Ik heb je eindelijk te pakken. Dit is niet de eerste keer dat je van me steelt, of wel?
Jij kleine dief. Maak je zakken leeg.
U doet me pijn.
Maak je zakken leeg anders bel ik de station inspecteur.
Wat moet je met al deze dingen?
Nu die. - Daar zit niks in.
Waar is de station inspecteur?
Geesten.
Heb jij deze tekeningen gemaakt?
Waar heb je dit gestolen? - Ik heb het niet gestolen.
Een dief, en een leugenaar. Maak dat je hier wegkomt.
Geef me mijn schrijfblok. - Het is niet meer jouw schrijfblok.
Hij is nu van mij. Misschien verbrand ik het wel.
Vertel me wie die tekeningen heeft gemaakt.
Maak dat je weg komt, kleine dief.
Waarom ben je er nog steeds? Ga weg.
Maximilian, hoor jij iets vreselijks? Een ramp? Corruptie? Ga erachteraan.
Sorry. Aan de kant.
Gangpad.
Aan de kant.
Niks aan de hand.
Hou dat kind tegen. Pak hem.
Potverdikkeme.
Stop de trein.
Help! Ik heb hulp nodig.
Stop de trein.
Haal die koffer weg.
Het spijt me heel erg.
Ik weet dat je daar bent.
Hoe heet je, jongen?
Hugo Cabret. - Blijf bij me uit de buurt, Hugo Cabret.
Anders sleur ik je mee naar het bureau van de stationinspecteur.
Hij sluit je op in een kleine cel.
En je komt er nooit weer uit. En je zal nooit naar school kunnen gaan.
Je zult nooit trouwen en kinderen krijgen...
om daar dingen van af te pakken die niet van hun zijn.
Geef me mijn schrijfblok terug.
Ik ga je schrijfblok verbranden.
U mag hem niet verbranden. - Wie gaat me tegenhouden?
Ik heb het warm. Hij heeft me erg boos gemaakt. - Wie heeft je boos gemaakt?
Dat kind.
Wie ben jij? - Je opa heeft mijn schrijfblok gestolen.
Ik moet het terug hebben voordat hij het verbrandt.
Papa Georges is niet mijn opa. En hij is geen dief, jij bent de dief.
Jij bent niks anders dan een...
verdoemde.
Je moet hier weg. - Niet zonder mijn schrijfblok.
Waarom wil je hem zo graag hebben? - Dat kan ik je niet vertellen.
Is het een geheim? - Ja.
Leuk, ik hou van geheimen. Vertel het me meteen.
Nee. - Als je het niet wilt vertellen moet je gaan.
Niet zonder mijn schrijfblok.
Ik krijg problemen.
Ga gewoon naar huis.
Ok�, ik zal ervoor zorgen dat hij je schrijfblok niet verbrandt.
Ga nou maar.
Wat is het? - Het heet een Robot.
Een Robot? - En hij werd achtergelaten...
in de kelder van het museum.
Wat doet hij? - Je kunt hem opwinden.
Net als een speeldoosje.
Dit is de meest gecompliceerde die ik ooit heb gezien.
Dan ooit tevoren.
Kijk, deze...
kan schrijven.
Het moet in Londen zijn gemaakt. - Waar mijn moeder vandaan kwam.
Zij kwam uit Coventry, maar we zijn naar Londen verhuisd.
Goochelaars gebruikten deze machine al toen ik nog een klein jongetje was.
Sommigen konden lopen, dansen of zingen. Maar het geheim zat altijd in het klokwerk.
Kijk eens.
Kunnen we hem maken? - Ik weet het niet, Hugo.
Hij is erg verroest. Nieuwe onderdelen zijn moeilijk te vinden.
Natuurlijk kunnen we het repareren. We zijn toch klokkenmakers?
Ik ga terug naar mijn werk in de winkel, en in het museum. Maar dat snap je wel.
Perfect.
Zie je dit?
Nog een struikelblok. Nog een geheim.
Dat maakt je gelukkig.
Een sleutelgat in de vorm van een hart. Helaas hebben wij de sleutel niet.
Ik heb de tandwielen gemaakt in...
Oom Claude...
Er was een brand. Je vader is dood.
Pak snel je spullen. Je gaat met mij mee.
Snel.
Je wordt mijn leerling en je zal bij mij op het station wonen.
En ik zal je leren hoe je klokken moet repareren.
Deze appartementen zijn jaren geleden gemaakt voor het station.
Maar iedereen is vergeten dat ze hier zijn.
Je bed staat daar, in de hoek.
Ga nu maar slapen. We beginnen te werken om vijf uur.
En school dan? - Je hebt je school afgerond.
Daar is geen tijd meer voor als je tussen deze muren leeft.
Zonder mij zit je in het weeshuis.
Mijn tijd is, 60 seconden in een minuut.
60 minuten in een uur.
Tijd is alles.
Goedemorgen.
Ik dacht al dat ik jou vandaag tegen zou komen.
Ik heb mijn schrijfblok nodig.
Waarom heb je het nodig? - Om me te helpen.
Om iets te maken.
Maak je geen zorgen.
Beelden vervagen.
Sorry, ik... - Ik heb het gezien.
Ben je aan het huilen? - Nee.
Maar toch...
Het is niet erg om te huilen. Sidney Cotton huilt ook, en Edgar ook.
In boeken huilen ze constant. - Ik kan het zelf wel.
Ik moet met je praten. Het is heel erg belangrijk, maar...
niet hier. We zijn te...
opvallend.
Kom mee. - Waar gaan we heen?
Alleen maar naar de mooiste plek op aarde.
Het is Neverland, Oz en Schatteneiland, allemaal in ��n.
Goedemorgen, Mr Labisse. - Isabelle.
Mag ik u voorstellen aan, Mr Hugo Cabret. Een heel oude en goede vriend.
Mr Cabret... - Hallo.
Bedankt hiervoor. Ik denk dat ik verliefd ben geworden op David Copperfield.
Fotografie? - Linksachter in de hoek, op de bovenste plank.
Dank u wel.
Luister. - Wat is er zo belangrijk?
Papa Georges heeft je schrijfblok nog steeds. Hij heeft het niet verbrand, dat was een truc.
Waarom? - Dat weet ik niet.
Ik weet alleen dat het schrijfblok hem heel erg van streek heeft gemaakt.
En hij en Mama Jeanne hebben er nog tot heel laat over gepraat.
Ik denk dat hij aan het huilen was.
Waarom help jij mij?
Omdat dit best eens een avontuur kan zijn. En ik heb er nog nooit een meegemaakt.
Buiten boeken dan. En ik denk dat we heel erg...
stiekem moeten zijn.
Ok�. - Trouwens, ik heet Isabelle.
Wil je een boek? Ik mag ze lenen van Mr Labisse. Ik weet zeker dat jij er ook ��n mag lenen.
Nee. - Hou je niet van boeken?
Ja wel.
Mijn vader en ik lazen altijd boeken over Jules Verne.
Hoe krijg ik mijn schrijfblok terug? - Ik denk dat je naar hem toe moet gaan.
En vertel hem niet dat we gesproken hebben. Ik help je wanneer ik dat kan.
Wees standvastig.
Ga weg.
Maak het.
Ik zei, maak het.
Ik weet dat je onderdelen uit de winkel steelt. Gebruik deze, die je nog niet hebt gestolen.
Geef me mijn schrijfblok terug. - Je hebt een aardig talent.
Je moet bewijzen dat je meer bent dan alleen een dief.
Je mag je schrijfblok terug hebben. - Hoe?
Kom hier elke dag, en dan bepaal ik hoelang je me moet helpen voor elk ding die je hebt gestolen.
En het is aan mij, wanneer ik je jouw schrijfblok teruggeef.
Ik heb al werk. - Dief zijn is geen werk, jongen.
Ik heb ander werk. Ik ben een robotreparateur.
Je begint morgen. Ga nu weg.
Ik begin nu.
Niet die, die andere.
Was dit jouw kaart?
Waar is het?
Kleine jongen...
Waar zijn je ouders? - Die heb ik niet.
Heb je wel ouders? - Nee.
Perfect, je gaat regelrecht naar het weeshuis. Waarom keek je in de man zijn fles.
Was dat jouw fles? Was dat jouw tas?
Heeft Gustav nog plek? Ja meneer, nog een wees.
Overtreding en diefstal dit keer.
Zijn hand ging in een papieren zak, waar hij de inhoud uit wilde verwijderen.
Hetgeen hij wilde stelen?
Een pastei.
Wees stil.
Hou op met snotteren, snotneus. Met je vuile kleine tengels.
Natuurlijk had ik het niet tegen u. Ik respecteer u zeer. Alstublieft.
Nee, dat was geen opmerking over u vrouw.
Dat is belachelijk. Ik heb deze geruchten nog niet eerder gehoord.
Nee, daar was ik mij niet bewust van. Ik weet zeker dat ze terug zal komen.
Kom op, ettertje. Het is een lastpak.
Hou je eens stil.
Het spijt me van je vrouw. - Ja, ik weet soms ook niet wat ik met haar moet.
Wat?
Denk je dat hij liegt? - Wat?
Ik weet niet wat ik moet doen. - Ze krijgt een baby.
Natuurlijk is het die van jou. Van wie kan hij anders zijn?
