{y:i}LATARNIA
Napisy polskie: SztywnyPatyk
Niech śmierć wnet, co potrójno trwoży,
Sprawi, że ocean nas do snu położy
Gdy wkoło fal na morzu mąci huk
Niech nie porzuci nas w potrzebie Bóg
Za cztery tygodnie!
- Nie, proszę pana, ja nie. - Pecha daje niedokończony toast.
Moją intencją nie jest brak szacunku.
Ci, co nie piją, niech mają ku temu powody.
Wiecie...
Domniemałem, że to...
- wbrew przepisom. - Doprawdy?
Owszem, proszę pana. Czytałem... podręcznik.
Nie wyglądasz mnie na takiego, co czyta.
- Nie szukam kłopotów. - To rób, co każę.
To też zapisali w książce.
Za te cztery tygodnie.
Cysternie się spojrzeć trzeba. Jedno z twych obowiązków.
Albo o tym żeś nie czytał?
Wymyjesz i blachy, i zegar, po czym uprzątniesz nasze kwatery.
Na dworze też trzeba wiele napraw dokonać.
Pojąłeś, chłopcze?
- Tak, proszę pana. - "Tak jest"!
Tak jest.
Gdy się mgła przejaśni, pójdziesz na psią wachtę.
Statków wypatrywać?
- Oczekiwałem baczenia na latarnię. - Ja jej pilnuję.
- W książce każą się wymieniać zmianami. - Środkowej wachty... trzeba się bać.
Moja wachta, od nocy do brzasku.
Znów się muszę użerać z gównażerią.
Swych obowiązków pilnuj. Światło jest moje.
Psia jego mać!
Za ciebie, moja piękna.
Gonty.
Zajmij się nimi po cysternie.
No i lampą, oleju jej trzeba.
Tak jest.
Won mi.
Tam nie idziesz!
- Ale olej... - Zmachany? Tego używaj.
Oszczędzi ci w pierony problemu.
Złapże oddech, chłopcze.
Powiedziałem: "Złapże oddech, chłopcze".
Jak to zrobisz, to weź ten bęben i znieś naj sam dół, gdzieś go znalazł.
No chyba, żeś zamierzał spalić caluśki budynek.
Zrobisz, to zajmij się resztą. Jesteś do tyłu z robotą.
- Tak jest. - Wolnyś jest. Upośledzony?
- Tak nie jest. - Już żem myślał.
Niech śmierć wnet, co potrójno trwoży,
Sprawi, że ocean nas do snu położy
Gdy wkoło fal na morzu mąci huk Niech nie porzuci nas w potrzebie Bóg
Nadal trąci siurem?
Rozchmurzże się, chłopcze! Teraz jest czas na bajdurzenie.
Ciesz się tym.
Bo za dwa tygodnie każdy z nas będzie miał jeno ochotę
milczeć w opór jak grób.
- Ja za gadką nie przepadam. - Myślisz, że ty pierwszy?
- Nie, proszę pana, nie myślę. - Nie jesteś. Nie jesteś.
Chicopee.
Cudnym była okrętem.
Zgrabnie zbudowana, schludnie wyglądająca.
Żadna flota z '64 nie była jak ona.
Byliśmy na fajrancie...
Bunt to był.
A czemu, zapytasz, czemu?
Co jest potworne w życiu żeglarza, pytasz?
Gdy robota się skończy, a tyś między wiatrem a wodą.
Chandra.
Gorsza od diabła samego.
Marazm zmienia ludzi w potwory, a z morza szybko się wraca, pędem!
Jedynym ratunkiem...
jest kieliszek.
Czyni żeglarzy radosnymi,
czyni serdecznymi, czyni potulnymi, czyni...
Głupimi.
Niech mnie, jeśli nie kisi się w tobie gdzieś
duch starego wodnika!
Wyduś to z siebie.
Przez...
- Przez co odszedł zeszły latarnik? - On? Mój zastępca?
Umarł. Oszalał, przyznam ci.
Trajkotał o syrenach, faunie morskiej, złym omenie i tego typu.
Pod koniec ostało się w nim mniej rozumu
niż jest miejsca w kurzym zębie.
Wierzył on, że jakieś czary widnieją w świetle.
Wspominał, że święty Elmo
zapalił latarnię własnym ogniem.
Że zbawienie, powiadał.
