'Οταν ο Ορφέας έφερε τη γυναίκα του πίσω από τον κάτω κόσμο...
από την κόλαση...
του είπαν ότι δεν πρέπει να την κοιτάξει σε καμία περίπτωση.
'Ομως δε μπόρεσε ν'αντισταθεί στο κάλεσμα της...
γύρισε πίσω να τη δει και την έχασε για πάντα.
'Οταν έπεσε η δικτατορία στην Αργεντινή το 1983...
μας είπαν να μην κοιτάξουμε ποτέ πίσω.
Ναι, υπήρχε αδικία. Ναι, έγιναν λάθη.
Αλλά αν κοιτούσαμε πίσω ο πόνος δε θα σταματούσε ποτέ...
οι πληγές δε θα επουλώνονταν ποτέ.
Οι στρατηγοί είχαν ήδη αλλάξει την έννοια του "εξαφανίζομαι".
Γι'αυτούς πράγματα εξαφανίζονταν, άνθρωποι εξαφανίζονταν...
αλλά μιλούσαν για εξαφανισμένους ανθρώπους.
Για την "εξαφάνιση" των εχθρών τους.
Είχαν αλλάξει τη γλώσσα...
και τώρα ήθελαν να "εξαφανίσουν" το παρελθόν.
Μας είπαν να μην κοιτάξουμε ποτέ πίσω.
'Ομως πρέπει να κοιτάξουμε πίσω.
Είναι ιερό μας καθήκον να κοιτάζουμε πίσω.
ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ, 1976
Κάρλος!
Με συγχωρείτε.
Ας το πάρουμε από την αρχή.
Θα τα πούμε, Σίλβιο.
Α ντίο, Κάρλος.
- Τι ώρα αρχίζουμε αύριο? - Δέκα. Τα λέμε αύριο.
Σεσίλια...
Τι συμβαίνει?
Πού είναι η μαμά?
- Δέχτηκε απειλητικά τηλεφωνήματα? - Ναι, δύο.
- Τα αναφέρατε? - 'Οχι, όχι.
Μπορεί να έφυγε με τη θέληση της.
Είχατε μαλώσει πρόσφατα?
'Οχι. Ο Πέντρο είδε τρεις άντρες να τη βάζουν σ'ένα αυτοκίνητο.
Ναι, σε ένα πράσινο Fοrd Falcοn.
- Είδες τις πινακίδες? - Δεν είχε πινακίδες.
- Είσαι σίγουρος γι'αυτό? - Νομίζω.
Νομίζεις.
Ελπίζω να μην πιστεύεις κι εσύ ότι άνθρωποι εξαφανίζονται.
Είναι προπαγάνδες αυτά.
Η γυναίκα μου έγραφε ένα άρθρο για αυτούς που εξαφανίζονται.
'Ισως προσπαθεί να αποδείξει
τα πιστεύω της.
- Κι εσύ συγγραφέας δεν είσαι? - Ναι, συγγραφέας είμαι.
Μην ανησυχείς.
Θα βρεθεί η γυναίκα σου.
Α ν θέλει να βρεθεί.
Θα δημιουργήσεις φασαρία. Γιατί το κάνεις αυτό?
Γιατί η κυβέρνηση μας επινόησε ένα καινούριο είδος ατιμίας.
- Τι εννοείς? - 'Οταν εξαφανιστεί κάποιος...
εκείνοι λένε "κάνουμε ό,τι μπορούμε".
Ενώ ό λοι ξέρουμε ότι εκείνοι έδωσαν εντολή για τη σύλλη ψη.
Η πολιτική είναι σαν τα σκατά... δε θες να τα πατήσεις.
Εγώ δεν το βλέπω έτσι.
Συμφωνώ με όσα γράφεις σ'αυτό το άρθρο...
αλλά ακόμα πιστεύω ότι δεν πρέπει να το δημοσιεύσεις.
- Γιατί όχι, Κάρλος? - Είναι πολύ προκλητικό.
Μα ήταν σχολιαρόπαιδα που διαμα- ρτύρονταν για εισιτήρια λεωφορείων.
Εξαφανίστηκαν χωρίς ν'αφήσουν ίχνη.
- Θα τα φέρει πίσω αυτό? - Δεν είναι αυτό το θέμα.
- Ποιο είναι το θέμα, λοιπόν? - Πρέπει κάποιος να πει κάτι.
Στη γωνία του Κάζα Ροσάντα βρίσκεται μια συμμορία παρανοικών...
που θεωρούν τον Φορντ μέλος της διεθνούς κομμουνιστικής συνομωσίας.
Εσύ υποθέτεις ότι είναι λογικοί.
Δεν είναι, όμως. Είναι λυσσασμένα σκυλιά. Δαγκώνουν.
Ρούμπεν...
Σίλβιο.
Γίνεται μια διαδήλωση στην πλατεία.
- Αλήθεια? - Ηλικιωμένες γυναίκες με μαντίλια.
- Πώς πάει η ταινία σου? - Τα ίδια.
Πάω να ρίξω μια ματιά.
Κι εγώ.
- Θα έρθεις? - 'Οχι.
Επιστρέφω σε δέκα λεπτά.
Προσέξτε μην πατήσετε σκατά.
Κυκλοφορούσαν φήμες ότι θα γινόταν αυτό.
- Ποιες είναι αυτές? - Οι μητέρες των εξαφανισμένων.
Α ν δε φοβούνται εκείνες γιατί να μην τολμώ εγώ να πω την αλήθεια?
