ยาร์ดาตะวันตก
ออสการ์.
เป็นยังไงบ้าง?
นี่น่าจะเป็นสิ่งนั้น.
เจ้าหญิงแห่งยาร์ดาที่หายตัวไป...
อยู่ท่ามกลางพายุทราย,
ที่ป้อมปราการคาดอส.
ขอบคุณที่อนุญาตให้เรา เข้าเยี่ยมโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า.
ข้าออสการ์ ลายเอ็ธ อินครีโทส์ ลอส ฟาร์ซัส.
ยินดีที่ได้พบท่าน.
ชื่อของข้าเนเฟลลี อินนิเทีย ลิน ยาร์ดา.
พวกเขาหานางพบจริงๆ.
ก่อนอื่น,ข้าขอบอกว่ าฟาร์ซัสไม่มีความตั้งใจ
ที่จะเข้ามาทำการแทรกแซงที่นี่.
ข้าหวังว่าท่านสามารถพู ดเช่นเดียวกัน.
ข้าเข้าใจ.
ว่าแต่กษัตริย์แห่งฟา ร์ซัสมาทำอะไรที่นี่เพคะ?
พวกเขาโจมตีพวกเราก่อน.
อีกอย่าง...
ข้าคือผู้เข้าร่วมระดับต้น ที่จะรับมือกับแม่มด.
หา?
เอ่อ-เอิ่ม, ท่านจะบอกว่า หญิงสาวที่หว่านล้อมเจ้าหญิง...
คือแม่มด?
ถูกต้อง.
ม-แม่มดต้องการอะไรจากเราเหรอ?
ลีโอโนราเป็นแม่ม ดที่ไม่สามารถร่ายมนต์.
จริงดั่งชื่อของนาง, นางแสดงตัวโดยไม่ได้รับคำเชิญ.
ท่านก็แค่โชคไม่ดี.
ตอนนี้,เราจะล่อลวงลีโอโ นราออกมาได้อย่างไร?
เมื่อนางพบว่าข้ามา
ติดต่อกับเจ้าหญิงเนเฟลลี,
ข้ามั่นใจว่านางจะต้อ งมาที่นี่ทันที.
เรายังสามารถกำจัดพายุทราย
ที่พัดยู่รอบๆ ป้อมปราการ, เพื่อความมั่นใจ.
ลีโอโนราไม่มีความอดทน, ฉะนั้น การเอาชนะไม่ใช่เรื่องยาก.
ข้าคงพูดได้ว่าเจ้า ก็ไม่มีความอดทน, เช่นกัน.
ว่าแต่, เมื่อข้าไปที่ ศาลราชวงศ์แห่งยาร์ดาเมื่อครู่...
ว่าไงนะ?!
ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม?
โอ้ว, โอ้ว, โอ้ว!
ฟังนะ, แม้ว่าเราสังหารลีโอโนรา,
ไม่มีการรับประกันว่ามันจะหยุด
การที่นางกำลังเตรียมการ ก่อสงครามกลางเมืองอยู่!
ไม่ว่ายังไงพวกเราจะต้องชะลอมัน.
พูดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อย.
ข้าได้โยกย้ายผู้นำฝ่ายส่วนใหญ่
ออกไปอยู่ที่ชายแดนของยาร์ดา.
จอมเวทย์ถูกผนึกพลังเอาไว้,
และกองทัพก็ไม่สามารถ ทำหน้าที่ได้เพราะยาระบาย.
เจ้านี่ค่อนข้างโหดเหี้ยม...
พระราชาทรงประชวร จากยาพิษ, ข้าจึงรักษาพระองค์.
อีกอย่าง, ข้าได้คุย กับเจ้าชายซาวาสแบบคร่าวๆ.
กับพี่ชายของข้าเหรอ?!
ถูกต้อง.
ดูเหมือนว่าพระองค์ทรงเสียพ ระทัยกับการกระทำของพระองค์,
ฉะนั้นพระองค์จะช่วยยื้ อเวลาให้พวกเรา.
เจ้าได้ทำการยื่นมื อเข้าไปยุ่งแล้ว.
การทำงานทั้งวันเพื่อ ตามเช็ดล้างสิ่งที่แม่มดทำ.
และอย่างนั้น, เราจะทำให้ลีโอโนราพบจุดจบที่นี่.
~ ปราสาททราย ~
ข้าเข้าใจล่ะ. ขอบใจ.
วิญญาณนั่นจะสามารถรับ มือกับปีศาจได้ไหม?
พวกเขาบอกว่าทำได้, ดังนั้นข้าจะให้พวกเขารับมือ.
เจ้าเคยประมือกับนางมาก่อน, ใช่ไหม?
ในตอนนั้นเป็นเช่นไร?
