โห ไปงานสัมนา ที่อินโดนีเซียมาเหรอครับ
ดีจังเลยนะครับ
อือ
ตารางแน่นไปหมด ยุ่งมากเลยละ
อ๊ะ
เอ้า
- ของฝาก - เอ๊ะ
ผมเกรงใจน่ะครับ
- ว่าแต่นี่คือ... - เอาน่า
อย่าคิดมาก
เป็นไข่มุกขาวบริสุทธิ์น่ะ
ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ
- ทำไมล่ะ - ลองคิดดูตามปกติสิครับ
ให้ของแพงขนาดนี้ กับคนที่ร่วมงานกัน...
พูดอะไรน่ะ
ผมคือผู้ชายที่พยายาม จะทำให้เธอตกหลุมรักนะ
หา
แค่ได้เห็นสีหน้าแบบนั้น
ก็คุ้มที่จ่ายไปแล้วละมั้งนะ
ขอคืนให้ดีกว่าครับ
เฮ้อ
คิดว่าออกจะเหมาะกับเธอแท้ๆ
เอาเถอะ
ดีละ
- เดี๋ยวไปกินมื้อเที่ยงกันไหม - ผมจะกลับแล้ว
ขนาดตอนเที่ยงยังไม่มีเวลา
บริษัทเธอบริหารกันยังไงเนี่ย
ไม่ต้องกังวลหรอกครับ บริษัทเราไม่ได้กดขี่พนักงาน
มิยาตะคุงเนี่ยมึนตึงใส่กัน จนน่าแปลกเลยนะ
เราจูบกันแล้วแท้ๆ
พูดแบบนั้นมัน คุกคามทางเพศกันชัดๆ เลยครับ
ผมฟ้องได้นะ
เหนื่อยหน่อยนะ
ผมจะไปออกกินข้าวเที่ยงนะ
เข้าใจแล้วครับ
หืม
อ๊ะ เอาเป็นอาหารท้องถิ่นเป็นไง
มีร้านอาหารเวียดนาม ที่อร่อยๆ อยู่น่ะ
ก็บอกว่าจะกลับแล้วไงครับ
เฮ้อ
น่าสงสารจังนะ
ไม่สิ ฉันเป็นใครกัน
ไม่มีทางมีอะไรเกิดขึ้น ระหว่างฉันกับรุ่นพี่ด้วยซ้ำ
"ครั้งที่สองจะยิ่งรัก"
"ตอนที่ 3" ไม่นึกเลยว่าคุณซาซากิจะเปลี่ยนงาน
"ตอนที่ 3" เพื่อนรุ่นเดียวกันหายไปซะแล้วครับ
รุ่นคุณมิยาตะ เหลือแค่คนเดียวแล้วสินะครับ
ดวงไม่ดีเอาซะเลย
คือว่า
ถ้าชอบในการเป็นบรรณาธิการ
การเป็นฟรีแลนซ์ก็คงดีกว่าสินะครับ
ฉันเองก็ลังเลเหมือนกัน
งานเอกสารดีแต่จะเพิ่มเอาๆ
ฉันชอบวิ่งไปนู่นไปนี่มากกว่าน่ะสิ
อ๋อ
จะเปลี่ยนงานบ้างไหมล่ะ
ใช่แล้วละ
พออายุเลขสามแล้วมันก็แบบนี้แหละ
ถึงจะหลอกตัวเองไป ว่าเพิ่งจะราวๆ 30 เอง
มันก็ไม่ใช่วัยที่จะมา วุ่นวายกับเรื่องรักๆ หรอก
อืม... แย่อยู่นะ
ตีพิมพ์เป็นกระดาษนี่ ยากกว่าที่คาดไว้อีกนะครับ
ยอดของนิตยสารธุรกิจตะวันออก ตกลงขนาดนี้เชียว
ขนาดกลุ่มเป้าหมายคือ คนวัย 40 ขึ้นไปยังเป็นซะแบบนี้
