ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมายามเช้า รู้สึกว่าตัวเองร้องไห้อยู่
บางครั้งมันก็เป็นแบบนั้น
ทั้งที่เห็นมัน ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออก
แต่ทว่า...
แต่ว่า...
รู้สึกว่าสูญเสียบางอย่างไป
หลังจากตื่นขึ้น ทำให้ต้องเอ้อระเหยอยู่นาน
เหมือนกำลังหาบางอย่างหรือใครซักคนมาตลอด
ความรู้สึกแบบนี้... บางทีน่าจะเข้ามาครอบงำตั้งแต่วันนั้น
วันที่มีดาวตก
มันเหมือนกับ...
เหมือนกับฉากในความฝัน
เพียงเท่านั้นจริง ๆ ...
เป็นทิวทัศน์ที่งดงาม
Aa kono mama bokutachi no koe ga อ่า! คงดีถ้าเสียงของพวกเรานั้น
Sekai no hashikko made kieru koto naku todoitari shitara ii no ni na คงอยู่เช่นนี้และไม่จางหายไปเมื่อถึงสุดขอบของโลก
Soshitara nee futari de donna kotoba wo hanatou เช่นนั้นเราสองจะเอ่ยคำพูดเช่นไรดี
Kieru koto nai yakusoku wo futari de "Se-no" de iou เมื่อพร้อมแล้ว เราสองมาให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ลืมมันไป
Aa "Negattara nani ga shika ga kanau" อ่า! หากตั้งความปรารถนาแล้วบางสิ่งอาจเป็นจริง
Sono kotoba no me wo mou mirenaku natta no wa ทว่าคำพูดเหล่านั้น กลับมองไม่เห็นอีกต่อไป
Ittai itsukara darou ka naniyue darou ka ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าเพราะอะไรกัน?
Aa ame no yamu masa ni sono kirema to niji no shuppatsuten shuuten to อ่า! ยามเมื่อฝนหยุดโปรยปราย ระยะห่างระหว่างเมฆคือจุดเริ่มต้นและจุดจบของสายรุ้ง
Kono inochi hateru basho ni ณ จุดสิ้นสุดของชีวิตนี้
Nanika ga aru tte itsumo iihatteita ยืนยันมาตลอด ว่ามีสิ่งที่ถวิลหาอยู่
Itsuka ikou zenseimei mo mitou mikaitaku no สักวันจักไปหา สิ่งที่ยังไม่เคยเสาะหามาทั้งชีวิต
Kanjou ni HAI TACCHI shite jikan ni KISU wo สัมผัสกับอารมณ์ที่ไม่เคยรู้จักและมอบจุมพิตให้แด่กาลเวลา
Gojigen ni karakawarete soredemo kimi wo miru yo มิติที่ 5 นั้นยังคงกลั่นแกล้ง แต่ถึงกระนั้นจักคอยดูเธออยู่
Mata "Hajimemashite" no aizu wo kimeyou เช่นนั้นมากำหนดสัญลักษณ์ "ยินดีที่ได้พบ" อีกครา
Kimi no na wo ima oikakeru yo ณ ตอนนี้ ขอเริ่มออกตามหานามของเธอ
ทากิคุง! ทากิคุง!
จำไม่ได้เหรอ?
ชื่อ...
มิซึฮะ!
พี่... ทำอะไรอยู่?
อืม... เหมือนจริงสุด ๆ
เอ๋? พี่เหรอ?
อะไรกันละเมอเหรอ? กินข้าวได้แล้ว... เร็วเข้า
เอ๋! เอ๋! เห้ย!?
เห้ย!?
คุณยายคะ ของเมื่อวานค่ะ
หนูกินเถอะ
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
พี่ ช้ามาก
พรุ่งนี้ พี่จะทำเองแล้วกัน
กินเยอะไปเปล่าเนี่ย?
ช่างเถอะ
วันนี้ปรกตินี่
เมื่อวานล่ะ เพี้ยนน่าดู
เอ๋! เดี๋ยวก่อน พูดเรื่องอะไรกัน?
อรุณสวัสดิ์ ทุกท่าน
ประกาศจากทางเทศบาลเมืองอิโตโมริ
เรื่องการเลือกเทศมนตรี
ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 20 เดือนหน้า ทางคณะกรรมการ
เดือนนี้จะมีดาวหางที่มีวงโคจร 1,200 ปีผ่านมา
ในอีกไม่กี่วัน ดาวหางจะสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ถ้ายังไม่ยอมคืนดีกันล่ะก็...
เรื่องของผู้ใหญ่เขา
JAXA เตรียมสังเกตปรากฏการณ์บนท้องฟ้าแห่งศตวรรษ
ไปล่ะค่ะ!
ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ!
มิซึฮะ!
อรุณสวัสดิ์ ซายากะ! เทซซี่!
อรุณสวัสดิ์
- เธอเองก็รีบถอยออกไปหน่อยเถอะ! - โธ่เอ้ย! แค่นี้ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย
- มันหนัก - เสียมารยาท
พวกเธอเข้ากันได้ดีจริง ๆ !
ไม่เห็นจะเข้ากันได้เลย!
มิซึฮะ วันนี้ผมพอดูได้นี่
เอ๋ อะไร?
- นี่ให้คุณยายเขาปัดรังควานให้ยัง? - ปัดรังควาน?
ต้องโดนผีเข้าแหงแซะ!
เลิกพูดเรื่องผี ๆ สาง ๆ ได้แล้ว มิซึฮะแค่เครียดใช่ไหม?
ด-เดี๋ยว! พูดเรื่องอะไรกัน?
อะไรของเธอ?
และยิ่งไปกว่านั้น -
ต้องดำเนินโครงการฟื้นฟู เพื่อคืนสภาพสถานะทางการเงินของเมือง
และเมื่อเริ่มดำเนินงานจริง
จะสร้างความวางใจและปลอดภัยให้กับชุมชน
ในฐานะเทศมนตรี
มิยามิซุซังคงได้รับเลือกอีกครั้งแน่
ได้ข่าวว่า ก่อนหน้านี้เอาหมูมาแจกนี่
อ้าว! มิยามิซุ
อรุณสวัสดิ์
ลูกนายกกับลูกคนรับเหมานี่สนิทกันดีจริง ๆ
และหวังว่าจะสร้างโครงสร้างของเมืองได้สำเร็จ
มิซึฮะ!
เดินหลังให้มันตรง!
- เข้มงวดกับครอบครัวด้วย - สมแล้วที่เป็นเทศมนตรี
- น่าขายหน้าจริง - น่าสงสารนิด ๆ
มิซึฮะ
เวลาแบบนี้ ตลอดเลย...
คงทราบอยู่แล้วใช่ไหม ว่า "ทาโซะคาเระ" หมายถึง "นั่นใคร" เป็นรากศัพท์ของ "ทาโซงาเระโดกิ"?
หมายถึงแสงยามรุ่งอรุณหรือแสงยามสนธยา
เมื่อโลกเลือนลาง อาจจะเป็นเวลาที่ได้พบกับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์
คำที่เก่ากว่านั้นคือ "คาเระทะโซโดกิ"
และ "คาวาทะเรโดกิ"
มีคำถามครับ! ไม่ใช่ "คาตะวะเระโดกิ" เหรอครับ?
คาตะวะเระโดกิ? นั่นเป็นภาษาพื้นบ้านไม่ใช่เหรอ?
ยังได้ยินพวกคนเฒ่าคนแก่ ใช้ภาษาดั้งเดิมกันอยู่
ก็อยู่บ้านนอกนี่
งั้นต่อไป มิยามิซุซัง
ค-ค่ะ!
อ้าว! วันนี้จำชื่อตัวเองได้แล้วนี่
จำไม่ได้เหรอ?
อือ
เมื่อวานเธอลืมโต๊ะกับล็อคเกอร์ของตัวเอง
หัวยุ่งไม่ได้ผูกริบบ้อน
โกหกน่า เอาจริงดิ?
เหมือนกับความจำเสื่อม
จริงด้วย รู้สึกเหมือนกับว่าฝันประหลาด ๆ อยู่เรื่อย... แต่ว่า
หยั่งกับฝันถึงชีวิตของคนอื่นเขา
จำไม่ค่อยจะได้แล้วด้วย
เข้าใจแล้ว! มันคือ...
ความจำชาติปางก่อน!
หรือจิตสำนึกอาจจะเชื่อมโยงไปสู่มิติอื่น อย่างที่เอเวอเรทกล่าว...
นายน่ะ เงียบไปเลย!
อ้อ! หรือว่าคนที่ไปเขียนในสมุดของฉันคือนายเทซซี่
ไม่มีอะไร ๆ
แต่ว่ามิซึฮะน่ะ เมื่อวานออกจะแปลก ๆ
ไม่ค่อยสบายหรือเปล่า?
แปลกจัง ก็สบายดีนี่
อาจจะเป็นความเครียด ก็แบบกำลังจะถึงพิธี
โอ้ย! อย่าไปพูดถึงมันซิ
ฉันทนเมืองนี้ไม่ไหวแล้ว
ทั้งเล็ก ทั้งใกล้ชิดกันเกินไป อยากเรียนให้มันจบ ๆ จะได้ไปโตเกียวซักที
นั่นซิ ก็เมืองนี้มันไม่มีอะไรนี่
รถไฟมาทุก 2 ชั่วโมง
7-11 ปิด 3 ทุ่ม
ไม่มีร้านหนังสือ ไม่มีหมอฟัน
แต่ดันมีร้านของว่าง 2 ร้าน
ไม่มีงาน
ไม่ได้เป็นเจ้าสาว
กลางวันก็สั้น
- พวกเธอเนี่ยน้า! - ทำไมเล่า?