Bajeczki.
Widziałem, żeś się spierał z mewą.
Nie rusz ich.
Zabić ptaka morskiego pecha daje.
Kolejna bajeczka.
Zabić ptoka pecha daje!
Nie przejmuj się mną, chłopcze. Wcale.
Nalejże nam może kawy.
Przed nami długa noc.
Kapka kawy dobrze nam zrobi.
Zaniedbujesz obowiązki, chłopcze!
Nie zaprzeczaj!
Co to ma być?
- Słucham? - Co?
- Umyłem i zamiotłem dwukrotnie. - Ty kłamliwy psie.
- Zamiotłem. - Poplamiona i pobryzgana.
Niewytarta, nieumyta i utytłana.
- Czerpiecie uciechę z despotyzmu? - Pardon?
- Powiedziałem... - Jak śmiesz mnie zaprzeczać, ty psie?
Słuchajcież.
Nie było mą intencją stać się w tej pracy szafarką, ni niewolnikiem.
To nie w porządku.
Te kwatery są zdezelowańsze
od każdego obozu wodniaków, jakim widział.
Osobista szafarka królowej Anglii nie zrobiłaby tego lepiej ode mnie,
bo przyrzekam, że wyszorowałem podłogę.
- Dwukrotnie... - A ja ci mówię, żeś tego nie zrobił!
I mówię też, że wytrzesz ją znowu, i wytrzesz ją tym razem należycie,
i wytrzesz ją z dziesięć razy jeszcze po tamtym!
I jeślim mówi, żebyś wziął każdą deskę, każdą panelę w tym tutaj domu
i domył je gołymi, zakrwawienymi kłykciami, to to zrobisz!
A jeślim mówi, żebyś wyrwał każdy jeden gwoździec
z każdej jednej zbutwiałej dziury i wyssał każdą jedną ciupkę rdzy,
aż każdy jeden gwoździec będzie błyszczał jak kutas kaszalota,
a potem złożył całą latarnię, z powrotem, ponownie,
i zrobił to wszystko kolejny raz, to to zrobisz!
I na Boga, i na miłość boską, zrobisz to z uśmiechem na twarzy,
bo to polubisz! A polubisz to, bo ja każe, że polubisz!
Zaprzecz mi znowu, a obetnę ci płacę.
Pojmujesz, chłopcze?
Tak jest.
Wycieraj, psie. Wycieraj!
Nie kiwaj się, chłopcze!
Tak jest!
Równo ma być wybielona, chłopcze! Jasna! Lśniąca!
Jak srebrny żeton kurtyzany! Ma świadczyć żeglarzom za mapę!
Przy sztormie chuja będzie widać!
Uspokój się tam, chłopcze. Solidnie robocisz.
Zdobywasz wysokie noty w moim dzienniku, a on jak Biblia!
Spuszczę cię o parę stóp.
Spokojnie!
Nigdy nie byłeś bezpieczniejszy!
- Spokojnie! - Przestań się rzucać, chłopcze!
- Nie rzucam! - Rzucasz!
- Siedź wolno! - Siedzę!
Won!
Won! Won! Won!
Dziękuję, chłopcze.
Winslow.
Ephraim Winslow.
Przez przyszłe dwa tygodnie... chciałbym, żebyście mnie tak nazywali.
Posłuchajże się.
Rozkazy mnie wydajesz, chłopcze.
- Winslow. - Dobra, dobra.
Pasuje mnie wprost świetnie, Ephraimie Winslow.
Co takiego jak ty przywiało na tę przeklętą skałę?
Co że co?
Piękny jak obrazek.
- Żarty se robię, chłopcze, żarty robię. - Winslow.
Co cię przywiało...
na tę skałę, Ephraimie Winslow?
Gdzie żeś już pracował?
Wycinka.
Wielka wycinka, na północy.
- Koło Kanady. - Kompania Zatoki Hudsona?
Ci sami.
To prawda, co mówią? "Las daleki, gdzie okiem sięgnąć"?
Tak jest, świerki, modrzewie, wejmutki.
- "Gąszcz", tak je tam nazywają. - Chybaś miał dość tych drzew, czyż nie?
- Tak jest. - Ale nie ich to wina.
Żem co słyszał o życiu tam. Ciężkie jak pieron.
