Het is een wonderbaarlijk iets, hoe elk menselijk wezen geschapen is...
om voor een ander een raadsel, een onoplosbaar diep geheim te zijn.
MARGATE, ENGELAND, 1883
NO THOROUGHFARE CHARLES DICKENS, WILKIE COLLINS
MIDDELBARE SCHOOL MARGATE HOOFD: G. WHARTON ROBINSON
De opleiding is breed, met elk semester een toneelstuk.
M'n vrouw houdt van theater. Thee graag, Mary.
Die deur door. Waar bleef je, Nelly?
Mr Benham was er om 15.00 uur al. Mr Lambourne is ingevallen.
Ik was de tijd vergeten.
Voorzichtig, jongens. - Ja, mevrouw.
Dank je, Mary. - Daar bent u dan eindelijk.
Sorry, ik bleef maar lopen. Neem me niet kwalijk.
Derde akte. Posities, allemaal. Dank u, Mr Lambourne.
We moeten niet alles verklappen, anders valt er morgen niets te zien.
Het is koud buiten? - Dat maakt het hoofd leeg.
Hebt u al iets voor de voordracht? - Misschien later.
Klaar, Laurenson en Tanner? - Ja, mevrouw.
En bij de laatste zin kom jij op, Geoffrey. Ga hier maar zitten.
Hier, Copes.
Er zit toch geen leeuw in dit stuk van Dickens en Collins?
Een kleine artistieke vrijheid. Mr Dickens had het wel goed gevonden.
De achtergrond, Yates.
Musici? Iedereen klaar? - Ik denk het wel.
Denk om jullie posities. Zet maar in.
Eindelijk breekt de dag aan. - Is aangebroken.
Mr Dickens was heel precies. - Eindelijk is de dag aangebroken.
Wat vindt u van het weer? - Ik wil de berg over.
Mits de rest meegaat. - Ik zie dat er storm op til is.
Ik ruik sneeuw in de lucht, een orkaan.
Voor geen goud steek ik vandaag met die heren de berg over.
Nu jij, Tanner.
Bent u eindelijk zover? - M'n geduld is op.
Genoeg getwijfeld en getalmd. - Ik ben uw man.
Ik zal u leiden, zeg maar wanneer. - Nu. Bent u zover?
Ik ben zover, kom.
Strak trekken.
Rechtop, als een militair.
En dan doorhalen. - Dank je.
Was je vandaag op het strand? Miss Brooke dacht van wel.
Kijk, gesigneerd en wel.
Lucie Manette is op Nelly gebaseerd. De families kenden elkaar goed.
Hij had vast meer inspiratie. - M'n vrouw leest hem graag.
Hij is grappig, maar wel somber. Wat zou hem zo hebben gekweld?
Nee, dan Thackeray. - Onvergelijkbaar.
Mee eens, geef mij Mr Dickens maar. Ik ben zo jaloers dat u hem hebt gekend.
Al is hij soms somber...
...hij laat ons ook lachen om onze eigen dwaasheden.
Daarin herkennen we onszelf.
Ook al is hij dood, hij is nog onder ons. - Dank u, Mr Benham.
Ik kan soms zo doordraven, dat weet Mrs Wharton Robinson.
Wat heet doordraven? Ik wil hem meteen herlezen.
Wat zou u aanraden? - Elk boek.
Maar voor een kortstondig genoegen raad ik z'n literaire tijdschrift aan.
Household Words bevat veel van z'n werk.
Ook hoofdstukken uit boeken. De dame wil het u vast wel lenen.
M'n vrouw heeft bijna alle edities, we komen ruimte tekort.
Alstublieft, meneer. - Dank je, Mary.
The Frozen Deep. U hebt de tekst van Mr Collins?
Geen best toneelstuk. Maar ik vind wel iets voor u.
David Copperfield. Voor onze voordrachten.
Gaat u morgen weer wandelen? - Misschien.
Zou ik u mogen vergezellen? - Ik stap stevig door.
MANCHESTER ENKELE JAREN EERDER
Welkom, Mrs Ternan. - Dank je, Charley. Hemeltjelief.
Voorzichtig. Miss Maria, komt u binnen.
Komt u binnen. Welkom, Miss Ellen.
Uw handschoen. Charley Dickens. Welkom in Manchester.
M'n vader verwacht u. De anderen zijn er ook al.
Kijk, Nelly. - Daar staan we.
THE FROZEN DEEP DOOR WILKIE COLLINS
Nelly, kijk.
Vader? - Eindelijk zijn we compleet.
Welkom, Mrs Ternan. - Wat een prachtig theater hebt u.
Dank u, dat was de opzet. Welkom, Miss Maria.
Goede reis gehad? Mooi. U moet Miss Ellen Ternan zijn.
U kent m'n oudste zoon? - Hij heeft m'n handschoen gered.
Altijd even galant. Dit is Miss Ellen, ze komt ons bijstaan.
In welk theater staat uw zus Fanny nu?
Haymarket. Ze vindt het zo jammer. - Nelly is ook erg goed.
Ongetwijfeld. U kent iedereen al?
Mag ik onze acteurs voorstellen?
Mr Lemon en Mr Egg. - Welkom.
Mr Berger, onze componist. Mr Piggott, Miss Sabine, Mr Charles.
Mr Collins, onze auteur, is weer eens te laat.
Dit is mijn eigen gezin. M'n dochters Mamey en Katey.