ถ้างั้น... แวะคาเฟ่กันดีไหม?
- คาเฟ่? - คาเฟ่เหรอ?
ที่ไหน?
สวัสดีจ้ะ!
สวัสดีครับ/ค่ะ!
คาเฟ่อะไรไม่ทราบ
เมืองแบบนี้มันจะมีได้ยังไง
มิซึฮะกลับไปแล้วด้วย
เด็กคนนั้นคงลำบากน่าดู
ก็มิซึฮะเป็นจุดดึงดูดนี่
นั่นซิ
นี่ เทชชี่
จบจากนี่แล้วจะเอาไงต่อไป?
จู่ ๆ ก็อะไรของเธอ? คุยเรื่องอนาคตเหรอ?
ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก ฉันคงใช้ชีวิตปรกติในเมืองนี้ต่อไป
ให้หนูทำนั่นดีกว่า
ยังเร็วเกินไปสำหรับโยซึฮะ
ต้องฟังเสียงของเส้นด้าย
ตอนที่ถักเป็นเกลียว
แล้วความรู้สึกจะไหลผ่านระหว่างเรากับเส้นด้าย
ด้ายมันพูดไม่ได้หรอก
หมายถึงต้องมีสมาธิต่างหาก
การถักทอด้ายของพวกเรา ได้จารึกประวัติศาสตร์นับพันปีของอิโตโมริลงไปด้วย
ฟังเอาไว้ เมื่อ 200 ปีก่อน...
เริ่มแล้ว
ห้องน้ำร้านผลิตรองเท้ามายุโกโร่ถูกไฟไหม้ เผาแถบนี้วอดไปหมด
ทั้งศาลเจ้าและเอกสารเก่า ๆ ถูกทำลาย
และรู้จักกันในชื่อ...
เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ของมายุโกโร่
ใส่ชื่อลงไปด้วยเหรอ? สงสารมายุโกโร่จัง
เพราะอย่างนั้นความหมายของเทศกาลเรา จึงไม่เป็นที่รู้จักและเหลือแต่เค้าโครงของมัน
ถึงแม้ถ้อยคำจะสาปสูญ ประเพณีก็ต้องสืบทอดต่อไป
นั่นคือหน้าที่สำคัญของศาลเจ้ามิยามิซุของเรา
ถึงอย่างนั้นเจ้าลูกเขยบ้า...
ไม่ใช่แค่ลาสิกขาและออกจากบ้านเท่านั้น
เล่นการเมืองเหรอ? พึ่งไม่ได้เลย
เอ้า ประธาน! อีกแก้ว
คราวนี้ คงต้องให้ประธานช่วยอีก
ให้ผมจัดการเองครับ
เขตคาโดอิริกับซากางามิ ต้องโหวตให้แน่นอน
แล้วนายกับเธอเป็นไงบ้าง?
ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นน่ะซี
กลิ่นโกงหึ่งมาแต่ไกลเลย
พูดอะไรน่ะ?
นี่ เอาสาเกร้อนมาเพิ่มที
ค่า ๆ
คาซึฮิโกะ สุดสัปดาห์ไปทำงานที่ไซท์ด้วย
ไปเรียนวิธีการใช้ระเบิด
ขานตอบด้วย
อ่า!
ต่างคนต่างเหลืออดกันแล้ว
นั่นโยซึฮะจังเหรอเนี่ย? โตขึ้นมากเลยนี่
ทั้ง 2 คนสวยเหมือนแม่เลย
โย่!
สาเกที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
ได้จากการเคี้ยวข้าว คายมันออกมาปล่อยให้มันหมักแล้วกลายเป็นแอลกอฮอล์
"คุจิคามิซาเกะ" ได้เหล้าแบบนั้นไปพระเจ้าจะดีใจแน่เหรอ?
ต้องดีใจอยู่แล้ว!
นี่ ดู ๆ มิยามิซุ
ให้ตายฉันก็ไม่ทำหรอก
ไม่รู้จักอายกันบ้างเลย
ไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ
พี่ก็ร่าเริงได้แล้วน่า แค่คนในโรงเรียนเห็นไม่กี่คนเอง
พวกเด็กก่อนเป็นวัยรุ่นนี่ดีจริง ๆ
จริงด้วย ไม่ทำคุจิคามิซาเกะเยอะ ๆ แล้วเอาเงินไปโตเกียวล่ะ
เราเนี่ยคิดอะไรได้หลุดกรอบจริง ๆ
ขายพร้อมและวีดีโอการทำแล้วตั้งชื่อว่า "มิโกะโนะคุจิคามิซาเกะ" เป็นไง
ขายได้แน่
ไม่ได้ ละเมิดกฏหมายภาษีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
เอ๋?
ปัญหามันอยู่ตรงนั้นเหรอ?
ไม่ชอบเมืองนี้! ไม่ชอบชีวิตแบบนี้!
ชาติหน้า ขอเกิดเป็นหนุ่มหล่อในโตเกียวด้วย
บ้องตื้นจริง...
โอ้ย!
เจ็บ ๆ ...
ที่ไหนเนี่ย...
มีอะไรด้วย...
โอ้ย!
ทากิ ตื่นแล้วเหรอ?
วันนี้เวรทำอาหารของลูกไม่ใช่เหรอ? ตื่นให้ตรงเวลาหน่อย
ข-ขอโทษฮะ
พ่อจะไปแล้ว ช่วยกินซุปมิโซะนี่ที
อือ
ถึงจะสาย แต่ก็ต้องไปโรงเรียนรู้ไหม? ไปล่ะ
ไปดีมาดีนะครับ
ฝันแปลก ๆ
เอ๋! อะไร ๆ ? ซึคาสะ ใครเหรอ?
อยากเข้าห้องน้ำ
สมจริงไปแล้ว
โตเกียวล่ะ!
- ซื้อจากไหนมา? - ไดคังยามะน่ะ
คอนเสิร์ตคราวหน้า.....
วันนี้โดดชมรมไปดูหนังกันเถอะ
ทากิ!
มาซะเที่ยงเลย ไปกินข้าวเที่ยงกัน
ทำเป็นเมินเมลซะด้วย
ซึคาสะคุง?
คุงเหรอ อย่างกับจะมาขอโทษกัน
- หลงทางเหรอ? - อือ
นายทำไงถึงได้หลงทางระหว่างมาโรงเรียน?
- อ่า... คือว่าฉัน - ฉัน?
ดิฉัน?..
ผม...
ตู?
ตูล่ะสนุกมาก อย่างกับโตเกียวนี่มีงานเทศกาลทุกวัน
อย่างกับสำเนียงนายมันเหน่อ ๆ
- ทากิข้าวกล่องล่ะ? - เอ๋!!
- ให้ตาย - ละเมออยู่เหรอไง?
- มีอะไรบ้างไหม? - คร้อกเก้กับแซนวิชไข่แล้วกัน!
โอ๊ส!
ขอบคุณ
เลิกเรียนไปคาเฟ่กัน
อ้อ ที่นั่นเหรอ? ก็ดี... ไป ๆ แล้วทาคากิว่าไง?
เอ๋! เอ๋! เอ๋!
คาเฟ่?
เพดานแต่งไม้สวยดี
อ่า ใส่ใจรายละเอียดมาก
ทากิเลือกได้ยัง?
เอ๋? ราคาแพนเค้กนี่ ตูใช้ได้ทั้งเดือนเลย
นายหลุดมาจากยุคไหนอีกล่ะเนี่ย?
อืมมม... ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นความฝันอยู่แล้วนี่
ฝันดีแท้
เอ๋! ทำไงดี? ตูไปทำงานสายแล้ว
วันนี้กะนายเหรอ?
- รีบไปได้แล้ว - อ-อือ
อะ... เอ่อ
ตูทำงานที่ไหน?
หาาา?
โต๊ะ 6, 7, 10 กำลังรออยู่
โต๊ะ 12! ทากิ!
ครับ
ขอโทษครับ ที่ให้รอ
เอ่อ ซูกินีกับสลัดมะเขือเทศ
ไม่ได้สั่งจานนั้นนะคะ
ทากิ บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่มีทรัฟเฟิล
ทากิ ไม่ได้ยินฉันเหรอ!
ทากิ!
เมื่อไหร่ จะตื่นจากฝันนี่ซักที?
เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนพี่ชาย
ครับ
พิซซ่ามีไม้จิ้มฟันอยู่
กินนี่เข้าไปมีหวังเป็นอันตรายแน่
ดีที่เห็นก่อน จะว่าไง?
เอ่อ...
แต่ว่า ร้านอาหารอิตาเลี่ยนไม่มีไม้จิ้มฟัน...
คุณลูกค้า
มีอะไรหรือเปล่าคะ?
ตรงนี้ฉันจัดการเอง
วันนี้นายแปลก ๆ ไป
ขออภัยเป็นอย่างสูง เช่นนั้นไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าอาหารค่ะ
อ้าว งั้นเหรอ?
หวังว่าคงไม่ได้รับบาดเจ็บนะคะ
คือ..
โอคุเดระซัง...
รุ่นพี่ต่างหาก!
รุ่นพี่โอคุเดระ เมื่อกี้...
วันนี้ ดวงไม่ค่อยจะดีเลย
ไม่หรอกครับ
หมอนั่นต้องจัดฉากแน่
แค่จัดการไปตามแมน่วลก็พอ... แต่ก็
โอคุเดระซัง กระโปรงนั่น
ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?