Jeden człek, a praca cięższa niż dla dwóch koni, mówili.
Nie, dzięki.
Woda - ona jedyną sytuacyją, co do mnie pasuje.
- Tęsknicie? - Nie ma nic... co jej równe.
Ale nie da rady. Kikut mój stary ciągnąłby na dno.
Nie, niewarte to kłopotu.
Teram latarniany. Latarnianym ja jest.
I szczęśliwiem zakochanym do tej tu jasności,
a jest ona cudniejszą, prawdziwszą, cichszejszą żoną
od każdej panny z krwi i kości.
Żeniliście się?
Trzynaście Gwiazduniek na morzu...
Dziatki w domu...
Nigdy nie wybaczyła.
Ale tak jest lepiej.
Jako żeśmy się zaczęli zabliźniać, Ephraimie Winslow,
powiedz: co takiego drwala ciągnie do zostania latarnianym?
Nie dość ciszy, tam, na północy?
Trociny wżynały się w rzyć?
Majster uznał za zbyt narwanego, żebyś trzymał siekierę?
Jak żeście powiedzieli, chybam miał dość tych drzew.
Odkąd opuściłem ojca,
łapałem się wszystkiego, co przynosiło grosza.
- Nie z wszystkiego żem dumny. - Tułacz, nie?
Nie, ino...
Nie znalazłem miejsca, gdziem mógłby się wykazać,
więc idę z miejsca w miejsce. Nie z tych, co patrzą za siebie.
- Ciągle w ruchu. - Słuchajcież.
Nic złego w chłopie, co zaczyna od nowa, zaczyna od zera,
- szukającego zatrudnienia. - Nie.
Jak każdy człek,
chcę osiąść po cichu z paroma groszami.
Czytałem gdzieś, że można zarobić 630...
Że tysiąc dolarów rocznie za pilnowanie latarni daleko od brzegu.
Im dalej jest, tym większa zapłata.
Przeczytałem...
im uznał, że biorę. Zarobię trochę.
Kiedyś postawię własny dach,
gdzieś w głąb kraju, gdzie nikt mi nie będzie dogryzał.
I tyle.
Ta sama nudna historyjka, nie?
Samiście pytali.
Powiedzcie... czemu zabicie mewy daje pecha?
W nich zaklęte duchy marynarzy, co spotkali swego Stwórcę.
Religijnyś człowiek, Winslow?
Nie tak często, jak bym chciał.
Ale boję się Boga, jeśli o to wam chodzi.
Kurwa.
- Wiatr się zmienił. - I dobrze.
Nie bądźże cymbałem. To cisza przed burzą, Winslow.
Przeklinamy miałką, zachodnią wichurkę.
Zdaje się groźna, bo o niczym nie macie pojęcia,
a na tej skale nie ma drzewek jak w tym twoim hudsońskim gąszczu.
Nie przywieje prędko wicher ze wschodu, dmiąc jak Gabriel w swój róg.
- Przybij do okien deski na wiatr. - Tak jest.
Będziem spokojni, zanim o brzasku do nas przypłyną.
Ale czeka nas pieruńsko nieprzyjemna burza.
Coś się gotujesz?
Jutro stąd wybywamy, Winslow.
Nie wydziwiaj mi tu.
- Nie, proszę pana. - Sekrety przed mną kryjesz?
Ino przydałaby się pomoc przy deskach, to tyle.
Ciągnij, Winslow!
Patrz na nie!
Lepsze niż rybiszcza!
Nie będzie zbrodnią walnąć kielicha.
Bezsporna noc i nasza ostatnia przed powrotem.
Nigdym nie znał inspektora, co nie przymknąłby na to oka.
A ja za odpowiedź odmowy nie wezmę.
Niech śmierć wnet, co potrójno trwoży...
Szlag to, za powrót!
I bosko.
Ho ho, do domu my!
Ho ho, my wracamy!
Zawijamy w Bedford porcie
Tam panie i ich cne gacie
Piękne damy rzekły ino
"Wrócił Jack i ma grosiwo"
Ho ho, do domu my!
Ho ho, my wracamy!
...a piękna dziewka, co nią była, zdjęła swój czepek,
ale jakem mówił, złamałem nogę i straszniem się poturbował.
A to było... w szpitalu zakonnym.
A tam każda siostra Katoliczka, niech mnie!
