พวกเราเลิกกันไป น่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอครับ
นั่นสินะ
เอ๊ะ
พวกเราห่างกันสักพักไหม
ฉันได้ทำการวิเคราะห์ เทรนด์ในช่วงหลายปีมานี้ค่ะ
- ส่วนที่เด่นชัด... - บ้าบอสิ้นดี
อ๊ะ ขอโทษครับ
ปี 2024 โดยเฉพาะใน เอเชียแปซิฟิกและลาตินอเมริกา...
มิยาตะคุง
ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
ครับ
เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยนะครับ
การที่ขยันมันก็ดีอยู่หรอก
แต่ไหวหรือเปล่า
จะว่าไปอาจารย์อิวานากะเอง
ก็คอยเอาใจช่วยนายด้วยสินะ
พอเขามาบอกว่าอยากเปลี่ยนคนดูแล
ฉันก็นึกว่ามีเรื่องอะไร
แต่เขาบอกว่านาย เป็นบรรณาธิการที่เก่งมาก
เลยอยากจะให้นาย โฟกัสกับงานรองบรรณาธิการไปน่ะ
งั้นเหรอครับ
แถมยังส่งดอกไม้มาให้ด้วย
มีความสัมพันธ์ที่ดีกับอาจารย์แบบนี้
ฉันดีใจนะที่มิยาตะเติบโตขึ้น
จะจบแค่นี้จริงๆ งั้นเหรอ
"ครั้งที่สองจะยิ่งรัก"
"ตอนอวสาน"
ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ ไม่ติดต่อมาเลยสักครั้ง
เป็นเพราะว่าฉันบอกรักเขาไม่ได้...
สำหรับรุ่นพี่แล้ว ฉันมีดีแค่นั้นเองเหรอ
อาจารย์ล่ะ
อย่างที่ติดต่อไปทางอีเมลครับ
ว่าอาจารย์คงจะยุ่งไปสักพัก เลยจะขอพักการลงบทความไปก่อน
เรื่องพรรค์นั้น...
ตอนนี้อาจารย์อยู่ที่ไหน
ไม่รู้สิครับ
งั้นเหรอครับ
ขอตัวก่อน
คุณมิยาตะกับอาจารย์ เลิกกันแล้วสินะครับ
รุ่นพี่พูดแบบนั้นเหรอครับ
เปล่าครับ
ผมเดาถูกหรือไง
ยังไม่เชิงว่าเลิกกันหรอก
แค่เห็นหน้าอาจารย์ ผมก็เข้าใจความรู้สึกเขาแล้วครับ
ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด
ไม่ใช่ว่าความรักของคุณ มันไม่พอเหรอครับ
อาจารย์
กลับไปที่ยามานาชิ เพื่อจัดการเรื่องครอบครัวครับ
นึกแล้วเชียว
เฮ้อ
เขาสั่งผมไว้ว่าไม่ให้บอก
แต่ผมรู้สึกว่าตอนนั้นอาจารย์ ทำหน้าเหมือนอยากให้บอกมากกว่า
เข้าใจเขาดีจังเลยนะ
น่าอิจฉาจริงๆ
เพราะผมคอยเฝ้ามองอาจารย์มาตลอดไงล่ะ