- นี่ เกิดอะไรขึ้น? - ดูเหมือนจะถูกกรีด
เจ้าหมอนั่นเหรอ?
ทำไงดีคะ จำหน้าได้ไหม?
ไม่เลย
รุ่นพี่ มาด้วยกันหน่อยครับ
เห้ย ทากิ!
- ถอดกระโปรงด้วยครับ - เอ๋!!
- จะหันหน้าไปทางโน้นครับ - เห!
อีกเดี๋ยวก็เสร็จครับ
เสร็จแล้วครับ!
ทากิคุง สุดยอดไปเลย! น่ารักกว่าเดิมอีก
ขอบคุณมากครับ ที่ช่วยไว้วันนี้
ที่จริง วันนี้เป็นห่วงอยู่นิดหน่อย
ทั้งที่ทากิคุงอ่อนแอ กลับชอบมีเรื่อง
วันนี้ เธอดีขึ้นเยอะเลย
ทากิคุง มีด้านที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะเนี่ย
ถ้าจะให้พูด เป็นฝันที่สมจริงดี
อ้าว เด็กคนนี้มีไดอารี่ด้วย
เจ้าระเบียบดี
ชีวิตในโตเกียว นี่ดีจังเลยน้า
อ๊ะ! คนคนนั้นนี่
แอบชอบหรือเปล่าเนี่ย?
นี่มันอะไรกันฟระ?
น... นะ
นี่มันอะไรกัน?
วันนี้ไปคาเฟ่กันดีกว่า
โทษที วันนี้ต้องไปทำงานพิเศษ
ฮึ รู้เหรอว่าต้องไปที่ไหน?
หา... เออดิ
ซึคาสะ นายเองเหรอที่มาเล่นมือถือฉันตามใจชอบ
อ้อเหรอ! ช่างมันเถอะ ไปก่อนล่ะ
เจ้านั่น วันนี้มันปรกติ
เมื่อวาน มันออกจะน่ารัก
ม-มีอะไรเหรอครับ?
แก ทากิ! จะล้ำหน้าไปแล้ว
เมื่อวาน นายเดินกลับด้วยนี่!
เอ๋? หรือว่า เอาจริงซิผมกับรุ่นพี่โอคุเดระ...?
จากนั้นเกิดอะไรขึ้น?
ค-คือ...
ผม... จำไม่ค่อยได้แล้วครับ
อย่ามาล้อเล่นดีกว่า
โอคุเดระ จะเข้าไปแล้ว
- เหนื่อยหน่อยนะ - ครับ!
วันนี้ก็ฝากด้วยล่ะ!
นะ ทากิคุง?
วันนี้ พี่ไม่จับนมเหรอ?
รีบไป กินข้าวได้แล้ว
นมเหรอ?
อรุณสวัสดิ์
รู้สึกเหมือนโดนจ้อง
อือ ก็เมื่อวานเธอดุเดือดซะขนาดนั้น...
หา?
เห็นป้ายหาเสียงยัง?
ไม่เกี่ยวหรอกว่าใครจะชนะ ก็แค่เรื่องหาเงินสนับสนุน
ชู่ว! ความเป็นอยู่ของบางคนขึ้นกับมันเลยรู้ไหม?
นั่น หมายถึงฉันใช่ไหม?
อือ
เดี๋ยว มิซึฮะ
น... นะ... นั่นมันอะไรกันเนี่ย?
พี่
หรือว่า จะหมายความว่า
หรือว่า นี่มันจะจริง...
ในฝัน ฉันกับผู้ชายคนนั้น...
ในฝัน เรากับผู้หญิงคนนั้น...
สลับที่กัน?!
เริ่มเข้าใจแล้ว ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ทากิคุงเป็นเด็กผู้ชายม.ปลายอายุพอ ๆ กัน ที่อาศัยอยู่ในโตเกียว
เราจะสุ่มสลับตัวกับมิซึฮะ
2-3 ครั้งต่อสัปดาห์ แบบกระทันหัน
ตัวทริกเกอร์คือการนอน เหตุยังไม่แน่ชัด
พอตื่นนอน ความทรงจำตอนที่สลับตัวกันมันเลือนลาง
ถึงอย่างนั้น ก็แน่ใจว่าเราสลับที่กันแน่
เครื่องพิสูจน์คือปฏิกิริยาของคนรอบตัว... เพราะงั้น
เพราะงั้น เพื่อปกป้องการใช้ชีวิตของพวกเราจึงต้องตั้งกฏขึ้น
สิ่งที่ต้องระวังตอนเปลี่ยนที่ และรายการเหตุที่ห้ามทำ
จากนั้น เราเลยยอมทิ้งบันทึกไว้ในมือถือ
จะได้ร่วมมือกัน เพื่อให้ผ่านเหตุการณ์ลึกลับนี่ไปได้
- ถึงอย่างนั้น... - ถึงอย่างงั้น
- หมอนั่น! - ยัยนั่น!
พวกผู้ชายกำลังมองอยู่! ระวังกระโปรงด้วย นี่... มันเรื่องพื้นฐานไม่ใช่เหรอ?
หยุดใช้เงินคนอื่นเขาแบบสูญเปล่าทีจะได้ไหม!
ที่กินน่ะมันตัวนาย แถมฉันก็ทำงานพิเศษด้วย
เรื่องถักด้าย มันไม่ไหวหรอก
นายทำงานมากเกินไปแล้ว!
ความผิดเธอนั่นแหล่ะ ที่มาผลาญเงิน!
วันนี้ไปดื่มชากับรุ่นพี่โอคุเดระมา พวกนายกำลังไปได้สวยเลย
นี่ ยัยมิซึฮะ! อย่ามาเปลี่ยนความสัมพันธ์ของฉันซิเฟ้ย
เดี๋ยว ทากิคุง! ทำไมสาว ๆ มาสารภาพรักฉันล่ะ?
พอฉันเป็นเธอ มันก็ป็อปขึ้นใช่ไหม
ยังไม่มีแฟนแท้ ๆ อย่ามาอวดเลย!
เธอเองก็ยังไม่มีไม่ใช่เหรอ
- ฉัน... - ตู...
อยากโสดเองต่างหาก!
คงไม่ดีกับยัยนั่น
ชอบนมตัวเองจริง ๆ ชะมะ
รีบเตรียมตัวจะไปกันแล้ว
จากนี้ไม่กี่วัน จะมองเห็นดาวหางเทียแมทด้วยตาเปล่า
จะเห็นได้เมื่อไหร่และที่ไหนบ้าง
ดาวหางเทียแมท จะพุ่งผ่านท้องฟ้า จากตะวันออกไปตะวันตกตามดวงอาทิตย์
จะมองเห็นอยู่เหนือดาวศุกร์...
ทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนไป?
คุณยาย ทำไมร่างของท่านเทพศาลเราถึงอยู่ไกลนัก?
เป็นเพราะมายุโกโร่ ยายก็ไม่รู้เหมือนกัน
ใครกัน?
เห? ดังออก
นี่ คุณยาย
ระวังด้วย พี่
มิซึฮะ, โยซึฮะ รู้จักมุซุบิไหม?
มุซุบิ?
มุซุบิเป็นคำเก่าแก่ที่ใช้เรียกเทพของที่นี่
คำนี้มีความหมายลึก ๆ อยู่
การถักเส้นด้ายก็คือมุซุบิ สายสัมพันธ์ของคนก็คือมุซุบิ
เวลาที่ไหลผ่านไปก็คือมุซุบิ
ทั้งหมดล้วนเป็นพลังของเทพ
เพราะอย่างนั้นการถักด้ายของเรา
คือศิลปะของเทพและตัวแทนของเวลาที่ไหลผ่านไป
มาบรรจบกันก่อตัวเป็นรูปร่าง
บิดเกลียว, พันกันยุ่ง
บ้างก็คลาย บ้างก็ขาดแล้วก็กลับมาสานกันใหม่
นั่นแหล่ะคือมุซุบิ นั่นแหล่ะคือกาลเวลา
ดื่มไหม?
ขอบคุณ
ต่อไปหนูด้วย!
นั่นก็มุซุบิ
ไม่ว่าจะน้ำ, ข้าวหรือเหล้า
เมื่อเข้าไปสู่ร่างกายคนและรวมเข้ากับวิญญาณ นั่นก็คือมุซุบิเช่นกัน
เพราะอย่างนั้นสิ่งที่จะมาถวายวันนี้
เป็นของสำคัญที่จะเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเทพเจ้ากับคน
นี่ ๆ เห็นแล้ว
นั่นเหรอ ร่างของเทพศาลเจ้ามิยามิซุ?
จากนี้ไป ข้างหน้าคือคาคุริโยะ
หมายถึงโลกหลังความตาย
โลกหลังความตาย!
เพื่อกลับมายังผืนดิน หลานต้องทิ้งสิ่งสำคัญเอาไว้
เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน
คุจิคามิซาเกะยังไง
คุจิคามิซาเกะ?
ต้องนำไปไว้ในร่างเทพ
นั่นคือครึ่งหนึ่งของตัวหลาน
ครึ่งหนึ่งของมิซึฮะ...
นี่คาตะวะเระโดกิ (ตอนเย็น) แล้วนี่
คาตะวะเระโดกิ?
ใช่
จะเห็นดาวหางไหมน้า?
ดาวหาง?
อ้าว
มิซึฮะ
ตอนนี้หลานกำลังฝันอยู่ใช่ไหม?