Δεν είναι το ίδιο για εκείνες.
- Γιατί? Τι εννοείς? - Για αυτές το κακό έχει ήδη γίνει.
Και δεν το προκάλεσαν μόνες τους.
Σε λίγο θα πεις ότι υπάρχουν πολλοί ταραχοποιοί...
που αξίζει να εξαφανιστούν.
'Οχι, το ξέρεις ότι δεν εννοώ αυτό.
- Μπορούμε ν'αλλάξουμε θέμα? - Ναι. Παρακαλώ.
Εκείνα τα παιδιά ήταν συνομήλικα με την Τερέζα.
Κι αν συνέβαινε στην Τερέζα αυτό?
Τι πράγμα αν συνέβαινε σε μένα?
Δε σκέφτεσαι αυτά που λες. Ας φάμε.
Θες να πεις ότι δεν πρέπει να μιλώ γι'αυτά μέσα στο σπίτι μου?
- Τι πράγμα θα συνέβαινε σε μένα? - Τίποτα.
Ξέρεις πώς κάνει όταν θυμώνει.
'Εχεις δίκιο. Φυσικά, έχεις δίκιο.
Ναι.
'Ενιωθα ότι έπρεπε να...
δεν ξέρω... να πω κάτι.
Κάρλος...
Σ'αγαπώ.
Τερέζα...
Δε μπορούσα να κοιμηθώ.
Μπορώ να καθίσω μαζί σου?
Δεν έπρεπε να την αφήσω να γράψει το άρθρο.
Πώς θα τη σταματούσες?
Αυτή είναι η δουλειά της.
'Ελα εδώ.
Με συγχωρείτε, μήπως έχετε δει αυτή τη γυναίκα?
- Εξαφανίστηκε πριν από 8 εβδομάδες? - 'Οχι.
Μήπως έχετε δει αυτή τη γυναίκα, κύριε?
- Πώς πήγε? - Καλά.
Η δεύτερη πράξη ήταν λίγο αργή.
Λυπάμαι που το έχασα.
Θα μπορούσες να μας βοηθήσεις αντί να γυρνάς άσκοπα στη βροχή.
- Τι κάνει ο Ενρίκο εκεί? - Περιμένει εσένα.
'Εχεις πρόβλημα.
- Τι συμβαίνει, Ενρίκο? - Θέλω να αποδεσμευτώ απ'το έργο.
Δε θα ξανάρθω.
- Γιατί? - Δε θέλω να το συζητήσω.
Συνέλαβαν τον πατέρα σου.
- Ποιος σας το είπε? - Κανείς.
Πες μου τι συνέβη?
Εισέβαλλαν στο διαμέρισμα γύρω στις τρεις το πρωί.
Σήμερα θα πάνε στο κελί του. Τρεις από αυτούς.
'Ενας από τους άντρες, ο συνταγματάρχης, θα του πει...
να προσέχει περισσότερο τι λέει στους μαθητές του.
Θα τον κάνουν να παραδεχτεί ότι ένας καθηγητής...
δε μπορεί να καταλάβει τις προθέσεις της κυβέρνησης.
Θα τον ρωτήσουν αν υπόσχεται να μην σχολιάσει ξανά την κυβέρνηση.
Ο πατέρας σου θα υποσχεθεί.
Αργότερα απόψε, θα τον ελευθερώσουν...
και θα τον φέρουν πίσω, κοντά στο μέρος όπου μένετε.
Πίστεψε με.
- Κάρλος... είσαι καλά? - Δεν ξέρω.
Είπα στον Ενρίκο ότι απόψε θα ελευθερωθεί ο πατέρας του.
Τι έκανες! Γιατί το έκανες αυτό?
Το ξέρω ότι περνάς δύσκολες ώρες, Κάρλος, αλλά...
Δε μπορούσα να κρατηθώ, Εσμέ.
'Ηταν κάτι σαν παραίσθηση, λες και είχα δει...
ό λη την ιστορία σε ταινία.
'Ηταν λες και έβλεπα... λες και θυμόμουν...
...το μέλλον.
'Οχι, όχι. Εγώ σε ρώτησα.
Δε με ρώτησες εσύ.
Θεέ μου, δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ξέχασες. Εγώ σε ρώτησα.
- Αδύνατον. Πώς? - Σου ζήτησα να με παντρευτείς.
Εννοώ πώς προέκυψε αυτό?
Πώς άφησα κάτι τόσο ιερό στα χέρια σου?
Προέκυψε καθώς σου εξηγούσα γιατί ήθελα να γίνω δημοσιογράφος.
Δε θυμάσαι?
'Ηθελα να γίνω δημοσιογράφος για να κάνω δύσκολες ερωτήσεις.
Και εσύ είπες, "κάνε μου μία δύσκολη ερώτηση. "
Και εγώ σε ρώτησα, "θα με παντρευτείς?"
Ποτέ δε θυμάσαι. Με πληγώνεις.
- Και τι είπα, τελικά? - Κοκκίνισες αμέσως...
και έβγαλες έναν ήχο σαν τρένο.
- Και αυτό ήταν ό λο? - 'Οχι. Με φίλησες.
Το ωραιότερο φιλί που μου έδωσαν ποτέ.
Αυτό έγινε, σενιόρ Ρουέντα. 'Εγινε ακριβώς ό,τι είπατε.
Ο συνταγματάρχης... όλα.
Σας ευχαριστώ.
Χ αίρομαι πολύ.