M'n schoonzus, Georgina Hogarth. Zonen Frank, Alfred, Sydney, Henry...
En waar is onze benjamin? Niet wegkruipen, Plorn.
Dat was het wel. En m'n vrouw uiteraard.
Kunt u over een half uur klaar zijn? Dan repeteren we maar zonder auteur.
Mr Collins, eindelijk. Waarom ben je toch altijd te laat, Wilkie?
Omdat het jou stoort, Charles. En dat vind ik amusant.
Dat kunnen we niet schrappen. - Het is saai.
Te lang in Londen, ook in Manchester. Schrappen dus, Wilkie.
Dat was de monoloog van Mr Egg. - Dat mag jij vertellen, als auteur zijnde.
Je bent onuitstaanbaar. - Weg, en weg.
Pas op, ons theater is nog in aanbouw. En Miss Ellen is vandaag nieuw.
Houdt u daar dus rekening mee. We doen de laatste akte.
Posities, vrienden. Maria, jij hoort hier te staan.
Mrs Ternan en de meisjes... - Staan de dames hier niet beter?
En de officieren? - Uitstekend.
Moet ik niet iets meer hier staan? - Nee, jouw gezicht trekt meer aandacht.
Ben je zover, Wilkie? Ik moet je zo binnendragen.
Ben je zover? - Nee.
Kom nou maar. Ontspan je armen, Charley.
Iets minder stijfjes. Zo, ja.
Moet ik mezelf dragen? - Ik kom al.
Mijn tekst is na het schot? - Ja, en dan loop je naar voren.
Frank... - Gered voor jou.
En jij legt me hier neer.
Ik ben leeg en uitgeput, Clara. Maar ik heb hem gered.
Prima. Nu jij, Wilkie. - Vergeet mij, maar red Wardour.
En nu kom jij. - Wardour, ik heb je onrecht aangedaan.
Vergeef me. - Goed, is voor de bakker.
Verhef je stem, er zijn duizend stoelen. Catherine, kun je ons horen?
Wat? - Prima, Charles.
Goed. Denk eraan, verhef je stem. En nu neem jij me in je armen, Maria.
Richard, kijk je oude makker aan. - Muziek. Nee, niet nu.
We lopen het alleen door. Het doek valt, we kussen...
...een schot en ik ben dood. En de epiloog.
Dit is een verhaal vol pijn en verdriet.
Een liefde afgewezen en hervonden. Een liefde die voortduurt.
Wie in stilte een zwaar gemoed wil verbergen...
...bedenk dat liefde geven en ontvangen het leven zelf is. Zonder zijn we niets.
Het doek valt, luid applaus. Tweeduizend handen op elkaar.
Bedankt, bravo. Dames en heren, Maria.
Je laatste monoloog kan korter. - Vind je dat?
Ja, zullen we dat even bespreken? - Later.
Ze heeft iets.
Kom dichterbij, Clara.
Kus me. Kus me, zuster.
Voor ik sterf.
Koningin Victoria.
Prins Albert van Saksen-Coburg en Gotha.
Leopold I van België.
William Thackeray.
Alsof ons optreden niet genoeg was, heeft Manchester...
...ons de grootste eer bewezen. Hier zocht ik goedkeuring.
Manchester heeft ons succes gegund. Een ware zege, vrienden.
Sir Roger de Coverley, Mr Berger.
Volgende dans.
Rug aan rug.
Armen omhoog, als een vogel.
Als u zover bent, geef me dan uw hand.
Heel bijzonder. - Geef me uw hand.
Bij mij bent u veilig. Vertel eens...
Een van z'n kunstjes. - Waar bent u nu?
Ik ben alleen.
U bewondert m'n mans werk?
Maar natuurlijk. Momenteel lees ik Little Dorrit.
Maar Bleak House is m'n favoriet, dat boek is zo verontrustend.
Lady Deadlock, achtervolgd door haar verleden.
Ik blijf het maar herlezen.
Maar het is ook amusant. - Het is fictie, bedoeld als vermaak.
Nee, het is veel meer. Het verandert ons.
En u bent weer bij ons.
Hij gaat het weer heel laat maken. Dan is hij morgen niet te genieten.
Katey, Mamey? - Iemand anders? Wie volgt?
Goedenacht. - Houd de baby vast.
Ze is weg. Waar is ze? Is ze veilig?
Zeg dat ze veilig is. - En u bent weer bij ons.
Waar ben ik? - Moeder...
...u denkt aan Fanny, op de boot. - Wat heb ik dan gezegd?
U wilde haar redden.
Sorry, Mr Dickens. Een stuk familiegeschiedenis.
Fanny, m'n oudste dochter, is uit haar wieg geworpen.
M'n man en ik maakten een reis door Amerika.
Onze raderstoomboot werd geramd door een andere boot.
Fanny vloog de lucht in. Als door een wonder is ze gered...
...door een matras. - De engelen keken toe.
Ja, inderdaad. - Wat een bijzonder verhaal.
Genoeg, Mr Dickens. - Inderdaad, ik moet gaan.
Morgen weer een dag. - Goedenacht.
05.00 uur. Bedtijd. - Of ontbijt?
Goedenacht, heren. Je hebt onze harten gebroken, Maria.
Iedereen zat te huilen. - Ook ik was tot tranen geroerd.
Het stuk is zo goed. - Ik wilde haar troosten.