บิสเนสนาวที่มีเป้าหมายเป็นหนุ่มสาว จะตีพิมพ์ไปได้อีกนานแค่ไหนกัน
นั่นสินะครับ
ก็ตามนี้แหละ
นิตยสารลงเว็บเล่มใหม่
ให้มิยาตะคุงเป็นหัวหน้านะ
โอ้
แน่นอนว่าต้องทำบิสเนสนาวต่อไปด้วยนะ
เอ๊ะ ผมเหรอครับ
จะจับตลาดผู้หญิงทำงาน ที่อายุน้อยสินะครับ
ไม่ต้องกังวลหรอกน่า
แต่ถ้ามันตุ๊บขึ้นมา มิยาตะคุงก็ต้องรับผิดชอบละนะ
แล้วก็อยากวานให้อาจารย์อิวานากะ เขียนบทความต่อเนื่องเรื่องใหม่น่ะ
เอ๊ะ
อีกแล้วเหรอครับ
อืม
อาจารย์
ขอร้องเถอะนะครับ
เอาไงดีล่ะ
พักนี้มีคนรู้จักผมเพิ่มขึ้นบ้าง
เลยได้ข้อเสนอจากที่อื่นมาด้วยน่ะสิ
อาจารย์กับผม เราสนิทกันไม่ใช่เหรอครับ
หมายถึงเป็นคนรักน่ะเหรอ
ไม่ใช่ครับ
หึ
เข้าใจแล้ว
จะทำก็แล้วกัน
ขอบคุณมากครับ
จะได้มีโอกาสเจอ มิยาตะคุงเพิ่มขึ้นด้วย
เป็นเกียรติมากครับ
อ๊ะ
อ่า โทษนะ ขอรับได้ไหม
เชิญครับ
ฮัลโหล
ครับ
ครับ ทาคาชิพูดสาย
ครับ
โอ้ ขอบคุณที่โทรหาผมนะครับ
อ้อ คุณเห็นเมลผมหรือยัง
โอเค
ผมก็กังวลเรื่อง การเปลี่ยนรัฐบาลเหมือนกัน
ถ้าเราได้พูดคุยกัน เรื่องนั้นอีกก็คงดี
เรื่องนั้นใช่ไหม
ขอเช็กอีกรอบนะ
ผมมีเอกสารอยู่ตรงนี้
อ๊ะ โทษที วันนี้พอแค่นี้ได้ไหม
ครับ
ขอโทษที คุณพูดว่าไงนะ
อ่า สักครู่นะครับ
ชิราอิชิคุง มาพอดีเลย
ช่วยไปส่งมิยาตะคุงทีนะ
เข้าใจแล้วครับ
ขอโทษนะครับ
คุณมิยาตะ สวัสดีครับ
ถ้าไม่รังเกียจมาคุยกันหน่อยไหมครับ
ครับ
ไม่เอาน่า
อย่าระแวงกันขนาดนั้นสิครับ
อ่า...
เป็นบรรณาธิการ คงเหนื่อยแย่เลยสินะครับ
ต้องคอยนัดพูดคุยทุกสัปดาห์
ไม่หรอกครับ
ส่วนตัวแล้ว
ผมอยากให้เขาทุ่มเทกับงานหลัก มากกว่างานนิตยสารนะครับ
อาจารย์งานยุ่งมาก
วันๆ แทบจะไม่ได้นอน ไม่ได้พักเลยน่ะครับ
ทางเรารู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมากครับ
ขอตัวนะครับ
คุณมิยาตะ
ผม...
ตัดใจเรื่องอาจารย์แล้วครับ
เอ๋...
งั้นเหรอครับ
เพราะว่ายิ่งผม เข้าหาอาจารย์มากเท่าไหร่
เขาก็ยิ่งไม่ยอมตอบรับ
ผมแอบเหนื่อยซะแล้วละ
คือว่า...
ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรหรอก
แต่ก็ดีแล้วหรือเปล่า
ใครมันจะไปพูดอย่างนั้นกันล่ะ
คุณลุง
เอ๊ะ
กำลังจะบอกว่า นายไม่เป็นที่ต้อนรับต่างหาก
หึ
ขอตัวนะ
อะไรของหมอนั่นเนี่ย
ยอดเลยนะ
พลังแห่งรักทำให้เป็นได้ถึงขนาดนั้น
ฉันเองก็เคยมีสินะ
พลังแห่งรักตอนอายุน้อย ที่ทำให้ทุ่มสุดตัว
รุ่นพี่โฮชิซาวะ
จะไปต่อที่ไหนเหรอครับ
อืม...
มหาวิทยาลัยโทโอละมั้งนะ
ว่าแล้วเชียว
ยอดเลยนะครับ
แต่ว่า...
จริงด้วยสิ
แปลว่าจะต้องออกไปอยู่ที่อื่นสินะ
แต่ถึงจะพูดงั้น
ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจหรอก
ยังไม่แน่ใจเรื่องคณะเลยด้วย
ถ้าเป็นรุ่นพี่โฮชิซาวะละก็
ต้องเป็นได้ทุกอย่าง ที่อยากเป็นแน่ครับ
ผมจะคอยเอาใจช่วยไปตลอดเลย
นี่
ทำไมถึงจะเอาใจช่วยผมล่ะ
ก็เพราะชอบไงครับ
รุ่นพี่...
คิดยังไงกับผมครับ
จะว่าไป
ตอนนั้นเขาก็แกล้งกันสินะ
ตัวฉันในตอนม.ปลายที่ดูน่าสงสารน่ะ
เอาเถอะ ยังมีพวกเราทำงานอยู่ละนะ
โอ้ ฮึดน่าดูเลยนะ
แหม่ ก็แค่นิดหน่อยละครับ
นิดหน่อยเองเหรอ
โอ๊ะ
มิยาตะคุง ดูท่าเรื่องนั้นจะราบรื่นดีนี่
ขอบคุณมากครับ
โอ้ ขยันเชียวนะ
ขอบคุณมากครับ
หัวหน้าบรรณาธิการ
(เดือนกุมภาพันธ์)
(เดดไลน์บทความ)
อ้าว
งานเข้าแล้วไง
เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
หืม
เห็นว่าติดต่อ อาจารย์อิวานากะไม่ได้น่ะ
- เอ๊ะ - เรื่องบทความในคอลัมน์น่ะ
จะไม่เป็นไรเหรอครับ
ฉันโทรไปแจ้งเดดไลน์ กับผู้ช่วยเขาแล้วนี่
นายไม่เป็นที่ต้อนรับ
เจ้าหมอนั่น อย่าบอกนะว่า...