'Ακουσε, Ενρίκο...
Πήγαινε κάτω και θα τα πούμε σε ένα λεπτό.
Μάλλον σύμπτωση ήταν.
'Οχι.
Ελάτε το απόγευμα, σας παρακαλώ.
'Ισως μπορέσω να σας βοηθήσω.
Σας ευχαριστώ ό λες...
που ήρθατε εδώ στο σπίτι μου.
Δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω, γιατί...
δε μπορώ να το εξηγήσω ούτε καν στον εαυτό μου.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι...
ότι ίσως μπορέσω να βοηθήσω κάποιες από εσάς...
που έχετε χάσει αγαπημένα πρόσωπα...
...δίνοντας σας πληροφορίες.
Χρειάζομαι τα ονόματα τους...
και τις συνθήκες εξαφάνισης τους.
Και αν αποτύχω, θα σας ζητήσω να με συγχωρέσετε.
Αλλά αφού δε μας έμεινε τίποτα... πίστευα ότι θα άξιζε τον κόπο.
Ο εγγονός μου λέγεται Οκτάβιο Μάρκε. Είναι αθλητής.
Τον συνέλαβαν τον περασμένο μήνα στο γήπεδο.
Δεν ασχολείται με την πολιτική.
Λυπάμαι. Δε γίνεται τίποτα.
Σενιόρ Ρουέντα...
Δε βγαίνει τίποτα. Λυπάμαι.
Ο γιος μου...
Ο γιος μου ονομάζεται Βίκτωρ Μαντρίντ.
Είναι δεκαπέντε χρονών.
Μερικές φορές λέει ανοησίες για θέματα που δεν καταλαβαίνει.
Και την περασμένη Παρασκευή δεν επέστρεψε από το σχολείο.
Βίκτορ Μαντρίντ?
Ναι, τον συνέλαβαν...
στην πύλη του σχολείου.
Τον πήγαν στις πάμπας.
Τον πήγαν στο μέρος που χρησιμοποιούν συχνά.
Ετοιμάζονταν να τον σκοτώσουν.
Μη... μη.
'Ομως επειδή εκείνο το μέρος θεωρείτο γνωστός τόπος εγκλήματος...
ήταν υπό συνεχή παρακολούθηση.
'Ετσι ο Βίκτορ διασώθηκε.
Κρύβεται ακόμα, αλλά σύντομα...
θα βρει τρόπο να σου στείλει ένα μήνυμα.
Ναι.
Σενιόρ...
Η κόρη μου λέγεται Χ ούλια Ομπρεγκόν.
Είναι κοινωνική λειτουργός.
Τη συνέλαβαν στο γραφείο της πριν από τρεις εβδομάδες.
Λυπάμαι.
Θα σας πω αργότερα όποια λεπτομέρεια θέλετε να μάθετε.
Το όνομα της μητέρας μου είναι Σεσίλια Ρουέντα.
Τη συνέλαβαν σ'αυτό εδώ το σπίτι στις 23 Μαίου.
'Οταν γύρισε ο πατέρας μου από το θέατρο εκείνη είχε φύγει.
Τα χέρια σου.
Τερέζα, είναι δυνατή.
Είναι πολύ δυνατή.
Τους πολεμάει με το να μην εγκα- ταλείπει την ιδέα της απόδρασης.
Και χτες το βράδυ...
χτες το βράδυ, τα κατάφερε.
Πήδα, πήδα.
Τρέχα, τρέχα.
Φύγε...
Τρέχα.
Κάρλος...
Την έχασα.
Λιποθύμησες. Είσαι καλά?
Με συγχωρείς. Δεν έπρεπε να σε ρωτήσω.
Είχες δίκιο. Αυτό έπρεπε να κάνεις.
Αλλά την έχασα.
- Γιατί την έχασα? - Είσαι πολύ κουρασμένος.
Πες το, Σίλβιο. Πες το.
Δεν είναι λογικό, Κάρλος.
Ακόμα και αν είναι αληθή όσα λες, δεν είναι λογικό.
Και δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να είναι αληθή.
Είναι αληθή. Μη με ρωτήσεις πώς το ξέρω. Απλά το ξέρω.
Δεν είναι λογικό.
Εσύ μια ζωή πίστευες μόνο σε ό,τι ήταν λογικό.
Πρέπει να πιστέψω σ'αυτό γιατί συμβαίνει πραγματικά.
Είναι παράλογο.
Σίλβιο, δεν έχω κουράγιο για να διαφωνήσω μαζί σου...
γι'αυτό σε παρακαλώ... φύγε.
- Θα έρθεις? - Θα μείνω λίγο ακόμα.
Μια μπουρού.
- Τι? - 'Ακουσα μία μπουρού.
Πρέπει να κρατάνε τη Σεσίλια κάπου κοντά στις αποβάθρες.
Καλά είμαι, απλά φέρτε μου λίγο νερό.
Το ήξερα ότι είχε περάσει από εκεί. 'ΕΕνιωθα την παρουσία της.
Μην κινείσαι.
Γιατί έχασα τα ίχνη της?
Γιατί μπορώ να εντοπίζω ξένους και δε μπορώ να βρω τη γυναίκα μου?
Πρέπει να ξεκουραστείς.
Τερέζα, ετοιμάσου για το σχολείο. Θα φροντίσω εγώ τον πατέρα σου.
'Οχι, καλύτερα να πάω στο θέατρο.
Ούτε να το σκέφτεσαι.