Maar ze was zo intens verdrietig. Met dat mooie, bleke snoetje.
Een betere Clara vindt u niet. En nu moeten m'n engeltjes slapen.
Ik ben veel te wakker. Het is al licht.
Nelly, kindje toch. Niemand kan zonder slaap.
Dit is m'n favoriete uur.
Als de dag ons dwingt orde te scheppen in de nachtelijke chaos.
En we ons nogmaals opmaken voor het leven.
Het is een wonderbaarlijk iets, hoe elk menselijk wezen...
...voor een ander een raadsel, een diep geheim is.
Tot dat geheim wordt overgedragen aan een ander.
Dan zouden twee mensen elkaar kunnen kennen.
Denkt u niet?
Is Mrs Dickens naar bed? - Al een poosje.
Ze heeft vaak last van hoofdpijn.
Slapen...
Waarom doe je dat toch? - Wat, Nelly?
Met m'n connectie pronken. Dat is vervelend.
Dat je Dickens hebt gekend? - Ik was nog een kind.
Maar om hem somber te noemen, is een misvatting.
Waar heb jij het toch over? Waarom ben je altijd zo ontstemd?
We ploeterden voort, dichter en dichter naar de zee.
Waar de krachtige wind de kust teisterde.
Met steeds vervaarlijker geweld.
Toen we de zee bereikten, leken de golven aan de horizon...
...af en aan rollend boven de diepte, een glimp van een andere kust.
Met torens en gebouwen.
Zodra deze huizenhoge muur van water in de branding uiteenspatte...
...leek zelfs de kleinste golf de stad te verzwelgen.
Met een hees gebulder stroomde de golf weer terug...
...diepe holen in het strand achterlatend.
Alsof deze bedoeld was om het land te ondermijnen.
Ham keek uit over de zee. Hij stond alleen.
Toen doemde er een grote golf op.
Hij keek om naar degenen die het touw om z'n lijf vasthielden.
Hij dook in de golf. En in een oogwenk...
...was hij verwikkeld in een strijd. Hoge pieken, diepe dalen.
Hij ging ten onder in het schuim.
Naar de kust getrokken, dan weer naar het schip gevoerd.
Eindelijk naderde Ham het wrak.
Met nog één krachtige slag zou hij het bereiken.
En toen verscheen een hoge, groene, onmetelijke muur van water.
Van achter het schip richting de kust. Hij leek op te springen, de golf in.
Met een krachtige sprong.
En weg was het schip.
Voorgelezen door de schrijver komt het pas tot leven.
Dank u, excuseert u me. Mrs Ternan.
Wat een bijzonder optreden. Wat een beheersing, meesterlijk.
Het verdubbelt de verkoop. - Briljant, Mr Dickens.
Meent u dat? - Zeker.
Miss Fanny, u bent gemist. - Niet genoeg kennelijk.
Is Mrs Dickens er niet? - Helaas.
Dan heeft ze werkelijk iets gemist. Wat een storm, we zijn weggeblazen.
U bent niet teleurgesteld? - Welnee.
Welnu... - Nelly heeft alles tweemaal gelezen.
Dat kan wel zo zijn, maar nu hoorde ik het pas.
Nu ik het zo hoorde voordragen, zat ik echt in die storm.
Ik stond erbij toen Copperfield z'n vriend zag verdrinken.
Ondraaglijk.
Daar ben ik blij om.
Kom even met die heren praten. Ik heb ze beziggehouden...
...maar dat was behelpen. - Ik kom, Wilkie.
Wat is de volgende halte? - Doncaster.
En wat staat er op de rol? - Twee tragedies en een klucht.
The Pet of the Petticoats. - Wat een vreselijk slechte titel.
Maar ze hebben wel een mooie renbaan daar. Excuseer, niet weggaan.
Kom je bij me zitten? - Als je dat wilt.
Als je liever niet... - Ik heb vannacht slecht geslapen.
Ik ga maar naar bed. - Natuurlijk.
Wilkie wil voor Household Words richting het noorden.
Een rustig reisje voor twee leeglopers.
Misschien zit er een stukje in.
Waar begint de reis? - In Doncaster, dacht ik zo.
Draai de lamp hoger, zo kun je niet schrijven.
Ze heeft gewonnen. Victorie, Nelly.
Hoeveel? - Vijf shilling.
Doorgestoken kaart. - Bent u zo'n slecht verliezer?
Inderdaad. - Dan moet u winnen.
Wat ga je met de winst doen? - In één keer verbrassen.
En een exemplaar van Household Words.
Zodat de twee leeglopers hun rustige reisje kunnen afronden.
Ze willen niet naar huis. - En hun gezin?
Dat missen ze wel, maar ze zijn graag van huis.
Je bent herkend, Charles. - Mr Dickens...
Goedendag. - Wat een verrassing.
Welkom in Yorkshire. Schrijft u een boek over ons?
Die kant op. Pas op.
Geef maar, Maria. - We zijn er bijna.
Thuis. - Dit is van jou.
Moet dit worden gewassen?
Deze kan niet nog een seizoen mee, de mouw is nu echt stuk.
De manchetten zijn nog goed. Ik haal dit kant er wel af.
En kijk even naar deze zoom, Maria.
Heeft iemand nog was? - Hier.
Gesigneerd. - Een aandenken.
Koester het. Maria?