Ale... nigdym już nie poszedł do Salem bez nadziei, że ją zobaczę,
i... żadne łoże już nie było takie samo.
- Wstydzicie się, gdy leżycie z kobietą? - Niczego się nie wstydzę!
Cóż, przyznam ci się,
mógłbym za tobą zatęsknić, Ephraimie Winslow.
Szybko się uczysz bycia prawdziwym morskim latarnianym.
Raz żem myślał, że mi rozpłatasz czaszkę na połowę, ale dobryś jest.
Wiesz, żadna latarnia nie będzie ci przeszkodą.
Czemu nie to?
Co?
Światło.
Ino ja strzegę tej latarni, chłopcze. Gdzie indziej możesz pilnować światła.
- W podręczniku piszą... - Na tej skale ino mój dziennik się liczy.
- Też jestem latarnianym... - Ja strzegę tego światła!
Nie pozwolę się do niego zbliżyć. Zostaw tę latarnię morską w spokoju!
Moja!
Będzie jak chcesz.
Wiecie, nigdy...
Nie wiem... jak się nazywacie.
Wake.
Imię ze chrztu.
Thomas.
- Thomas? - Nom, Thomas Wake.
Mów mi Tom.
Cóż...
Za mego druha Toma.
Za wybycie z tej parszywej skały.
Co tak wydychasz powietrze z płuc?
Trącisz gównem. Ogarnij bajzel, zanim statek po nas przybędzie.
Rób, co ci każą, chłopcze. W kwaterach pożoga.
Tak... Tak jest. Tak.
Nie przypłynęli.
Woda dostała się nam do zapasów!
Co?
Woda dostała się nam do zapasów!
Woda dostała się nam do prowiantu! Dorsza już nie ma!
- Nie ma? - Ruina! Był i zgnił!
- Chwała górze. - Posłuchasz mnie w końcu?!
- Posłuchał czego? - Byśmy zaczęli racjonować.
- Racjonować? - Znowu niesubordynacja?
- To był tylko jeden dzień. - Bajdurzenie.
Może oni przypłynęli, tylkośmy przegapili.
Mogę wziąć łódkę.
- Tygodnie, Winslow. Tygodnie. - Co?
Jak to, co?
- Tygodnie? - Tygodnie. Tak, tygodnie.
- Zaspaliśmy, zapici w trupa. - Tygodnie minęły, od kiedyśmy przegapili.
Od tygodni cię proszę, byś zaczął racjonować,
a ty szczekasz na mnie jak wściekły pies i mówisz, że możesz wziąć jakąś łódkę.
- Słuchajcież... - Nie. Nie trać teraz głowy.
- To nie jest zabawne. - Owszem, nie jest.
A ja nie chcę siedzieć tu uwięziony z jakąś pieprzoną szajbuserią.
- Uwięziony? - Takem powiedział.
- Co? Mówiliście, że pomoc płynie. - Jeśli przeczekamy sztorm.
Przecież po nas płyną.
W '75
stary Striker tkwił tu odcięty przez siedem długich miesięcy.
Na lądzie było spokojnie, ale wokoło wody były zbyt oszalałe,
żeby wypłynąć, tudzież zacumować.
- Chcecie mnie przestraszyć. - Patrz na się... Jak udajesz.
Choć wiesz doskonale, co cię czeka.
Kop!
Kop, każe ja!
Kop!
Tutaj ona leży!
Racja.
Nawet najtężsi z nas nie mogli się oprzeć szczurom okrętowym,
co obgryzały nam podeszwy stóp.
Ich kończyny zwiędły i ogarnęła je gangrena,
a z nią wszystkie odcienie pawiowego ogona.
Ich dziąsła spuchły,
przyjęły kolor kości, a potem zgniły.
Lała się ich krew smolista,
a zęby padały jak jeden na pokład bez niczego, co by je wspierało.
"Ląd tam!"...
- ja słyszy...
ale na tej wyspie ino trawa zielona. Tośmy zżarli tę trawę jak dzicy.
I z tego wziął się szkorbut, co mnie powściąga od tego momentu.
Mówiliście, że ją złamaliście.
- Tak? - Że nogę.
Siostry zakonne i takie tam.
Musiałeś przesłyszeć.
No to rzekłem temu cymbałowi...
Dach już trafił szlag.