น้ำตา ทำไมถึง?
รุ่นพี่โอคุเดระ เรื่องอะไรกัน?
หรือว่ามิซึฮะทำอะไรอีกแล้ว?
เดทเหรอ?
พรุ่งนี้มีเดทกับรุ่นพี่โอคุเดระที่โตเกียว
เจอที่หน้าสถานี 10 โมงครึ่ง
นี่ ทั้งที่วางแผนเองแท้ ๆ
ทากิคุง
โทษที ทำให้รอหรือเปล่า?
ครับ... เอ่อ เปล่าครับ
อ่า... คือ...
เพิ่งมาเมื่อกี้นี้เองครับ
ค่อยยังชั่ว ไปกันเถอะ
ดีจัง ตอนนี้ทั้ง 2 คนคงอยู่ด้วยกันแล้ว
อ้าว?
ฉัน...
ทำไมล่ะ?
ฉันก็อยากไปเดทอยู่
ถ้าไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ กลายเป็นทาคากิคุง ก็ขอบคุณซะและสนุกกับมันด้วย
ฉันเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก...
ยังไงก็เถอะ ทั้งที่มั่นใจว่าไม่เคยออกเดทมาก่อน
ไม่รู้เลยว่าต้องพูดอะไร...
เพราะงั้น ฟังไว้พวกพัฒนาการช้า ด้านล่างมีลิงค์ช่วยนายได้อยู่
จริงดิ?
กำลังล้อตูเล่นอยู่ใช่ไหม?
ทากิคุง...
วันนี้ อย่างกับคนละคนเลย
คือว่า รุ่นพี่หิวหรือยังครับ? ไปทานข้าวเย็นกันไหม
วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า
ครับ...
ทากิคุง ถ้าผิดไปก็ต้องขอโทษด้วย
ครับ?
เมื่อก่อน เธอเคยชอบฉันอยู่นิดหน่อยใช่ไหม?
แต่ตอนนี้ ชอบคนอื่นอยู่ใช่ไหม?
เอ๋!? ม-ไม่มีหรอกครับ
จริงเหรอ?
ไม่มีครับ ผิดถนัดเลย
จริงหรือเปล่า?
เอาเถอะ ขอบคุณสำหรับวันนี้! ไว้ค่อยเจอกันที่ทำงาน
พอเดทจบลง...
จะเห็นดาวหางบนฟ้าพอดี
ยัยนั่น เขาพูดถึงอะไรกัน?
อะไรกัน เทซซี่เองหรอ
เปล่า แค่ไม่อยากไปเท่านั้น... สบายดี
เอ๋!? งานเทศกาล
จริงด้วย วันนี้ดาวหางจะสว่างที่สุดนี่
เข้าใจแล้ว! ไว้เจอกัน
นายอยากเห็น มิซึฮะใส่ยูกาตะใช่ไหมล่ะ?
ป-เปล่าซักหน่อย
ไม่เคยคิดเลยด้วย
เสียงเหมือนกำลังเศร้าอยู่
นายคงโทรไปกวนเข้าล่ะมั้ง
นี่เธอ!
ขอโทษที่ให้รอ
- นั่นไง มาล่ะ - ช้าชะมัด
- ผ-ผม - เกิดอะไรขึ้นมิซึฮะ
ผมเธอ!
คงแปลกจริง ๆ ใช่ไหม?
ว่าแล้ว ต้องเรื่องพวกผู้ชาย! ถูกทิ้งหรือเปล่านะ?
แล้วทำไมเรื่องผู้ชายจะต้องมาเกี่ยวกับการตัดผมด้วยล่ะ?
เห็นบอกว่าอยากตัด ก็เลยตัดทิ้ง
งั้นเหรอ!? ต้องตัดซะสั้นขนาดนั้นเลย
นี่ ๆ เห็นแล้ว!
สุดยอด!
ตอนนี้หมายเลขปลายทางไม่อาจติดต่อได้ หรืออาจปิดเครื่อง...
ไว้สลับตัวกันคราวหน้า ค่อยบอกเรื่องผลลัพธ์สุดห่วยของการเดทก็แล้วกัน
ทั้งที่คิดไว้แบบนั้น แต่ว่า-
ไม่รู้ทำไม หลังจากนั้น...
การสลับตัวของผมกับมิซึฮะก็ไม่เกิดขึ้นอีก
ทำไม ถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ล่ะครับ?
พอซึคาสะคุงเขาบอก ก็เลยมาด้วย
ซึคาสะ นี่นาย! ที่ตูขอคือให้ปิดทางบ้านกับเรื่องกะไม่ใช่เหรอ?
เรื่องงาน ขอร้องทาคากิไปแล้ว
เชื่อมือเหอะ แต่ต้องเลี้ยงข้าวด้วยล่ะ
ไม่ว่าหน้าไหน...
- ก็เพราะเป็นห่วงนายไงล่ะ - หา?
จะปล่อยให้ไปได้ไง ถ้าถูกหลอกขึ้นมาจะว่าไง?
ถูกหลอก?
ทากิคุง เจอเพื่อนในโลกออนไลน์งั้นเหรอ?
ก็ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ
- คงใช้เว็บนัดเดท... - ไม่ใช่เว้ย!
ช่วงนี้นายทำตัวแปลก ๆ จะคอยจับตาดูนายไว้ก็แล้วกัน
เห็นฉันเป็นเด็กประถมเหรอไง!
หลังจากหยุดสลับตัวกัน ก็ติดต่อหรือเมลหาไม่ได้
เพราะงั้น ฉันเลยต้องไปเจอกับมิซึฮะตรง ๆ
อยากเจอยัยนั่นอยู่
แต่...
หา! ไม่รู้ว่าที่ไหน มีแค่ภาพทิวทัศน์เมืองเท่านั้น
ครับ...
แล้วก็ติดต่อเธอไม่ได้ นั่นมันอะไรกันน่ะ?
ให้ตาย เป็นแผนทัวร์สุดห่วยแตก
ไม่ได้มาทัวร์เฟ้ย
เอาเถอะ จะไปช่วยตามหาก็แล้วกัน
อ๊า! น่ารักจังเลย ดูสิ ๆ
เกะกะชะมัด
อ่ะ ขยับด้วย!
ไม่ไหวจริง ๆ ด้วย
เอ๋? แล้วที่พวกเราลำบากมาแทบแย่ล่ะ
ไม่เห็นทำอะไรกันสักอย่าง
ทาคายามะ ราเมนค่ะ
ทาคายามะ ราเมนครับ
อ่า! งั้นทาคายามะ ราเมนครับ
- ค่ะ ราเมง 3 ที่ - โอเค...
วันนี้กลับโตเกียวเลยดีไหม?
อืม... น่าจะฉิวเฉียด ขอดูก่อน
แต้งกิ้ว
ทากิคุง แบบนี้ดีแล้วเหรอ?
ท่าทาง ผมจะไปผิดทิศผิดทางเองครับ
อ้าว พ่อหนุ่มนั่นมันอิโตโมริไม่ใช่เหรอ?
วาดได้สวยมากเลยนะ ใช่ไหมคุณคะ?
อ่า! อิโตโมริจริงด้วย ชวนให้คิดถึงจริง ๆ
เขาเกิดที่อิโตโมริน่ะ
อิโตโมริ...
ใช่แล้ว เมืองอิโตโมริ! อยู่ใกล้นี่ใช่ไหมครับ?
- นี่เธอ... - อิโตโมริน่ะ
อิโตโมริ... ไม่จริงน่า
หรือว่าจะเป็นที่ที่ดาวหาง
นี่ ใช่ที่นี่จริง ๆ เหรอ
ไม่หรอก ทากิคงจำผิดไปเองมั้ง?
ไม่หรอก ไม่ผิดแน่
ทั้งสนามโรงเรียนนี้, ภูเขาและโรงเรียนม.ปลาย ฉันจำมันได้ชัดเจนมาก
จะเป็นไปได้ยังไงกัน!
ทากิ นายยังจำหายนะที่คร่าชีวิตคนนับร้อย เมื่อ 3 ปีก่อนได้ไม่ใช่เหรอ?
ตายเหรอ?
ตายไปเมื่อ 3 ปีก่อน
เป็นไปไม่ได้
ก็ฉันยังมีเมโม่ที่ยัยนั่นเป็นคนเขียนอยูุุ่...
หายไปแล้ว...
ดาวหางเทียแมทที่มีวงโคจร 1,200 ปี
เคลื่อนเข้าใกล้โลกเมื่อ 3 ปีก่อน ในเดือนตุลาคม
ไม่มีใครคิดว่า ตอนที่มันเข้าใกล้โลกมากที่สุดแกนกลางมันจะแตกออกมา
เศษของดาวหาง กลายเป็นอุกกาบาตตกใส่ญี่ปุ่น
วันนั้นเป็นวันงานเทศกาลฤดูใบไม้ร่วงพอดี
จุดที่ดาวตกตกใส่คือที่นี่
เวลา 20.42 มันก็ตกใส่จุดที่ผู้คนไปรวมตัวกันในงานเทศกาล
ชาวเมือง 1 ใน 3 หรือกว่า 500 คนเสียชีวิต
ตอนนี้ไม่มีใครอาศัยอยู่ในเมืองอิโตโมริอีกแล้ว
เทซซี่ กับ ซายากะ...
เด็กคนนี้เหรอ?
ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ เธอตายไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วนี่!
2-3 สัปดาห์ก่อน ยัยนั่นยังบอกเลยว่าดาวหางจะโผล่มาให้เห็น
เพราะงั้น...
ตอนนี้หลาน
ฉัน...
กำลังฝันอยู่ใช่ไหม?
ฉัน...
ทำอะไรอยู่กันแน่?
ครึกครื้นกันน่าดู
ขอโทษนะครับ มันเหลืออยู่แค่ห้องเดียว
ไม่เป็นไร ๆ
ทากิคุงล่ะ?
ยังอ่านเรื่องของอิโตโมริอยู่ครับ
พอมีโอกาสอ่านพวกหนังสือพิมพ์กับนิตยสารอยู่ตลอด
อะไรเหรอ?
เปล่าครับ สูบบุหรี่ด้วยเหรอครับ
อ้อ หลัง ๆ เลิกไปแล้ว แต่ว่า...
ที่หมอนั่นพูดมา คิดว่าไงบ้างครับ?
ฉันชอบเขาอยู่เหมือนกัน... ทากิคุงช่วงที่ผ่านมา
ถึงก่อนหน้านี้จะเป็นเด็กดีก็ตาม แต่หลัง ๆ นี่ชอบเป็นพิเศษ
อย่างกับยิ่งพยายาม ก็ยิ่งน่ารัก
ที่ทากิคุงพูด คิดอยู่เหมือนกันว่ามันแปลก ๆ
แต่ว่า ทากิคุงคงไปเจอใครเข้าและเธอก็เปลี่ยนทากิคุงไป
ที่มั่นใจมีแต่เรื่องนั้นเท่านั้น
ทั้งหมด เป็นแค่ความฝัน
ที่จำภาพนั้นได้ เพราะเราจำมาจากข่าวเมื่อ 3 ปีก่อน
ไม่งั้นก็คงเป็น... ผี?
ไม่ซิ ทั้งหมดนั่นเราจินตนาการไปเอง
ยัยนั่น ชื่ออะไรกัน?
ซึคาสะคุง เขาไปอาบน้ำ
อ่า! รุ่นพี่ คือว่าผม...
ที่ผมพูดอะไรแปลก ๆ ออกไปทั้งวัน ต้องขอโทษด้วยครับ
ไม่เป็นไรหรอก
ด้ายถักเหรอ สวยจัง
ที่ทากิคุงใส่ หรือว่าจะเป็นด้ายถักเหมือนกัน?
อ้อ! อันนี้... รู้สึกว่าคนเขาจะให้มานานแล้วครับ?
บางครั้งก็เลยใส่มันเป็นเครื่องรางนำโชค...
ใครกัน?
ทากิคุง ไปอาบน้ำดีไหม?
ครับ ไม่สิ
คนที่ทำด้ายถัก ก่อนหน้านี้เขาบอกกับผมว่า...
ว่าเส้นด้ายคือตัวแทนของเวลาที่ไหลผ่านไป
บางทีคลาย บางทีขาดแล้วก็กลับมาสานกันใหม่ นั่นแหล่ะคือกาลเวลา
ถ้าเป็นที่นั่น...
ทากิคุง
จำไม่ได้เหรอ?
ทากิคุง...
เอาข้าวกล่องขึ้นไปกินข้างบนด้วย
ภาพอิโตโมริที่นายวาด มันสวยมาก
มาบรรจบกันก่อตัวเป็นรูปร่าง บิดเกลียว, พันกันยุ่ง
บ้างก็คลาย บ้างก็ขาดแล้วก็กลับมาสานกันใหม่
นั่นแหล่ะคือมุซุบิ นั่นแหล่ะคือกาลเวลา
เจอแล้ว
เจอจริง ๆ ด้วย
ไม่ใช่ฝัน
จากตรงนี้ไปคือโลกหลังความตาย
เหล้าที่พวกเราเอามาด้วย
อันนี้ของน้องสาว ส่วนอันนี้เป็นของฉัน
ก่อนที่ดาวหางจะตกใส่... ยัยนั่นที่เรารู้จักมาจากเมื่อ 3 ปีก่อนหรือนี่?
เวลาประจวบเหมาะกันงั้นเหรอ
ครึ่งนึงของยัยนั่น...
มุซุบิ
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จริง ๆ
แค่อีกครั้งก็ยังดี...
ดาวหาง!
ชื่อของหนูคือ มิซึฮะ
ทั้งสองคือสมบัติของพ่อล่ะ
ลูกเป็นพี่สาวแล้ว
ขอโทษนะทุกคน
พ่อคะ เมื่อไหร่แม่จะกลับบ้านเหรอ?
ฉันช่วยเธอไม่ได้
เจ้าเองก็ตั้งสติด้วย
ศาลเจ้าจะเป็นยังไงก็ช่าง
เจ้าเป็นลูกเขย
ผมรักฟุตาบะครับ! ไม่ใช่ศาลเจ้ามิยามิซุ
ออกไป
มิซึฮะ โยซึฮะ
ตั้งแต่วันนี้ไป ต้องอยู่กับยายตลอดไปรู้ไหม?
เธอเป็นใคร? นายต่างหากคือใคร?
ยังไม่มีแฟนแท้ ๆ อย่ามาอวดเลย!
ดีจัง ตอนนี้ทั้ง 2 คนคงอยู่ด้วยกันแล้ว
ฉัน...
จะไปโตเกียวซักหน่อย
เอ๋ เดี๋ยวก่อนสิพี่
คุณย่าคะ มีเรื่องจะขอค่ะ
จริงด้วย วันนี้ดาวหางจะสว่างที่สุดนี่
มิซึฮะ! อย่าไปที่นั่น
มิซึฮะ หนีออกมาจากตรงนั้นก่อนที่ดาวหางมันจะตก!
มิซึฮะ หนีเร็ว!!
มิซึฮะ! มิซึฮะ!
มิซึฮะ!
มิซึฮะ ยังมีชีวิตอยู่
พี่จับนมตัวเองอีกแล้- ฮึก....
น้องสาวล่ะ!
โยซึฮะ!!
พี่เขาท่าทางจะไม่ไหวแล้ว
วันนี้หนูขอไปก่อนดีกว่า
แย่แล้ว แย่แล้ว
แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้วล่ะ
แย่แล้ว
ดาวหางเทียแมท มองเห็นด้วยตาเปล่ามาหลายวันแล้ว
และวันนี้ในเวลาประมาณ 19.40 จะเข้าใกล้โลกมากที่สุด
และมันจะสว่างมากที่สุด
คืนนี้ ยังพอมีเวลา
อรุณสวัสดิ์ มิซึฮะ
อ้าว...
เธอไม่ใช่มิซึฮะใช่ไหม?
คุณยาย รู้ด้วยเหรอ
เปล่า... แต่ว่าเห็นพฤติกรรมหลานระยะหลัง ๆ นี่ ทำให้นึกขึ้นมาได้
จำได้ว่าสมัยยายยังรุ่น ๆ ฝันเห็นอะไรแปลก ๆ
ฝันถึงชีวิตใครบางคน มาถึงตอนนี้ความทรงจำมันหายไปหมดแล้ว
หายเหรอ...
ประสบการณ์ล้ำค่า เมื่อตื่นขึ้นมาความฝันจะจางหายไป
ทั้งยาย ทั้งแม่ของหลานต่างก็ประสบเหตุคล้าย ๆ กัน
ถ้างั้น ความฝันที่คนในตระกูลมิยามิซุเห็น
ทั้งหมด คงเพราะสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันนี้
นี่คุณยาย ช่วยฟังหน่อย
คืนนี้ ทุกคนในเมืองอิโตโมริจะตายเพราะดาวหางตกใส่
"เรื่องนั้นไม่มีใครเขาเชื่อหรอก" เป็นคำตอบที่ปรกติมากเลย คุณยาย
ไม่ยอมให้ตายหรอก
เดี๋ยวสิ เกิดอะไรขึ้นมิซึฮะ?
ผม... ผมของเธอ!
อ้อ นี่เหรอ! ดูดีขึ้นกว่าเดิมใช่ไหมล่ะ?
อ้อ เหรอ?
เรื่องนั้นช่างเถอะ! ขืนเป็นแบบนี้คืนนี้ทุกคนได้ตายแน่
เอ๋!!
หา?
เพราะงั้น พวกเรา
ซายากะจัง แล้วโรงเรียน...
เอ่อ... พอดีว่าต้องช่วยเมืองนิดหน่อยน่ะค่ะ
ระบบไร้สายของชุมชนเหรอ?
อ่า ก็พวกลำโพงที่เห็นอยู่ทุกที่นั่นแหล่ะ
จริงด้วย ใช้การได้แน่! สุดยอดมาก เทซซี่
นี่ เธอ! อย่าเข้ามาใกล้นักซิ
อะไรกัน เขินเหรอ? นี่! นี่!
เดี๋ยวเถอะ พอซักที! โตเป็นสาวพอที่จะแต่งงานได้แล้วนะเธอ
นายนี่เป็นคนดีจริง ๆ
ได้มาแล้วล่ะ เอานี่
โทษทีนะ ซายาจิ
ไม่เป็นไรหรอก
- โคตรจะเคี่ยวเลย - หนวกหูน่า!
แล้วทางนี้ล่ะ ได้แผนหลบหนีหรือยัง?
ร-ระเบิดเหรอ?
อ่า ที่เก็บของในไซท์มีระเบิดสำหรับงานก่อสร้างอยู่
ยึดการกระจายเสียง?