Catherine? Neem me niet kwalijk.
Wat doe jij zo vroeg op? - Ik moet naar Londen.
Nu? Er gaan nog geen treinen. - Dan ga ik wel lopen.
Dat kost je de hele dag. - Dan is dat maar zo.
Dit is behoorlijk pervers.
Enkel en alleen Charles heeft je voorkeur.
Z'n nukken en grillen hebben je hart veroverd.
Ik heb hem gezien noch geschreven, op uw aangeven.
Maar het lijkt me niet laakbaar, al keur ik z'n nukken af...
...dat m'n hart...
...ook compassie kent met z'n noden.
Het huwelijk vindt morgenvroeg plaats. - Dank u, beste oom.
Vlegel. Zou je haar niet eerst vragen? - Dat heb ik lang geleden...
...een minuut geleden al gedaan. Ze leek in te stemmen.
Ik heb geen woord gehoord. - Wij verstaan er ook geen woord van.
Hoe minder woorden, hoe beter. Moge jullie liefde nooit ten onder gaan.
En mogen jullie net zo gelukkig worden als lady Teazle en ik van plan zijn.
Uitmuntend, Nelly. - Heus?
Je optreden was zo helder. - En je zag er beeldschoon uit.
Waarom zei u niet dat u kwam? - Het was een opwelling.
Altijd weer een genoegen, Mr Dickens. - Een gedenkwaardige avond.
U was voortreffelijk, Miss Ellen. - Dank u, Mr Arnot. U ook.
Hoe vordert het schrijven? - Ongenadig.
Ik sta vroeg op, neem een koud bad en schrijf tot 15.00 uur.
Ik vecht tegen afleidingen.
Wilt u niet liever zitten? - Nee, dank je.
Het is al laat, u zult wel moe zijn. - Ik heb het zo druk, m'n hoofd loopt om.
Mag ik u mijn vrienden voorstellen? - Met genoegen, Mr Arnot.
Ze is erg in trek. - Zeker.
Komt u verder. - Dank u, Mrs Ternan.
Zorg dat onze gast te eten krijgt. - Doet u voor mij geen moeite.
Er ligt nog vlees, fruit en brood. Schenk jij wat te drinken in, Nelly?
Uiterst charmant.
Mr Keene in de rol van de Moor.
Ik was z'n Desdemona. - Dat weet ik.
En mijn echtgenoot speelde lago. - 'Vaarwel, gemoedsrust.'
Neemt u plaats. Dat is de enige niet doorgezakte stoel.
Ik ben dus gewaarschuwd.
Ham en pruimen. - En brood met kaas.
Heel vriendelijk van u. - En wijn.
Dan blijf ik voorgoed. Pardon.
Ik kwam niet van hem af. - En toen?
Ik had moeten zeggen: Mr Andersen, uw Lelijke Eendje is kostelijk...
...maar u bent hier nu vijf weken. U moet echt naar huis.
Maar dat deed u niet. - Waarom niet?
Hij spreekt geen Engels, enkel Deens. En zelfs dat begrijpt hij niet.
Anders had ik Deens geleerd en gezegd: U moet niet zo blijven plakken.
En dat geldt voor mij ook. - Welnee.
Dank u voor een plezierige avond.
Zonder goed gezelschap is het leven leeg.
Gefeliciteerd met je optreden. - Dank u.
Goedenavond, dames.
Wat een beeldig huisje is dit. - Maar wel wat klein.
Onze beloning is zelden financieel. Maar dat is goed zo.
Wanneer men lasten kan verlichten, is niemand volledig nutteloos.
Ik heb prachtige dochters.
Maar soms vrees ik voor hun toekomst.
Dat begrijp ik. Als ik iets kan doen...
Ik kan Nelly's reputatie niet riskeren.
Hopelijk zal een aanbod van mij haar niet blameren.
Goedenavond, Mrs Ternan. - Goedenavond.
Goedenavond, dames.
Opgepast. - Wat een fraai exemplaar.
Pijpen voor een shilling?
Ik geef je vijf shilling als je veilig naar huis gaat.
Moet ik uw vrouw spelen? Dat kan ook.
Waar is je moeder?
Gisteren zat ik tijdens het diner naast een heer.
Hij vroeg zich enigszins kwaad af waarom de stad mensen zou helpen...
...die niets voor zichzelf doen.
Hij doelde op de gevallen vrouwen die iedereen dagelijks ziet.
En op hun nageslacht. Zij zijn afhankelijk van dit hospitaal.
Ik antwoordde dat armoede en ziekte, die twee erbarmelijke zusters...
...deze kinderen voortbrengen. Zij overzien hun geboorte.
Ze wiegen hun miserabele bedje, spijkeren hun doodskist dicht...
...en scheppen aarde op hun graf.
Hun onnatuurlijk verscheiden vormt een derde...
...van het jaarlijks aantal doden in deze mooie stad.
En God dan, antwoordde hij vroom. Wat is er met Hem, vroeg ik.
God is vast en zeker genadig...
...aangaande alle ondeugden die voortvloeien uit tederheid en passie.
Hopelijk zijn wij dat ook en geven we met gulle hand.
Goedenavond, meneer. Dank u, mevrouw.
Goedenavond.
Dat kan vast wel beter.
Hebben we ze goed uitgemolken? - Tot de laatste cent.
Zoveel had ik niet verwacht. Waar moet ik beginnen?