"Daj mi twój kantak", ja do niego mówi.
Ale...
majster Winslow, ten pieprzony...
- cholerny Kanadyjczyk... - Winslow?
ciągle nazywał mnie psem. Przebrzydłym psem.
- Ja ci pokażę, kto tutaj jest psem... - Winslow.
- Co z... - Kim, Winslow?
Dach nam przecieka.
- Ciągle się na mnie wyżywał... - Wyżywał?
Jak ty. Co za cholerny nonsens!
Taki z tobą problem, Winslow.
Takim twoim problemem jest jedzenie trawy bez żad... bez zębów.
Słucham?
Zęby twoich kamratów... wypadły z dziąseł.
Do czego zmierzasz?
Po prostu myślę, że trudno jest...
zjadać trawę...
bez zębów.
Bo kozy, i owce i krowy, co nie?
One wszystkie mają zęby. Bo mają?
Czy wiesz, jak się je trawę, nie mając zębów?
- Oświeć mnie. - Wyrywasz ją i połykasz.
- Wyrywasz ją... i połykasz. - Wyrywasz ją...
Tego to ja... pewny nie jestem.
- Nie jesteś? - Nie jestem.
Co?
- Co? - Co?
- Co?!
- Ja już wiem co! - Co?
- Taki z tobą problem! - Taki problem z /tobą!
Z tobą!
Nie!
Ja chcę... steka!
Ja chcę pieprzonego steka! Ja...
Gdybym dostał steka... O rany!
Krwistego, soczystego steka!
Gdybym miał steka...
to bym go wyruchał.
- Nie lubisz mojej kuchni? - Nie bądź stara cipa!
Jesteś pijany! Ty nie wiesz, co ty pleciesz...
Jak ja miałbym lubić tę kupę koczkodana, którą gotujesz na obiad?
Jesteś pijany!
- Inaczej byś tego nie mówił! - Nawet te pierdołowate kuchciki
- smażyły nam ciągle pączki... - Jesteś pijany!
- i szynkę większą od pięści... - Jesteś pijany!
- Ja pijany?! - Słyszałeś mnie!
- Jesteś pijany... - Pieprz się!
Pijany, od kiedy tylko cię ujrzałem.
Przecież smakował ci mój homar, prawda?
- Zawiany jak pranie w Tatrach. - Widziałem to!
Smakuje ci mój homar!
Powiedz to.
- Powiedz to! - Nie muszę ci niczego mówić.
Pieprzyć cię!
Żeby cię Neptun zadźgał trójzębem, Winslow!
Słuchaj!
Słuchaj, Trytonie! Słuchaj!
Krzyczmy,
by nasz ojciec, król morza,
wyłonił się z głębin w pełni bezeceństwa swego szału,
otoczony przez czarne, pieniące się solą fale,
zagłuszył tę młodą gębę swym ostrym szlamem
i zadusił cię, pożerając twe organy,
póki nie zsiniejesz, i nie spuchniesz od nadmiaru ścieków i solanki
i nie stracisz daru wołania.
Dopiero gdy ten,
odziany w koronę z muszli,
wijący się, mackowaty ogon oraz parujące brodziszcze,
podniesie swą upadłą, płetwiastą rękę,
jego trójząb o koralowych zębach krzyknie niczym zjawa podczas sztormu
i przyrżnie prosto w twe gardło,
rozrywając je,
zmieniając ten wydęty pęcherz
w rozprutą, krwawą miazgę,
z której nawet harpie i dusze umarłych marynarzy
nie będą miały jadalnego pożytku,
więc jedyne, co jej zostanie, to być zjedzoną i połkniętą
przez nieskończone wody samego mrożącego krew w żyłach władcy,
zapomnianą przez wszelkich ludzi,
przez wszelki czas,
zapomnianą przez wszelkiego Boga czy Szatana,
zapomnianą nawet przez samo morze,
bo każdy fragment i każda cząstka Winslowa,
choćby i kawalątek twojej duszy,
nie będą już nigdy Winslowem,
tylko staną się
częścią samego morza.
Dobra. Będzie jak chcesz.
Lubię twoją kuchnię.
Kurwa.
Dziwny sposób, by nosić buty.
Nie chciałem was obudzić, to tyle.
Długa noc.
I takie tam.
Słońce jest nad nokiem rei.