Πήγαινε εσύ, Εσμέ. Θα μείνω εγώ εδώ και θα τον φροντίσω.
Καλύτερα να κάνουμε ό,τι μας λένε.
Αυτό το χάρισμα, Τερέζα...
ίσως να μην πρέπει να το σπαταλήσω ό λο για μένα.
Θα βρεις τη μαμά.
Το ξέρω ότι θα τη βρεις.
Δε θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα χωρίς εσένα, παιδί μου.
Τώρα που ο αριθμός των εξαφανίσεων...
που κατέγραψε ο οργανισμός μας, ξεπερνά τις δύο χιλιάδες...
νιώθουμε την ανάγκη να υποβάλλουμε τα παρακάτω αιτήματα.
- Η γυναίκα σου? - Ναι.
Η αδερφή μου.
Είτε την επίσημη ημερομηνία απελευθέρωσης τους.
Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω να ζω χωρίς τη Μάρθα.
- 'Εχεις ακούσει για τον κήπο μου? - Δε βρήκα το κουράγιο για να'ρθω.
Σε περιμένω την επόμενη Πέμπτη.
Σας ευχαριστώ που μου επιτρέπετε να θρηνήσω μαζί σας...
που με εμ ψυχώνετε...
... και που μου δίνετε κάτι που δεν είχα ποτέ... κουράγιο.
Κουράγιο για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
- Θα τους δείξω εγώ. - Σταμάτα !
- 'Ασε με. Ασε με. - 'Οχι... όχι.
Ο στρατηγός Γκουζμάν είναι πολυάσχολος άνθρωπος.
Θέλω να του πείτε ότι επιθυμεί να τον δει ο Κάρλος Ρουέντα.
Κάποιος Κάρλος Ρουέντα θέλει να μάθει αν θα τον δεχτεί ο υπουργός.
Τι μπορώ να κάνω για εσάς?
Θέλω να διαμαρτυρηθώ για τη σύλλη ψη εννέα γυναικών...
συμπεριλαμβανομένων δύο καλογριών απ'την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού.
Καθίστε.
- Πότε συνέβη αυτό? - Σήμερα το πρωί. 'ΗΗμουν παρών.
Είναι πολύ νωρίς για να έχω κάποιες πληροφορίες.
Δεν είμαι παντογνώστης.
- Καλόγριες, είπατε? - Ναι, έχω όλα τα ονόματα.
Ευχαριστώ.
Θα το ερευνήσω.
- Διευθύνετε ένα θέατρο για παιδιά? - Ναι.
Το ξέρω.
Ο ανιψιός μου είχε παίξει σε μία από τις παραστάσεις σας. Το είδα.
Δε θυμάμαι την υπόθεση, αλλά το απόλαυσα.
Η γυναίκα μου έχει εξαφανιστεί.
Τρομερό. Καταλαβαίνω την αγωνία σας.
- Πώς λέγεται? - Σεσίλια Ρουέντα. Δημοσιογράφος.
Δεν υπάρχει καμία με τέτοιο όνομα εδώ.
Τη συλλάβανε.
Γιατί? Τρομοκράτης είναι? Μήπως έκανε κάποιο έγκλημα?
'Οχι, δεν είναι τρομοκράτης.
Ομάδες αριστερών απαγάγουν ανθρώπους και το χρεωνόμαστε εμείς.
Δεν τους νοιάζει τι κάνουν.
- Τι έπαθε το χέρι σας? - Με δάγκωσε ένας σκύλος.
Φαντάζομαι ότι θα ζείτε επικίνδυνα !
Τι σκέφτεστε όταν βλέπετε εκείνες τις μητέρες στην πλατεία?
Ακόμα και τα ζώα έχουν μητέρες.
Θέλουν πίσω τα παιδιά τους. Κι εγώ τη γυναίκα μου.
Φυσικά ανησυχώ πολύ για τη γυναίκα σας.
Θα ερευνήσω το θέμα προσωπικά.
Στο μεταξύ είναι καλύτερα να επιστρέψετε στο θέατρο σας.
Δε μπορώ να πω ότι μου αρέσει η καινούρια σας παράσταση.
- Ποια παράσταση? - Με τη μαντεία... τα μαγικά κό λπα.
Αυτό υποδηλώνει κάτι που δε μπορείτε να σκοτώσετε...
κάτι που δεν κατέχετε.
Κάτι που στο τέλος θα σας καταστρέψει.
- Και τι είναι αυτό? - Η φαντασία.
Σεσίλια !
Βοήθεια... βοήθεια.
'Εκλαιγες.
Καλά είμαι. 'ΟΟνειρο ήταν.
Στάσου.
Πρόσεχε πού πατάς.
Μην ανησυχείς.
Προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Αυτό είναι ό λο.
- Είσαι καλά? - Ναι. Ντύσου. Πρέπει να φύγουμε.
Συγγνώμη, Εσμέ. Ελπίζω να μη σε τρόμαξα.
Περάστε.
Δεν είναι ασφαλές να μένουμε πια στο σπίτι.
Μπορείτε να μείνετε εδώ όσο θέλετε.
Σ'ευχαριστώ.
Δηλαδή θα πας στις πάμπας επειδή είδες κουκουβάγια στον ύπνο σου?
Πρέπει να ακολουθώ τη διαίσθηση μου, Σίλβιο.
Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω. Δεν ξέρω.
Το θέατρο δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εσένα.
Εκτός αν θες να κάνεις τις συγκεντρώσεις σου εδώ, με είσοδο.
