Już wychodzę, proszę pana. Nie będę pana więcej niepokoić.
Dziękuję za wszystko.
Jeśli chcesz, możesz zostawić swoje rzeczy.
Nie rozumiem, proszę pana. Jak to?
Przemyślałem lepiej całą sprawę.
W tym domu jest do zrobienia nieskończona liczba rzeczy.
Zakupy, gotowanie, ubrania, co tam jeszcze...
Nie chodzi o to, że sam sobie nie poradzę,
ale ja po prostu nie mam na to czasu.
Więc mnie pan zatrudni?
Tak, moja droga.
Dobra, nie trzeba.
Wyświadcz mi przysługę.
Idź do masarni i kup całą polędwicę. Zrobimy sznycel.
Tak, proszę pana. Już lecę.
Bardzo panu dziękuję.
Boludo.
Pelotudo.
Boludo i pelotudo to dwa kluczowe słowa,
które musicie znać w Buenos Aires.
To obelgi. Boludo jest słabsze i życzliwsze,
nie zawsze jest obraźliwe, bywa nawet wyrazem przywiązania.
Można na przykład przywitać się ze znajomym, mówiąc „che, boludo“.
Słowo to dosłownie znaczy „mieć wielkie jaja“.
Potem mamy pelotudo, inną obelgę, cięższego kalibru.
To słowo również znaczy, że macie duże i ciężkie jaja,
ale jest znacznie bardziej agresywne niż boludo.
Już samo jego brzmienie jest agresywniejsze.
Manuel to wielki puteador.
W jego ustach inwektywy stają się po stokroć potężniejsze i wdzięczniejsze.
Wystrzeliwuje je z precyzją dobrze naoliwionego karabinu.
Boludo!
Pelotudo!
NIC
Odcinek trzeci.
Prawda sznycla, la verdad de la milanesa.
Ujawnić z moralną wyższością niezaprzeczalną prawdę,
którą dotąd ukrywano.
Sznycle zawsze robimy z polędwicy.
Jeśli rzeźnik proponuje ci łopatkę, to cię nie docenia.
Jeśli oferuje ci antrykot, jest snobem.
I nigdy nie bierz rumsztyku. Jest suchy jak wiór.
Krzyżowa jest za to niezawodna.
Ale ja, na obecnym etapie życia, nie schodzę poniżej polędwicy.
Czy to marnotrawstwo? Być może.
Ostentacja? Mam to w nosie.
Jest cała twoja. Oczyść ją.
A teraz cięcie wzdłuż,
żeby były naprawdę duże.
Dobrze sobie radzisz z nożami.
Byłaś w więzieniu?
Nie, proszę pana. Co też pan mówi?
Pierwszą pracę dostałam w chłodni w Concepción.
Masz, trzymaj się przepisu Celsy.
Zawsze miej go pod ręką.
Dodaj płaską łyżkę stołową musztardy.
Musi być z Dijon, tę pan Manuel lubi najbardziej.
Potem sól i świeżo zmielony czarny pieprz.
Ważne: czosnku i posiekanej pietruszki nie dodajemy do jajek.
Mieszamy je z bułką tartą.
Przepraszam, proszę pana, ale tu jest chyba jakiś błąd.
Tu jest napisane, że czosnek i pietruszkę dodajemy do bułki,
- a nie do jajek... - Nie.
Wszyscy dodają je do jajek,
ale Celsa zrewolucjonizowała dwieście lat historii sznycla,
mieszając pietruszkę i czosnek z bułką tartą.
W porządku.
Powiedz mi, czemu zrezygnowałaś z pracy w chłodni?
Nie zrezygnowałam. Zwolnili mnie.
Kiedy zaszłam w ciążę,
zwolnili mnie, gdy tylko zaczęło mi być widać brzuch.
Wróciłam do Guarambaré.
Dobra.
Nie!
Widzę, że masz ten typowo argentyński odruch jajka-bułka.
Kluczem do dobrego sznycla jest bułka-jajka-bułka.
Pierwsze zanurzenie w bułce odbiera mięsu nadmiar wilgoci.
Potem moczymy w jajku
i jeszcze raz w bułce, żeby zrobił się złocisty.
Tak?
Tak, kochany! Już schodzę.
To Ignacio. Pojechał odzyskać mój samochód.
Dobrze mieć przyjaciela prawnika. Zaraz wracam.
Dokończ sznycel i zrób purée z ziemniaków.
Tak, proszę pana. Włączę piekarnik.
Ani mi się waż. Ma być smażony.