แต่ตอนนี้มีแค่ความเคารพเฉยๆ ครับ
เพราะอาจารย์
ไม่มองใครเลยนอกจากคุณ
ขอบคุณนะ
เรื่องที่ยกลูก ให้เป็นลูกบุญธรรมคนอื่น
แม่เองก็รู้สึกผิดจริงๆ
แต่ว่าแม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
ตอนนั้นแม่เองก็หมดหนทางแล้ว
การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันเป็นยังไง
ลูกเองก็น่าจะพอรู้ไม่ใช่เหรอ
พอผมบอกว่าชอบผู้ชาย
จู่ๆ แม่ก็ทำตัวห่างเหิน
และสั่งไม่ให้ผมบอกใครเด็ดขาด
สุดท้าย
แม่ก็กังวลกับสายตาของสังคม
ตอนนั้นผมเลยเข้าใจ
ว่าการจะให้คนอื่นยอมรับ
เราจำเป็นต้องปิดบังตัวเอง
ในทางหนึ่งผมก็รู้สึกขอบคุณอยู่นะ
ตั้งแต่ออกจากบ้านนี้ไป
ผมก็ปิดบังตัวเองได้เป็นอย่างดี
และมีผู้คนชื่นชมอยู่เสมอ
แต่มาบอกให้สืบทอดตระกูลเอาตอนนี้
คงจะรู้ใช่ไหมว่าที่พูดมา มันไม่สมเหตุสมผลแค่ไหน
คุณเคียวสุเกะ
กี่ปีแล้วเนี่ย ที่ไม่ได้เข้ามาในห้องนี้
ไม่รู้สิ
เราเคยเล่นด้วยกันบ่อยๆ เนอะ
ทาคาชิคงลำบากใจสินะ
คุณโทโยโกะเอง
ถ้าไม่ทำตัวให้เข้มงวด ก็คงอยู่ไม่ได้หรอก
หลังคุณพ่อเสียไป
เธอก็ต้องดูแลบริษัท และขึ้นเป็นผู้นำตระกูลโฮชิซาวะ
เข้าข้างแม่ผมน่าดูเลยนะ
เป็นเพราะอยู่ใกล้กันเกินไปเหรอ
ก็ฉันเป็นคนของตระกูลนี้นี่นะ
คุณเคียวสุเกะ
เป็นแบบนั้นมันดีแล้วเหรอครับ
คอยโดนแม่ผมใช้เหมือนเป็นเบ๊
ทั้งที่คุณควรจะได้ ใช้ชีวิตอย่างอิสระกว่านี้
มิยาตะคุงน่ะ
คุณเคียวสุเกะเป็นคนบอกเขา เรื่องการเดิมพันสินะครับ
เป็นอะไรไป
วันนี้ผมจะออกจากบ้านหลังนี้แล้วครับ
ผมว่าจะไปโดยไม่บอกใคร
แต่ก็อยากบอกแค่คุณเคียวสุเกะเอาไว้
เขาจะมาหรือเปล่านะ
เอ๊ะ
ก็แค่จะหนีตามกันไป เพราะรักกันเล่นๆ ไม่ใช่หรือไง
งั้นมาเดิมพันกัน
ผมจะเดิมว่ามิยาตะคุงมา
เพราะผมอยากที่จะเชื่อว่า เขาแน่วแน่มากพอ
ทาคาชิล่ะ จะเอายังไง
เข้าใจแล้ว
ผมจะเดิมพันว่าเขาไม่มา
เอาสิ
จะโทษผมก็ได้
ไม่หรอก
ไม่เป็นไรครับ
เพราะมันเป็นความจริงที่ผม...