Dat wordt even tellen. - Wat een prestatie.
Dat moet worden gevierd. - Inderdaad.
En dat gaan we doen ook. Komt u verder.
Gaat u verkassen? - Ik overweeg het te verhuren.
M'n vrouw schuwt publiciteit, en Londen. Ze woont met de kinderen op Gads Hill.
Nabij Rochester? - Op loopafstand.
Daar is Nelly geboren. - Ik zat in Chatham.
Ik ben opgegroeid in Newcastle. - Dat ken ik niet zo goed.
Ga zitten, doe alsof u thuis bent. Champagne.
Zet het maar op de piano, John.
Nelly?
Bedankt voor uw gastvrijheid, maar Fanny heeft morgen een auditie.
We hebben gewed op het bedrag. Ik denk 400 pond, Fanny denkt meer.
Ik tel het meteen. - Dat kost u de hele nacht.
Ik slaap toch niet. - We helpen wel mee.
Ik moet morgen repeteren. - Ik kan wel helpen, met Nelly.
Als u geen bezwaar hebt.
Goed dan, dank u.
Dan gaan Fanny en ik naar huis. - Goedenavond, bedankt.
Wij komen ook zo.
507 pond...
...zes shilling en drie pence.
We zijn rijk.
En wat zullen ze opgetogen zijn. Tot de eerstvolgende keer.
Bevalt dit leven u?
Altijd in de publiciteit?
Altijd bekeken? - Het is niet altijd mijn keuze.
Het lijkt mij niets.
Ik heb m'n werk, dat biedt een zeker contrast.
Al doen ze wel hun best, daarin vinden ze je niet altijd.
Wie? - De venters.
Mannen die geld willen verdienen, ten koste van jou.
En de bewonderaars.
Die willen dat je meer bent dan je ooit kunt zijn.
En dat is? - Goed, denk ik.
Toen ik twaalf was, moest m'n vader naar een gevangenis voor schuldenaars.
Ik ging naar een schoenpoetsfabriek. Flesjes dichtdraaien en labels plakken.
Het was afschuwelijk. - Was u op uw vader gesteld?
Hij was m'n eerste toeschouwer, op hem heb ik mijn humor gevormd.
Ik heb al te veel gezegd, je bent hier te goed in. Nu jij.
Mijn vader was acteur.
Zoon van een kruidenier uit Dublin. Schulden, ook overleden.
Toen ik zeven was, in een gesticht.
Ik heb een broertje gehad.
Hij is met tien maanden overleden. Maar een jongen met drie meisjes...
Ze aanbidt ons.
Ons leven is onvoorspelbaar.
Jij bent... - Wat?
Jij bent zo vrij.
Ze slaapt zo nog de hele nacht door. - Ik laat het rijtuig voorrijden. Nelly?
Vertel me een geheim.
Wat voor geheim? - Wat dan ook.
Iets wat je nooit hebt verteld of nooit hebt gedacht te vertellen.
M'n tweede naam is Lawless.
Uw beurt.
Ellen Lawless Ternan.
Dat is mijn geheim.
Ze is amper achttien.
Over jou maak ik me geen zorgen. En over Maria ook niet.
Voor jou en je zusje is altijd werk.
Mr Buckstone heeft al gevraagd of Maria vrij is.
Maar Nelly...
Nelly is anders. Haar talent ligt elders.
Ik hou van haar. Met heel m'n hart.
Charles Dickens is geen opportunist, niet zomaar een avonturier.
Ik denk aan wat zo'n leven haar te bieden heeft.
Ik denk aan haar toekomst. - Wat voor toekomst zou dat zijn?
Ons vak is al zwaar genoeg, al heb je wel talent.
Ga weg, Fanny. - Zo nodig blijf ik de hele dag.
Waarom heeft niemand iets gezegd? - Jij bent een oprecht mens.
Maar geen actrice. - Wat is er verder nog bekonkeld?
We geven gewoon om je.
Hou je van hem?
Hij is gehuwd.
Daarom is hij nog wel verliefd op je.
Ik dacht aan Great Expectations.
David Copperfield kan ook, maar voor mij...
...wint toch Great Expectations.
Bent u het daarmee eens?
Het is een goed boek.
Mrs Wharton Robinson, ik zie dat u...
...emotioneel en verward bent.
Alsof...
...een deel van u afwezig is.
Ik wil me niet opdringen, maar praat u met uw man?
Dat doen niet alle vrouwen.
Een geliefde in vertrouwen nemen...
...kan soms moeilijk zijn. - George is een goed mens.
Een heel goed mens. - Zeker, maar er zit u iets dwars.
Het komt en gaat weer. Maar het komt altijd terug.
Ik wil u helpen. Ik hoop dat u me wilt vertrouwen.
Het gaat goed met me. - Nee.
Toe, Mr Benham.
Ik zal luisteren zonder te oordelen.
Ik zal er altijd voor u zijn.
Kom op, met dat derde been hoor je sneller te zijn.
Niets mee te beginnen.
Hebt u voldoende te eten?
Meer roddels in de krant.
Je kon het niet eeuwig stilhouden. Geeft niet, ontken het gewoon.
Geruchten vallen altijd te ontkennen.
Wees gerust, het waait wel over.
En het moet ophouden.
En als ik dat niet wil? - Doe niet zo mal.
Je kunt haar niet geheimhouden. - Dat kan ik wel.