ข้าชนะ.
เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?
ขอให้ข้าดูก่อนนะ.
ท่านช่วยดูแลอุไนได้ไหม?
ลีโอโนราให้เขาซึมซับความ เป็นปีศาจ,ฉะนั้น เขาจึงอวดดี
อย่างประหลาด,มีความแข็ง แกร่งทางกายแบบเหนือมนุษย์.
ไม่ต้องห่วง.
ข้าจะสอยเขาลงมาอย่างง่ายดาย.
หยุดทำอะไรต่างๆ ด้วยตัวของเจ้าเอง.
ข้าไม่สามารถให้อภัย ผู้ซึ่งพยายามสังหารท่าน.
หยุดนะ.
ทำไมล่ะ?
จงหาเวลาและสถานที่ ที่เหมาะสมสำหรับเรื่องนั้น!
เข้าใจล่ะ.
ท่านไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ!
ข้าจะต้องเสียใจที่หยุด ตอนนี้และตายในวันรุ่งขึ้น.
อย่าพูดเป็นลางสิ!
ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย!
พายุทราย... หายไปแล้ว.
คงใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง กว่าลีโอโนราจะมาถึงที่นี่.
ไปทำตัวเองให้ตื่นก่อ นแล้วค่อยมาที่นี่.
พามิรา, ถ้าเจ้าทำได้.
ตามพระประสงค์.
อุไน!
ข้าอยู่นี่.
พวกมันหยุดพายุทราย.
เรากำลังจะฆ่าผู้หญิงคนนั้น.
เตรียมตัวของเจ้าให้พร้อม.
ตามประสงค์ขอรับ.
ข้ารู้สึกตื่นตัวแล้ว.
ข้าทนไม่ได้ที่จะให้ค นอื่นมาปลุกข้า.
ข้าควรจะนอนคนเดียว.
ถ้าเช่นนั้น, ข้าจะเป็นคนปลุกท่านเอง.
ข้ามีเสรีภาพในการไปก่อน.
ไม่เป็นไร...
เลดี้ ทินาชา, คอของท่าน...
ข้าเสียใจจริงๆ.
ทำไมท่านจึงอยู่กับชายคนนั้น?
ท่านวางแผนจัดการเขาหรือ,
เช่นเดียวกับที่แม่มดนั่ นทำกับพี่ชายของข้า?
โอ้, ข้าขอโทษ.
อย่าถือสากับสิ่งที่ข้าพูดเลย.
จัดการเขางั้นเหรอ?
เขาไม่รับฟังสิ่งที่ข้าพูด.
ข้าบอกได้เลยว่าเ ขาคือคนที่ควบคุมข้า.
เจ้าหญิงเนเฟลลี.
ท่านต้องการให้เขาเป็นข องท่านงั้นหรือ?
ถ้าหากแม่มดไม่เข้ามาแทรกกลาง...
นางอาจจะได้เป็น ราชินีแห่งฟาร์ซัส.
ถ้าแม่มดแห่งความเงียบไม่ ทำให้ออสการ์ต้องคำสาป...
ถ้าผู้ปกป้องในนาม ทินาชาไม่เคยแสดงตัวตนของนาง...
ถ้าลีโอโนราไม่ สร้างภาพลวงต่อยาร์ดา...
ชะตากรรมของมนุษย์ ที่จริงแล้วช่างแปลกประหลาด...
และแม่มดเล่นสนุกกับพวกมัน ตามที่ใจต้องการ.
นั่นคือเหตุผลที่ข้า...
เด็กน้อยผู้น่าสงสาร.
เจ้าทำให้ผู้คนหวาดกลัว?
เจ้าไม่ต้องการถูกสัมผัส หรือให้ใครสัมผัสถูกตัวของเจ้า?
จงใช้ชีวิตให้เป็นอิ สระกว่านี้สักหน่อย.
ทำในสิ่งที่เจ้าชอบ.
พวกเรามีพลังในการทำเช่นนั้น.
ข้าไม่เคยคิดฝันมาก่อน.
ว่าจะมีใครปรารถนาตัวข้า ในฐานะเพื่อนมนุษย์.
ไม่เป็นไร.
ข้าสามารถลุกขึ้น ยืนอย่างภาคภูมิใจ.
ข้าสามารถเผชิญหน้ากับนางได้.
นี่มันหนึ่งชั่วโมงตรงแล้ว.
เอ่อ...
ข้าขอตัวก่อนล่ะ.
เจ้ามาสาย.
ขอโทษ.
นี่มันอะไรกัน?
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น, กระตุกตรงนี้.
สัมผัสนั้นจะส่งผ่านนมาที่อันนี่.
สัมผัสจะส่งผ่านงั้นหรือ?