ใช้แค่ความถี่เริ่มต้น ก็ยึดระบบไร้สายของเมืองได้สบาย ๆ
เพราะงั้น ต่อให้เป็นที่โรงเรียนก็ประกาศเตือนให้ทำการอพยพได้
โรงเรียนอยู่นอกพื้นที่ภัยพิบัติ เพราะงั้นให้คนย้ายมาที่นี่ก็แล้วกัน
อ-อาชญากรรมชัด ๆ
ซายะจิฝากกระจายเสียงด้วย
- ทำไมล่ะ? - เธออยู่ชมรมกระจายเสียงไม่ใช่เหรอ
ฉันรับผิดชอบเรื่องระเบิดเอง
ฉันก็จะไปคุยกับเทศมนตรี
สุดท้าย สภาเทศบาลจะต้องอพยพผู้คน
ถ้าลูกสาวอย่างฉันเป็นคนพูด ต้องโน้มน้าวได้แน่
แผนการที่สมบูรณ์แบบ
เอาเถอะจะยังไงก็ช่าง ถ้าเป็นเรื่องที่คิดไปเองจะว่าไง?
เอ๋! อ่า
ไม่หรอกมั้ง รู้ไหมทะเลสาบอิโตโมริเกิดขึ้นได้ยังไง?
หลุมอุกกาบาต
อุกกาบาตทำให้เกิดทะเลสาบเมื่อ 1,200 ปีก่อน
ใช่แล้ว เพราะงั้น!
ใช่แล้ว เทซซี่!
พวกเรามาลงมือกันเถอะ!
ลูกพูดเรื่องอะไรกัน?
ถึงได้บอกยังไง ว่าต้องอพยพทุกคนออกไปก่อนถึงคืนนี้ไม่งั้น...
เงียบได้แล้ว ถึงได้บอกยังไง ว่าต้องอพยพทุกคนออกไปก่อนถึงคืนนี้ไม่งั้น...
เงียบได้แล้ว
อุกกาบาตแตกและตกใส่เมือง
จะมีคนตายกว่า 500 คน
กล้าพูดเรื่องไร้สาระออกมาได้ยังไง
ถ้าจริงจังกับมัน แสดงว่าลูกไม่สบาย
ความบ้ามาจากตระกูลมิยามิซุหรือนี่
เดี๋ยวพ่อจะให้คนขับรถพาไปส่งโรงพยาบาลในตัวเมือง
หลังจากนั้น ค่อยมาฟังลูกคุยอีกครั้ง
อย่า-
อย่ามาไร้สาระน่า!
มิซึฮะ! ไม่สิ
เธอ...
เป็นใคร?
งั้นไว้เจอกันในงานเทศกาล บ๊ายบาย
เจอกันที่ศาลเจ้า อย่าไปสายล่ะ งั้นไว้เจอกันในงานเทศกาล บ๊ายบาย
เจอกันที่ศาลเจ้า อย่าไปสายล่ะ
บ๊ายบาย
แล้วเจอกัน บ๊ายบาย
แล้วเจอกัน
ไปไม่ได้
หนีออกจากเมืองซะ ไปบอกเพื่อน ๆ ที
อะไรของเธอ?
พี่ค่ะ!
- นี่มันอะไรกัน? - ไปกันเถอะ
เดียวสิ ทำอะไรเนี่ย!?
ถ้าเป็นมิซึฮะ...
ถ้าเป็นมิซึฮะคงโน้มน้าวได้ใช่ไหม? ฉันมันไม่ได้ความใช่ไหม?
โยซึฮะ! ก่อนถึงคืนนี้รีบออกไปนอกเมืองพร้อมกับคุณย่าซะ
ถ้าอยู่นี่ได้ตายแน่
เดี๋ยว พูดเรื่องอะไรกัน?
เมื่อวานอยู่ ๆ ก็ไปโตเกียว รู้สึกว่าพี่ท่าทางแปลกไป
โตเกียว?
นี่ มิซึฮะ!
คุยกับพ่อเป็นไงบ้าง?
นี่! มิซึฮะ
พี่เป็นไรไป?
ไม่รู้
อยู่ที่นั่นใช่ไหม?
ตรงนั้นมีอะไรเหรอ?
เทซซี่ขอยืมจักรยานที
เอ้ย! เดี๋ยว มิซึฮะ
แล้วแผนล่ะ!?
ไปเตรียมตัว ตามแผนที่วางไว้เลย
รบกวนด้วย
อ้าว เรากลับเป็นทากิคุงอีกแล้ว
ทำไมทากิคุงมาอยู่ที่นี่ได้?
เมือง...
ไม่อยู่แล้ว...
ตอนนั้น ฉัน...
ตายงั้นเหรอ?
ทากิคุง! ทากิคุง!
จำไม่ได้เหรอ?
พี่จะไปโตเกียวซักหน่อย
เอ๋? ตอนนี้เลยเหรอ?
ทำไมล่ะ?
มีเดท
เอ๋ แฟนพี่อยู่โตเกียวเหรอ?
ไม่ใช่เดทพี่หรอก
จะกลับมาก่อนค่ำ
จู่ ๆ โผล่ไป จะรบกวนเขาไหม? จะทำให้เขาตกใจไหม?
ทากิคุงอาจจะไม่ชอบมั้ง
หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่อาจติดต่อได้
คงไม่ได้เจอกันหรอก
แต่ว่า ถ้าได้เจอกันล่ะ...
ทำไงดี จะรบกวนเขาหรือเปล่า? หรือทำให้อึดอัด?
พอได้เจอแล้ว เขาจะดีใจซักนิดไหม?
หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่อาจติดต่อได้
คงไม่ได้เจอกันหรอก
แต่ว่า...
สิ่งเดียวที่แน่ใจได้
ถ้าเราได้เจอกัน แป๊ปเดียวต้องเข้าใจกันแน่
เพราะคนที่เข้ามาในตัวฉันคือเธอ
และคนที่เข้าไปในตัวเธอก็คือฉัน
ขอโทษค่ะ
3 ปีก่อนในตอนนั้น ฉันยังไม่รู้จักเธอ
ทากิคุง!
ทากิคุง!!
ทากิคุง!!!
เอ่อคือ... ฉันไง
เอ่อ... จำไม่ได้เหรอ
เธอเป็นใคร?
ขอโทษค่ะ
เขาคือทากิคุงนี่
ผู้หญิงอะไรแปลกคน
นี่...
เธอชื่อ...?
มิซึฮะ!
ฉันชื่อมิซึฮะ
3 ปีก่อน ตอนนั้นเธอ... กับฉัน
ได้พบกันแล้ว
ทากิคุง?
ทากิคุง
มิซึฮะ
อยู่นี่ใช่ไหม? อยู่ในร่างฉัน
ทากิคุง
ทากิคุงอยู่ที่ไหน!?
มิซึฮะนี่
ทั้งที่ได้ยินเสียงแท้ ๆ
ทากิคุง! นี่ อยู่ตรงไหน?
ทากิคุง
ทากิคุงอยู่ตรงนั้น?
ตรงนั้น
คาตะวะเระโดกิ (ตอนเย็น)
มิซึฮะ
ทากิคุง
ทากิคุง! ทากิคุงจริง ๆ ด้วย
ทากิคุง
มาเพื่อมาเจอเธอไง
ลำบากแทบแย่ อยู่ซะไกลสุดกู่
แต่ว่า... ยังไงล่ะ? ตอนนั้นฉัน
ดื่มคุจิคามิซาเกะของมิซึฮะไง
ดื่มนั่นไปงั้นเหรอ?
คนบ้า! โรคจิต!
เอ๋!!
จริงด้วย นายเคยจับหน้าอกฉันนี่
ท-ทำไมถึงได้รู้
โยซึฮะเห็นกับตานี่
อ่า โทษที! เผลอตัวไป แค่ครั้งเดียว
แค่ครั้งเดียวเหรอ?
จะกี่ครั้งก็ไม่เกี่ยวเลย ตาบ้องตื้น
อ่า! ขอโทษ
นั่น...
อ้อ ก็เธอเล่นมาหาก่อนที่จะรู้จักกันนี่
จะไปรู้จักได้ยังไง?
ฉันเก็บมันไว้ตลอด 3 ปี
คราวนี้ มิซึฮะเก็บไว้แล้วกัน
เป็นไง
อ่า ก็ไม่เลวนักหรอก
อ้อ ไม่ได้คิดแบบนั้นใช่ไหม?
ขอโทษ
ผู้ชายคนนี้จริง ๆ เลย
มิซึฮะ ช่วยฟังที... มีเรื่องที่เธอต้องทำอยู่
มาแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก ต้องทันเวลาแน่
อ่า จะลองดู
คาตะวะเระโดกิ...
จะหมดแล้ว
นี่ มิซึฮะ! เพื่อไม่ให้ลืมตอนที่ตื่นขึ้นมา
เรามาเขียนชื่อกันเถอะ เอ้านี่
มิซึฮะ?
นี่! มิซึฮะ
อยากบอกว่า...
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนบนโลก ฉันก็จะตามหาเธอ
ชื่อของเธอคือ มิซึฮะ
ไม่เป็นไร ฉันจำได้
มิซึฮะ! มิซึฮะ! มิซึฮะ! ชื่อมิซึฮะ
ชื่อของเธอคือ...
เธอ...
เป็นใครกัน?
ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
มานี่เพื่อเจอยัยนั่น
มาเพื่อช่วย เพราะอยากให้มีชีวิตอยู่
ใคร... ใครกัน? ที่อยากเจอ
คนสำคัญ คนที่ไม่อยากลืม คนที่ยังไงก็ไม่อยากลืม
ใคร! ใคร! ใคร! ใครกัน?