Sznycel...
jest bardzo dobry.
Idealny.
W ziemniakach mogłoby być więcej masła i szczypta więcej gałki,
ale są bardzo dobre! Naprawdę!
Karczochy. Należy je kupować w drugiej połowie października,
wtedy są najlepsze.
Po pierwszym tygodniu listopada należy przestać je kupować.
Przybory kuchenne.
Pan woli, by utensylia kuchenne ze stali nierdzewnej były czyszczone
szmatką zwilżoną octem spirytusowym.
Te z brązu czyścimy najlepiej pastą do zębów,
by uzyskać idealny połysk.
Drewniane zawsze oliwą z oliwek.
Uwaga. Przyborów aluminiowych nie należy czyścić agresywnymi płynami,
takimi jak ocet czy amoniak, bo zostają plamy.
Nie jest pan czasem znany?
Jest pan krytykiem kulinarnym?
Tak, między innymi.
Zawsze mi się wydawało, że to świetna robota.
Jada pan za darmo w najlepszych restauracjach.
A jeśli nawet panu nie smakuje, i tak jest gratis.
Nie do końca tak jest.
Dwadzieścia czy trzydzieści lat temu jedno złe danie niczego nie zmieniało,
ale teraz mam przed sobą skończoną liczbę posiłków.
Każdy, który mi nie smakuje, zabiera miejsce temu,
który mógłby być wyjątkowy.
Nie myślałem o tym w ten sposób.
Ten samochód to rocznik '83 czy '84?
- 1982. - Szkoda!
To szara strefa: zbyt stary, by go sprzedać jako używany,
ale zbyt nowy na model kolekcjonerski.
Niedobrze. Ale zobaczymy.
I jeszcze ten kolor, intensywne żółtko, szlag by to.
- Co jest nie tak z kolorem? - Jest dyskusyjny.
Najlepiej sprzedają się szare, niebieskie, nawet czarne, ale ten...
Sam wybierałem ten kolor.
O gustach się nie dyskutuje.
O gustach się ciągle dyskutuje.
Tym się zajmuję.
- Mogę? - Oczywiście.
- To oryginalna tapicerka? - Tak, oczywiście.
To czuć. Zapachu stęchlizny nie da się usunąć.
Nie, to dywaniki. Wymieni się je i gotowe.
W tym modelu problemem jest automatyczna skrzynia.
Wiecznie się psuje.
Miał pan z nią problemy?
Skąd mam wiedzieć? Nie pamiętam.
Ten licznik był przekręcany?
Tylko 62 000 kilometrów.
Tyle ma faktycznie?
Oczywiście, że tak.
Był mało używany.
Trochę ponad 1000 kilometrów rocznie. Tyle co nic.
Nigdy nawet nie wyjechał poza miasto.
W tym przypadku to wada.
Te auta rozpadają się, gdy się ich nie używa.
Tarcze, uszczelki się rozsychają, tłoki rdzewieją.
- Ile pan za niego chce? - Dwadzieścia pięć tysięcy.
- Dolarów? - Nie, rupii.
Nie może pan tyle oczekiwać. To szaleństwo. Nie jest tyle wart.
Mogę zapłacić najwyżej 15 000.
Nie, 25.
Mogę zaoferować 17 000, tylko dla pana.
Dwadzieścia pięć.
Jest pan zbyt nieustępliwy.
Niech stracę, 18. Więcej nie.
Może pan przestać się targować. Ten model nie jest już na sprzedaż.
- Dlaczego? - Nie sprzedam go ani za 17,
ani za 18, 19, 20, ani za 30, ani za 50 tysięcy.
Nie panu.
Nie ma się co denerwować.
Pamięta pan, co mówiłem o posiłkach?
To samo dotyczy ludzi. Dlatego tak mnie wkurwia,
że straciłem pół godziny życia na rozmowę z panem.
Tak?
To moja wina, że sprzedaje pan gówniane auto?
To nie okaz kolekcjonerski,
to po prostu stare auto. I tyle.
Mój czas też jest coś wart, dupku!
Pieprz się.
Jak poszło?
Okropnie.
Bo właśnie sobie myślałam...
Pamięta pan, jak mi pan mówił,
że nie mogę tu pracować, jeśli nie umiem prowadzić?
Myślałam, że może trochę poćwiczę
i spróbuję zrobić prawo jazdy,
żebym mogła pana wszędzie wozić, jak Celsa.
Ale ty możesz zrobić prawo jazdy?
Jak wygląda twoja sytuacja prawa?