Λοιπόν, θα αναλάβουμε εμείς. Εσύ πήγαινε να βρεις την κουκουβάγια.
Κάτι θα βρω.
Δεν ξέρω τι, αλλά ξέρω ότι θα βρω κάτι.
Καλωσήρθατε στο Λα Εσπεράντσα.
Ονομάζομαι Αμος Στέρνμπεργκ.
Και από'δω η γυναίκα μου, η Σάρα.
Κάρλος Ρουέντα.
- Τι σας φέρνει εδώ? - Ψάχνω τη γυναίκα μου.
Θα χρειαστώ λίγο χρόνο για να σας εξηγήσω.
Συγγνώμη που φέρνω τέτοια αναστάτωση σ'ένα τέτοιο μέρος.
- Κι αν δεν τη βρεις, Κάρλος? - Θα τη βρω.
Αυτό είναι βεβαιότητα ή ελπίδα?
Για μένα είναι το ίδιο.
Μείνε για φαγητό. Μείνε και το βράδυ.
Ευχαριστώ.
Προτιμά να τρώει μόνη της όταν έχουμε καλεσμένους.
Πράγμα που σπανίζει.
- Η κόρη σας είναι? - 'Οχι.
Είναι η κόρη παλιών μας φίλων.
'Ημασταν ό λοι μαζί στο Αουσβιτς.
Είναι πολύ ντροπαλή.
Δε μπορεί να μιλήσει.
Ζήτησε μια μέρα από έναν Ες-Ες ένα ποτήρι νερό...
και αυτός της έκοψε τη γλώσσα με την ξιφολόγχη του.
Τώρα βλέπεις γιατί καταλαβαίνουμε ό,τι μας έλεγες?
Γιατί ήρθατε στην Αργεντινή?
Αυτή η αγροικία υπήρχε στην οικογένεια εδώ και εκατό χρόνια.
'Εχουμε ένα γιο εδώ.
Τον στείλαμε στον ξάδερφο του Αμος το '30 όταν ήταν μικρός.
Γιατί βλέπαμε την εξέλιξη των πραγμάτων στη Γερμανία.
Θα φεύγαμε και εμείς, αλλά καθυστερήσαμε πολύ.
Είναι αργυροχόος. 'Εχει ένα μαγαζί στο Λα Μπόκα.
Πρέπει να πας να τον δεις όταν επιστρέψεις στο Μπουένος Αιρες.
Ευχαριστώ. Θα πάω.
Ο ξάδερφος μου πέθανε το '40 και κληρονομήσαμε εμείς την αγροικία.
Ο κόσμος μας ρωτάει πώς ζούμε χαμένοι μέσα στις πάμπας.
Αλλά τους απαντώ ότι θέλω να βλέπω όσο μακριά γίνεται.
- Γιατί τόσα πουλιά? - Υπήρχαν κάτι πουλιά στο Αουσβιτς...
μικρόσωμα, καφετιά πουλιά, όπως οι δικοί μας σπίνοι.
Κάθε πρωί κάθονταν στα σύρματα.
Και μας θύμιζαν την ελευθερία.
Μετά οι Ναζί ηλεκτροδότησαν τα καλώδια...
και για μια ολόκληρη μέρα, προς μεγάλη ευχαρίστηση των φρουρών...
τα πουλιά μετατράπηκαν σε ζωντανά πυροτεχνήματα.
Με την άλλη μέρα δεν ξαναγυρνούσαν ποτέ.
'Οταν επιστρέψαμε στο Μπουένος Αιρες πήγαμε στην αγορά...
αγοράσαμε όσα πουλιά βρήκαμε και τα φέραμε εδώ.
Για μας είναι οι ψυχές φίλων που δεν επέστρεψαν απ'τα στρατόπεδα.
Πώς επιζεί κανείς μετά από εκεί?
Α ν ζήσεις έναν εφιάλτη, πρέπει να προσπαθείς να τον ξανα-φανταστείς.
Γι'αυτό είναι τόσο σημαντικές οι ιστορίες σου.
Μπορεί αυτές να την κρατάνε ζωντανή.
Συνέχισε να λες τις ιστορίες σου.
Σεσίλια...
Τότε έχασα τα ίχνη της.
Δεν ήταν όπως την τελευταία φορά... στην αποθήκη.
'Εχασα την επαφή.
'Ομως δεν ένιωσα τόσο απελπισμένος αυτή τη φορά.
'Ημουν σίγουρος ότι βρισκόταν κάπου κοντά.
Αλλά ήμουν και σίγουρος ότι δε θα μπορούσα να τη βρω ποτέ.
Γιατί για κάποιο λόγο, δε μπορώ να καταλάβω...
το ένστικτο μου, μου λέει ότι πρέπει να με βρει εκείνη.
'Ο λη δική σου.
'Οχι, θα την πάω πίσω.
Δεν ξέρεις τι χάνεις.
Προσπαθώ να σε βοηθήσω.
Δεν είναι λίγο αργά για βοήθεια?
Μη νομίζεις πως μου αρέσει ό,τι συμβαίνει εδώ.
Τότε γιατί συμμετέχεις?
Είναι η δουλειά μου. Πάντα ήμουν δεσμοφύλακας, όπως ο πατέρας μου.
Φαντάζομαι ότι η δουλειά θα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, έτσι?
Ναι, κατά γενική ομολογία.
Ωραία.
'Εχω παιδιά. Πρέπει να δουλέψω.