ชื่ออะไร!
ทากิคุง!
ทากิคุง! ทากิคุง! ไม่เป็นไร
จำได้แล้ว ไม่ลืมแน่
ทากิคุง! ทากิคุง!
ชื่อนายคือ ทากิคุง!
อ้าว! เทซซี่
มิซึฮะเธอไปไหนมา?
เขาฝากขอโทษที่ทำจักรยานพัง
- หา ใคร? - ฉันไง
ไว้ค่อย อธิบายให้ฟังทีหลังแล้วกัน
ไอ้นั่น มันจะตกมาจริงเหรอ?
แน่นอน เห็นมากับตา
หา! เห็นเลยเหรอ?
งั้นช่วยไม่ได้ ตอนนี้เราเป็นสหายอาชญากรไปแล้ว
เอ๋! ฉันต้องทำจริงเหรอ?
พอไฟในเมืองดับ พวกอุปกรณ์ คงทำงานต่อไปด้วยพลังงานสำรองทันที
ได้โปรด ซายาจิ! ย้ำให้มากสุดเท่าที่จะทำได้ที
ฮ่า ๆ ๆ ทำได้แล้ว
เป็นไงเป็นกัน!
- จะได้เวลาหรือยัง? - ไม่รู้เหมือนกัน
เสียงอะไรกัน?
ตรงนั้นไง!
นี่ ดูนั่น
นี่คือศาลากลางเมืองอิโตโมริ
เกิดเหตุระเบิดที่โรงไฟฟ้า
- เหตุ? - ระเบิด?
อาจมีอันตรายจากการระเบิดเพิ่มเติมและไฟป่า
ขอให้ประชาชนในเขตต่อไปนี้ อพยพไปที่โรงเรียนมัธยมปลายอิโตโมริโดยด่วน
เขตคาโดอิริ
เขตซาคากามิ
ไม่ได้ออกอากาศมาจากที่นี่ แล้วใครเป็นคนพูด?
เขตมิยาโมริ
เขตโอยาซาว่า
ไปกันเถอะ มิซึฮะ
เทซซี่!!
ทุกคนหนี ไฟป่ามา
มีไฟป่า หนีกันเถอะค่ะ!
หนีไป ไฟป่ามา! หนีเร็ว
ทุกคนมันอันตรายมาก รีบหนีเถอะค่ะ หนีไป ไฟป่ามา! หนีเร็ว
ทุกคนมันอันตรายมาก รีบหนีเถอะค่ะ
แบบนี้ไม่ทันแน่ มิซึฮะ!
เป็นอะไรไป?
ชื่อของเขา... จำชื่อของเขาไม่ได้แล้ว
จะไปรู้เหรอ ยัยบ๊อง! เธอเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดนี่
พวกเราอพยพทุกคนไม่ได้หรอก
ไปโน้มนาว พ่อเธอซะ
ทุกคน หนีไปที่โรงเรียนมัธยมปลาย
อ้าว! มิซึฮะจัง
มันไม่ใช่การก่อการร้าย โรงงานไฟฟ้าชูบุว่ายังไง?
ยังตรวจสอบอยู่ครับ
ไม่มีไฟป่างั้นหรือ แน่ใจใช่ไหม?
เอาล่ะ!
รีบไปหยุดการออกอากาศนั่นซะ ยังไม่รู้อีกเหรอว่ามาจากไหน?
ท่านครับ สถานีสัญญาณทาคายามะติดต่อมา
โรงเรียนหรือ?
ขอย้ำ! ขอให้ประชาชนในเขตต่อไปนี้ อพยพไปที่โรงเรียนมัธยมปลายอิโตโมริโดยด่วน-
เธอกำลังทำอะไรอยู่? ปิดมันซะ
ซายาจิ!
ซวยแล้ว
ทำอะไรลงไป นาโตริ
นี่คือศาลากลางอิโตโมริ
ตอนนี้ เรากำลังยืนยันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่
ขอให้ประชาชนอย่าตื่นตระหนกและอยู่ ณ จุดนั้นเพื่อรอฟังประกาศหลังจากนี้
เขาบอกให้อยู่เฉย ๆ
- เกิดอะไรขึ้น? - ต้องอยู่นี่เหรอ?
เดี๋ยว ทุกคนต้องรีบหนีไปที่โรงเรียนซิ! มันเป็นที่หลบภัย
คาซึฮิโกะ
แกมาทำอะไรที่นี่?
ขอโทษด้วย มิซึฮะ
คงมาได้เท่านี้
จริงเหรอเนี่ย เจ้านั่นมัน
- ดูนั่น! - ว้าว
ดูนี่ซิคะ ดาวหางแตกออกเป็นสองส่วน
อุกกาบาตกำลังตกลงมา
ไม่มีการคาดการณ์ไว้
แต่ว่า ภาพที่น่าสงสัยนี่
กำลังจะบอกว่าแกนดาวหางแตกออกหรือครับ?
มันส่งผลให้น้ำขึ้น-
ดาวหางไม่ได้อยู่ในระยะที่จะแตกออกมา เพราะอย่างนั้นตัวแกนกลาง-
เหมือนดาวหาง "ชูเมกเกอร์-เลวี่ 9" ที่แตกออกมาและชนเข้ากับดาวพฤหัส เมื่อปี 1994
อย่างน้อย 27 ชิ้น...
ผมขอไปดูหน่อยนะครับ
อาจจะสลายไปก่อนที่จะมาถึงพื้นดิน
โอกาสที่อุกกาบาตจะตกใส่เขตที่อยู่อาศัยมีน้อยมาก
คาดการณ์วิถีการตกแล้ว...
ได้เห็นปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่บนท้องฟ้าแบบนี้...
ได้เห็นการถ่ายทอดสดนี้
ในช่วงชีวิตของพวกเรานั้น ถือว่าโชคดีมาก
นี่ คุณเป็นใคร?
ใคร ใครกันล่ะ?
เขาเป็นใคร?
คนสำคัญ คนที่ไม่อยากลืม คนที่ยังไงก็ไม่อยากลืม
ใคร! ใคร! เธอเป็นใครกัน?
ชื่อของเธอคือ?
แตกออกมาแล้ว
เพื่อไม่ให้ลืมตอนที่ตื่นขึ้นมา เรามาเขียนชื่อกันเถอะ
แบบนี้... ก็ไม่รู้จักชื่อพอดี
คุณพ่อ!
- มิซึฮะ - พี่คะ?
นี่ลูกยังไม่...
นั่นมันเหมือนกับฉากในความฝัน
เป็นเพียง ทิวทัศน์อันงดงาม
เรา... มาทำอะไร... ในที่แบบนี้?
เราตามหาอะไรมาตลอด
บางครั้ง ความรู้สึกนั้นมันก็เข้ามาครอบงำ
เหตุผลที่นำมาประยุกต์...
ภาพของผู้คนที่อาศัยอยู่
จะสร้างทิวทัศน์ให้เมือง
แม้แต่ โตเกียวเราก็ไม่ทราบว่าจะหายไปเมื่อไหร่
เพราะอย่างนั้น ผมถึงอยากสร้าง ภูมิทัศน์ที่ทำให้หัวใจของผู้คนรู้สึกอบอุ่นครับ
นายไปสัมภาษณ์งานมากี่ที่เหรอ?
ไม่ได้นับไว้หรอก
- เหมือนจะยังไม่ได้งาน - อย่างนายไม่ต้องมาพูด!
คงเพราะไม่เข้ากับสูทแหง
คงไม่ต่างกันขนาดนั้นหรอก
- ของฉัน 2 ที่ - ของฉัน 8
ที่หาอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือสถานที่กันแน่
หรือแค่กำลังหางานอยู่ เราเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจเหมือนกัน
อ้าว! คนที่กำลังหางานอยู่นี่
โชคไม่ค่อยมีเลยครับ
คงเพราะไม่เข้ากับสูทล่ะมั้ง
ไม่เข้ากันขนาดนั้นเลยเหรอครับ?
วันนี้ มาทำอะไรเหรอครับ?
แวะมาเรื่องงานแถวนี้ เลยอยากเห็นหน้าทากิคุงที่ไม่ได้เจอกันมานาน
พวกเราเคยไป อิโตโมริมาใช่ไหม?
ตอนนั้น ทากิคุงยังเป็นนักเรียนม.ปลายอยู่
- 5 ปีที่แล้ว - นานขนาดนั้นแล้วเหรอ?