Mam zezwolenie na pobyt krótkoterminowy
i czekam na zezwolenie na pobyt tymczasowy.
Ale dowiadywałam się trochę
i już z tym zezwoleniem mogę dostać prawo jazdy.
W porządku.
Zobaczy pan, szybko się uczę.
Będę najlepszym szoferem.
Będzie pan chciał, bym pana wszędzie woziła.
W porządku. Szanuję twój entuzjazm,
ale proszę, dawkuj go.
Zrobimy tak. Poproszę Grace,
żeby udzieliła ci kilku lekcji jazdy.
Jeśli ona się zgodzi, nie widzę problemu.
Spróbuj teraz. Zobaczmy, czy uda ci się zaparkować.
Użyj lusterek, by zobaczyć, co jest z tyłu.
Lusterka, tak, oczywiście.
Jak wytrzymujesz z Manuelem?
Możesz być ze mną szczera.
Jest dobrze! Dużo się od niego uczę, naprawdę!
Dobrze cię traktuje?
Nie przeszkadza ci, że masz być jego szoferem?
Nie, to był mój pomysł!
Cieszy mnie wszystko, dzięki czemu mogę się rozwijać.
Pytam, bo jestem jego przyjaciółką,
ale też przez jakiś czas byliśmy razem.
Więc wiem dokładnie, do jakiego stopnia ten starzec potrafi być irytujący.
Nie, to dobry pan. Bardzo dobry!
Owszem, jest dobry, bez wątpienia.
Ale okropnie upierdliwy.
Ale jeśli to olejesz, będzie dobrze.
Jak coś się będzie działo, mów od razu.
Tak, proszę pani.
Trochę lepiej.
Ale sporo manewrowałaś,
a trzeba to zrobić na trzy. Jeszcze raz.
Zakaz jazdy na wprost?
Tak. Ale nie pytaj. Stwierdzaj.
- Zakaz jazdy na wprost. - Tak.
Rondo.
Bardzo dobrze.
Rozwidlenie.
Bardzo dobrze.
Zakaz ruchu pieszych.
Nie. Źle.
Zakaz istnienia istot ludzkich.
Ale ja...
Nie, słońce. Chciałbym, żeby istniał taki znak,
ale nie... Żartowałem.
Odpowiedziałaś dobrze.
Jutro pójdzie ci świetnie!
Nie wiem. Bardzo się denerwuję.
Daj spokój!
PRZEPISY RUCHU DROGOWEGO
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Pięć środkowych żeber.
Na reszcie można zrobić zupę.
Tłuszcz dajemy na blachę.
Mięso kładziemy, gdy jest dobrze rozgrzana.
Obsmażamy
z dwóch stron.
Dodajemy trochę soli.
Dociskamy.
Dodajemy sporą łyżkę masła.
Wycieramy blachę kromką chleba, żeby zebrać z niej duszę tego,
co właśnie zaszło.
Dodajemy trochę chimichurri.
Żeberka gotowe.
Jedzmy.
I jak?
Zdałam!
Tak jest, niech cię szlag!
Tego się spodziewałem.
Cieszę się, bo to pierwsza rzecz, która mi wyszła,
odkąd przyjechałam do Buenos Aires.
Bardzo panu dziękuję.
Nie ma za co.
Musimy poświętować!
Zjemy dziś kolację w jakimś pięknym miejscu.
I ty nas zawieziesz.
Co byś chciała zjeść?
Hot dog!
Hot dog?
Czemu nie?
Hot dog!
Zabiorę cię tam, gdzie podają najlepsze hot dogi w Buenos Aires.
Dobry wieczór, Manuelu.
Jak leci, kochany?
Zrobisz mi dwa po mojemu?
Już się robi.
Zobaczysz.
Jak jutro będziesz szykowała mi leki,
dołóż jedną tabletkę trimebutyny,
bo są pyszne, ale to czysta trucizna.
Sobie też weź, na wszelki wypadek.
Tak, proszę pana.
Pyszne, Julito! Bułka jest wybitna!
Dzięki, kochany!
Zna pan całe miasto.
Ma pan wielu przyjaciół.
Nie wystarczy ośmiu uchwytów.
Jakich uchwytów?
Od trumny.
Moja babcia zawsze tak mówi.
Trzeba mieć przynajmniej ośmiu prawdziwych przyjaciół,
żeby po śmierci mieć osiem osób, które będą trzymać trumnę.
Jasna cholera, co za pragmatyczna babcia!
Ja mogę panu trzymać za jeden.