ฉันควรจะติดต่อไปหาเขาโดยตรง
อ๊ะ สวัสดีครับ
ผมโทรจากบริษัทโตเกียวบิสเนส ชื่อมิยาตะครับ
ผมต้องการจะติดต่ออาจารย์อิวานากะ ที่อยู่คณะเศรษฐศาสตร์น่ะครับ
ผมติดต่อไปทางมือถือแล้ว แต่เขาไม่รับสายครับ
ครับ
(มีเลกเชอร์ กำหนดการค้างคืน)
(ที่พัก คิโคริ) ครับ
(วันที่ 13 ถึง 14)
ครับ ขอบคุณครับ
หัวหน้าบรรณาธิการ ผมจะออกไปสักพักนะครับ
อาจจะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์
ผมจะคอยติดต่อมาเรื่อยๆ นะครับ
จะได้ต้นฉบับมาใช่ไหม
ผมจะสู้ตายครับ สัญญาเลย
อาจารย์อิวานากะ
เอ๊ะ
ในภูเขาแบบนี้บังเอิญจังเลยนะ
ช่วยเขียนต้นฉบับในคอลัมน์ ให้เสร็จตอนนี้เลยครับ
ครับ
อาจารย์อิวานากะ กำลังเร่งมือเขียนให้อยู่ครับ
ไว้จะติดต่อไปใหม่นะครับ
รอบนี้ฉันได้ยินมาว่า จะพักการลงบทความน่ะ
ไม่ใช่ครับ กำหนดการตามเดิม
พูดจริงเหรอ ชิราอิชิคุงจงใจงั้นเหรอ
เรื่องนั้นช่างมันไปก่อนเถอะครับ
บางทีมิยาตะคุงก็พูดจาเจ็บแสบจังนะ
นึกภาพไม่ออกเลยว่า เมื่อก่อนเคยน่ารักแค่ไหน
ช่วยมีสมาธิด้วยครับ
ขอร้องคนอื่นเขา แล้วทำท่าทางแบบนั้นเหรอ
ครับๆๆ
ห้าโมงใช่ไหมล่ะ
ผมทำทันอยู่แล้ว
ใจเย็นเถอะ
สูดหายใจเข้าลึกๆ
เอ้า เสร็จแล้ว ช่วยเช็กที
ขอบคุณมากครับ
ไว้ผมจะตอบแทนวันหลังนะครับ
ขอโทษที่รบกวนตอนพักผ่อนครับ
กลับดีๆ นะ
อ่า...
ไปซะแล้ว
เฮ้อ
เหนื่อยจัง
รุ่นพี่
คือว่า...
ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ
เอาเถอะ ส่งต้นฉบับทันก็ดีแล้ว
ไม่นึกเลยว่าจะมีปิดถนน จนกลับไปไม่ได้
ต่างจังหวัดก็แบบนี้ละนะ
แถมยังยอมให้ผมค้างด้วยอีก
ขอโทษนะครับ
ฉันกำลังคิดว่าครั้งหน้า จะชวนมาด้วยอยู่พอดีน่ะ
ผ่อนคลายเถอะ
ไหนๆ ก็มาแล้วทั้งที
ครับ
กะแล้วเชียว ว่าต้องเป็นแบบนี้
ก็ไม่มีห้องว่างอื่นนี่นะ ช่วยไม่ได้หรอก
งั้นก็ราตรีสวัสดิ์ครับ
จะนอนแล้วเหรอ
เร็วจังนะ
อ่า...
ผมเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ
อืม
ราตรีสวัสดิ์ครับ
ฝันดีนะ
รุ่นพี่
หืม
ผมสงสัยน่ะครับ
ว่าทำไมต้องมายุ่งกับผมด้วย
แกล้งกันไปก็ไม่สนุกหรอกนะ
อย่างผมน่ะ
เพราะเธอน่ารักไงล่ะ
เลิกพูดแบบนั้นทีเถอะครับ
ผมพูดจริงนะ
ครับๆ เข้าใจแล้ว
ถ้าพูดมากกว่านั้นผมจะโกรธแล้วนะ
ต้องผลักเขาออกไป
เดี๋ยวนี้
อ่า ไม่ไหวหรอก
เกลียดผมเหรอ
ไม่ได้เกลียดครับ
แต่ก็ไม่แน่ใจ
ครั้งแรกเหรอ
ครับ
ขอโทษนะ
ทำไมถึงขอโทษล่ะครับ
ไหวหรือเปล่า
ขอโทษนะ
อย่าขอโทษสิ
ถ้าชอบกันก็อย่าขอโทษ
หนีไม่พ้นเลย
ฉันไม่อยากตั้งความหวัง...
กับความรู้สึกของรุ่นพี่ เหมือนตอนนั้นแล้ว
ถ้าความรู้สึก มันเลยเถิดไปมากกว่านี้...