เท่านั้นหรือ?
เท่านั้นก็มากเกินพอแล้ว.
เข้าใจล่ะ.
ข้าจะทำเช่นนั้น.
- ทินาชา. - คะ?
เมื่อการรบครั้งนี้จบลง...
อะไรเหรอ?
เราแต่งงานกันดีไหม?
ข้ายินดี.
ข้าตกลง.
เจ้าพูดจริงเหรอ?
แน่นอน.
ข้าจะพ่ายแพ้ไม่ได้ล่ะทีนี้.
ก่อนหน้านี้ท่านวางแผ นที่จะพ่ายแพ้งั้นหรือ?
เอาล่ะ, สงครามได้เริ่มต้นแล้ว.
พวกมันมีมากเกินไป.
นานแล้วนะ, สาวน้อย.
ข้ามาแสดงตัว.
เจ้าพอใจหรือยัง?
ท่านไม่กังวลเกี่ยวกับอุไนหรือ.
คนของข้าจะให้ความบันเทิงแก่เขา.
ล้อเป็นเล่น, มาจากจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์
ที่ปลุกขึ้นมาจากคว ามบริสุทธิ์ของนาง.
มันทำให้ข้ามีโอกาสระ ลึกถึงเวทมนต์ของข้า.
ข้าต้องตายเพื่อทดสอบพวกมัน.
โง่เขลาสิ้นดี.
ข้าจะใช้ชีวิตอย่างที่ข้าต้องการ!
โจมตี!
ข้าจะส่งมอบสายลม แห่งความตายล่ะนะ, หา?
"เหนือมนุษย์" เป็นคำที่เหมาะสมนัก.
พยายามให้สุดกำลัง, มันล้วนแต่ไร้ประโยชน์!
เจ้าถูกพันธนาการ ไว้ด้วยขีดจำกัดความเป็นมนุษย์.
เช่นนั้น, ทำไมเจ้าไม่ลองกับข้าล่ะ?!
ไม่เลวเลย, สาวน้อย.
นี่มันไม่มีอะไรพิเศษเลย.
เราต่างก็เป็นแม่มด.
ข้ารู้เรื่องนั้นเป็นอย่างดี.
มากกว่าเจ้าด้วยซ้ำ.
งั้นทำไมข้าไม่แสดงให้เจ้าดูล่ะ?
เจ้ากับชีวิตที่แส นอบอุ่นของเจ้า...
นี่คือสิ่งที่แม่มดที่แท้ จริงสามารถทำได้!
นั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนแป ลงและไม่มีอยู่...
หยุดความผันแปร.
ทำลายรูปแบบของเจ้า.
ไปให้ถึงขีดจำกัดที่จำกัดของเจ้า.
ปรากฏต่อหน้าของข้า, หินอันเป็นนิรันดร์ของข้า.
ออสการ์!
ข้าจะยักย้ายท่าน...
ผีเสื้อสีแดง-เลือด?
ปราสาทอำพัน...
งดงาม, ใช่หรือไม่?
ข้าสร้างมันขึ้นมาเมื่อนานมาแล้ว.
เจ้ากักขังมนุษย์ไว้ในนั้น, ด้วยงั้นหรือ?!
ออสการ์!
ความหมาย, จงถูกทำลาย!
ให้ความตั้งใจของข้า เปลี่ยนแปลงโลก! จงถูกทำลาย!
จงถูกทำลาย!
นางทำอะไรงั้นหรือ?
ขอโทษนะ, แต่ถ้าข้าไม่รีบกลับไป,
แมวของข้าจะโกรธข้าอย่างมาก.
เจ้าเป็นเด็กน้อยผู้น่าส งสารมาตลอดสี่ร้อยปี.
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเจ้ าตัวติดกับมนุษย์.
เรียนรู้ที่ของเจ้า, สัตว์มีปีก!
ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ.
เจ้าพูดว่าเจ้าจะฆ่าใครกันนะ?
ทำไม, เจ้า...
ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่ ต้องกลายเป็นแม่มด.
ข้าต้องการฆ่านาง.
ข้าทำไม่ได้!
พลังเหล่านี้ มีไว้เพื่อสิ่งนั้น!
ออสการ์!
ข้าจะแบ่งแยก ความเกลียดชังของข้าสำหรับเจ้า.
ทำไม?
ด้วยพลังที่เจ้าสาม ารถออกคำสั่งได้...
ข้าจะเอาชนะเจ้าด้วยจิต ใจที่ผ่อนคลาย.
มานี่สิ.
มาสนุกด้วยกัน.
เกิดอะไรขึ้น?
ถอดใจแล้วเหรอ?
ไม่หรอก.
ข้าเพิ่งรู้ว่า.