Brakuje siedmiu.
Dzięki, ale spasuję.
Nie będziesz miała tej przyjemności... Dam się od razu skremować.
Te hot dogi są pyszne.
Ale następnym razem zabiorę cię na prawdziwą kolację.
W czwartek jem kolację w klubie.
Tym razem musimy przyprowadzić kogoś, kto ma mniej niż 30 lat.
To brzmi absurdalnie, ale cóż.
Przyjdziesz?
W czwartek są urodziny mojej kuzynki
i chciałam się z nią zobaczyć, jeśli to nie problem.
Nie, nie szkodzi, nie przejmuj się.
Nic nie stracisz.
Jesteśmy tylko pięciorgiem starych dekadentów,
gadających w kółko o tym samym.
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA ALE
Halo.
Pamięta mnie pan?
Nie, wybacz.
Jestem kelnerką, która obsługiwała pana w Porchester.
A, tą od szczęśliwych krów.
Właśnie.
Trochę się spieszę, wybacz.
Zwolnili mnie, wie pan?
- Nie gadaj! - Tak.
Właściciel przeczytał recenzję
i powiedział, że to moja wina, że pana źle obsłużyłam.
Powiedz mu, żeby do mnie zadzwonił, to mu wyjaśnię,
że obsłużyłaś mnie świetnie
i że moja krytyka dotyczy wyłącznie gównianego jedzenia,
które się tam serwuje.
Nie trzeba. I tak chciałam odejść.
Atmosfera była kiepska. Źle nas traktowali, źle płacili...
Ale skoro już na pana wpadłam...
Zna pan tylu ludzi w branży,
może mógłby pan mnie komuś polecić,
gdyby ktoś szukał ludzi...
Jasne! Możesz na to liczyć.
Dziękuję. Chwila, niech pan jeszcze nie idzie.
Organizuję w domu warsztaty z robienia łapaczy snów.
Są bardzo ładne...
Tu jest mój telefon. Jestem Paloma.
Świetnie. Zadzwonię, jeśli się o czymś dowiem.
- Dziękuję. - Przepraszam, ile masz lat?
Dwadzieścia osiem. A co?
Witam was na odbywającym się co dwa miesiące spotkaniu
Kręgu Epikurejczyków.
Dla tych, którzy nie wiedzą:
klub liczy zaledwie pięciu członków.
Są to pan Manuel Tamayo Prats,
pan Ignacio Virasoro,
pani Grace Figueroa,
pan Carlos Martineli
oraz mówiący te słowa Fernán Montaigne.
Żeby przerwać monotonię i nieco się otworzyć,
ustaliliśmy, że przy każdym spotkaniu musimy wypełnić pewne zadanie.
Tym razem mieliśmy przyprowadzić gościa
nie starszego niż 30 lat.
Poproszę teraz członków o przedstawienie swoich gości.
To Felix, ma 20 lat.
To mój najmłodszy syn, studiuje socjologię na Uniwersytecie w Buenos Aires.
Witam, miło mi was poznać.
To Pedro, ma 30 lat i jest stewardem.
Witam.
Emilio, mój partner, architekt.
Nie! Chwila! Wybacz.
Grace, co cię łączy z tym chłopcem?
To mój przyjaciel.
No proszę.
A ona? Kto to? Przedstaw ją. Wydaje mi się, że ją skądś znam.
- To Pamela. - Paloma.
Paloma, tak. Ma 28 lat.
Jest znawczynią krów
i kelnerką. Czy też raczej była kelnerką.
Teraz sobie przypominam.
Dziewczyna od szczęśliwych krów.
- Jasne. - Tak.
Teraz organizuje warsztaty z... Z czego to?
Warsztaty z robienia łapaczy snów,
dotyczące trochę też odzyskiwania równowagi
w świecie marzeń sennych.
Z tego.
To Juan, mój bratanek.
Witajcie.
Wydaje mi się, że kiedyś był też moim bratankiem.
- To złośliwe. - Żartuję.
Dobrze, wyjaśnię teraz, jak to wszystko działa.
To bardzo proste.
Jemy, a potem oceniamy.
Przy czym surowo zabronione jest
komentowanie czy analizowanie jedzenia w trakcie posiłku.
Dopiero na koniec.
Dobrze. Tu mamy menu,
które zarząd zatwierdził na ten wieczór.
Przystawka: buraki z solą, granolą i kolendrą.
Pierwsze danie: foie pâté...
Dziękuję.
...ziemniaki, konfitura z pigwy i lawendy.