Είμαι σίγουρη ότι αν ήθελες θα έβρισκες κάτι άλλο να κάνεις.
'Ωρα άσκησης.
Δε θέλω να πάω.
- Γιατί? - 'Ασε με να μείνω εδώ.
Εντάξει. Θα τους πω ότι δε νιώθεις καλά.
- Ναι, αλλά τι θα κάνεις? - Θα θυμηθώ.
Μάλιστα.
'Οχι το παρελθόν. Δεν εννοώ το παρελθόν.
Θα θυμηθώ όλα αυτά.
Κάθε λεπτομέρεια. Δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.
Γκουστάβο...
Ξεκίνα.
Η αδερφή μου η Μάρθα, εργαζόταν ως γραμματέας του στρατηγού Γκουζμάν.
Μια μέρα που ήταν μόνη στη δουλειά βρήκε κάτι πάνω στο γραφείο του.
Δεν ξέρω τι ήταν γιατί φοβόταν πολύ να μου πει.
Ο Γκουζμάν μπήκε στο γραφείο και την είδε να το διαβάζει.
Τη χτύπησε και την απέλυσε στη στιγμή.
Το ίδιο βράδυ την πήραν από το διαμέρισμα της.
Βοηθήστε με, σας παρακαλώ.
Είμαι σίγουρος ότι θα τη βρείτε για μένα.
Δεν τη βλέπω ξεκάθαρα ακόμα τη Μάρθα.
Κάτι άλλο συμβαίνει.
Βλέπω τον Γκουζμάν...
να πιστεύει ότι κινδυνεύει η πατρίδα του.
Και ότι είναι ιερό του καθήκον να την προστατεύσει.
Συνήθως οραματίζομαι τα θύματα και όχι τους καταπιεστές.
- 'Ησουν ποτέ ηθοποιός, Γκουστάβο? - 'Οχι.
- 'Εχεις έρθει στο θέατρο μου? - Ποτέ.
Σαν να βλέπω τη Μάρθα τώρα.
Είναι μια μικροκαμωμένη ξανθιά κοπέλα, έτσι δεν είναι?
Τόσο λεπτή που νομίζεις ότι θα σπάσει στα δύο.
Ακριβώς.
Γιατί να φοβάται τόσο ο Γκουζμάν μικροκαμωμένα κορίτσια σαν αυτή?
Λοιπόν, καθώς περίμενε στο υπόγειο της σχολής Μηχανικών Ναυτικού...
συνέβη κάτι απίστευτο στη Μάρθα.
Α ναγνώρισε τον νέο στρατιωτικό που επιτηρούσε το μαρτύριο της...
και συνειδητοποίησε ότι ήταν δημιούργημα της φαντασίας του.
Και ο στρατιωτικός ήσουν εσύ, Γκουστάβο.
Δεν έχεις καμία αδερφή. Η'Ηρθες εδώ για να μας κατασκοπεύσεις.
Νόμιζα ότι θα μας βοηθούσες.
Είμαστε ό λοι θύματα εδώ, ξέρεις.
Πώς μπορείς να λες κάτι τέτοιο?
'Εχεις ένα μαγνητόφωνο κάτω από το πουκάμισο σου.
Α ν κάνω λάθος, θα σου ζητήσω συγγνώμη.
Θα σας εξηγήσω.
Δολοφόνε! Δολοφόνε!
Μη... μη !
'Ασ'τε τον. 'Οχι μέσα στο σπίτι μου.
Σταματήστε.
Αυτό είναι ένα μήνυμα για σένα, στρατηγέ Γκουζμάν.
Δεν είμαστε ανατρεπτικοί.
Θέλουμε να επιστρέψουν οι οικογένειες μας.
Και σε λυπόμαστε με τόσο μίσος και καχυποψία που έχεις μέσα σου.
Φύγε!
Γελάει.
Στάσου.
Ποιος έχει σειρά?
'Επρεπε να το σκοτώναμε εκείνο το κάθαρμα το απόγευμα.
'Οχι, Σίλβιο.
Είναι κακό που νιώθω λίγο καλύτερα απόψε?
- Μπορώ να μείνω εδώ απόψε? - 'Οχι, θα πας πίσω στης Εσμέ.
Μπαμπά, άσε με να μείνω, σε παρακαλώ. Μόνο για απόψε.
Εντάξει, έλα εδώ.
Μπαμπά. Μπαμπά. Αφήστε με!
Τερέζα !
Μη ! Μπαμπά !
Τερέζα !
Σας παρακαλώ...
Ας με βοηθήσει κάποιος, σας παρακαλώ... μπαμπά !
Εμένα πάρτε... εμένα !
Μη, σας παρακαλώ.
Εγώ έφταιγα.
- Τι είπες? - Εγώ έφταιγα... εγώ.
Κάρλος, από τη στιγμή που αποφάσισαν να την πάρουν...
δε θα δυσκολεύονταν πολύ να τη βρουν.
Στο σχολείο... στο σπίτι μου... όπου κι αν ήταν.
Τερέζα...
Μαμά !
Σήκω! 'ΕΕλα, γρήγορα. Ο'Οχι εσύ.
Το φρέσκο κρέας αυτή τη φορά.
Εντάξει.
Εδώ εμείς ακολουθούμε μια πολύ απλή αρχή.
Α ν ξέρεις κάτι, τραγουδάς.
Α ν όχι...
υποφέρεις.
Πρώτα απ'όλα όμως πρέπει να γνωριστούμε καλύτερα.