เหมือนลืมมันไปตั้งเยอะ
เรื่องตอนนั้น ผมก็จำอะไรไม่ได้มากนัก
อาจจะทะเลาะกัน ทำให้ซึคาสะและรุ่นพี่แยกตัวกลับมากันก่อน
เราใช้เวลาทั้งคืนบนเขาที่ไหนซักแห่ง
ที่จำได้มีแค่นั้น
แต่ว่า เหตุการณ์รอบ ๆ ดาวหางนั่น
เรากลับติดใจ มันอย่างบอกไม่ถูก
ภัยพิบัติที่ดาวหางครึ่งหนึ่ง ทำลายเมืองไปหนึ่งเมืองนั้น
แต่อย่างกับปาฏิหาริย์ คนในเมืองแทบไม่ได้รับบาดเจ็บ
วันนั้น บังเอิญว่าทั้งเมืองมีการซ้อมอพยพ
ชาวเมืองเกือบทั้งหมดอยู่นอกเขตระเบิด
ทั้งที่เป็นโชคและความบังเอิญล้วน ๆ แต่ก็ลือกันไปต่าง ๆ นานา
ในตอนนั้น เราอ่านบทความมันอย่างละเอียด
ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน ว่าทำไมเราถึงติดใจมันมากนัก
ทั้ง ๆ ที่ไม่มีคนรู้จักในเมืองนั้น
ขอบคุณมากสำหรับวันนี้ มาส่งแค่นี้ก็พอแล้ว
สักวัน เธอเองก็จะได้พบกับความสุขเหมือนกัน
เหมือนกำลังหาบางอย่างหรือใครซักคนมาตลอด
อยากไปงาน "ไบรดอล แฟร์" อีกครั้งจริง ๆ นั่นแหล่ะ
มันก็เหมือน ๆ กันหมดนั่นแหล่ะ
แบบชินโตก็ดีเหมือนกัน
เธออยากงานแต่งงานในโบสถ์ไม่ใช่เหรอ
แล้วก็ เทซซี่เอง
ต้องไปโกนเคราออก ฉันเองก็ต้องลดอีก 3 กิโล
กินเค้กอยู่ยังกล้าพูดอีกเหรอ?
พรุ่งนี้ค่อยเอาจริงแล้วกัน
ตอนนี้ ทิวทัศน์ของเมืองที่ไม่มีอยู่
ทำไมมันถึงได้ติดอยู่ในใจของเราแบบนี้?
Mou sukoshi dake de ii ato sukosh i dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake de ii kara อยู่ด้วยกันต่ออีกสักหน่อย
Mou sukoshi dake de ii ato sukoshi dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake kuttsuite iyou ka แนบชิดกว่านี้อีกสักนิด
Mou sukoshi dake de ii ato sukoshi dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake de ii kara อยู่ด้วยก้นต่ออีกสักหน่อย
Mou sukoshi dake de ii ato sukoshi dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake kuttsuite iyou ka แนบชิดกว่านี้อีกสักนิด
ตลอดมาตามหาใครสักคน
ใครสักคน
ที่เราตามหาอยู่!
Bokura TAIMU FURAIYAA toki wo kakeagaru KURAIMAA พวกเราคือนักบินแห่งกาลเวลา ผู้บินข้ามเวลา ที่เราตามหาอยู่!
Bokura TAIMU FURAIYAA toki wo kakeagaru KURAIMAA พวกเราคือนักบินแห่งกาลเวลา ผู้บินข้ามเวลา
Toki no kakurenbou hagurekkou wa mou iya nanda ไม่เอาอีกแล้ว ที่ต้องเล่นซ่อนแอบในกาลเวลา
Hanashitari shinai yo nido to hanashitari shinai yo จะไม่ปล่อยไป ไม่ปล่อยไปอีกเป็นครั้งที่สอง
Yatto kono te ga kimi ni oitsuitanda yo ในที่สุด มือนี้ก็เอื้อมไปจนถึงเธอ
Kimi wa hade na kuraiyaa sono namida tometemitai na เธอคือสาวที่ชอบร้องไห้เสียงอื้ออึง อยากหยุดน้ำตาที่ไหลออกมานั่นไว้
Dakedo kimi wa kobanda แต่เธอกลับปฏิเสธ
Koboreru mama no namida o mite wakatta เพียงแค่เห็นน้ำตาที่ไหลรินนั้นก็เข้าใจ
Ureshikute naku nowa kanashikute warau nowa เธอร้องไห้แม้ยามดีใจ ยามเสียใจยังยิ้มออกมา
Kimi no kokoro ga kimi o oikoshitanda yo เพราะหัวใจของเธอนั้นนำหน้าเธอมาแล้ว
คือว่า
ฉันเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?
ฉันก็ด้วย
ชื่อของเธอคือ...
Futari no aida toorisugita kaze wa สายลมที่พาดผ่านเราสอง
Doko kara sabishisa wo hakonde kita no พัดพาความเหงามาจากที่ใดกัน?
Naitari shita sono ato no sora wa หลังร้องไห้เมื่อมอบมองท้องฟ้าแล้ว
Yake ni sukitootte itari shitanda มันช่างดูสดใสยิ่งกว่าเดิม
Itsumo wa togatta chichi no kotoba ga คำพูดที่รุนแรงของคุณพ่อ
Kyou wa atatakaku kanjimashita วันนี้กลับทำให้รู้สึกอบอุ่น
Yasashisa mo egao mo yume no katarikata mo ไม่รู้จักทั้งความฝัน รอยยิ้มและความฝัน
Shiranakute zenbu kimi wo maneta yo ได้แต่เลียนแบบทั้งหมดมาจากเธอ
Mou sukoshi dake de ii ato sukoshi dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake de ii kara อยู่ด้วยกันต่ออีกสักหน่อย
Mou sukoshi dake de ii ato sukoshi dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake kuttsuite iyou ka แนบชิดกว่านี้อีกสักนิด
Bokura TAIMU FURAIYAA toki wo kakeagaru KURAIMAA พวกเราคือนักบินแห่งกาลเวลา ผู้บินข้ามเวลา
Toki no kakurenbou hagurekkou wa mou iya nanda ไม่เอาอีกแล้ว ที่ต้องเล่นซ่อนแอบในกาลเวลา
Ureshikute naku no wa kanashikute warau no wa เธอร้องไห้แม้ยามดีใจ ยามเสียใจยังยิ้มออกมา
Kimi no kokoro ga kimi wo oikoshitanda yo เพราะหัวใจของเธอนั้นนำหน้าเธอมาแล้ว
Hoshi ni made negatte te ni ireta omocha mo ของเล่นที่ครั้งหนึ่งเคยร้องขอจากดวงดาว
Heya no sumikko ni ima korogatteru ตอนนี้กลิ้งไปอยู่ที่มุมห้อง
Kanaetai yume mo kyou de hyakko dekita yo วันนี้ ความฝันอันดับที่หนึ่งร้อยเป็นจริง
Tatta hitotsu to itsuka koukan koshou สักวันจะแปรเปลี่ยนมันเป็นหนึ่งเดียว
Itsumo wa shaberanai ano ko ni kyou wa ปรกติแล้วเด็กสาวคนนั้นไม่เคยพูดจา แต่วันนี้
Houkagou mata ashite to koe wo kaketa หลังเลิกเรียนกลับพูดออกมาว่า "พรุ่งนี้พบกันใหม่"
Narenai koto mo tam a ni nara ii ne สิ่งที่ไม่คุ้นเคย นานนานทำทีก็ไม่เลวนัก
Toku ni anata ga tonari ni itara โดยเฉพาะเมื่อมีเธออยู่เคียงข้าง
Mou sukoshi dake de ii ato sukoshi dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake de ii kara อยู่ด้วยกันต่ออีกสักหน่อย
Mou sukoshi dake de ii ato sukosh i dake de ii แค่สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ยังดี
Mou sukoshi dake kuttsuite iyou ka แนบชิดกว่านี้อีกสักนิด
Bokura TAIMU FURAIYAA kimi wo shitte itan da พวกเราคือนักบินแห่งกาลเวลา ที่รู้จักตัวเธอ
Boku ga boku no namae wo oboeru yori zutto mae ni ตลอดมาก่อนหน้านี้ ฉันจำได้แค่ชื่อของตัวเอง
Kimi no inai sekai ni mo โลกที่ปราศจากเธอนั้น
Nanika no imi wa kitto atte ต้องมีความหมายใดอยู่เป็นแน่
Demo kimi no inai sekai nado แต่ทว่าโลกที่ไม่มีเธอนั้นเปรียบเหมือน
Natsuyasumi no nai hachigatsu no you เดือนแปดที่ปราศจากปิดเทอมภาคฤดูร้อน
Kim i no inai sekai nado warau โลกที่ไม่มีเธอนั้น
Warau koto nai SANTA no you เปรียบเสมือนซานต้าที่ไร้เสียงหัวเราะ
Kim i no inai sekai nado ในโลกที่ไม่มีเธออยู่
Bokura TAIMU FURAIYAA toki wo kakeagaru KURAIMAA พวกเราคือนักบินแห่งกาลเวลา ผู้บินข้ามเวลา
Toki no kakurenbou hagurekko wa mou iya nanda ไม่เอาอีกแล้ว ที่ต้องเล่นซ่อนแอบในกาลเวลา
Nandem o nai ya yappari nandemo nai ya ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงจริง
Ima kara iku yo จากนี้ไปกำลังไปหา
Bokura TAIMU FURAIYAA toki wo kakeagaru KURAIMAA พวกเราคือนักบินแห่งกาลเวลา ผู้บินข้ามเวลา
Toki no kakurenbou hagurekko wa mou ii yo พอกันทีกับการเล่นซ่อนแอบในกาลเวลา
Kim i wa hade na KURAIYAA sono namida tomete mitai na เธอคือสาวที่ชอบร้องไห้เสียงอื้ออึง อยากหยุดน้ำตาที่ไหลออกมานั่นไว้
Dakedo kimi wa kobanda แต่เธอกลับปฏิเสธ
Koboreru m ama no namida wo mite wakatta เพียงแค่เห็นน้ำตาที่ไหลรินนั้นก็เข้าใจ
Ureshikute naku no wa kanashikute warau no wa เธอร้องไห้แม้ยามดีใจ ยามเสียใจยังยิ้มออกมา
Boku no kokoro ga boku wo oikoshitandayo เพราะหัวใจของฉัน นำหน้าตัวเองไปแล้ว