เดิมพันกับคุณเคียวสุเกะ และเล่นกับความรู้สึกของเขา
ที่ผมเดิมพันว่าเขาจะไม่มา
ก็เพื่อที่ตัวเองจะไม่ต้องเจ็บปวด
ต่อให้คุณเคียวสุเกะไม่ส่งรูปนั้นไป
พวกเราก็คงไปกันไม่รอดอยู่ดีนั่นแหละ
เป็นแบบนี้ดีแล้วล่ะ
ตอนนั้นทำไมถึงไม่เชื่อใจเขากันนะ
ทำไมถึงไม่ไป คุยกับเขาให้รู้เรื่องกันนะ
แค่ถามซะก็สิ้นเรื่อง
ว่ารูปนั่นมันยังไงกัน
สงบดีใช่ไหม
เวลาที่อยากอยู่คนเดียวจริงๆ
บางครั้งผมจะมาที่นี่น่ะ
แล้วเอามาบอกผมจะดีเหรอครับ
อื้ม ไม่เป็นไร
ทั้งที่รุ่นพี่มักจะดูเท่อยู่ตลอด
แต่บางครั้งเขากลับมีสีหน้าเศร้าๆ
เรื่องนั้นคาใจฉันมาตลอด
นั่นเป็นเพียงครั้งเดียว ที่ฉันได้เห็นรุ่นพี่
ในสภาพที่อ่อนแอ
รุ่นพี่ที่ไม่ยอม ให้ใครได้ยินเสียงร้องไห้
ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไป จากตอนนั้นเลยไม่ใช่หรือไงกัน
อ๊ะ ยอมรับสายด้วยเหรอ สบายดีไหม
ก็ไม่รู้สิครับ
ฉันคิดว่าอยากจะคุยกับ มิยาตะคุงดีๆ ดูสักครั้งน่ะ
ผมก็เหมือนกันครับ
ดีใจจังแฮะ
งั้นเอาเป็นเมื่อไหร่ดี
เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วครับ
ตอนนี้ผมกำลัง จะไปหาที่บ้านเดิมของรุ่นพี่
ถ้าเห็นแก่ทาคาชิ อย่ามาจะดีกว่านะ
ทำไมล่ะครับ
เพราะผมเป็นคนนอกเหรอ
ถึงคุณจะบอกว่าผมไม่เกี่ยวข้อง เพราะเป็นเรื่องในครอบครัว
แต่ที่เรื่องมันวุ่นวาย ก็เพราะผมเป็นต้นเหตุใช่ไหมล่ะ
ทาคาชิรักมิยาตะคุงมาก
ต่อให้จะความแตกเรื่องหนีตามกัน หรือถูกยกเป็นลูกบุญธรรมคนอื่น
ก็ไม่เคยหลุดปากพูดชื่อมิยาตะคุงเลย
เขาไม่อยากให้เธอถูกดึงมาพัวพัน กับเรื่องวุ่นๆ ในบ้าน
เพราะมิยาตะคุงก็คงจะ แบกรับมันไม่ไหวใช่ไหมล่ะ
เขาอยากปกป้องเธอไงล่ะ
- แม้แต่ตอนนี้ทาคาชิ... - ผมไม่ใช่เด็กแล้ว
ผมจะไปครับ
เหรอ
ได้ยินแบบนั้นก็วางใจแล้วละ
รุ่นพี่ก็เป็นแบบนั้นตลอด
ชอบทำเป็นเท่
แล้วพยายามแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
คุณแม่
ผมว่าจะกลับแล้วครับ
เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ
ผมสืบทอดตระกูลนี้ไม่ได้หรอก
ผมชอบงานในตอนนี้ ที่ผมเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง
อีกอย่าง...
ผมก็มีคนรักแล้วด้วย
อีกฝ่ายเป็นคนยังไงเหรอ
รู้ไปแล้วคิดจะทำอะไรเหรอครับ
อย่าบอกนะว่าเป็นคนคนนั้น
ถ้าโดนเจอตัวเข้าจะวุ่นวายเอา
ฉันจะไปพาทาคาชิมาเอง รออยู่ตรงนี้ไปก่อนนะ
เดี๋ยวก่อนครับ
คุณสึกิโมโตะ
เคยชอบรุ่นพี่หรือเปล่าครับ
เพิ่งจะมาถามเอาตอนนี้เหรอ
ผมอยากจะถามให้แน่ใจน่ะ
ใช่
แต่ฉันไม่เคยบอกความในใจออกไปหรอก
ยังไงเราก็เป็นญาติกันด้วย
พอมาถึงตอนนี้
ฉันก็ไม่รู้แล้วว่า นั่นใช่ความรักจริงหรือเปล่า
ขอโทษนะ
เรื่องรูปนั้นน่ะ
ทาคาชิตั้งใจจะหนีตามกันไปจริงๆ
ฉันว่าเขาคงเสียใจมาตลอดเลยละ
ที่ทำให้มิยาตะคุงเจ็บปวด
ก็ไม่รู้หรอกนะ
ทาคาชิ
คุยกับคุณโทโยโกะเรียบร้อยหรือยัง
ยังหรอก
งั้นเหรอ
รอแป๊บนึงนะ
หือ
คุณเคียวสุเกะ หนังสือเล่มนี้...