Σενιόρ Ρουέντα...
'Οχι, είναι εντάξει. Τον ξέρω αυτόν.
Πώς είσαι?
Βό λτα θα πάτε? Καληνύχτα.
Η αγαπημένη μου κόρη. Πώς είσαι, καλή μου?
Χ αίρομαι που σε βλέπω. Πώς ήταν η μέρα σου?
Τερέζα...
Σεσίλια...
Τερέζα. Σεσίλια. Τερέζα. Σεσίλια.
Θα κλείσουν το θέατρο. Είμαι σίγουρος.
Γιατί συνεχίζεις να φέρνεις την καταστροφή?
Συμφωνώ με τον Κάρλος.
Αλήθεια? Τι έκπληξη?
- Τι συμβαίνει? - 'Ισως να έχεις δίκιο.
Σταμάτα να συμφωνείς μαζί μου γιατί θα νομίσω ότι ονειρεύομαι.
Σήμερα η παράσταση είναι σημαντική. Εντάξει?
Κάθονται στην τρίτη σειρά.
Θα ανησυχούσα αν δεν έστελναν κανέναν.
Λες να το προσέξουν?
Καλή επιτυχία.
Στις θέσεις σας!
Καλή επιτυχία.
Ο "Κόκκινος Θάνατος" είχε ρημάξει προ πολλού τη χώρα.
Κανένας λοιμός δεν υπήρξε ποτέ τόσο μοιραίος και φρικτός.
Κατακόκκινες κηλίδες επάνω στο σώμα και στο πρόσωπο του θύματος.
Απομονώστε τον από τη βοήθεια και τη συμπόνια των συνανθρώπων του.
'Ομως ο πρίγκιπας Πρόσπερο ήταν ευτυχισμένος.
Προσκάλεσε χίλιους ξένοιαστους φίλους...
και αποσύρθηκε σε ένα από τα οχυρωμένα σαν κάστρο αβαεία του.
Προς τον πέμπτο ή έκτο μήνα της απομόνωσης του...
και ενώ ο λοιμός λυσσομανούσε στο εξωτερικό...
ο πρίγκιπας Πρόσπερο ψυχαγωγούσε τους χίλιους φίλους του...
σ'ένα μεγαλοπρεπή χορό μεταμφιεσμένων.
Ποιος είσαι?
Συλλάβετε τον.
Σίλβιο...
Συνέλαβαν τον Σίλβιο.
Τους το είπα. Τους είπα ότι πρέπει να κάνουν κάποιο λάθος.
Είπα ότι δεν ενδιαφέρετε για την πολιτική, αλλά εκείνον ήθελαν.
Γιατί δεν πήραν εμένα? 'ΗΗθελα να πάρουν εμένα, τα καθάρματα !
Σκατά !
Κάρλος, έκλεισαν το θέατρο.
'Εκλεισαν το θέατρο για την διασφάλιση της δημόσιας ηθικής.
Να δω αν θα μου δώσουν πίσω την παλιά μου δουλειά.
- Εσύ τι θα κάνεις? - Κάτι θα βρω.
Τον Σίλβιο τον ήξερα από παιδί.
'Ημασταν και εραστές για κάποιο καιρό.
- Πριν από τρία με τέσσερα χρόνια. - Το ξέρω.
Μπορείς να δεις τι του συνέβη?
Ρώτα με απόψε στη συγκέντρωση.
'Εχω ένα συνάδελφο που λέγεται Σίλβιο Α γιάλα.
Είναι ο τεχνικός διευθυντής του παιδικού θεάτρου.
'Ηρθαν σήμερα και τον πήραν από το γραφείο του.
Τον κρατάνε στο υπόγειο της σχολής Μηχανικών του Ναυτικού.
Του έχουν καλύψει τα μάτια χωρίς λόγο...
παρά μόνο για να αποπροσανατολιστεί και να φοβηθεί.
'Εχει ήδη αποφασίσει να τους πει ό,τι θέλουν ν'ακούσουν.
Για να καταγγείλει τους πάντες και και να σταματήσει τον πόνο.
Μια εβδομάδα μετά θα τον μεταφέρουν...
στο δωμάτιο που βρίσκεται στο τέλος του διαδρόμου.
Και τότε θα συμβεί κάτι περίεργο στον Σίλβιο.
Θα θυμώσει.
Θα θυμώσει τόσο που ό,τι και αν του κάνουν δε θα πει κουβέντα.
Τελικά, ένα μήνα μετά, θα σταματήσουν τις προσπάθειες.
Είμαι ο Σίλβιο Α γιάλα. Είμαι Αργεντινός.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι, Εσμέ.
Μό λις είπες το όνομά του ήξερα ότι δε μπορούσα να κάνω κάτι γι'αυτόν.
Το ήξερα.
- Θα σε πείραζε να περπατήσουμε? - 'Οχι.
- Ο Αβρόμ είσαι? - Ναι. Σας ξέρω?
Είχα γνωρίσει τους γονείς σου στο Λα Εσπεράντσα.
- Είστε ο Κάρλος Ρουέντα? - Ακριβώς.
Μου έγραψε η μητέρα μου για εσάς.
Περπατήστε μαζί μου μέχρι το σπίτι.
Δεν είναι μακριά από'δω... θα σας φτιάξω και καφέ.
Σ'ευχαριστώ.
Πέρασα καταπληκτικά με τους γονείς σου.
Νόμιζα πως ήταν όνειρο.