Wedstrijdje hinkelen, Plorn? Kom, Mamey en Katey.
Op één been, kom hier. Wat ben je toch traag, Plorn.
Klaar voor de start? Af.
Ogen dicht. - Niet omdraaien.
Ogen dicht.
En houd ze dicht, tot ik zeg: Doe maar open.
Fijne verjaardag.
Wat heerlijk, kijk dan.
Een Mrs Dickens voor Miss Ellen.
Moeder...
Snijd de taart maar aan.
Mrs Dickens? - Dit is dus het juiste adres.
Neemt u plaats.
Wat een oog voor detail. - Slechts lijm en glas.
Het is hier een rommeltje.
Ik hoorde dat hij iets voor je had gevonden, aan het plein.
M'n moeder en zus gaan naar Italië.
Fanny wordt gouvernante bij de Trollopes.
Is het heus? - Mr Dickens heeft haar voorgesteld.
Mijn man is heel ruimhartig.
Fijne verjaardag.
Maak maar open.
Een geschenk van Charles.
Het is per abuis aan mij bezorgd.
De juwelier nam uiteraard aan...
Charles stond erop dat ik het bij u bezorgde.
Hij is erg op u gesteld.
U ook op hem? Domme vraag.
Hij is Charles Dickens.
In onze eerste jaren samen was ik ook zo onder de indruk.
Maar u zult hem moeten delen met z'n bewonderaars.
Zij zijn de constante.
En eerlijk gezegd zult u nooit weten wie hij het meest liefheeft.
U of hen.
Dat weet hij zelf niet eens, denk ik.
Ik verstoor uw feestje. - Daar ben ik veel te oud voor.
Er is niemand onder de twintig. - Charles komt zo.
En hij is zeker jeugdig.
Bewaar dit maar.
Hartelijk gefeliciteerd. - Zijn we te laat?
Wel voor Maria's taart. - Hebben we al het plezier gemist?
Daar bent u toch voor? - En dus moet de jarige jet mee.
Zeg dat je meegaat.
Waar gaan we heen?
Kom verder, kom verder. Caroline?
Volg mij maar, Nelly.
Caroline? We hebben bezoek.
Waarom heb je niets gezegd, Wilkie?
We vieren een bijzondere verjaardag. - Mag ik voorstellen: Miss Ellen Ternan.
Zij is vandaag jarig. - Proficiat, ik heb enkel goeds gehoord.
Je hebt een nieuw schilderij. Apart, maar wel mooi.
Is de Butler er ook? - Ja, daar heb je haar al.
Daar zul je haar hebben. En gillen dat ze doet.
Kan ik uw stola aannemen?
Dank u, ik hou hem liever om.
Gaat u zitten.
Wat een heerlijk huis. - Wilkie heeft het gevonden.
Charles noemde haar meteen 'de Butler'.
Voor hem is alles een spel. Ze is een lief kind.
Neemt u hier aanstoot aan?
Wilkie verfoeit het huwelijk. En als weduwe schikt mij dit.
We zijn erg gelukkig.
Maar u keurt het af.
We zijn verliefd op mannen met aanzien. - Ik ben niet verliefd.
Het is al laat. Veel en veel te laat. Ik moet gaan. Excuseer, Miss Graves.
Blijf je eten, Charles?
En ze zwijgt nog altijd.
Mr Buckstone heeft een rol voor me, in The World and the Stage.
De plot is bespottelijk: actrice lost schuld adellijke zus af.
De slotscène is wel amusant. - Dat heb jij geregeld.
Moest je me zo vernederen? - Vond je Miss Graves niet aardig?
Ik kan niet omgaan met een vrouw die ongehuwd samenwoont.
En gasten ontvangt alsof ze...
Ik wil niet ondankbaar lijken.
Je bent heel royaal geweest.
Te royaal, zouden sommigen zeggen.
Maar ik wist dus niet dat ik je hoer moest worden.
Dit was een vergissing. - Heb jij Catherine gestuurd?
De moeder van je kinderen, hoe kon je? - En daar ben ik dankbaar voor.
Maar ik hou niet van haar.
Ze begrijpt niets. Ze ziet niets.
Ik dacht dat als ze jou zou zien, ze wel zou begrijpen, dat ik niets met haar heb.
Ze moest het zien. - Het? Wat is 'het', Charles?
Wat zijn wij?
Je vrouw vroeg me of ik op je gesteld was.
Ik kon niet eerlijk antwoorden.
Ik wilde 'nee' zeggen.
Kan ik u helpen? Valt deze dame u lastig?
In het geheel niet, alles is in orde. - Goedenavond, meneer.
Mag ik binnenkomen?
Ik liep van Aldwych via Highgate en Westminster naar Millbank.
Londen zit duidelijk in je bloed. - Ja, en ik stap stevig door.
Goedendag.
Vader. - Charley?
Wat doe jij hier? - Ik had de vroege trein terug.
Je kent Miss Ellen nog? - Natuurlijk.
Je ziet er goed uit, Charley. - Zo voel ik me ook.
Charley werkt in de City. - Wat goed.
Niet echt, het is een vriend van vader.
Die geredde handschoen heb ik nog altijd.
En dat paar draag ik het liefst. - U had wel een ander paar gevonden.
Ik ben al laat.
Zie ik u straks thuis, vader? - Ja, hoor.
Dag, Charley.
