay iyan.
Oh ito paki abot naman yung nandun.
Salamat.
Eto pa oh.
May bakante dito, pwede kaong maupo.
Gutom na ako.
Zhang Haiping: Buong araw na ako nagluluto e.
Woman: Sandali lang.
Oh ito ilagay mo lahat.
Zhang Haiping: Eto po sya.
Xiong Genxiang: Ang bata tingnan ng nanay mo. Mukhang bente-anyos lang.
Zhang Haiping: Bata man o matanda,
ang mahalaga
ay manatiling malusog.
Zhang Haiping: Ma, nakikita niyo yung kamera sa likod ko.?
Zhang Haiping: May lasa ba? Zhang Guohua: Pede na,
Hindi mo ako pinagluluto dati ah.
Zhang Haiping: Naaawa ako sayo, Ma.
Zhang Guohua: Walang dapat ikaawa,
Haay, ayokong umiyak!
Zhang Haiping: Hindi madaling palakihin kaming tatlong magkakapatid.
Kaya ngayon kami naman ang nag-aalaga sa kanya.
Kami naman ang magpapakapagod para sa kanya
Sabi ko kay Mama, pagtapos ng pait may tamis
Narrator: Maraming hindi inaasahan ang nangyayari sa buhay.
Ang kasiyahan ay kapag magkasamang kumakain ang buong pamilya
ligtas at maayos.
Man: Sino ba siya?
Fan Xuejing: Siya ang asawa ko.
Fan Xuejing: Kumakain tayo para mabuhay,
Di ba?
Nabubuhay tayo para kumain,
ano sa tingin nyo?
Fan Xuejing: Iyong sugat, mahigit kumulang nasa 40cm ang haba,
ganito kalaki yung tumor.
Fan Xuejing: Oo, talagang malaki Wan Zuocheng: Tinanggal na ba?
Fan Xuejing: Oo, wala na.
Narrator: Fan Syejing,
taga-Yeegan, Probinsiya ng Jiangxi.
Noong nakaraang taon, na-diagnose siya na may kanser sa atay
at pumunta sa ospital para magpagamot.
Fan Xuejing: Ganda ng pagkaprito niyan!
Fan Xuejing: Laksan mo ang apoy.
Narrator: Nadurog na ang isda,
ngunit para kay Fan Xuejing, wala iyon.
Positibo talaga siyang tao.
Kaya nalabanan niya ang kanser.
Fan Xuejing: Pitong tasa ng kanin.!
Xiong Genxiang: Pito?
Ang daming kanin noon a
Marami ba kayo?
Fan Xuejing: Dalawang pamilya,
Apat na matanda at tatlong bata.
Man: Malapit na.
Fan Xuejing: Nurse.
pakipalitan na ang drip.
Wala na eh
Nurse: May konti pang natira.
Sigurado po kayo?
Fan Xuejing: Oo, konti nalang kasi.
Palitan mo na lang muna.
Narrator: Hindi nagpapahinga si Fan Xuejing.
Lumalabas kaagad siya agad pagkatapos ng chemo niya.
Fan Xuejing: Lao Wu.
May kasama akong reporter sa TV. Kita mo?
Lalabas ka na sa telebisyon.
Gusto mo ba iyon ha?.
Fan Xuejing: Masama ang matagal nakaupo.
Dapat maglakad-lakad ka sa labas.
Magpatulong ka sa asawa mo.
Para naman mainat-inat ka.
Lao Wu’s Wife: Ayaw nyan maglakad-lakad.
Lao Wu: Nakakapagod maglakad.
Fan Xuejing: Kahit konti lang.
Fang Xuejing: Yung akin nasa kanan,
tinanggal na. Man: Ah kanan-, Inoperahan ka?
Fan Xuejing: Oo, pinatanggal ko.
Tingnan mo, malaki ang sugat.
‘Wag malungkot buong araw.
Man: Subukan ko.
Fan Xuejing: Maging masaya!
Kapag malungkot ang hitsura mo, pati ang pamilya mo malulungkot.
Man: Akala ko ako na ang may pinakamalalang opera dito.
Siya rin pala.
Zhang Guosheng: Hati tayo diyan ah!
Fan Xuejing: Masyadong mainit.
Zhang Guosheng: Para talagang gumuho talaga ang mundo kp eh.
dahil siya ang mundo ko eh
wala akong
wala akong ginagawa sa bahay namin para sa pamilya namin.
Siya lang lagi ang nagtatrabaho.
Siya ang
naglaba para sa akin,
tapos minsan tinutulungan niya rin ako maglinis.
Masaya ako na gumagaling siya.
Nakakakain at nakakatulog siya.
Narrator: Dahil positibo si Mang Fan,
tanggap niya na may kanser siya.
Ang nagpapatuloy sa kanya ay dahil siya ang katuwang ng asawa niya.
Fan Xuejing: Hindi naman ganun kabigat.
Sagot naman ng health care ang ilang parte ng gastos.
Wan Zuocheng: Ah ganon ba?
Fan Xuejing: Hindi naman ganun kalaki,
pero pwede na.
kalahati lang iyong binayaran ko.
Para sa mga taong gaya natin, okay na ‘yon
Mabilis gastusin ang 50,000 Yuan
Basta lagi lang positive ang pag-iisip mo. Wan Zuocheng: Tama iyon maging positive
Fang Xuejing: Hindi na.
Zhang Guosheng: Uy huwag magpaulan.
Fang Xuejing: Okay lang. Aalis na ‘ko.
Zhang Guosheng: Malamig.
‘Di ka pwedeng maulanan.
Xia Huolong: Sa katunayan,
ang layo na ng narating namin simula pagkabata.
Matagal na kaming kasal at masaya naman kami
hindi pa nag-aaway kahit isang beses.
Wala akong ibang inisip nung nagkasakit siya.
Gusto ko lang alagaan siya nang mabuti.
‘Yon lang.
Fan Xuejing: Alam mo,
dapat pareho mag-isip ang mga mag-asawa.
Kapag may problema sa pamilya,
pag-usapan at ayusin.
Ito ang pinakamahalang kaligayahan.
Pina-uusapan namin ang mga bagay-bagay nang magkasama.
‘Pag may sakit ako,
aalagaan niya ako.
‘Pag siya naman ang nagkasakit,
inaalagaan ko siya.
Ganun dapat ang mag-asawa.
Narrator: Paglipas ng tatlong araw,
nakalabas si Lao Fan ng ospital panandalian.
Umalis na rin ang kasama ni Lao Xia sa kuwarto.
Si Lao Xia naman, habang nagrereklamo,
ay nag-iisip ng ulam para sa araw na ‘to.
Narrator: Patuloy parin ang kusina,
sa pagdating at pag-alis ng mga pasyente.
Woman: Mahirap.
Nandito pareho ang dalawang pundasyon ng pamilya
Wala ibang kumikita ng pera sa pamilya.
Tapos may dalawa kaming anak.
Ang hirap sa pinansyal
sana hindi sabay-sabay.
Man: Binenta ko na ‘yong sasakyan at bahay ko,
para magpagamot ng kanser.
Wala nang ibang magpapasaya sakin
kundi ang makasama ang aking pamilya
at maging masaya araw-araw.
Woman: Masaya ako na
bumubuti na ang aking asawa.
Dapat ko silang pasalamatan sa pagpapatakbo ng kusina.
Dahil sa kanila,
nakakakain nang mabuti at sa oras ang mga pasyente,
para mabilis silang gumaling.
Man: Kahit anong mangyari,
dapat kumain muna tayo.
Xiong Genxiang: O lugaw kayo.