รู้อะไร?
นางไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับผู้ใด.
นางดูโกรธมาก.
อีกทั้ง...
นั่นคือบาดแผลจากอะไร?
ขอโทษนะ.
ข้าจะรักษาในภายหลัง.
ฮึ่ม! ดูเหมือนว่าเจ้า เป็นผู้หญิงที่ธรรมดามาก.
เจ้าตกต่ำมากขนาดไหน.
ดูเหมือนว่าเรามองสิ่งต่า งๆ แตกต่างกัน.
สำหรับข้า, เขาคือเหตุผลที่ข้าเป็นคนดี.
ไร้สาระสิ้นดี!
ลีโอโนรารักษาตัวเองได้อย่างรวด เร็วหลังจากโดนโจมตีอย่างหนัก.
เวทมนต์ของนางเพิ่มขึ้นตราบ เท่าที่ปราสาทแห่งนี้อยู่ที่นี่,
ดังนั้นการรบที่ยาวนานไม่ใช่สิ่ งที่เราชื่นชอบ. นั่นคือเหตุผล.
เรากำลังจะสิ้นสุดการ ต่อสู้ครั้งนี้แล้ว.
ไร้วัตถุประสงค์สิ้นดี!
ข้าไม่สามารถพูดได้ ว่าไร้วัตถุประสงค์.
ร่ายมนต์มากเท่าที่เจ้าต้องการ,
แต่มันไร้ความหมาย ในปราสาทแห่งนี้!
ตายซะเถอะ!
อุไน...
เจ้าสลับตำแหน่งกันงั้นเหรอ?
อุไน...
ข้าจะนอนหลับสักงีบ...
ทุกอย่างจบลงแล้วหรือยัง?
จบลงแล้ว...
ทุกอย่างจบแล้ว.
ลีโอโนราถูกสังหารแล้ว.
สัญญาของท่านสิ้นสุดลงแล้ว, ถูกต้องไหม?
ข้าเข้าใจล่ะ.
ตราบใดที่เลือดของเจ้า ไหลเวียนในเส้นเลือดของพวกเขา,
ข้าจะไม่แตะต้องฟาร์ซัส.
ข้าคิดว่าท่านควร ปล่อยพวกเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข.
เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?
ข้าขอดูก่อน...
ข้าจะใช้ชีวิตร่วมกับเขา, จากนั้นก็ตาย.
เจ้าสาวคือแม่มดผู้มีชื่ อเสียงโด่งดัง,
ใช่ไหม?
เจ้าคิดว่านางจะมีหน้าตาเช่นไร?
ข้าพนันได้เลยว่านาง จะต้องแต่งชุดดำ,
เหี่ยวย่น, และน่าหวาดกลัวเป็นที่สุด—
เลดี้ ทินาชา.
ได้โปรดยิ้มสักหน่อยเถอะ.
นั่นเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก.
ท่านหญิง!
ซาเย!
เดี๋ยวนะ, ไม่!
ท่านเป็นแม่มดงั้นเหรอขอรับ, เลดี้ ทินาชา?
จ๊ะ, ถูกต้องแล้ว.
เมื่อข้าโตขึ้น, ข้าจะเป็นทหาร!
ข้าจะเข้มแข็งมากพอ ที่จะคุ้มครองท่าน!
ข้าจะตั้งตารอนะ.
ลาวิเนีย. นานแล้วนะ.
เจ้ามาที่นี่เพื่อพบเขา? หรือเพื่อฆ่าเขา?
ข้ามาที่นี่เพื่อดูเจ้าสาว ผู้แปลกประหลาดของเขา.
ข้า, ออสการ์ ลายเอ็ธ อินครีโทส์ ลอส ฟาร์ซัส,
ยอมรับเจ้า, ทินาชา แอส เมเยอร์ เออร์ เอเธอร์า ทัลดาร์,
ในฐานะราชินีแห่งฟาร์ซัส, มอบอำนาจทั้งหมดให้กับเจ้า
ในฐานะภรรยา ผู้แต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย.
ข้ายอมรับ.
ข้าขอสาบานในนามและด้วยเลือด ของข้าเพื่อยอมรับท่านในฐานะสวามี
และมอบทุกสิ่งที่เป็ นของข้าให้กับท่าน.
ฝ่าบาท, ข้าเป็นแม่มดของพระองค์.
และท่านเป็นกษัตริย์ของข้า.
ในฐานะแม่มด,ข้าขอมอ
บความรักที่ไม่มีวัน ตายให้กับท่าน.
เพื่อคิดว่าข้าได้เปลี่ย นใจของข้าในที่สุด...
ข้ารักท่าน, ออสการ์.
~ ความทรงจำที่ผสาน ~