Natuurlijk is hij van jou. Wanneer had je een relatie met haar?
Ergens in het afgelopen jaar? - Nee, dat denk ik niet.
Zeer verdacht dan. - Als je haar tegenkomt...
Weet je zeker dat je haar terugwil? - Ja, ik hou heel veel van haar.
Robin Hood, die film heb ik gezien. Met Douglas Fairbanks.
Heb jij die ook gezien? - Ik heb nog nooit een film gekeken.
Wat? - Is het niet verschrikkelijk?
Je hebt nog nooit een film gezien? Nog nooit?
Dat mag niet van Papa Georges. Hij is daar erg streng in.
Ik hou van films. Op mijn verjaardag ging ik daar altijd met mijn vader naartoe.
Is jouw vader dood? - Ik wil er niet over praten.
Wil je een avontuur beleven?
We kunnen in de problemen komen.
Dan weet je dat het een avontuur is.
Hoe zijn jullie hier binnengekomen?
Ik kan jullie hier maar beter niet weer zien...
Waarom mag je van papa Georges niet naar de film? - Dat weet ik niet, dat heeft hij nooit gezegd.
Ik wed dat het van mijn ouders wel zou hebben gemogen.
Wat is er met hen gebeurd? - Ze zijn gestorven...
toen ik nog een baby was.
Maar papa Georges en mama Jeanne zijn mijn peetouders, dus ik kon bij hun wonen.
Over het algemeen zijn ze erg aardig. Behalve over het film kijken.
Mijn vader nam me heel vaak mee naar de film.
Hij vertelde me over de allereerste film die hij heeft gezien.
Hij was in een donkere kamer. En op een wit scherm zag hij een raket
die in het oog vloog, van de man op de maan.
Hij dacht dat hij zijn dromen overdag beleefde.
De bioscoop was ons speciale plekje. Iedere keer dat we gingen, was dat iets waard.
De laatste maanden gingen we niet zo vaak meer.
Je denkt veel na over hem, niet waar?
De hele tijd.
Waar woon jij?
Daar.
Mijn oom heeft me geleerd met de klokken om te gaan. Dus ik blijf het maar doen.
Misschien komt hij ooit terug. Maar dat denk ik bijna niet.
Ben je niet bang dat iemand er achterkomt?
Niet zolang de klokken blijven lopen en niemand mij ziet.
Gedraag je normaal. - Wat?
Blijf gewoon lopen. Gedraag je normaal. - Hoe gedraag ik me nu dan?
Jullie twee, blijf staan.
Kom hier.
Goedendag, meneer. - Waar zijn jouw ouders?
Ik werk bij papa Georges. Bij de speelgoedzaak. Daar heb je me zeker eerder gezien.
En dit is mijn neefje van het platteland, Hugo.
Je moet het hem niet kwalijk nemen. Hij is nogal, simpel.
Een sul. Het arme kind.
Maximiliaan vindt je vreemd, kleine jongen. Hij vindt het vreemd hoe je je gedraagt.
Hij is boos over jouw uitstraling. Waarom zou jouw gezicht hem niet aanstaan?
Misschien ruikt hij mijn kat?
Ja. Christina Rosetti heet ze. Genoemd naar de dichtster.
Wilt u dat ik het voordraag?
Mijn hart is als een zingende vogel. Wiens nest op een twijgje zit.
Mijn hart is als een appelboom. Wiens takken verbogen zijn...
Genoeg, ik ken de rest wel. Dat is genoeg po�zie voor vandaag.
Ik hou van po�zie, vooral die van Christina. - Proza.
Ja, ze is ��n van mijn favorieten. Ik weet dat het Rosetti is...
Ik weet dat het Rosetti is.
Ik ben gek op po�zie. Alleen niet als ik op het station ben.
We zijn hier om op treinen te stappen en om eraf te stappen.
En om te werken in verschillende winkels. Is dat duidelijk?
Ja, meneer. - Kijk uit waar je loopt.
Ga nu maar.
Een sul? - Omdat ik zonet je leven heb gered...
waarom laat je me jouw geheime schuilplaats nu niet zien?
Mijn wat? - Waar je woont. Je huis.
Ik moet nu gaan. Ik heb dingen te doen. - Wacht even...
Jij hebt mijn huis gezien. Wordt het niet tijd dat ik die van jou ook mag zien?
Tenslotte ben ik jouw enige vriend.
Je bent niet mijn enige vriend. - Een reparateur zijn past niet bij jou.
Wat ben je van plan? - Ik moet gaan.
Ik zou het station in eerste instantie al nooit hebben moeten verlaten.
Waar heb je dit vandaan? - Dat gaat je niks aan.
Ik heb het nodig. - Waarvoor?
Ik heb het gewoon nodig.
Niet zolang je me niet vertelt waarom.
Kom mee.
Dit is fantastisch. Net als Jules Bergeant.
Dit is helemaal geweldig.
Wat is dat?
Het is een Robot.
Mijn vader was hem aan het maken, voordat hij dood ging.
Waarom past mijn sleutel in jouw vaders machine?
Hij kijkt verdrietig. - Ik denk dat hij aan het wachten is.
Waarop? - Om weer te kunnen werken.
Om te doen waar hij voor gemaakt is.
Wat gebeurt er als je hem opwindt?
Dat weet ik niet.
Wat is er?
Ik weet dat het dom is...
maar ik denk dat het een bericht is van mijn vader.
Ik ben een idioot. Ik kan hem niet eens maken.
Hugo. - Hij is nog steeds kapot.
Het hoeft niet zo te zijn. Jij kan hem maken. - Jij snapt het niet.
Ik dacht...
dat als ik het kon maken, dan hoefde ik niet zo eenzaam te zijn.
Kijk, Hugo. Hij was nog niet klaar.
Het is een geschrift. Hij is aan het tekenen.
Dat is de film die mijn vader heeft gezien.
Georges M�li�s. Dat is papa Georges zijn naam.
Waarom zou jouw vaders machine, papa Georges zijn naam schrijven?
Dat weet ik niet.
Dank je wel.
Het was een bericht van mijn vader. En nu moeten we het uitzoeken.
Kom mee.
Isabelle?
Mama Jeanne, we moeten met je praten.
Dit is Hugo Cabret.
Goedenavond, mevrouw.
Heel erg beleefd, voor een dief.
Ik ben geen dief.
Wat is er aan de hand, Isabelle? - Het is een heel lang verhaal, maar...
Herinner je je een paar weken geleden... - Wacht.
Kinderen...
wat hebben jullie gedaan. Waar hebben jullie dit vandaan?
Noem me geen leugenaar. - Nee, kind.
Een mechanische man heeft het getekend. - Heb je hem?
Mijn vader heeft hem in het museum gevonden. Niemand wilde hem.
We hebben hem gemaakt. - Had niemand mijn...
mijn sleutel nodig?
Heb ik die aan jou gegeven? - Nee, mama...
Breng dit weg. Ga nou niet in het verleden graven.
Wat er ook gebeurt, zorg ervoor dat papa Georges dit niet komt te zien.
Vertel ons alsjeblieft wat er aan de hand is? - Dat gaat jullie helemaal niks aan.
Jullie kunnen dit beter vergeten.
Mijn vader en ik hebben hard gewerkt om dit te maken.
Dit is alles wat ik nog van hem heb. Ik moet weten wat dit betekent.
Alstublieft.
Er zijn dingen waar je te jong voor bent om te kunnen begrijpen.
Je kunt beter niets weten wat je verdrietig maakt.
Het is papa Georges. - Hij mag niet weten dat jij hier bent.
Wees stil. Ik zal een manier zoeken om hem uit het appartement te krijgen.
Ik wil jullie geen van beiden horen.
Ze keek naar de kast.
Ik heb het al doorzocht, toen ik mijn schrijfblok zocht.
Ik zal nog een keer kijken. Blijf op de wacht.
Geweldig.
Waar is Fizzie? - Niet op de trap?
Kijk.
We moeten het onderzoeken.
Laat mij het doen. Ik ben langer.
Klop erop.
Terug van de doden.
Stop, dit is jouw werk. - Mijn werk? Wat ben ik?
Niets anders dan een zielige handelaar, met een kapot stuk speelgoed.
Ik vertrouwde jou.
Bedank je mij op deze manier?
Je bent wreed.
Wreed.
Ik moet terug.
Dank je wel.
Voor de film.
Het was een cadeau.
Sorry, ik...
Ken je dat boek? - Mijn vader en ik lazen het altijd samen.
Het is bestemd voor mijn kleinzoon.
Maar nu denk ik, dat het voor jou is bestemd, Mr Cabret.
Neemt u nog een kopje? - Het is nog aan het trekken.
Een kopje zoals al het andere. Of wacht je het juiste moment af?
Als we maar wisten wanneer dat was.
Gustav, je moet durven. Zeg haar gedag.
Kom op, geef me je grootste lach.
Je grootste lach.
Het is prachtig. Geweldig.
Miss Lisette? Een hele goede avond.
Meneer de inspecteur. - Ja...
Dat is een mooi boeket. - Dank je.
Ze zijn uit Gourdan. Ze komen met de nachttrein. Dus ze zijn heel vers.
Gourdan? Prachtig stuk land daar.
Robuust...
de koeien zijn aan het loeien.
Perfect gevormd.
Ruiken ze? Ruiken de bloemen?
Ja, een beetje.
Ik ben gewond geraakt in de oorlog en het zal nooit genezen.
Goedenavond nog, mevrouw.
Ik ben mijn broer verloren.
Waar? - Verdun.
Goedenavond nog, Mr inspecteur.
Een hele goedenavond, Mrs Lisette.
De filmacademie, de bibliotheek.
Daar vind je alles over films.
Op de tweede verdieping, in de vierde rij...
sectie drie, op de bovenste plank.
Het uitvinden van dromen.
Door Renee Tabard.
Het verhaal van de eerste films.
In 1895, werd ��n van de eerste films gemaakt, genaamd: Een trein die aankomt op het station.
Die niks anders liet zien dan een trein, die aankwam op het station.
Toen de trein in volle vaart richting het scherm kwam...
begon het publiek te schreeuwen, omdat ze dachten dat ze overreden zouden worden.
Niemand had ooit zoiets gezien.
Eerst was dit een nieuwigheidje, maar al gauw werd het meer.
Toen kwamen de eerste filmmakers erachter...
dat ze deze nieuwe media konden gebruiken, om verhalen te vertellen.
De filmmaker, Georges M�li�s...
was ��n van de eerste die zich realiseerde dat...
films de kracht hadden, om een droom te vangen.
De grote pionier, ging dood tijdens...
De Grote Oorlog?
Ging dood?
Zijn jullie ge�nteresseerd in M�li�s?
Ja.
Dat is niet verboden. - Is dat zo?
Hij is mijn peetvader, weet je. En heel erg in leven, dank je wel.
Dat is niet mogelijk.
Ik verzeker u meneer, het is waar.
Waarom zou ik jullie geloven?
Omdat het waar is.
Hij leeft nog?
Kom met me mee.
Jouw peetvader is een passie van mij. Hij was een geweldige filmmaker.
Hier is hij aan het werk in zijn filmstudio.
En dit is een script, van zijn rol.
En hier hebben we de grote kristallen geheimzinnige klok, gemaakt door zijn meester...
Robert-Houdin.
En dit is ��n van zijn echte camera's.
Dus hij was een goochelaar? - Ja, hij begon op het podium.
Hoe begon hij met het maken van films? - Dat weet niemand.
Kijk eens hoe gelukkig hij is.
Professor Tabard...
wilt u hem misschien ontmoeten?
Ik heb hem al eens ontmoet.
Mijn broer werkte voor hem, als timmerman.
Op een dag nam hij me mee naar de studio.
Het was net een droom.
Een gebouw dat helemaal gemaakt was van glas.
Dit, om al het zonlicht door te laten omdat het goed was voor het filmen.
Maar in mijn ogen was het ��n groot betoverd kasteel.
Een paleis, gemaakt van glas.
Er was een kreeft.
Heb jij je ooit afgevraagd waar je dromen vandaan komen?
Kijk maar om je heen.
Hier worden ze gemaakt.
Dames en heren, de zon gaat op. Ridders en kreeften op hun plaats.
Zeemeerminnen in positie. Actie.
Uiteindelijk maakte hij meer dan 500 films. Hij was uitzonderlijk populair in die tijd.
Waarom is hij gestopt?
Tot op de dag van vandaag dacht ik dat hij gesneuveld was in de oorlog.
Zoals vele anderen.
Kunnen we een paar van die oude films kijken? - Ik wou dat je dat kon.
Maar de tijd is niet echt aardig geweest voor oude films.
Dit is de enige waarvan we weten, die het overleefd heeft.
Uit honderden, ��n.
En het is nog steeds...
een meesterstuk.
We moeten ervoor zorgen dat Tabard ons die films van papa Georges laat zien.
Dan zal hij zien dat hij niet in vergetelheid is geraakt.
Moet ik het niet aan mama Jeanne vertellen? - Nee, het moet een verrassing blijven.
Net als een goocheltruc.
We moeten een soort versiering hebben.
Versiering? Goed gedaan.
Meneer Claude? Bent u daarboven?
Meneer Claude, bent u daar?
Houdt de schroefsleutel vast, uilskuiken. Een fles kunt u wel vasthouden, niet?
Bent u in de lorem?
Bent u dronken?
Bewusteloos, hij is bewusteloos niet waar?
Jij domme aap. Je had een kind kunnen bezeren.
Mr Labisse gaf me afgelopen nacht een boek. - Dat doet hij altijd.
Boeken een goed thuis geven. Zo noemde hij het.
Hij heeft echt een...
doel.
Wat bedoel je? - Alles heeft een doel. Zelfs machines.
Klokken laten je de tijd zien. Treinen brengen je op plaatsen.
Ze doen wat ze moeten doen. Net zoals Mr Labisse.
Misschien maken kapotte machines me daarom wel zo verdrietig.
Omdat ze niet doen wat ze moeten doen. Misschien is dat met mensen ook wel zo?
Als je je doel niet meer weet, is het net of je kapot bent.
Net als papa Georges. - Misschien kunnen we hem maken.
Is dat jouw doel? Dingen maken?
Dat weet ik niet. Dat is wel wat mijn vader deed.
Ik vraag me af wat mijn doel is.
Ik weet het niet.
Misschien als ik mijn ouders zou kennen...
dan zou ik het weten.
Kom met me mee.
Toen mijn vader doodging, kwam ik heel vaak hierboven.
Ik dacht dat de hele wereld, ��n grote machine was.
Machines komen nooit met extra onderdelen. Ze komen altijd met precies genoeg onderdelen.
Dus ik vroeg me af; als de wereld ��n grote machine is...
dan kan ik best eens een extra onderdeel zijn. Ik moet hier zijn voor een of andere reden.
En dat betekent dat jij hier ook bent voor een of andere reden.
Ga terug.
Ik breng Tabard morgenavond om zeven uur. Zeg niets.
Weet je dit zeker? - Niet echt.
Maar ik denk dat het de enige manier is om...
Om hem te maken.
CABRET EN ZONEN HORLOGEMAKERERS
Er is een jongen op het spoor.
Zet hem af.
Er is een jongen.
Aan de kant.
Goedemorgen.
Hij werkt hier. Een grote lompe man.
In de Seine? Overleden? Weet je het zeker?
Nee, hij heeft geen nabestaanden.
Dank je wel. Ik zal zijn spullen verzamelen.
Heel erg bedankt.
Als hij overleden is...
wie windt dan de klokken op?
Goedenavond. - Deze kant op, meneer.
Ik ga wel.
Wat een verassing. Kom binnen.
Isabelle, wat is hier de bedoeling van?
Alsjeblieft mama, niet boos zijn. - Die jongeman is hier niet welkom.
We zijn erachter gekomen wie papa Georges is.
Het spijt me zeer mevrouw, ik dacht dat u ons verwachtte.
Ik zal weggaan en terugkomen wanneer u dat wilt. - Alsjeblieft, praat wat zachter.
Mijn man slaapt. Hij voelde zich niet goed.
Mama, stuur ze alsjeblieft niet weg. - Ik wil me niet opdringen mevrouw, maar...
als dit de enige keer is dat ik u ontmoet...
laat mij u dan vertellen dat ik uw man erg dankbaar ben.
Toen ik nog een klein jongetjes was, heb ik al zijn films gezien.
Ze hebben mij ge�nspireerd. Uw man is een heel erg goede kunstenaar.
Het doet me goed, om de films van mijn man te herinneren met zo veel vreugde.
Maar hij is zo kwetsbaar.
Het is niet goed voor hem om hem zijn verleden te laten herinneren.
Dan zal ik gaan, mevrouw.
Ik hoop dat u me vergeeft dat ik dit zeg...
u bent net zo aantrekkelijk als toen in de films.
Zat u in de films?
Ze deed bijna in al zijn films mee.
U bent een actrice.
Dat was lang geleden, kinderen.
Dat was in een andere tijd.
Ik was een ander persoon.
Zou je haar weer willen ontmoeten?
We hebben een film.
Een van Georges zijn films?
Dat is niet mogelijk. Die waren allemaal verdwenen.
Mogen we het je laten zien?
Alsjeblieft, mama.
Snel dan.
Jij was een actrice. Een echte bioscoopactrice.
Dat is ongelooflijk. - Zo was het niet.
Het waren geen filmsterren zoals vandaag de dag.
We hebben wel lol gehad.
Mrs M�li�s?
Het is in kleur. - Natuurlijk. We hebben de film ingekleurd.
We hebben hem met de hand gekleurd. Frame per frame.
Dat ben jij, mama.
Ja.
Prachtig.
Je was prachtig.
Dat is ze nog steeds.
Ik zou het geluid van de...
filmprojector overal herkennen.
Georges.
Je hebt zo lang geprobeerd het verleden te vergeten.
Je bent er alleen maar ongelukkig door geworden.
Misschien is het tijd om het je te proberen te herinneren.
Wil je het weten?
Ja.
Net zoals jij...
wilde ik graag dingen maken.
Ik ben begonnen als goochelaar.
Mama Jeanne was mijn assistent.
We hadden veel succes. We hadden zelfs een eigen theater.
Ik was altijd aan het prutsen met machines.
Ik had mijn werkplaats bij het theater, waar ik mijn nieuwe illusies kon bedenken.
Eens heb ik zelfs een werkende robot gemaakt.
Hij was een bijzondere schat.
Ik heb mijn hart en ziel in hem gestopt.
Toen op een avond, bezochten Mama Jeanne en ik een reizend circus.
We liepen langs de attracties, toen ik iets opmerkte.
Iets raars.
Iets prachtigs.
De Lumiere Brothers hadden de film uitgevonden.
Ik werd verliefd op hun uitvinding. Hoe kon ik daar geen deel van uitmaken?
Het was als een nieuw soort magie.
Ik vroeg de Lumiere Brothers om mij een camera te verkopen.
Maar, ze weigerden. Ze waren overtuigd...
dat de films een voorbijgaand iets was en ze zagen er geen toekomst in.
Tenminste, dat zeiden ze. Dus tenslotte heb ik mijn eigen camera gemaakt.
Gebruik makend van overgebleven delen van de robot.
Ik moest deel uitmaken van dit nieuwe wonder.
We riskeerden alles.
We verkochten het theater en alles wat we hadden.
Zodat we onze eigen filmstudio konden bouwen.
En zo begon het grote avontuur.
Dat is beeldschoon.
Ik schreef, ontwierp en regisseerde...
en acteerde in honderden films.
Ik ben klaar.
Dat was goed.
Stop, ik zag dat. Geef me heel even de tijd. Tot daar was het goed.
Ik wil even iets zeggen.
Trek wat harder aan het rechter touw, dan komt het hoofd hoger...
dat is beter. Onder de buik.
Uitstekend.
De choreografie is goed vanaf daar. Dank u, heren. Neem uw plaatsen in.
Plaatsen weer innemen.
Aktie.
Uitstekend, naar achteren.
En nu afmaken, maak hem dood.
Kom op mannen, aanvallen. Steken en maak af.
Dat is mooi. Wacht voor de aanval.
Drie, twee, ��n. Klaar.
Dat is geweldig, skeletten. Vuurwerk, nu. Ridders, niet bewegen, alsjeblieft.
Stil blijven staan allemaal.
Drie, twee, ��n. Aktie.
Magie, trucs en illusie werden mijn specialiteit.
De wereld van fantasie.
Mijn mooie vrouw was mijn inspiratie.
Mijn ster, en...
we konden niet gelukkiger zijn. - Aktie.
We dachten dat het nooit zou eindigen.
Hoe zou dat kunnen?
Toen brak er oorlog uit.
Aan de jeugd en de hoop kwam een einde.
De wereld had geen tijd voor magische trucjes en filmvoorstellingen.
De terugkerende soldaten hadden zoveel realiteit gezien...
en vonden mijn films saai.
De smaak was veranderd.
Maar ik was niet meeveranderd.
Niemand wilde mijn films meer.
Uiteindelijk kon ik de acteurs niet meer betalen.
En de zaak niet meer draaiende houden.
Dus veranderde mijn betoverende kasteel in een ru�ne.
Alles was verloren.
In opperste wanhoop verbrandde ik mijn hele oude set en kostuums.
Ik was gedwongen mijn films aan een maatschappij te verkopen die ze smolt tot chemicali�n.
Die chemicali�n werden gebruikt om hakken van te maken.
Met het weinige overgebleven geld van mijn films kocht ik de speelgoedwinkel.
En daar ben ik gebleven.
Het enige ding wat ik niet kon vernietigen was mijn geliefde robot.
Dus ik gaf hem aan een museum. Hopend dat hij een thuis zou vinden.
Ze hebben hem nooit tentoongesteld. Toen brandde het museum af.
Alles is nu weg. Alles wat ik ooit heb gemaakt.
Niets dan as en vervaagde stukken celluloid.
Mijn leven heeft me ��n les geleerd, alleen niet degene die ik gedacht had.
Alleen in de films bestaat een gelukkig einde.
Ik ben zo terug.
Wees niet bang, Mr Frick.
Wat heeft hij?
Ga maar kijken.
Mr Frick, ik ben ontdaan.
Goedenavond.
Er is een zorgelijke ontwikkeling.
Wat is er? - U kent Mr Claude?
Hij is gevonden. Dood. - Mr Claude?
Hij kan de klokken dus niet meer opwinden.
Hij heeft een vriendinnetje.
Mr Claude is dood.
Wat? Waarom?
Wat is er met hem gebeurd? - Ze hebben zijn lichaam in de Seine gevonden.
Blijkbaar lag het daar een aantal maanden.
Ik ben niet verbaasd. Hij was een vreselijke dronkenlap.
Ja, hij was een dronkenlap. - Dat zou ik niet zeggen.
Hij was een dronkenlap. - Hij kon de hele Seine leegdrinken.
Ga weg.
Laat me los. - Dacht je aan mij te ontsnappen?
Laat me los. - Gustav, alsjeblieft.
Help me, alstublieft.
Alsjeblieft. - Nee.
Hij ondermijnt het station al te lang.
Wat heeft die jongen gedaan? - Laat me los.
Mijn kantoor in.
Ik moet gaan. - Je gaat nergens heen...
tot je ouders gevonden zijn. - Die heb ik niet.
Dan ga je rechtstreeks naar het weeshuis.
Daar zal je wel iets leren.
Ik heb dat zeker wel gedaan. Hoe je orders moet opvolgen...
hoe je jezelf moet onderhouden, hoe je zonder gezin overleeft.
Omdat je er geen nodig hebt. Je hebt geen gezin nodig.
Politiebureau, 7e departement.
Ja, ik ben het weer. Nog een wees.
Het was een drukke week.
Op verboden terrein komen, diefstal, stelen, troep maken...
vandalisme, rondzwalken, spelen, dat is niet belangrijk.
Kom hem alsjeblieft ophalen.
Hoe gaat het trouwens met je?
Ze is teruggekomen? Je denkt dat het van jou is?
Uitstekend. Daar kom je over een paar maanden wel achter.
Pardon? In maart.
Ik probeer te komen. Ik probeer niet zo ver vooruit te plannen.
Weet je het zeker?
Dat is heel complimenteus. Ik weet niet of ik daar de voorkeur aan geef.
Wacht even.
Maximilian.
Aan de kant.
Ga uit de weg.
Ga hem zoeken, Maximilian.
Je kan niet aan mij ontsnappen.
Je kunt je nergens verstoppen daarboven.
307, 308, 309.
Hij is de andere kant opgegaan, Maximilian. Kom op.
Ga uit de weg.
Ik heb je.
Er is een jongen. Gebruik de noodrem.
Remmen.
Naar achteren.
Wat dacht je wel? Ben je gewond?
Kom op. Ga aan de kant.
We laten het weeshuis wel met je afrekenen. - Daar hoor ik niet.
Waar hoor je dan? Een kind moet ergens bij horen.
Luister alstublieft naar me.
U begrijpt het niet. U moet me laten gaan.
Ik begrijp niet, waarom mijn vader is gestorven.
Waarom ik alleen ben.
Dit is mijn enige kans...
om te werken.
U zou dat moeten begrijpen.
Ik begrijp het.
Meneer.
Dit kind hoort bij mij.
Het spijt me. Hij is stuk.
Nee, dat is hij niet.
Hij werkte perfect.
Ge�erde gasten, ik ben er trots op u te verwelkomen bij dit Gala...
om het leven en werk van Georges M�li�s te vieren.
Jarenlang dacht men dat zijn meeste films verloren waren.
Mr M�li�s dacht dat zelf ook.
Wij begonnen een zoektocht. In kluizen en priv�collecties...
schuren en catacombe's.
Ons werk werd beloond met oude negatieven...
dozen met afdrukken en koffers vol met vergane films...
die we konden redden.
We hebben nu 80 films van Georges M�li�s.
En vanavond is de maker en het nieuwste lid van de filmacademie...
hier om deze met u te delen.
Dames en heren.
Ik...
Ik sta hier voor u vanavond...
door ��n hele dappere jonge man.
Die een kapotte machine zag...
en tegen alle verwachting in...
heeft hij hem gemaakt.
Het was de liefste magische truc...
die ik ooit gezien heb.
En nu, mijn vrienden...
zo spreek ik u allemaal vanavond aan. Omdat u dat werkelijk bent.
Tovenaars. Zeemeerminnen.
Reizigers, avonturisten.
Illusionisten.
Kom en droom met mij mee.
Je kunt beginnen met de thaumatrope, de zoetrope, de praxinoscope.
De studie over de geschiedenis van de film moet beginnen...
met tekeningen.
Hondensocialisatie. - Geen hondenromance.
Mr Frick zit er een parel in uw oester?
De jongen heeft het ontworpen. Het piept helemaal niet.
Vergeet niet te lachen, schat.
Tegen wie. Ik ben het spoor bijster.
Ik functioneer nu volledig.
Omhoog, en daar is het.
Is dit uw kaart? - Ja, dat is mijn kaart.
Ik heb eens een jongen ontmoet.
Hugo Cabret genaamd.
Hij woonde op een treinstation.
Waarom woonde hij op een treinstation?
Dat kun je wel vragen.
Daar gaat dit boek juist over.
En over hoe deze speciale jonge man...
zo lang had gezocht om een geheime boodschap van zijn vader te vinden.
En hoe die boodschap zijn weg naar hem vond.
Helemaal naar huis.
Ik heb je eindelijk te pakken. Dit is niet de eerste keer dat je van me steelt, of wel?
Jij kleine dief. Maak je zakken leeg.
U doet me pijn.
Maak je zakken leeg anders bel ik de station inspecteur.
Wat moet je met al deze dingen?
Nu die. - Daar zit niks in.
Waar is de station inspecteur?
Geesten.
Heb jij deze tekeningen gemaakt?
Waar heb je dit gestolen? - Ik heb het niet gestolen.
Een dief, en een leugenaar. Maak dat je hier wegkomt.
Geef me mijn schrijfblok. - Het is niet meer jouw schrijfblok.
Hij is nu van mij. Misschien verbrand ik het wel.
Vertel me wie die tekeningen heeft gemaakt.
Maak dat je weg komt, kleine dief.
Waarom ben je er nog steeds? Ga weg.
Maximilian, hoor jij iets vreselijks? Een ramp? Corruptie? Ga erachteraan.
Sorry. Aan de kant.
Gangpad.
Aan de kant.
Niks aan de hand.
Hou dat kind tegen. Pak hem.
Potverdikkeme.
Stop de trein.
Help! Ik heb hulp nodig.
Stop de trein.
Haal die koffer weg.
Het spijt me heel erg.
Ik weet dat je daar bent.
Hoe heet je, jongen?
Hugo Cabret. - Blijf bij me uit de buurt, Hugo Cabret.
Anders sleur ik je mee naar het bureau van de stationinspecteur.
Hij sluit je op in een kleine cel.
En je komt er nooit weer uit. En je zal nooit naar school kunnen gaan.
Je zult nooit trouwen en kinderen krijgen...
om daar dingen van af te pakken die niet van hun zijn.
Geef me mijn schrijfblok terug.
Ik ga je schrijfblok verbranden.
U mag hem niet verbranden. - Wie gaat me tegenhouden?
Ik heb het warm. Hij heeft me erg boos gemaakt. - Wie heeft je boos gemaakt?
Dat kind.
Wie ben jij? - Je opa heeft mijn schrijfblok gestolen.
Ik moet het terug hebben voordat hij het verbrandt.
Papa Georges is niet mijn opa. En hij is geen dief, jij bent de dief.
Jij bent niks anders dan een...
verdoemde.
Je moet hier weg. - Niet zonder mijn schrijfblok.
Waarom wil je hem zo graag hebben? - Dat kan ik je niet vertellen.
Is het een geheim? - Ja.
Leuk, ik hou van geheimen. Vertel het me meteen.
Nee. - Als je het niet wilt vertellen moet je gaan.
Niet zonder mijn schrijfblok.
Ik krijg problemen.
Ga gewoon naar huis.
Ok�, ik zal ervoor zorgen dat hij je schrijfblok niet verbrandt.
Ga nou maar.
Wat is het? - Het heet een Robot.
Een Robot? - En hij werd achtergelaten...
in de kelder van het museum.
Wat doet hij? - Je kunt hem opwinden.
Net als een speeldoosje.
Dit is de meest gecompliceerde die ik ooit heb gezien.
Dan ooit tevoren.
Kijk, deze...
kan schrijven.
Het moet in Londen zijn gemaakt. - Waar mijn moeder vandaan kwam.
Zij kwam uit Coventry, maar we zijn naar Londen verhuisd.
Goochelaars gebruikten deze machine al toen ik nog een klein jongetje was.
Sommigen konden lopen, dansen of zingen. Maar het geheim zat altijd in het klokwerk.
Kijk eens.
Kunnen we hem maken? - Ik weet het niet, Hugo.
Hij is erg verroest. Nieuwe onderdelen zijn moeilijk te vinden.
Natuurlijk kunnen we het repareren. We zijn toch klokkenmakers?
Ik ga terug naar mijn werk in de winkel, en in het museum. Maar dat snap je wel.
Perfect.
Zie je dit?
Nog een struikelblok. Nog een geheim.
Dat maakt je gelukkig.
Een sleutelgat in de vorm van een hart. Helaas hebben wij de sleutel niet.
Ik heb de tandwielen gemaakt in...
Oom Claude...
Er was een brand. Je vader is dood.
Pak snel je spullen. Je gaat met mij mee.
Snel.
Je wordt mijn leerling en je zal bij mij op het station wonen.
En ik zal je leren hoe je klokken moet repareren.
Deze appartementen zijn jaren geleden gemaakt voor het station.
Maar iedereen is vergeten dat ze hier zijn.
Je bed staat daar, in de hoek.
Ga nu maar slapen. We beginnen te werken om vijf uur.
En school dan? - Je hebt je school afgerond.
Daar is geen tijd meer voor als je tussen deze muren leeft.
Zonder mij zit je in het weeshuis.
Mijn tijd is, 60 seconden in een minuut.
60 minuten in een uur.
Tijd is alles.
Goedemorgen.
Ik dacht al dat ik jou vandaag tegen zou komen.
Ik heb mijn schrijfblok nodig.
Waarom heb je het nodig? - Om me te helpen.
Om iets te maken.
Maak je geen zorgen.
Beelden vervagen.
Sorry, ik... - Ik heb het gezien.
Ben je aan het huilen? - Nee.
Maar toch...
Het is niet erg om te huilen. Sidney Cotton huilt ook, en Edgar ook.
In boeken huilen ze constant. - Ik kan het zelf wel.
Ik moet met je praten. Het is heel erg belangrijk, maar...
niet hier. We zijn te...
opvallend.
Kom mee. - Waar gaan we heen?
Alleen maar naar de mooiste plek op aarde.
Het is Neverland, Oz en Schatteneiland, allemaal in ��n.
Goedemorgen, Mr Labisse. - Isabelle.
Mag ik u voorstellen aan, Mr Hugo Cabret. Een heel oude en goede vriend.
Mr Cabret... - Hallo.
Bedankt hiervoor. Ik denk dat ik verliefd ben geworden op David Copperfield.
Fotografie? - Linksachter in de hoek, op de bovenste plank.
Dank u wel.
Luister. - Wat is er zo belangrijk?
Papa Georges heeft je schrijfblok nog steeds. Hij heeft het niet verbrand, dat was een truc.
Waarom? - Dat weet ik niet.
Ik weet alleen dat het schrijfblok hem heel erg van streek heeft gemaakt.
En hij en Mama Jeanne hebben er nog tot heel laat over gepraat.
Ik denk dat hij aan het huilen was.
Waarom help jij mij?
Omdat dit best eens een avontuur kan zijn. En ik heb er nog nooit een meegemaakt.
Buiten boeken dan. En ik denk dat we heel erg...
stiekem moeten zijn.
Ok�. - Trouwens, ik heet Isabelle.
Wil je een boek? Ik mag ze lenen van Mr Labisse. Ik weet zeker dat jij er ook ��n mag lenen.
Nee. - Hou je niet van boeken?
Ja wel.
Mijn vader en ik lazen altijd boeken over Jules Verne.
Hoe krijg ik mijn schrijfblok terug? - Ik denk dat je naar hem toe moet gaan.
En vertel hem niet dat we gesproken hebben. Ik help je wanneer ik dat kan.
Wees standvastig.
Ga weg.
Maak het.
Ik zei, maak het.
Ik weet dat je onderdelen uit de winkel steelt. Gebruik deze, die je nog niet hebt gestolen.
Geef me mijn schrijfblok terug. - Je hebt een aardig talent.
Je moet bewijzen dat je meer bent dan alleen een dief.
Je mag je schrijfblok terug hebben. - Hoe?
Kom hier elke dag, en dan bepaal ik hoelang je me moet helpen voor elk ding die je hebt gestolen.
En het is aan mij, wanneer ik je jouw schrijfblok teruggeef.
Ik heb al werk. - Dief zijn is geen werk, jongen.
Ik heb ander werk. Ik ben een robotreparateur.
Je begint morgen. Ga nu weg.
Ik begin nu.
Niet die, die andere.
Was dit jouw kaart?
Waar is het?
Kleine jongen...
Waar zijn je ouders? - Die heb ik niet.
Heb je wel ouders? - Nee.
Perfect, je gaat regelrecht naar het weeshuis. Waarom keek je in de man zijn fles.
Was dat jouw fles? Was dat jouw tas?
Heeft Gustav nog plek? Ja meneer, nog een wees.
Overtreding en diefstal dit keer.
Zijn hand ging in een papieren zak, waar hij de inhoud uit wilde verwijderen.
Hetgeen hij wilde stelen?
Een pastei.
Wees stil.
Hou op met snotteren, snotneus. Met je vuile kleine tengels.
Natuurlijk had ik het niet tegen u. Ik respecteer u zeer. Alstublieft.
Nee, dat was geen opmerking over u vrouw.
Dat is belachelijk. Ik heb deze geruchten nog niet eerder gehoord.
Nee, daar was ik mij niet bewust van. Ik weet zeker dat ze terug zal komen.
Kom op, ettertje. Het is een lastpak.
Hou je eens stil.
Het spijt me van je vrouw. - Ja, ik weet soms ook niet wat ik met haar moet.
Wat?
Denk je dat hij liegt? - Wat?
Ik weet niet wat ik moet doen. - Ze krijgt een baby.
Natuurlijk is het die van jou. Van wie kan hij anders zijn?