รุ่นพี่
มิยาตะคุง
ทำไมกัน
ผมมาหาครับ
- ถ้าแม่ผมรู้เข้าจะว่ายังไง - ผมเตรียมใจไว้แล้วครับ
จริงๆ แล้วผมควร จะมาให้เร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ
ให้ผมคุยกับคุณแม่เถอะครับ
จะบอกว่าผมไม่เกี่ยวข้องเหรอครับ
ผมไม่อยากเป็นคนนอกอีกต่อไปแล้วครับ
รุ่นพี่ ขอร้องละครับ
ผม...
ผมคือคนที่เมื่อ 14 ปีก่อน
เคยสัญญาว่าจะ หนีตามกันไปกับคุณทาคาชิ
ชื่อมิยาตะครับ
หลังจากนั้นเราก็ได้กลับมาเจอกัน โดยบังเอิญที่โตเกียว
ทั้งเรื่องงานรวมไปถึงชีวิตส่วนตัว
เราหวังที่จะได้ร่วมทางไปด้วยกันครับ
ทำไมถึงยังต้อง...
ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ
เพราะการกระทำไม่รู้จักคิดของผม
ทำให้ความสัมพันธ์ ในครอบครัวต้องแตกแยก
ผมจะไม่ทำผิดพลาดอีกแล้วครับ
ในฐานะผู้ใหญ่ตอนนี้เรา…
มีความรับผิดชอบมากพอ ที่จะอยู่เคียงข้างกันแล้วครับ
มาพูดเอาป่านนี้มันสายไปแล้ว
ครอบครัวเรา
ต้องแตกหักกันไปแล้วเพราะเรื่องนั้น
คุณแม่
ผมอยากจะอยู่กับมิยาตะคุง
คุณแม่
เป็นคนมอบอิสระ ในการออกจากบ้านหลังนี้ให้กับผม
ต่อจากนี้ไป
เราสองคนจะใช้ชีวิตด้วยกันครับ
ทั้งเรื่องที่ไม่คิดจะสืบทอดตระกูล
และความต้องการของทั้งสองคน
แม่เข้าใจดีแล้ว
อยากทำอะไรก็เชิญ
ไว้อะไรๆ ลงตัวแล้ว ผมจะมาคุยกับแม่ใหม่นะ
ถึงตอนนั้นผมก็จะอยู่ เคียงข้างเขาเหมือนเดิมครับ
อืม
มิยาตะคุง
ฝากทาคาชิด้วยนะ
ครับ
อืม
รุ่นพี่
หืม
ผม...
จะอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดเลยครับ
ผมรักคุณครับ
ผมชอบรุ่นพี่ที่ดูเท่ และเก่งมันไปซะทุกอย่าง
แต่ว่า
ไม่ว่าจะด้านที่อ่อนแอ
หรือด้านที่น่าอาย
ช่วยเปิดเผยทุกด้านของรุ่นพี่ ให้ผมเห็นทีนะครับ
สมัยม.ปลาย
บางครั้งพอได้เห็นรุ่นพี่ดูเศร้าใจ
ผมก็รู้สึกขึ้นมา ว่าอยากจะปกป้องคนคนนี้
ผมรักรุ่นพี่ มาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วครับ
นี่ มิยาตะคุง
เราไปที่ที่ไกลแสนไกลกัน ทั้งอย่างนี้เลยไหม
ก็แค่จะกลับโตเกียวใช่ไหมล่ะครับ
เอาอีกแล้วเธอนี่นะ
ผมจะตามคุณไปครับ
ตลอดไป
ทั้งชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม
(ละครเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง)