Czym mogę panu służyć?
.:: Hellraiser II (1988) Remastered ::.
Jezus zapłakał.
Nie opuszczasz nas za szybko?
Nie!
Mamy ci tyle do pokazania.
Nie. Nie rób tego!
Idź do piekła!
Cierpienie.
Słodkie cierpienie.
Witaj wśród żywych.
Gdzie jestem?
To Instytut Channarda, szpital psychiatryczny.
Psychiatryczny?
Nie pamiętasz? Ty i twój przyjaciel...
Steve...
Nie martw się o niego, wypisaliśmy go godzinę temu.
Dużo nam naopowiadał.
Kim pan jest, do cholery?!
Przepraszam.
W tej pracy zapominam czasami o manierach.
Ronson. Wydział Zabójstw.
Byłem w domu pani ojca.
Tato...
Cholera!
Opowie mi pani?
Tylko proszę darować sobie bajki o demonach.
Bajki?
Mój ojciec też nie wierzył w bajki.
Proszę?
Niektóre okazują się prawdziwe.
Nawet te bardzo złe.
Przepraszam, ale...
nie rozumiem.
Ma pan rodzinę, panie Ronson?
Tu Kucich. Znaleźliśmy jeszcze jedno ciało,
chociaż przypadkowo zostało nieco uszkodzone.
Poza dowodem w postaci ludzkich szczątków
znaleźliśmy jeszcze materac.
Wygląda, jakby ktoś został na nim nieźle zmasakrowany.
Przysłać go do was?
To dowód. Zabezpieczcie go.
Materac...
Julia...
Umysł to labirynt, moi państwo.
Łamigłówka.
I choć poznaliśmy budowę mózgu i dostrzegliśmy regularność zwojów,
jego cele pozostają nieznane.
Tajemnice pozostaną tajemnicami.
Powiedzmy sobie szczerze:
to właśnie urok labiryntu zachęca nas
do odkrywania tych tajemnic.
Ci, którzy szli przed nami, zostawili nam znaki.
Lecz my, badacze umysłu, musimy poświęcić nasze życie
i naszą energię, by dotrzeć głębiej:
dotrzeć do nie odkrytych korytarzy labiryntu w nadziei na znalezienie
ostatecznego rozwiązania.
Musimy zobaczyć.
Musimy wiedzieć.
Doktorze Channard, nowa pacjentka się obudziła i wygląda na wyczerpaną.
Moja rola się skończyła, posprzątajcie.
Kyle, proszę ze mną.
Sprawa interesująca, ale delikatna.
Dziewczyna jest w ciężkim stanie pourazowym.
Była świadkiem zbiorowego morderstwa, w które zamieszany był ktoś z jej rodziny.
Przywieziono ją parę godzin temu, ale była nieprzytomna.
Właśnie się obudziła.
- Czego doświadczyła po drugiej stronie? - Najpewniej cierpienia...
Spekulatywność jest zaletą człowieka analitycznego,
ale stawianie diagnozy zaczyna się
od badania.
Musisz zdobyć zaufanie pacjenta, poznać jego przeżycia
i ulżyć jego cierpieniu.
Spokój!
Proszę się uspokoić! To już się skończyło!
Cokolwiek pani zobaczyła, już tu tego nie ma.
Widziałam to. I widziałam jego.
A potem wzięłam kostkę, ułożyłam ją, a potem przyszli oni...
Kto?
Cenobici.
Demony.
- Jestem doktor Channard. - Ronson.
To mój asystent Kyle, a to musi być Kirsty.
Czytałem zeznania chłopaka. Przeżyli niesamowitą przygodę.
Chciałbym porozmawiać z nią na osobności.
- Co pan na to? - Dobrze.
To bardziej pańska działka niż moja.
Od tej chwili będzie się panią opiekował doktor Channard.
Może jutro uda się nam porozmawiać.
Proszę zaczekać!
Musicie koniecznie zniszczyć materac.
Umarła na nim Julia. Może tu wrócić, zupełnie jak Frank.
Dobrze.
Musicie zniszczyć materac!
Przypilnuj jej.
Będę mógł pomóc tej dziewczynie, ale potrzebna mi pańska pomoc.
Jestem Kyle McRae, mów mi Kyle.
Ten gliniarz mi nie wierzy.
Może i nie, ale to nie znaczy, że nie mówisz prawdy.
Przepraszam cię, Kristy, ale muszę zająć się jednym z pacjentów.
Kyle da ci coś na sen.
Porozmawiamy jutro.
Najmocniej przepraszam.
Smutna, prawda?
Jest tu od 6 miesięcy.
Absolutna tajemnica: żadnej rodziny, żadnych gości.
Jest zupełnie sama. Pielęgniarka nazwała ją Tiffany.
Jak się naprawdę nazywa?
Nie mówi.
Ciągle rozwiązuje łamigłówki.
Dlaczego?
Nie wiemy.
Ale doktor Channard sądzi, że to może być dobre.
Może za maską coś sobie porządkuje.
Albo otwiera drzwi...
- Proszę? - Nieważne.
Na razie skupmy się na tobie.
Weź kilka tych pigułek.
Nie jestem wariatką, Kyle. One mi nie pomogą.
One mają tylko pomóc ci zasnąć.
Ja tylko wykonuję moje obowiązki.
JESTEM W PIEKLE POMÓŻ MI
Jak się dzisiaj mamy? Lepiej?
To dobrze.
Miły dzień?
Miły.
Minęło 105 lat, a on wciąż nie wie, jak się nazywam.
Zabierzecie je ze mnie!
Kirsty?
Kirsty, nic ci nie jest?
Miałam gościa.
Tutaj?
Kogo?
Mojego ojca.
Jest sam. I bardzo cierpi.
Twój ojciec nie żyje.
Mój ojciec nie żyje, ale jest sam i wciąż cierpi.
Zawołam doktora Channarda.
Uspokój się. On na pewno ci pomoże.
Wie, jak przenieść mnie do Piekła?
Inspektor Kucich? Mówi doktor Channard.
Rozmawiał pan z panem Ronsonem?
Właśnie. Materac.
Nie, spotkajmy się przy bocznym wejściu.
Do mojego domu.
Powtórzę dla pewności: do domu - nie do szpitala.
Tak, dziękuję.
Doktorze!
Tak...
było pewnie zawsze.
Trochę to poznałam.
W części dotyczącej zniszczenia mojej rodziny.
Wszystko zaczęło się pewnie od wuja Franka.
Brat Frank.
To przez niego i żonę mojego ojca.
Przez Franka i Julię.
Nie wiem kiedy,
ale musiało dojść między nimi do zbliżenia.
I jeszcze przez coś.
Przez kostkę.
Kostkę - układankę.
Frank pewnie ją ułożył.
Otworzył wrota
piekła, którego pożądał.
I trafił do piekła.
Jakimś trafem,
nie wiem jakim,
Frank ożył.
Julia, ta suka, przyprowadzała mu mężczyzn,
by go wzmocnić;
by móc znów z nim sypiać.
To ja, twój wujek Frank.
Pamiętasz mnie. Chodź do tatusia.
Odpieprz się!
Zawarłam z nimi układ.
Za zostawienie mnie w spokoju miałam zaprowadzić ich do Franka.
Uciekłam. Chciałam ostrzec tatę, żeby uciekł z domu.
Ale nie zdążyłam.
Oni go zamordowali.
Frank i Julia zdarli z niego skórę.
Frank włożył ją na siebie.
Chodź do tatusia.
Frank zdradził Julię i zostawił Cenobitom.
Nie bierz tego do siebie.
Umarła na tym materacu i wtedy przyszli Cenobici.
Wierzy mi pan?
Jestem szalona?
Nie użyłbym tego słowa do opisania tego przypadku.
Widzę jednak, że jest wiele spraw, które wymagają omówienia.
I przeanalizowania.
Czeka mnie sporo pracy.
Dziwne.
Cholernie dziwne.
Chryste!
LABIRYNT UMYSŁU
DZIECI W TRUDNYM WIEKU DOJRZEWANIE A ZJAWISKA PARANORMALNE
CZY ŚMIERĆ JEST CZWARTYM WYMIAREM?
On musi to robić od lat.
Czym on się zajmuje?
Co to jest?
Pomóż mi!
Proszę...
usiądź.
Zabierzcie je ze mnie!
Na pomoc! Proszę!
Pomóż mi!
Nie bój się mnie.
Co teraz?
Zimno mi.
I jak?
Dobrze.
Wyglądasz...
Dziwnie?
Surrealistycznie?
Koszmarnie?
Nie.
Wyglądasz...
Wino.
Gotowe.
Ładnie.
Tak?
Teraz potrzebujemy tylko skóry.
Co się z tobą dzieje?
To wszystko prawda.
Ubieraj się, muszę cię stąd wydostać.
Cholera!
Znajdę ci jakieś ubranie.
Mogę to załatwić. Jestem przecież lekarzem.
Ona była straszna; nie miała skóry.
Ani kawałka.
Julia nie zasługuje na powrót.
To niesprawiedliwe.
Potrzebuję kostkę.
Channard ma kostki.
- Takie, o których opowiadałam? - Chyba tak.
- Idę. - Czekaj!
Dokąd?
Do domu?
Zwariowałaś?
Nie wiem. To ty się na tym znasz.
Przemyśl to!
Myślenie o tym jest bolesne, rozumiesz?
- Idę. - Po co?
Chcę odzyskać mojego ojca!
Zaczekaj chwileczkę. Nie ruszaj się.
Dobra, idziemy.
Nie musisz tego robić.
Wiem.
Niczego nie robimy, dopóki nie przeszukam domu.
Poczekaj tu na mnie, dobrze?
Przepraszam, że pana przestraszyłam.
Powstrzymałam pana przed wejściem, bo przeżyłby pan szok.
To po prostu straszne.
Zwłoki jeszcze tu są?
Nie wiem.
Miałam rację?
Czyż to nie straszne?
Tak.
To jest straszne.
Biedaczku, okropnie wyglądasz.
Chodź tutaj.
Chodź do mamusi.
- Jak ci na imię? - Kyle.
Ja jestem Julia.
Kyle?
Znów to samo?!
Kirsty,
masz zadziwiająco dobry smak, jeśli chodzi o mężczyzn.
Nikt ci o tym nie mówił, prawda?
Realia świata bajek uległy zmianie.
Nie jestem już tylko nikczemną macochą.
Teraz jestem złą królową.
- Podejdź do mnie! - Nie!
Wybierz najlepsze wyjście, Królewno Śnieżko!
Julia?
Teraz moja kolej.
- Na pewno tego chcesz? - Zawsze chciałem.
Muszę to zobaczyć, muszę to poznać.
Ułożyła ją?
Z całą pewnością.
Nadchodzą?
Z całą pewnością.
Zaczekajcie!
- Nie! - Nie?
Nie!
To nie ręce nas wezwały.
To żądza!
O Boże!
Tato, gdzie jesteś?!
Tato!
Odezwij się! Nie wiem gdzie jesteś!
Tatusiu, nadchodzę!
Pomóżcie mojej córce!
Mamusiu!
Mama.
Nie!
Boże, nie!
Niech ktoś mi pomoże!
Sądziliśmy, że cię zgubiliśmy.
Jak miło, że wróciłaś.
Nie możesz nas odesłać, dziecko.
Już tu jesteśmy.
I ty też!
- To nie ja otworzyłam kostkę. - Nie ty?
A jak było ostatnim razem?
Nie wiedziałaś, do czego ona służy?
Spotykamy się przez przypadek?
Kirsty - tak pragnie się bawić,
a tak nie chce się przyznać.
A może ty z nas kpisz?
Kpisz sobie z nas?
Przyszłam po ojca!
Ależ dziecko, on jest we własnym piekle.
Zupełnie niedostępny.
Nie wierzę wam!
Ale to prawda.
Jest we własnym piekle,
tak jak ty jesteś w swoim.
A wy?!
Nas już nic nie zdziwi.
Zawsze tu byliśmy.
Czuj się jak u siebie. Pozwiedzaj sobie.
My mamy całą wieczność, by poznać twoje ciało.
Chodź.
Pokażę ci piękne widoki.
Skoro ty otworzyłaś kostkę, to ty musisz ją zamknąć.
Wiesz, jak działa.
Wydostań nas stąd!
Jesteśmy tu same.
Musimy sobie pomagać.
Musimy sobie pomagać!
Dobrze?
O mój Boże!
Nie!
To jest "mój" Bóg.
Przysłał z powrotem.
Jemu służę na tym i w twoim świecie.
Bóg ciała, głodu i pożądania.
Mój Bóg,
Lewiatan,
władca Labiryntu.
Pomocy, doktorze. Proszę pomóc mojej córce.
Właśnie tego chciałeś! Właśnie to chciałeś zobaczyć!
Właśnie to chciałeś poznać!
Oto On!
Lewiatan!
Ratunku!
Jak sądzisz: dlaczego pozwolono mi wrócić?
On pragnął dusz, a ja dałam mu ciebie!