Natuurlijk is hij van jou. Wanneer had je een relatie met haar?
Ergens in het afgelopen jaar? - Nee, dat denk ik niet.
Zeer verdacht dan. - Als je haar tegenkomt...
Weet je zeker dat je haar terugwil? - Ja, ik hou heel veel van haar.
Robin Hood, die film heb ik gezien. Met Douglas Fairbanks.
Heb jij die ook gezien? - Ik heb nog nooit een film gekeken.
Wat? - Is het niet verschrikkelijk?
Je hebt nog nooit een film gezien? Nog nooit?
Dat mag niet van Papa Georges. Hij is daar erg streng in.
Ik hou van films. Op mijn verjaardag ging ik daar altijd met mijn vader naartoe.
Is jouw vader dood? - Ik wil er niet over praten.
Wil je een avontuur beleven?
We kunnen in de problemen komen.
Dan weet je dat het een avontuur is.
Hoe zijn jullie hier binnengekomen?
Ik kan jullie hier maar beter niet weer zien...
Waarom mag je van papa Georges niet naar de film? - Dat weet ik niet, dat heeft hij nooit gezegd.
Ik wed dat het van mijn ouders wel zou hebben gemogen.
Wat is er met hen gebeurd? - Ze zijn gestorven...
toen ik nog een baby was.
Maar papa Georges en mama Jeanne zijn mijn peetouders, dus ik kon bij hun wonen.
Over het algemeen zijn ze erg aardig. Behalve over het film kijken.
Mijn vader nam me heel vaak mee naar de film.
Hij vertelde me over de allereerste film die hij heeft gezien.
Hij was in een donkere kamer. En op een wit scherm zag hij een raket
die in het oog vloog, van de man op de maan.
Hij dacht dat hij zijn dromen overdag beleefde.
De bioscoop was ons speciale plekje. Iedere keer dat we gingen, was dat iets waard.
De laatste maanden gingen we niet zo vaak meer.
Je denkt veel na over hem, niet waar?
De hele tijd.
Waar woon jij?
Daar.
Mijn oom heeft me geleerd met de klokken om te gaan. Dus ik blijf het maar doen.
Misschien komt hij ooit terug. Maar dat denk ik bijna niet.
Ben je niet bang dat iemand er achterkomt?
Niet zolang de klokken blijven lopen en niemand mij ziet.
Gedraag je normaal. - Wat?
Blijf gewoon lopen. Gedraag je normaal. - Hoe gedraag ik me nu dan?
Jullie twee, blijf staan.
Kom hier.
Goedendag, meneer. - Waar zijn jouw ouders?
Ik werk bij papa Georges. Bij de speelgoedzaak. Daar heb je me zeker eerder gezien.
En dit is mijn neefje van het platteland, Hugo.
Je moet het hem niet kwalijk nemen. Hij is nogal, simpel.
Een sul. Het arme kind.
Maximiliaan vindt je vreemd, kleine jongen. Hij vindt het vreemd hoe je je gedraagt.
Hij is boos over jouw uitstraling. Waarom zou jouw gezicht hem niet aanstaan?
Misschien ruikt hij mijn kat?
Ja. Christina Rosetti heet ze. Genoemd naar de dichtster.
Wilt u dat ik het voordraag?
Mijn hart is als een zingende vogel. Wiens nest op een twijgje zit.
Mijn hart is als een appelboom. Wiens takken verbogen zijn...
Genoeg, ik ken de rest wel. Dat is genoeg po�zie voor vandaag.
Ik hou van po�zie, vooral die van Christina. - Proza.
Ja, ze is ��n van mijn favorieten. Ik weet dat het Rosetti is...
Ik weet dat het Rosetti is.
Ik ben gek op po�zie. Alleen niet als ik op het station ben.
We zijn hier om op treinen te stappen en om eraf te stappen.
En om te werken in verschillende winkels. Is dat duidelijk?
Ja, meneer. - Kijk uit waar je loopt.
Ga nu maar.
Een sul? - Omdat ik zonet je leven heb gered...
waarom laat je me jouw geheime schuilplaats nu niet zien?
Mijn wat? - Waar je woont. Je huis.
Ik moet nu gaan. Ik heb dingen te doen. - Wacht even...
Jij hebt mijn huis gezien. Wordt het niet tijd dat ik die van jou ook mag zien?
Tenslotte ben ik jouw enige vriend.
Je bent niet mijn enige vriend. - Een reparateur zijn past niet bij jou.
Wat ben je van plan? - Ik moet gaan.
Ik zou het station in eerste instantie al nooit hebben moeten verlaten.
Waar heb je dit vandaan? - Dat gaat je niks aan.
Ik heb het nodig. - Waarvoor?
Ik heb het gewoon nodig.
Niet zolang je me niet vertelt waarom.
Kom mee.
Dit is fantastisch. Net als Jules Bergeant.
Dit is helemaal geweldig.
Wat is dat?
Het is een Robot.
Mijn vader was hem aan het maken, voordat hij dood ging.
Waarom past mijn sleutel in jouw vaders machine?
Hij kijkt verdrietig. - Ik denk dat hij aan het wachten is.
Waarop? - Om weer te kunnen werken.
Om te doen waar hij voor gemaakt is.
Wat gebeurt er als je hem opwindt?
Dat weet ik niet.
Wat is er?
Ik weet dat het dom is...
maar ik denk dat het een bericht is van mijn vader.
Ik ben een idioot. Ik kan hem niet eens maken.
Hugo. - Hij is nog steeds kapot.
Het hoeft niet zo te zijn. Jij kan hem maken. - Jij snapt het niet.
Ik dacht...
dat als ik het kon maken, dan hoefde ik niet zo eenzaam te zijn.
Kijk, Hugo. Hij was nog niet klaar.
Het is een geschrift. Hij is aan het tekenen.
Dat is de film die mijn vader heeft gezien.
Georges M�li�s. Dat is papa Georges zijn naam.
Waarom zou jouw vaders machine, papa Georges zijn naam schrijven?
Dat weet ik niet.
Dank je wel.
Het was een bericht van mijn vader. En nu moeten we het uitzoeken.
Kom mee.
Isabelle?
Mama Jeanne, we moeten met je praten.
Dit is Hugo Cabret.
Goedenavond, mevrouw.
Heel erg beleefd, voor een dief.
Ik ben geen dief.
Wat is er aan de hand, Isabelle? - Het is een heel lang verhaal, maar...
Herinner je je een paar weken geleden... - Wacht.
Kinderen...
wat hebben jullie gedaan. Waar hebben jullie dit vandaan?
Noem me geen leugenaar. - Nee, kind.
Een mechanische man heeft het getekend. - Heb je hem?
Mijn vader heeft hem in het museum gevonden. Niemand wilde hem.
We hebben hem gemaakt. - Had niemand mijn...
mijn sleutel nodig?
Heb ik die aan jou gegeven? - Nee, mama...
Breng dit weg. Ga nou niet in het verleden graven.
Wat er ook gebeurt, zorg ervoor dat papa Georges dit niet komt te zien.
Vertel ons alsjeblieft wat er aan de hand is? - Dat gaat jullie helemaal niks aan.
Jullie kunnen dit beter vergeten.
Mijn vader en ik hebben hard gewerkt om dit te maken.
Dit is alles wat ik nog van hem heb. Ik moet weten wat dit betekent.
Alstublieft.
Er zijn dingen waar je te jong voor bent om te kunnen begrijpen.
Je kunt beter niets weten wat je verdrietig maakt.
Het is papa Georges. - Hij mag niet weten dat jij hier bent.
Wees stil. Ik zal een manier zoeken om hem uit het appartement te krijgen.
Ik wil jullie geen van beiden horen.
Ze keek naar de kast.
Ik heb het al doorzocht, toen ik mijn schrijfblok zocht.
Ik zal nog een keer kijken. Blijf op de wacht.
Geweldig.
Waar is Fizzie? - Niet op de trap?
Kijk.
We moeten het onderzoeken.
Laat mij het doen. Ik ben langer.
Klop erop.
Terug van de doden.
Stop, dit is jouw werk. - Mijn werk? Wat ben ik?
Niets anders dan een zielige handelaar, met een kapot stuk speelgoed.
Ik vertrouwde jou.
Bedank je mij op deze manier?
Je bent wreed.
Wreed.
Ik moet terug.
Dank je wel.
Voor de film.
Het was een cadeau.
Sorry, ik...
Ken je dat boek? - Mijn vader en ik lazen het altijd samen.
Het is bestemd voor mijn kleinzoon.
Maar nu denk ik, dat het voor jou is bestemd, Mr Cabret.
Neemt u nog een kopje? - Het is nog aan het trekken.
Een kopje zoals al het andere. Of wacht je het juiste moment af?
Als we maar wisten wanneer dat was.
Gustav, je moet durven. Zeg haar gedag.
Kom op, geef me je grootste lach.
Je grootste lach.
Het is prachtig. Geweldig.
Miss Lisette? Een hele goede avond.
Meneer de inspecteur. - Ja...
Dat is een mooi boeket. - Dank je.
Ze zijn uit Gourdan. Ze komen met de nachttrein. Dus ze zijn heel vers.
Gourdan? Prachtig stuk land daar.
Robuust...
de koeien zijn aan het loeien.