Wat is er?
Een brief in The Times. Van vader.
Ik kan het niet lezen.
Wil jij het even voorlezen?
'Ik heb langdurige problemen aan het thuisfront.
Daar ga ik verder niet op in, dat ligt in de privésfeer.
Maar onlangs is het tot een schikking gekomen.
Zonder ruzie of rancune.
M'n vrouw Catherine en ik hebben besloten uit elkaar te gaan.
De volledige oorzaak, voortgang en omstandigheden...
...zijn voortdurend bij m'n kinderen bekend geweest.
Het is op vriendschappelijke basis en de details dienen te worden vergeten.
Ik zweer dat de recente geruchten over mijn vriendschap...
...met een zekere jongedame geheel onwaar zijn.
Ik zweer op m'n ziel dat deze wereld geen zediger of deugdzamer wezen kent.
En wie na deze ontkenning anders beweert...
...verspreidt met opzet smerige leugens in het aanzicht van hemel en aarde.'
Dank je.
Hij is een eerbaar man.
En jij bent een mooie, intelligente, geweldige jonge vrouw.
Maar hij kan me niet huwen. - Nee, dat gaat niet.
Maar ik ben gehuwd geweest.
En het kan soms erg eenzaam zijn.
Wat moet ik doen?
Fanny en ik gaan eind deze maand naar Italië. Je kunt meegaan.
Ik kan een overtocht boeken.
Hij heeft al z'n brieven verbrand. En dat heeft hij mij ook gevraagd te doen.
Hij lijkt wel krankzinnig. - Nee, hij is radeloos.
En ik niet? - Jij kunt kiezen.
Je kunt afstand nemen, een ander leven opbouwen.
Een ander leven? Welk leven rest mij nu nog?
Hij is een goed man. Hij doet z'n best een goed man te zijn.
Maar hij is een groot man.
Jij ziet hem, Nelly.
Ik heb jullie gadegeslagen. Jij ziet hem en hij jou.
Wat wil je nog meer in het leven?
Wilkie? - Ik kom eraan.
We moeten met conventies breken, ze vernietigen.
Wij zijn de pioniers. - Pioniers?
Jullie mannen leven je leven en wij moeten maar afwachten.
Jullie zien een vrijheid die ik niet zie.
De Butler gaat alleen slapen als ik heb voorgelezen.
Jij en ik worden in één adem genoemd. En toch heb ik niets.
Ik heb nergens spijt van, die breuk was onvermijdelijk.
En het is af. - Het is inderdaad voorbij.
Nee, het boek.
Het boek is af, kijk.
Vind je het niet mooi? - Nee.
Ik vind het mooi, heel erg mooi.
Het einde moet anders, vindt Wilkie. - Nee, niet doen.
Stella en Pip zijn samen, maar ook niet.
Ze is veranderd, dat is voldoende. - Het is triest, maar ze vindt haar hart.
En Pip is niet altijd even heroïsch. - Hij is ijdel en ambitieus.
Ons aller gebreken. - Juist.
Ik besef wat ik heb gedaan. Maar ik kon het niet bij het oude laten.
Niet als m'n hart...
In een eerder hoofdstuk zegt Pip:
Je bent deel van m'n bestaan, een deel van mij.
Dat weet ik nog. - In elke regel die ik lees, zie ik jou.
Overal waar ik kijk, zie ik jou.
Op de rivier, in de zeilen van schepen, op het moerasland...
...in de wolken, in licht en donker, in de wind, in het woud...
...in de zee, in de straten.
Jij bent de belichaming van elke bevallige fantasie...
...die ooit aan m'n geest is ontsproten.
Estella...
...tot m'n laatste ademtocht...
...blijf je deel van m'n karakter.
Deel van het weinige goede in mij. En van het kwade.
Laten we samen weggaan.
Leg je gezicht op het mijne, mocht ik dood zijn als je terugkomt.
Ik hou van je, Mortimer...
De ontdekking was aan haar. Eugene, tijdens m'n afwezigheid...
Monsieur en Madame Tringham, wilt u nu al weg of nog even blijven?
Nee, we gaan.
Ik ga vijftig voordrachten doen. In Manchester, Glasgow en Dublin.
En ik ben in Parijs gevraagd. - Zal ik meegaan?
Er gaan geruchten, Nelly.
Waar dan? - In Parijs. En dan zijn ze zo in Londen.
Ik ben uit de roulatie geweest.
Dan moet je gaan. - Ja. Dit is wie ik ben.
Nee, ik ga niet. - Je moet.
Nee, m'n besluit staat vast. - Jij gaat.
Sorry, ik had u niet gezien. - Geeft niet, Mary. Ik doe het wel.
Was het dat? De gasten komen zo. - Dat was alles, dank je.
Het spijt me, Monsieur Tringham. Dit gebeurt, ook met gezonde baby's.
Wilt u nog wel even tekenen? Dat moet helaas.
Wordt hij begraven? - Natuurlijk.
AKTE VAN OVERLIJDEN
CHARLES TRINGHAM
Liggen de sleutels op tafel?
Een Engels gezin heeft het huis deze winter gehuurd.
Zeg toch iets.
Zeg iets.
We missen de trein nog.
Passagiers uit Frankrijk, deze trein gaat naar Londen.
Volgens mij is het de laatste coupé.
Mr Dickens. - Is dit onze coupé?