Chciałeś go poznać.
Już go znasz.
On chciał ciebie całego.
I teraz każdy jest szczęśliwy.
Żegnaj, doktorze.
To dom mojego ojca.
Przykro mi, Tiffany, ale muszę tam wejść.
Zaczekaj na mnie.
Jeśli nie wrócę szybko,
naprawdę szybko,
to uciekaj.
Wracaj do domu.
JESTEM W PIEKLE POMÓŻ MI
Tata.
Czego się boisz, Kirsty? To tylko Frank.
To tylko wujek Frank.
Odebrałaś moją wiadomość?
Tak dojrzała w zagubieniu,
tak ponętna w cierpieniu.
Tato!
Zachowuj się poważniej.
Przecież nie żyjesz. Ty już nie żyjesz!
Bądź grzeczna, bo inaczej będę musiał cię najpierw ukarać.
Może ci się spodoba.
Chcesz spróbować?
Nie wstydź się, ślicznotko.
Duchy nie są zazdrosne.
To moje piekło. One mają mnie drażnić.
Kuszą mnie, ale nie mogę ich posiąść.
Dlatego sprowadziłem tu ciebie.
Dobrze, nie rób mi krzywdy,
a zrobię dla ciebie wszystko.
Prędzej spłonę!
Nie!
Nie moją skórę!
Nie twarz!
No to ładnie.
Zjazd rodzinny.
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Doprawdy?
Ty zawsze dotrzymujesz obietnicy.
Rzeczywiście, dotrzymuję.
Dotrzymuję.
Wiem, ile dla ciebie znaczę.
Zbliż się.
Pocałuj mnie.
A potem urządzimy prawdziwe rodzinne pojednanie.
Chodź!
Należysz do mnie.
Nie bierz tego do siebie.
Którędy?
Trzymaj się!
I pomyśleć, że się wahałem.
Nigdy nie byłaś zbyt wytrwała, prawda?
Tiffany, chwyć mnie za rękę!
Chwyć mnie!
Nie!
Nie ufaj jej!
Przepraszam, tato.
Tak mi przykro.
Chodźmy stąd.
O Boże!
Ale ich tu jest!
Przybył pan doktor.
Cholera!
Zalecam amputację.
Nie macie kostek?
Jaka szkoda!
Koniec gry na zwłokę. Dość żartów.
Czas na zabawę.
Czas na zabawę!
Zaczekaj!
Żadnych układów.
Potrzebne nam twoje ciało, a nie zdolności negocjacyjne.
Żadnych układów, tylko informacja.
Mów!
Jeśli znów nas oszukasz, dziecko,
twoje cierpienia staną się głośne nawet w piekle.
Co to takiego?
Myślisz, że ktoś jeszcze uciekł nam,
jak Frank?
Nie, nikt nie uciekł.
To ty!
Nonsens.
To ty!
Nie zawsze byłeś taki.
Byłeś człowiekiem.
Pamiętasz?
Pamiętacie swoje wątpliwości?
- Pomyśl! - Dosyć!
Stój!
Pamiętam.
Wszyscy byliście ludźmi.
Tiffany!
Chodź!
Jestem twoim lekarzem.
Chcę ci pomóc.
Dobrze.
Walka.
Przejmuję tę operację.
A wy będziecie moimi pierwszymi pacjentkami.
Muszę wrócić i dokończyć układankę.
Po co?
Przypomnieli sobie i stali się lepsi.
Co ty robisz?
Co to jest?
Do czego to służy?
Mój Boże!
Już dobrze, dziecko, zaraz ci pomogę.
Może pan jej pomóc?
Te układanki pochłaniają jej życie.
Pomoże pan mojej córeczce? Może jej pan pomóc?
Mamusiu!
Nie!
Zrozumiałam.
To układanka, prawda?
Jak się dziś czujemy, panienki?
Wasze życie jest już za wami.
Nie ma anestezjologa.
Szkoda.
Operacja się rozpoczęła, Tiffany.
Co mamy dziś w planie?
Patroszenie!
Wiedziałem, że wrócisz.
Zamykamy twoją kartę.
Obawiam się, że to już koniec.
Zaufaj mi!
Kirsty!
Musimy się stąd wydostać!
Czyje są te graty?
Nie nasza sprawa.
Chodź! Spójrz na to!
Czym mogę panu służyć?
Tłumaczenie: Trapp Korekta: Golfi
Synchronizacja: ar23s
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::.