Perfect gevormd.
Ruiken ze? Ruiken de bloemen?
Ja, een beetje.
Ik ben gewond geraakt in de oorlog en het zal nooit genezen.
Goedenavond nog, mevrouw.
Ik ben mijn broer verloren.
Waar? - Verdun.
Goedenavond nog, Mr inspecteur.
Een hele goedenavond, Mrs Lisette.
De filmacademie, de bibliotheek.
Daar vind je alles over films.
Op de tweede verdieping, in de vierde rij...
sectie drie, op de bovenste plank.
Het uitvinden van dromen.
Door Renee Tabard.
Het verhaal van de eerste films.
In 1895, werd ��n van de eerste films gemaakt, genaamd: Een trein die aankomt op het station.
Die niks anders liet zien dan een trein, die aankwam op het station.
Toen de trein in volle vaart richting het scherm kwam...
begon het publiek te schreeuwen, omdat ze dachten dat ze overreden zouden worden.
Niemand had ooit zoiets gezien.
Eerst was dit een nieuwigheidje, maar al gauw werd het meer.
Toen kwamen de eerste filmmakers erachter...
dat ze deze nieuwe media konden gebruiken, om verhalen te vertellen.
De filmmaker, Georges M�li�s...
was ��n van de eerste die zich realiseerde dat...
films de kracht hadden, om een droom te vangen.
De grote pionier, ging dood tijdens...
De Grote Oorlog?
Ging dood?
Zijn jullie ge�nteresseerd in M�li�s?
Ja.
Dat is niet verboden. - Is dat zo?
Hij is mijn peetvader, weet je. En heel erg in leven, dank je wel.
Dat is niet mogelijk.
Ik verzeker u meneer, het is waar.
Waarom zou ik jullie geloven?
Omdat het waar is.
Hij leeft nog?
Kom met me mee.
Jouw peetvader is een passie van mij. Hij was een geweldige filmmaker.
Hier is hij aan het werk in zijn filmstudio.
En dit is een script, van zijn rol.
En hier hebben we de grote kristallen geheimzinnige klok, gemaakt door zijn meester...
Robert-Houdin.
En dit is ��n van zijn echte camera's.
Dus hij was een goochelaar? - Ja, hij begon op het podium.
Hoe begon hij met het maken van films? - Dat weet niemand.
Kijk eens hoe gelukkig hij is.
Professor Tabard...
wilt u hem misschien ontmoeten?
Ik heb hem al eens ontmoet.
Mijn broer werkte voor hem, als timmerman.
Op een dag nam hij me mee naar de studio.
Het was net een droom.
Een gebouw dat helemaal gemaakt was van glas.
Dit, om al het zonlicht door te laten omdat het goed was voor het filmen.
Maar in mijn ogen was het ��n groot betoverd kasteel.
Een paleis, gemaakt van glas.
Er was een kreeft.
Heb jij je ooit afgevraagd waar je dromen vandaan komen?
Kijk maar om je heen.
Hier worden ze gemaakt.
Dames en heren, de zon gaat op. Ridders en kreeften op hun plaats.
Zeemeerminnen in positie. Actie.
Uiteindelijk maakte hij meer dan 500 films. Hij was uitzonderlijk populair in die tijd.
Waarom is hij gestopt?
Tot op de dag van vandaag dacht ik dat hij gesneuveld was in de oorlog.
Zoals vele anderen.
Kunnen we een paar van die oude films kijken? - Ik wou dat je dat kon.
Maar de tijd is niet echt aardig geweest voor oude films.
Dit is de enige waarvan we weten, die het overleefd heeft.
Uit honderden, ��n.
En het is nog steeds...
een meesterstuk.
We moeten ervoor zorgen dat Tabard ons die films van papa Georges laat zien.
Dan zal hij zien dat hij niet in vergetelheid is geraakt.
Moet ik het niet aan mama Jeanne vertellen? - Nee, het moet een verrassing blijven.
Net als een goocheltruc.
We moeten een soort versiering hebben.
Versiering? Goed gedaan.
Meneer Claude? Bent u daarboven?
Meneer Claude, bent u daar?
Houdt de schroefsleutel vast, uilskuiken. Een fles kunt u wel vasthouden, niet?
Bent u in de lorem?
Bent u dronken?
Bewusteloos, hij is bewusteloos niet waar?
Jij domme aap. Je had een kind kunnen bezeren.
Mr Labisse gaf me afgelopen nacht een boek. - Dat doet hij altijd.
Boeken een goed thuis geven. Zo noemde hij het.
Hij heeft echt een...
doel.
Wat bedoel je? - Alles heeft een doel. Zelfs machines.
Klokken laten je de tijd zien. Treinen brengen je op plaatsen.
Ze doen wat ze moeten doen. Net zoals Mr Labisse.
Misschien maken kapotte machines me daarom wel zo verdrietig.
Omdat ze niet doen wat ze moeten doen. Misschien is dat met mensen ook wel zo?
Als je je doel niet meer weet, is het net of je kapot bent.
Net als papa Georges. - Misschien kunnen we hem maken.
Is dat jouw doel? Dingen maken?
Dat weet ik niet. Dat is wel wat mijn vader deed.
Ik vraag me af wat mijn doel is.
Ik weet het niet.
Misschien als ik mijn ouders zou kennen...
dan zou ik het weten.
Kom met me mee.
Toen mijn vader doodging, kwam ik heel vaak hierboven.
Ik dacht dat de hele wereld, ��n grote machine was.
Machines komen nooit met extra onderdelen. Ze komen altijd met precies genoeg onderdelen.
Dus ik vroeg me af; als de wereld ��n grote machine is...
dan kan ik best eens een extra onderdeel zijn. Ik moet hier zijn voor een of andere reden.
En dat betekent dat jij hier ook bent voor een of andere reden.
Ga terug.
Ik breng Tabard morgenavond om zeven uur. Zeg niets.
Weet je dit zeker? - Niet echt.
Maar ik denk dat het de enige manier is om...
Om hem te maken.
CABRET EN ZONEN HORLOGEMAKERERS
Er is een jongen op het spoor.
Zet hem af.
Er is een jongen.
Aan de kant.
Goedemorgen.
Hij werkt hier. Een grote lompe man.
In de Seine? Overleden? Weet je het zeker?
Nee, hij heeft geen nabestaanden.
Dank je wel. Ik zal zijn spullen verzamelen.
Heel erg bedankt.
Als hij overleden is...
wie windt dan de klokken op?
Goedenavond. - Deze kant op, meneer.
Ik ga wel.
Wat een verassing. Kom binnen.
Isabelle, wat is hier de bedoeling van?
Alsjeblieft mama, niet boos zijn. - Die jongeman is hier niet welkom.
We zijn erachter gekomen wie papa Georges is.
Het spijt me zeer mevrouw, ik dacht dat u ons verwachtte.
Ik zal weggaan en terugkomen wanneer u dat wilt. - Alsjeblieft, praat wat zachter.
Mijn man slaapt. Hij voelde zich niet goed.
Mama, stuur ze alsjeblieft niet weg. - Ik wil me niet opdringen mevrouw, maar...
als dit de enige keer is dat ik u ontmoet...
laat mij u dan vertellen dat ik uw man erg dankbaar ben.
Toen ik nog een klein jongetjes was, heb ik al zijn films gezien.
Ze hebben mij ge�nspireerd. Uw man is een heel erg goede kunstenaar.
Het doet me goed, om de films van mijn man te herinneren met zo veel vreugde.
Maar hij is zo kwetsbaar.
Het is niet goed voor hem om hem zijn verleden te laten herinneren.
Dan zal ik gaan, mevrouw.
Ik hoop dat u me vergeeft dat ik dit zeg...
u bent net zo aantrekkelijk als toen in de films.
Zat u in de films?
Ze deed bijna in al zijn films mee.
U bent een actrice.
Dat was lang geleden, kinderen.
Dat was in een andere tijd.
Ik was een ander persoon.
Zou je haar weer willen ontmoeten?
We hebben een film.
Een van Georges zijn films?
Dat is niet mogelijk. Die waren allemaal verdwenen.
Mogen we het je laten zien?
Alsjeblieft, mama.
Snel dan.
Jij was een actrice. Een echte bioscoopactrice.
Dat is ongelooflijk. - Zo was het niet.
Het waren geen filmsterren zoals vandaag de dag.
We hebben wel lol gehad.
Mrs M�li�s?
Het is in kleur. - Natuurlijk. We hebben de film ingekleurd.
We hebben hem met de hand gekleurd. Frame per frame.
Dat ben jij, mama.
Ja.
Prachtig.
Je was prachtig.
Dat is ze nog steeds.
Ik zou het geluid van de...
filmprojector overal herkennen.
Georges.
Je hebt zo lang geprobeerd het verleden te vergeten.
Je bent er alleen maar ongelukkig door geworden.
Misschien is het tijd om het je te proberen te herinneren.
Wil je het weten?
Ja.
Net zoals jij...
wilde ik graag dingen maken.
Ik ben begonnen als goochelaar.
Mama Jeanne was mijn assistent.
We hadden veel succes. We hadden zelfs een eigen theater.
Ik was altijd aan het prutsen met machines.
Ik had mijn werkplaats bij het theater, waar ik mijn nieuwe illusies kon bedenken.