Daj mi zmrużyć oko, póki jeszcze zmrok nie nastał.
Wracaj do swoich obowiązków albo przeciągnę cię pod kilem.
Nie ma już w tobie człowieka.
Praca z dala od ludzi od dawien dawna.
- Tylko pijany jesteś do zniesienia. - Won do pracy, każe ja.
Do pracy!
...mała wredna sucz, hur-ra!
Panie, hulać dajcie mi!
Hulać dajcie mi, chłopy! Hulać dajcie mi!
Hur-ra, me żółciutkie! Hulać dajcie mi!
Zabrałem ją i dałem gin Tańczyłem z nią co tchu!
Hur-ra, me żółciutkie! Hulać dajcie mi!
Hulać dajcie mi, chłopy! Hulać dajcie mi!
Hur-ra, me żółciutkie! Hulać dajcie mi!
Tańcz!
Tańcz, Winslow! Tańcz!
Chodź tu każdy, co chętkę ma Jak z watahą poszedłem w las
W sanie czyjeś wsadziłem but "Patrzcie państwo, to zwyczajny buk"
Lecz gdyby ptaszek był ginem
Gdyby słońce było pięknym nierobem
Oddałbym komuś innemu wątrobę
Poniedziałek rano
Ma kochanka, drzemie słodko
Ma kochanka jest czuła
A jej serce miluśkie
Oddałbym jej cały świat
Żeby dzielić z nią poduszkę
Poniedziałek rano...
Tak!
Złaź ze mnie!
- Thomas. - Tak.
- To Thomas. - Tak.
Nie... Jestem Thomas.
Ja jestem Thomas, a ty Ephraim.
Kłamałem.
Niech mnie gangrena.
Jestem Thomas. Tommy.
Tommy?
Tommy Winslow.
Nie. Tom Howard.
Skąd Winslow?
- Znikąd. - Znikąd?
Mogę ci zaufać?
Nie rozpapluj się przy mnie.
- Nie interesuje mnie to... - Nie o to mi chodzi...
Widzę, co chcesz zrobić. Naprułeś mnie, żebym...
Twe wyrzuty sumienia są upierdliwe i banalne jak każde inne.
Gorsze.
Przenosiliśmy, wiesz...
Przenosiliśmy pnie rzeką, a on się na mnie wyżywał.
- Widzę, co chcesz zrobić. - Coś ty.
Tom, nie próbuj mi wykręcać słów z mojej głowy.
Nie robię tego.
Nie... Nie daję rady.
Zamknij żeż już tę cipę.
Ja ufam... ufam... ufam ci.
Nie.
Ufam ci, Tom.
Ufasz mi?
Nie, nie ufam ci wcale.
Miałem go. Blisko, bezradnego.
Samego.
Zbyt daleko w dół rzeki.
I chciałem go zabić.
Przyznaję się, chciałem.
Widząc... tył jego głowy.
Jeden ruch kantakiem i z głowy.
To był...
Ja nie...
Nie zrobiłem, nie zrobiłem tego.
Dzień przepływu ciągnął się jak cholera.
Byłem zmęczony, przyznaję.
Ale to on się poślizgnął, nie ja.
Widzieliśmy, że stworzy się zator. Ja stałem, a on się poślizgnął.
On krzyknął, a ja... ja tylko stałem.
"Tom, ty psie!".
Tylko tam stałem, to tyle.
Tylko stałem...
i patrzyłem, jak go pożerają te pnie.
I jedyne, co myślałem, kiedy go połknęło, to:
"Puściłbym se dymka".
I tyle.
Więc spakowałem jego bagaż i przybory, jakby były moje, i...
Ephraim Winslow, cóż, ten ma gładką, czystą kartę.
A Thomas Howard?
Ten nie.
Bez perspektyw.
Jak inaczej znajdę porządną pracę?
Czemuś się wypaplał, Tommy?
Czemuś się wypaplał?
Nie zostawiaj mnie!
Ty obłąkany sukinsynie! Rozwaliłeś nam łódkę!
Opuszczasz posterunek!
Co niby zrobisz? Poślesz za mną kontrolę?
A żebyś wiedział. Zgłoszę cię.
- Inspektora tu sprowadzę. - Ja zgłoszę ciebie!
- Wiem, co żeś ty zrobił. - Kto kogo zgłosi?'