Ze moet met Rokesmith trouwen, zegt m'n vrouw.
Misschien in het volgende hoofdstuk.
Ga maar slapen. Als je wakker wordt, zijn we thuis.
Heren, alstublieft. Maak deze coupés open.
En uw vrouw? Verder nog iemand in deze coupé?
Help. - Deze kant op.
Alstublieft, ze zijn gewond. - Probeer het op uw andere been.
We vragen iedereen die ongedeerd is te helpen met de gewonden.
We kunnen alle hulp gebruiken.
Pardon, meneer? Kunt u me komen helpen?
Bent u dat, Mr Dickens? Reisde u alleen?
Ga maar.
Reisde u alleen, Mr Dickens?
Ga maar. Ga. - Meneer?
Ja, alleen. Deze dame heeft hulp nodig.
Eerst de zwaargewonden. - Ik kom. En deze dame?
Een van de dames helpt haar wel. Deze kant op, meneer.
Zorgt u voor haar. Ik heb brandy bij me.
Hard drukken, dat stelpt het bloeden.
Hier, brandy. U wordt zo snel mogelijk geholpen.
Laat passagiers uit de trein boven helpen met de gewonden.
Laat de mannen met hun hoed naar de rivier komen.
Ellen Ternan?
Zo heette ik vroeger.
Dat hebt u al die tijd geweten? - Ik vermoedde het.
Door de dingen die u zei. Opmerkingen.
Herinneringen die niet van een kind waren.
Ik heb ooit een voordracht van hem gezien. Het was betoverend.
Je vergeet dat hij meer was dan schrijver en acteur.
Ik heb in die boeken geleefd.
De schrijver kan geen rustig leven hebben gehad.
Bevalt het huis je? - Ja.
Ik kan vanaf hier het kasteel zien. - Elke kamer heeft een haard.
Ik heb een verzorgster ingehuurd. Een vrouw van hier, een goede ziel.
Een rustig stadje, 'n uitstekende slager. De kerk is onlangs gerestaureerd.
Die moet je echt zien.
Vanaf Paddington gaat een sneltrein.
Ook vanaf Victoria of Waterloo kun je naar Windsor.
Het lijkt wel te zweven.
Je komt me toch wel opzoeken? - Ja, uiteraard.
Iedere week? - Twee keer per week. Vaker.
En als ik iets nodig heb? - Dan hoef je het maar te vragen.
En weekenden en feestdagen? - Jawel.
Maar m'n gezin... - Uiteraard.
Als het gaat.
Zullen we Tringham aanhouden?
Dus zo is het nu.
Alles wat ik in m'n leven heb gedaan, heb ik geprobeerd goed te doen.
Waaraan ik me heb gewijd... - Niet doen.
Geen uitleg.
Er valt niets te zeggen.
Iedereen heeft geheimen.
Dit is het onze.
Toen ik Mr Dickens ontmoette, was ik geen kind. Ik was achttien.
Onze vriendschap was niet makkelijk.
Maar er waren ook dagen van vreugde en uitbundigheid.
Dan praatten en lachten we samen.
Hij wist dat hij mij zou verlaten.
Dat hij als eerste zou sterven.
Charles begreep dat hoe pijnlijk het ook is...
...we alleen zijn.
Bij wie we ook zijn, we zijn alleen.
Hij had gelijk.
Great Expectations.
Het eerste einde had hij op gevoel geschreven.
Het was een goed einde.
Pip en Estella komen niet samen.
Pip ziet in dat ze nooit de zijne zal zijn.
Men wilde een ander einde, men vond het te bruut.
Dus in plaats daarvan...
...zijn Pips laatste woorden:
Ik zag in haar de schaduw van geen afscheid.
Het boek eindigt in schaduwen.
In onzekerheid.
In kwelling.
En daar heb ik mee geleefd.
Begrijpt u dat?
Maar dat wil ik niet meer.
Wat ben je laat, het is bijna donker. Waar heb je gezeten?
Ik ben er nu, George.
Ik ben er nu.
Voel je je wel goed? - Ja, George.
Weet je het zeker?
Ik was met Mr Benham op pad.
We hebben het over Mr Dickens gehad.
Herinneringen van een kind.
Je maakt onze gasten bang, Geoffrey. - Hij wilde z'n moeder bang maken.
Ga maar gauw naar je plek. - Ja, mama.
Eindelijk is de dag aangebroken.
Wat vindt u van het weer? - Heel aanvaardbaar.
Twijfelachtig.
Ik zie dat er storm op til is. Ik ruik sneeuw in de lucht, een orkaan.
Voor geen goud steek ik vandaag met die heren de berg over.
Bent u eindelijk zover? Neemt u ons de berg over of niet?
Ja, mits de rest meegaat. - En ik zeg 'nee'.
Ik ben hier geboren, ik ken de pas op m'n duimpje.
Als u het aandurft, ga ik mee.
Ik ben uw man. Ik zal u leiden, zeg maar wanneer.
Nu. Bent u zover?
Ik ben zover, kom.
Dit is een verhaal vol pijn en verdriet.
Een liefde afgewezen en hervonden. Een liefde die voortduurt.
Wie in stilte een zwaar gemoed wil verbergen...
...bedenk dat liefde geven en ontvangen het leven zelf is. Zonder zijn we niets.
vertaling: Subs Media Ripped en bewerkt door relentless Gedownload van www.nlondertitels.com