Eens heb ik zelfs een werkende robot gemaakt.
Hij was een bijzondere schat.
Ik heb mijn hart en ziel in hem gestopt.
Toen op een avond, bezochten Mama Jeanne en ik een reizend circus.
We liepen langs de attracties, toen ik iets opmerkte.
Iets raars.
Iets prachtigs.
De Lumiere Brothers hadden de film uitgevonden.
Ik werd verliefd op hun uitvinding. Hoe kon ik daar geen deel van uitmaken?
Het was als een nieuw soort magie.
Ik vroeg de Lumiere Brothers om mij een camera te verkopen.
Maar, ze weigerden. Ze waren overtuigd...
dat de films een voorbijgaand iets was en ze zagen er geen toekomst in.
Tenminste, dat zeiden ze. Dus tenslotte heb ik mijn eigen camera gemaakt.
Gebruik makend van overgebleven delen van de robot.
Ik moest deel uitmaken van dit nieuwe wonder.
We riskeerden alles.
We verkochten het theater en alles wat we hadden.
Zodat we onze eigen filmstudio konden bouwen.
En zo begon het grote avontuur.
Dat is beeldschoon.
Ik schreef, ontwierp en regisseerde...
en acteerde in honderden films.
Ik ben klaar.
Dat was goed.
Stop, ik zag dat. Geef me heel even de tijd. Tot daar was het goed.
Ik wil even iets zeggen.
Trek wat harder aan het rechter touw, dan komt het hoofd hoger...
dat is beter. Onder de buik.
Uitstekend.
De choreografie is goed vanaf daar. Dank u, heren. Neem uw plaatsen in.
Plaatsen weer innemen.
Aktie.
Uitstekend, naar achteren.
En nu afmaken, maak hem dood.
Kom op mannen, aanvallen. Steken en maak af.
Dat is mooi. Wacht voor de aanval.
Drie, twee, ��n. Klaar.
Dat is geweldig, skeletten. Vuurwerk, nu. Ridders, niet bewegen, alsjeblieft.
Stil blijven staan allemaal.
Drie, twee, ��n. Aktie.
Magie, trucs en illusie werden mijn specialiteit.
De wereld van fantasie.
Mijn mooie vrouw was mijn inspiratie.
Mijn ster, en...
we konden niet gelukkiger zijn. - Aktie.
We dachten dat het nooit zou eindigen.
Hoe zou dat kunnen?
Toen brak er oorlog uit.
Aan de jeugd en de hoop kwam een einde.
De wereld had geen tijd voor magische trucjes en filmvoorstellingen.
De terugkerende soldaten hadden zoveel realiteit gezien...
en vonden mijn films saai.
De smaak was veranderd.
Maar ik was niet meeveranderd.
Niemand wilde mijn films meer.
Uiteindelijk kon ik de acteurs niet meer betalen.
En de zaak niet meer draaiende houden.
Dus veranderde mijn betoverende kasteel in een ru�ne.
Alles was verloren.
In opperste wanhoop verbrandde ik mijn hele oude set en kostuums.
Ik was gedwongen mijn films aan een maatschappij te verkopen die ze smolt tot chemicali�n.
Die chemicali�n werden gebruikt om hakken van te maken.
Met het weinige overgebleven geld van mijn films kocht ik de speelgoedwinkel.
En daar ben ik gebleven.
Het enige ding wat ik niet kon vernietigen was mijn geliefde robot.
Dus ik gaf hem aan een museum. Hopend dat hij een thuis zou vinden.
Ze hebben hem nooit tentoongesteld. Toen brandde het museum af.
Alles is nu weg. Alles wat ik ooit heb gemaakt.
Niets dan as en vervaagde stukken celluloid.
Mijn leven heeft me ��n les geleerd, alleen niet degene die ik gedacht had.
Alleen in de films bestaat een gelukkig einde.
Ik ben zo terug.
Wees niet bang, Mr Frick.
Wat heeft hij?
Ga maar kijken.
Mr Frick, ik ben ontdaan.
Goedenavond.
Er is een zorgelijke ontwikkeling.
Wat is er? - U kent Mr Claude?
Hij is gevonden. Dood. - Mr Claude?
Hij kan de klokken dus niet meer opwinden.
Hij heeft een vriendinnetje.
Mr Claude is dood.
Wat? Waarom?
Wat is er met hem gebeurd? - Ze hebben zijn lichaam in de Seine gevonden.
Blijkbaar lag het daar een aantal maanden.
Ik ben niet verbaasd. Hij was een vreselijke dronkenlap.
Ja, hij was een dronkenlap. - Dat zou ik niet zeggen.
Hij was een dronkenlap. - Hij kon de hele Seine leegdrinken.
Ga weg.
Laat me los. - Dacht je aan mij te ontsnappen?
Laat me los. - Gustav, alsjeblieft.
Help me, alstublieft.
Alsjeblieft. - Nee.
Hij ondermijnt het station al te lang.
Wat heeft die jongen gedaan? - Laat me los.
Mijn kantoor in.
Ik moet gaan. - Je gaat nergens heen...
tot je ouders gevonden zijn. - Die heb ik niet.
Dan ga je rechtstreeks naar het weeshuis.
Daar zal je wel iets leren.
Ik heb dat zeker wel gedaan. Hoe je orders moet opvolgen...
hoe je jezelf moet onderhouden, hoe je zonder gezin overleeft.
Omdat je er geen nodig hebt. Je hebt geen gezin nodig.
Politiebureau, 7e departement.
Ja, ik ben het weer. Nog een wees.
Het was een drukke week.
Op verboden terrein komen, diefstal, stelen, troep maken...
vandalisme, rondzwalken, spelen, dat is niet belangrijk.
Kom hem alsjeblieft ophalen.
Hoe gaat het trouwens met je?
Ze is teruggekomen? Je denkt dat het van jou is?
Uitstekend. Daar kom je over een paar maanden wel achter.
Pardon? In maart.
Ik probeer te komen. Ik probeer niet zo ver vooruit te plannen.
Weet je het zeker?
Dat is heel complimenteus. Ik weet niet of ik daar de voorkeur aan geef.
Wacht even.
Maximilian.
Aan de kant.
Ga uit de weg.
Ga hem zoeken, Maximilian.
Je kan niet aan mij ontsnappen.
Je kunt je nergens verstoppen daarboven.
307, 308, 309.
Hij is de andere kant opgegaan, Maximilian. Kom op.
Ga uit de weg.
Ik heb je.
Er is een jongen. Gebruik de noodrem.
Remmen.
Naar achteren.
Wat dacht je wel? Ben je gewond?
Kom op. Ga aan de kant.
We laten het weeshuis wel met je afrekenen. - Daar hoor ik niet.
Waar hoor je dan? Een kind moet ergens bij horen.
Luister alstublieft naar me.
U begrijpt het niet. U moet me laten gaan.
Ik begrijp niet, waarom mijn vader is gestorven.
Waarom ik alleen ben.
Dit is mijn enige kans...
om te werken.
U zou dat moeten begrijpen.
Ik begrijp het.
Meneer.
Dit kind hoort bij mij.
Het spijt me. Hij is stuk.
Nee, dat is hij niet.
Hij werkte perfect.
Ge�erde gasten, ik ben er trots op u te verwelkomen bij dit Gala...
om het leven en werk van Georges M�li�s te vieren.
Jarenlang dacht men dat zijn meeste films verloren waren.
Mr M�li�s dacht dat zelf ook.
Wij begonnen een zoektocht. In kluizen en priv�collecties...
schuren en catacombe's.
Ons werk werd beloond met oude negatieven...
dozen met afdrukken en koffers vol met vergane films...
die we konden redden.
We hebben nu 80 films van Georges M�li�s.
En vanavond is de maker en het nieuwste lid van de filmacademie...
hier om deze met u te delen.
Dames en heren.
Ik...
Ik sta hier voor u vanavond...
door ��n hele dappere jonge man.
Die een kapotte machine zag...
en tegen alle verwachting in...
heeft hij hem gemaakt.
Het was de liefste magische truc...
die ik ooit gezien heb.
En nu, mijn vrienden...
zo spreek ik u allemaal vanavond aan. Omdat u dat werkelijk bent.
Tovenaars. Zeemeerminnen.
Reizigers, avonturisten.
Illusionisten.
Kom en droom met mij mee.
Je kunt beginnen met de thaumatrope, de zoetrope, de praxinoscope.
De studie over de geschiedenis van de film moet beginnen...
met tekeningen.
Hondensocialisatie. - Geen hondenromance.
Mr Frick zit er een parel in uw oester?
De jongen heeft het ontworpen. Het piept helemaal niet.
Vergeet niet te lachen, schat.
Tegen wie. Ik ben het spoor bijster.
Ik functioneer nu volledig.
Omhoog, en daar is het.
Is dit uw kaart? - Ja, dat is mijn kaart.
Ik heb eens een jongen ontmoet.
Hugo Cabret genaamd.
Hij woonde op een treinstation.
Waarom woonde hij op een treinstation?
Dat kun je wel vragen.
Daar gaat dit boek juist over.
En over hoe deze speciale jonge man...
zo lang had gezocht om een geheime boodschap van zijn vader te vinden.
En hoe die boodschap zijn weg naar hem vond.
Helemaal naar huis.