งั้นก็ผมคงต้องไปแล้ว
อืม
ขอโทษด้วยนะ
ไว้ฉันจะเตือนชิราอิชิคุงให้
ยังไงก็ทำทัน
ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ
งั้นก็ขอตัวนะครับ
อืม
รุ่นพี่
หืม
ผมมีอะไรกับคุณก็จริง
แต่ก็ไม่ได้คิดถึงขั้นว่า จะอยากคบกันอะไรแบบนั้นหรอก
งั้นก็ขอบคุณที่เหนื่อยครับ
ไม่ทันตั้งตัวเลยแฮะ
สวัสดีครับ
คุณมิยาตะ
มีนัดพูดคุยอีกแล้วเหรอครับ
ครับ
จริงสิ
ที่บ่อน้ำพุร้อนสนุกไหมครับ
ลำบากแย่เลยนะครับ
เป็นบรรณาธิการนี่ ต้องค้างคืนด้วยสินะครับ
เฮ้ย
ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเล่นเรื่องค้างคืน
เหน็บแนมฉันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
แล้วก็
อย่าเที่ยวดูถูกการทำงาน
รู้ไหมว่ามีคนมากแค่ไหน
ต้องเดือดร้อนที่นาย เล่นเป็นเด็กๆ ไม่เข้าเรื่อง
แค่นี้แหละ
หัดสำนึกซะ
(อนาคตของโลกาภิวัตน์ ในมุมมองของต่างประเทศ)
(รองศาสตราจารย์อิวานากะ ทาคาชิ) ยินดีด้วยครับ
บทความต่อเนื่องของอาจารย์
ได้อันดับหนึ่งในแบบสำรวจผู้อ่าน
ผมดีใจนะที่ทำประโยชน์ให้เธอได้
อ๊ะ
ทีมผู้หญิงที่บริษัทผม วานเอานี่มาให้อาจารย์น่ะครับ
เอ๋
น่ารักจัง
ขอบใจนะ
อื้ม
จะว่าไป
เธอจะไม่คบกับผมสินะ
ครับ
แต่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ
รู้สึกสิครับ
ผมประสบการณ์น้อย
แถมยังเพิ่งเคยทำกับ เพศเดียวกันเป็นครั้งแรก
แต่ว่า
ผมจะไม่เป็นคนรักของรุ่นพี่หรอก
ทำไมถึงไม่ยอมเป็นล่ะ
เพราะผม...
แพ้คุณน่ะครับ
ทั้งเรื่องงาน
เรื่องความรู้สึก
แม้แต่เซ็กซ์เมื่อวันก่อนเอง
ผมก็แพ้คุณ
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวผมตอนม.ปลายคงได้ผิดหวัง
ผมตั้งใจจะหนีตามคุณไปจริงๆ นะ
ผมจริงจัง
รู้บ้างไหม
ว่าผมเจ็บปวดแค่ไหนที่โดนหักหลัง
ผมยังเป็นแค่เด็กม.ปลายเอง
รุ่นพี่ไม่ได้ทุ่มเทเลยสักนิด
คิดว่าอะไรๆ ก็ได้มาง่ายๆ
ตามนั้นแหละครับ
จากนี้เราก็เป็นแค่ บิสเนสพาร์ตเนอร์กันต่อไป
ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับ
ไม่ได้ทุ่มเทงั้นเหรอ
เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว
ถ้าจำไม่ผิดในสมุกพกเอง ก็เคยมีเขียนไว้
จริงๆ แล้วบางส่วนในใจเรา
ก็เคยคิดว่าจะได้มันมาง่ายๆ
(ตัวอย่างตอนต่อไป) ยังไงก็แค่เล่นสนุกกันชั่วคราวนี่
แบบนั้นน่ะผมไม่เอาหรอก
ผมอยากลองใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอ
ถ้าพลาดขึ้นมา อาจจะต้องสูญเสียทุกอย่าง
ลองมารักกับผมดูเถอะ
ชอบจริงๆ ครับ