Drugie danie:
stek z wołowiny wagyu w kebraczo,
grzyby i sos bearneński z chimichurri.
Deser: mus z białej czekolady, czarne oliwki z San Juan,
i gruszki w syropie rumiankowym.
Chciałem podziękować za zaproszenie i pogratulować wam,
ponieważ tego rodzaju spotkania
są idealnym ćwiczeniem kontrkulturowym rozwijającym świadomość polityczną.
Słucham?
Mówię tylko, że zapraszając młodzież i otwierając się na to, co wspólne,
walczycie z indywidualizmem
typowym dla neoliberalnej hegemonii.
Zdrowie!
Zdrowie nowych przyjaciół.
Kochany, czy możesz mi wyjaśnić,
co dokładnie rozumiesz przez neoliberalną hegemonię?
Manuelu!
No co? Chcę go wysłuchać.
Interesuje mnie to. Opowiedz mi o tym, chłopcze.
Tak, oczywiście! Neoliberalna hegemonia
to opowiedzenie się skoncentrowanych sił
za drapieżnym indywidualizmem, własnością prywatną, merytokracją,
ze szkodą dla państwa.
Z tym kapitalistycznym dyskursywnym modelem decyzyjnym
należy walczyć przez nową umowę społeczną.
- Rozumiem. - Będącą wspólnym marzeniem,
w którym najważniejsze są solidarność i równość szans
jako nowe horyzonty etyczno-społeczne.
Przestań, Manuelu.
Nabija się ze mnie?
Nie, nie przejmuj się nim.
Ma 20 lat, twoje zachowanie jest nie na miejscu.
A co ma do rzeczy jego wiek?
Antonia, dziewczyna, która u mnie pracuje,
jest w jego wieku i jest wspaniała.
Manuelu, proszę cię. Chyba za dużo wypiłeś.
Zaczynasz gadać głupoty.
Nie, tato, pozwól mi. Ja...
Nie, wybacz. Nie pozwolę, by ten stary snob mieszał cię z błotem.
Uwielbiasz patrzeć na ludzi z góry i rzucać swoje prawdy objawione.
Wykorzystałeś do tego chłopca, który nie umie ci odpłacić.
Za kogo ty się uważasz z tym poczuciem moralnej wyższości?
Kiedyś twoja dekadencka osobowość mnie bawiła,
ale miarka się przebrała.
Możecie przestać?
To ty sprawiasz, że twój syn wychodzi na głupca!
Wyskakując w jego obronie.
Ma pełne prawo być trochę dupkiem, wszyscy tacy byliśmy.
- To normalne! - Przestań prawić kazania!
Uważasz się za bohemę, a jesteś tylko tanią podróbką!
Oszustem!
Wybaczcie, ale ja sobie już pójdę.
- Manuelu. - Nie chcę siedzieć przy stole
z tą małpą.
Dobranoc wszystkim.
A ty, chłopcze,
spróbuj nie powtarzać więcej takich głupot.
A przynajmniej postaraj się wymyślić własne.
Mówię to z troski.
Dość już tych kazań. Bierzmy się za gruszki!
A ty... Idź w la concha de la lora!
Manuelu!
La concha de la lora.
Pa.
Kolejna wspaniała obelga.
W dosłownym tłumaczeniu byłaby to „wagina papugi“,
ale tłumaczenie jest tu bezużyteczne.
Nie ma w sobie ani poezji, ani mocy „la concha de la lora“.
Inny często używany wariant tej inwektywy
to la concha de tu madre.
Co znaczy „wagina twojej matki“.
To jest agresywniejsze i łamie większe tabu,
bo odnosi się do początków istoty ludzkiej.
Manuelu!
Ja mimo wszystko wolę jednak la concha de la lora.
To czysta poezja.
Nigdy nie powiedziałbym tego publicznie,
ale w ustach Manuela brzmi jak muzyka.
Jak tango.
La concha...
de la lora.
Zaczekaj!
Przykro mi, że cię na to naraziłem.
Naraziłeś?
Byłeś niesamowity!
Byłam zachwycona.
Mówię serio.
Jakie masz plany?
Nie mam pojęcia.
Chcesz wpaść do mnie do domu?
To nie jest mój dom, wynajmujemy,
ale właśnie robimy imprezę.
Są DJ-e, muzyka, picie... Wszystko, co trzeba.
Idziesz?
- Chodźmy. - Naprawdę?
- Tak. - Tam mam skuter.
Jedziemy.
I już.
- Trzymaj się mocno. - Tak.