Ephraim Winslow? Czy Thomas Howard?
- Wiem, co żeś ty zrobił. - Zabiłeś zastępcę.
Jednookiego pomocnika!
Znalazłem go. Tam, gdzie homar.
Że niby oszalał?
Oszalał przez twój... cholerny amulet!
Rzeźbiony bibelot!
Ale go złamałem, widzisz? Widzisz?!
Jestem wolny. Wolny od twoich zamiarów!
Wszystkiegom się już domyślił
poza tym sekretnym tałatajstwem, które tam trzymasz!
Jezusie, Maryjo i Józefie, Tommy.
Ostatniej nocy odbyłeś spowiedź, przy której nawet święty by przeklął.
Ja nie mam z czego się spowiadać, ale ty i twoje wypaplanie...
Zobacz, co z tobą zrobiło. Przez to oszalałeś!
A wiem, że oszalałeś, bo rozpłatałeś przed chwilą tę ratunkową łódkę
i ganiałeś za mną z siekierą, coby zabić starego Toma.
Nie ufasz mnie, Tommy?
Lepiej mnie oddaj ten nóż obiadowy, co go schowałeś. Krzywdę sobie zrobisz.
Grzeczny z ciebie chłopiec.
To własność jest rządu.
Potrącona z wypłaty.
Patrz, jak się trzęsiesz.
Jesteś gniewny, ale nie od głowy do stóp.
Jak długo siedzimy już na tej skale?
Pięć tygodni? Dwa dni?
Gdzie my jesteśmy?
Pomóż mnie przypomnieć se.
Kimś ty znowu jest, Tommy?
Zapewne jestem wymysłem twojej wyobraźni.
Ta skała także jest wymysłem twojej wyobraźni.
Łazisz pewnie
przez lasek zielonych olch na północy Kanady.
Jak ten odmrożony szajbus, co gada do siebie,
z kolanami w śniegu.
Puściłbym se dymka.
Nie mamy co pić.
Małpia pompa!
Siedzimy tu w chlewie.
Dzień dobry, wzajemnie.
- Chciałbym pójść na spacer. - Gościem bądź.
Utopisz się.
Nie ma ognia.
Czy na tym świecie nie ma już sprawiedliwości?
Dzięki.
Co z twoją ręką?
Tą drugą.
Słyszałeś o tężcu?
- Te-ta-nus? - Tak.
- Zaczęło się od draśnięcia srebrem... - Mówię, że słyszałem.
z żagla leśnego, gdyśmy go odpychali.
- Nie umiesz się zamknąć? Cicho... - Nastał zmrok i bosman począł się trząść.
Szczęka ściśnięta mocniej...
- od kotwicy w... - Stulże jadaczkę, nie mogę już słuchać!
O coś mnie wcześniej oskarżył?
Już mnie mówiłeś, że mnie rozgryzłeś.
Mam dość twoich skretyniałych historyjek
i tego chujowego udawania kapitana Ahaba.
Brzmisz jak pieprzona parodia.
Dajesz i gnębisz rozkazami jak zdziadziała belferka
- a zamieniasz to miejsce w melinę. - Robisz z siebie głupa.
To wszystko pierdolenie...
Twa noga... twe życie na morzu...
Wszystko to!
Jak jeszcze raz usłyszę to pierdolenie z tej wstrętnej, zgniłozębnej,
- zaplutej mordy... - Ty cholerny...
Zamknij się, do kurwy nędzy! Nie skończyłem!
Myślisz, żeś pieprzenie ważny i podniosły, boś pieprzonym latarnikiem?!
Nie jesteś kapitan statku i nigdyś nie był!
Nie jesteś generał, nie jesteś policjante,
nie jesteś prezydent, nie jesteś mój ojceic!
I mam dość, jak się zachowujesz!
Mam dość twego śmiechu, tego chrapania,
twych pieprzonych pierdów!
Twe pieprzone...
Pieprzę twoje pierdy!
Pachniesz jak szczyna,
pachniesz jak sperma,
jak zgniły kutas, jak zsiadły napletek...
Jakby rozgrzane cebule wyruchały sławojkę na farmie!
Mam dość tego zapachu, mam dość! Mam dość, ty pieprzony chlejusie!
Ty pieprzony, nic niewarty, skurwysyński,
pierdolony kłamco! Tym właśnie jesteś!