'Οχι, είναι πραγματικοί.
Τι συμβαίνει?
Τι είναι αυτό?
Το παπούτσι?
Πόσο καιρό βρίσκεται εδώ?
Η γυναίκα που μένει εκεί το βρήκε πέρυσι.
Πρέπει να της μιλήσω.
- Κάρλος, είναι περασμένα μεσάνυχτα. - Είναι επείγον.
Ναι...
Το παπούτσι, σενιόρα.
Τι έγινε με το παπούτσι?
Η γυναίκα στην οποία ανήκε...
- Τι είπε όταν την πήραν μακριά? - Είπε "Κάρλος".
- Εσύ είσαι ο Κάρλος? - Ναι. Είναι η γυναίκα μου.
Τότε πρέπει να πάρεις το παπούτσι.
Είναι ακόμα ζωντανή.
Μαμά !
Ησυχία !
Κύριε...
Το αποφάσισα.
'Ηρθε η ώρα να πάρει κι άλλος την κόρη σου, αλλά ποιος?
Θεώρησα δίκαιο να το αποφασίσεις εσύ.
Διάλεξε.
Δεν πρόκειται να διαλέξω.
'Ηρθες εδώ για να τιμωρηθείς. Η επιλογή είναι μέρος της τιμωρίας.
Ας πάρουν εμένα.
Εσένα σ'έχουν βαρεθεί.
Και εγώ έχω βαρεθεί αυτή, άρα δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Περιμένω.
Εντάξει. Ντουάρτε, πάρ'την εσύ.
Να είσαι δυνατή. Να είσαι δυνατή.
'Οχι, όχι !
Πάει.
Ξαφνικά κατάλαβα, Εσμέ. Μη με ρωτήσεις πώς.
Α ν αυτοκτονούσα, θα την καταδίκαζα σε θάνατο.
Γι'αυτό πάλεψα για να βγω στη στεριά.
Και όταν έρθει η ώρα, θα ξέρεις πότε, κάνε μου την ερώτηση σου.
Η Σεσίλια Ρουέντα έφυγε από αυτό το σπίτι στις 23 Μαίου, 197 6.
Ο σύζυγος της βρήκε τα γυαλιά της...
στο πάτωμα της κρεβατοκάμαρας.
Πάρτε την.
Μάλιστα, κύριε.
Φέρτε μου τον αριθμό δεκαεπτά.
Γκολ!
'Ηταν πολύ σκληροί μαζί σου.
Μπορείς να περάσεις το βράδυ σου μαζί μου?
Νιώθω πολύ μοναξιά.
Δε μπορώ να μείνω ό λο το βράδυ.
Θέλω κάποιον να με κρατήσει αγκαλιά για λίγο.
'Οχι. Γύρνα από την άλλη.
Μα θέλω να σε ξεντύσω.
'Ετσι θα είναι όπως με ό λους τους άλλους.
Εντάξει.
Αυτή πρέπει να είναι η τελευταία μας συνάντηση.
Οι καταστάσεις αλλάζουν γρήγορα.
Θέλω να σκεφτείτε ό λους εκείνους τους στρατηγούς...
που δε θα προβληματιστούν ποτέ για εκείνους που εξαφανίστηκαν.
Ούτε θα νοιαστούν που δε μας άφησαν τίποτα παρά μία ανάμνηση.
Σύντομα, θα προσπαθήσουν να ξεχάσουν αυτά τα χρόνια.
Θα προσποιηθούν ότι δεν υπήρξαν ποτέ.
Γι'αυτό πρέπει να κρατήσουμε εμείς ζωντανή την αλήθεια.
Εκείνοι ξέρουν ότι οι μέρες τους είναι μετρημένες.
Γι'αυτό αδειάζουν τις φυλακές τους...
θάβουν τα πτώματα και καταστρέφουν τα αρχεία.
Προσκαλούν ξένους ρεπόρτερ και μέλη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων...
και λένε ότι ο Τύπος είναι ελεύθερος και τα θέατρα ανοιχτά...
ότι γίνεται καρναβάλι στους δρόμους και έχουν τελειώσει όλα...
ενώ αυτό που θέλουν να πουν...
...είναι ότι όλα έχουν τελειώσει μέχρι την επόμενη φορά.
Καληνύχτα.
Δε νομίζω ότι πρέπει να τα επιδιορθώσουμε αυτά.
Θέλω να το θυμούνται.
Θα ξεκινήσουμε πάλι με τον Ορφέα?
Πρώτα θέλω να κάνω κάποιες αλλαγές στο κείμενο.
Είναι απαραίτητο?
Ορφέα...
Ορφέα !
Θέλω να του δώσω ένα ευτυχισμένο τέλος.
'Οπως στην όπερα του Μοντεβέρντι, θυμάσαι?
Στο τέλος οι Θεοί τον συγχωρούν και φέρνουν πίσω τη γυναίκα του.
Γιατί να μην το κάνουμε έτσι?
- Ποιο απ'όλα θέλετε? - 'Ολα.
Κάρλος!
Κατά τη στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής, 1976-1983...
περίπου 30, 000 άντρες, γυναίκες και παιδιά εξαφανίστηκαν.
Το 1990 ο πρόεδρος Κάρλος Μένεμ έδωσε απεριόριστη αμνηστία...
σε όλους όσους ευθύνονταν για τους φόνους αυτούς.
ΠΟΤΕ ΠΙΑ!
DVD Subtitles: GenieGr.999.org -klepal-