Jaka jest różnica między routowanym protokołem a protokołem routingu?
Teraz protokół routowany przenosi dane użytkownika, na przykład IPv4 lub IPv6.
Gdy używasz protokołów wyższej warstwy, takich jak HTTTP lub
FTP, protokół ten wykorzystuje protokoły niższej warstwy, takie
jak IPv4 lub IPv6 do przenoszenia danych użytkownika z jednego urządzenia do drugiego.
Kiedy łączysz się
ze stroną internetową i przeglądasz stronę internetową, która zostanie uznana za dane trasowane.
Dane z serwera sieciowego są kierowane do twojego komputera,
teraz schemat adresowania używany przez protokół routowany jest oparty na tym specyficznym protokole,
takim jak IPv4, przy użyciu 32-bitowego adresu i IPv6 z 128-bitowym adresem.
Jak zatem routery wiedzą, gdzie urządzenia znajdują się w sieci?
Na przykład mój komputer ma siedzibę w Wielkiej
Brytanii, ale kiedy idę na Facebooka. Komunikat com jest wysyłany z
mojego komputera do Facebooka z Kalifornii iz
powrotem: Jak moje urządzenie faktycznie dociera do serwisu facebook w centrum danych
w Kalifornii i w jaki sposób dane wracają do mojego komputera w Wielkiej Brytanii?
W jaki sposób dane użytkownika są przekazywane z jednego urządzenia na drugie?
Teraz ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że każdy router wzdłuż
ścieżki między moim komputerem w Wielkiej Brytanii i na Facebooku. com podejmuje niezależną
decyzję dotyczącą routingu.
Na przykład, jeśli prześledzę na Facebooku. com i w tym
przypadku ustawię timeout
na niską wartość, na przykład 50 milisekund.
Ruch jest przekazywany z mojego komputera na zasadzie "hop-by-hop"
z 1 routera do następnego, dopóki nie dotrze
do Facebooka. com każdy
z tych przeskoków jest niezależnym routerem, który
podejmuje niezależne decyzje dotyczące routingu.
Teraz Facebook i wiele innych dużych stron internetowych będzie
miało centrów danych rozproszonych po całym
świecie, więc mój ruch może nie być aż do
USA, ale może do lokalnego centrum
danych w Europie, wszystko zależy od konfiguracji sieci .
Te decyzje routingu podejmowane przez routery
są znane jako paradygmat trasowania hop-by-hop, a routing
emisji pojedynczej opiera się na adresie docelowym, a nie adresie źródłowym,
więc routery decydują, gdzie
ruch idzie w oparciu o docelowy adres IP
w moim przykładzie, to jest ten adres i routery zdecydują,
gdzie kierować ruch na podstawie docelowego adresu IP i informacji
przechowywanych w tablicach rutowania.
Każdy router wzdłuż ścieżki musi określić interfejs wychodzący,
aby przekazywać ruch do docelowego adresu IP.
W tym celu routery przekazują informacje o sieci za pomocą protokołów routingu.
Następnie określą najlepszą ścieżkę do docelowego adresu IP, stosując
kryteria specyficzne dla tego konkretnego protokołu routingu.
Jako przykład, RIP wykorzystuje liczbę przeskoków do określenia najlepszej ścieżki.
OSPF wykorzystuje przepustowość interfejsów do określenia najlepszej ścieżki.
EIGRP wykorzystuje przepustowość i opóźnienia w celu określenia najlepszej ścieżki.
Tak więc protokoły routingu są używane do automatycznego ogłaszania
sieci między routerami iw ten
sposób routery poznają dostępne sieci w topologii.
Należy również pamiętać, że
jeśli router nie ma informacji o docelowym adresie IP.
Innymi słowy, informacja o tym docelowym adresie IP nie
znajduje się w jego tabeli routingu, porzuca pakiety unicast.
Docelowy adres IP jest zgodny z sieciami i podsieciami w
tabeli routingu routerów, więc jeśli router odbiera ruch przechodzący pod
adres IP powiedzmy 10. 1. 1. 1, ale
ten adres IP nie pasuje do sieci w tabeli routingu routerów.
Router usunie pakiety, ponieważ nie wie, gdzie je przesłać Zasadniczo, jeśli powiesz routerowi, wyślij ruch
na adres IP 10. 1. 1. 1 i router
nie wie, jak dostać się do tej sieci lub adresu IP.
Router odrzuci ten ruch, jeśli nie
zostanie wykonana zgodna trasa w ruchu tablicy routingu.
Dotyczy to w szczególności pakietów unicast, w których
wykonujemy routery oparte na docelowym adresie IP.
Podsumowując, protokoły routingu umożliwiają routerom poznanie sieci docelowych.
Ułatwia to zmianę kierowanych informacji między urządzeniami.
Routery mogą dynamicznie uczyć się o sieci w topologii, a
następnie podejmować decyzje dotyczące routingu na podstawie różnych kryteriów,
takich jak liczba przeskoków pasma lub opóźnienie w celu określenia najlepszej ścieżki.
Routery wybierają następnie interfejs wychodzący oparty na tabeli routingu, a następnie
przekazują pakiety poza ten interfejs, aby dotrzeć do miejsca docelowego.