Jesteś pieprzonym, zapijaczonym,
srającym pod siebie,
niskim,
skurwiałym kłamcą!
Kłamcą!
Pięknie władasz językiem, Tommy.
Pieprz się!
Zostajesz zwolniony z obowiązków.
Nie musisz mi mówić, stary pierdzie.
"Asystent spał do późna". "Praca poniżej standardów".
"Wrogie nastawienie"!
"Asystent nie pojawił się".
"Dokonywał notorycznego samogwałtu w szopie zaopatrzeniowej".
"Pijany na służbie"!
"Napaść"!
"Kradzież"!
"Zalecam zwolnienie bez wypłacenia pensji".
Zwolnienie bez pensji?!
Chcesz mnie zrujnować?
Ciężko pracuję. Tak jest. Pracuję ciężko jak każdy.
- Nie kłam, Thomas. - Przestań!
Okłamujesz się, ale brak ci tupetu, by to pojąć.
Proszę...
Wpuść mnie do światła, starcze. Tylem się od ciebie nauczył.
Daj mi się wykazać, kolejna szansa. Wybacz i wymaż, ja mówi.
Tylko mnie wpuść do latarni.
Nie każ mi błagać. Bo będę.
Będę, jeśli tego żądasz.
Proszę.
Proszę, proszę!
Wstańże.
Ty samolubna kurwo! Zostawiasz tylko dla siebie!
Zostawiłeś swą starą, swoje dzieci. Dla czego?
Spójrz na siebie, przystojny chłopcze z oczkami, co jasne jako dama.
Przybywasz na skałę, zgrywasz twardego.
Zapewniasz mi ubaw tym fałszywym jadem.
Udawałżeś jaką tajemnicę... w swym byciu cichym, ale...
tu nie ma tajemnicy.
Tyś otwarta książka. Obrazek, ja mówi.
Wymalowana aktoreczka, co krzyczy w świetle rampy.
Wywłoka, co chce być podziwiana za sam fakt, że się narodziła,
płacząca o srebrną łyżkę, która jej się należy.
Patrz na siebie. Beczysz.
I co ty teraz zrobisz?
Zabijesz mnie?
Zabijesz?
Zabijesz mnie jak tę mewę?
- Nie zabiłem jej... - Kłamiesz! Ty mordujący psie!
Ty żeś ściągnął na nas wicher!
Ty żeś nas przeklął, psie! Ty żeś był!
Czy zrobisz to, coś chciałżeś zrobić staremu Winslowowi?
Czy mie przebijesz? Bo Winslow miał rację!
Thomas! Ty żeś psem!
Przebrzydłym psem! Psem!
Ty mie zabijesz!
Szczekaj.
Szczekaj, chłopie.
Szczekaj, chłopcze.
Szczekaj.
Hau.
Nie byliście nigdy na morzu?!
Szczekać, ja każe, szczekać!
Szczekaj, chłopcze!
Grzeczna psinka.
Teraz się przeturlaj.
No chodź.
Już!
Pod górkę tu.
Grzeczny pies.
A teraz tam właź, gdzie twoje miejsce.
Robisz, co każę, psie.
Grzeczny chłopiec.
Chcecie zobaczyć, co jest w tej latarni?
- Tak jak mój poprzedni asystent. - Stulże pysk, ty stary psie!
Wypolerowałbyś narzędzia.
Och, cóż za... proteańskie oblicza przypływają z głębin umysłu
i stapiają się w gorejącym łupie Prometeusza,
palącym oczy boskim poniżeniem i horrendum...
i rzucającym je w objęcia...
Davy'ego Jonesa.
Zaś inni,
wciąż ślepi, lecz w nim widzący...
całą... łaskę... Bożą...
i...
do Fiddler's Green wysłani,
gdzie żaden człek nie cierpi na potrzebę czy trud,
za to jest...
sędziwy...
niestały i niezmienny,
gdy to ona...
opasa...
wokół... świat.
Oto prawda.
Czeka cię kara!
Światło należy do mnie!
Niech śmierć wnet, co potrójno trwoży,
Sprawi, że ocean nas do snu położy
Gdy wkoło fal na morzu mąci huk
Niech nie porzuci nas w potrzebie Bóg
Napisy polskie: SztywnyPatyk
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.