Gdy dęby zaczynają się złocić, wędrujemy do Zagajnika.
Problem tylko w tym, że po drodze czyha mnóstwo zagrożeń.
Jestem zagrożeniem.
Przestań!
Nasze światło gaśnie.
A ten mithril... To nasz jedyny ratunek?
Zatem los wszystkich elfów...
Jest w twoich rękach.
Nampat!
Sauron był wrogiem zarówno twoich ludzi, jak i moich.
Apeluję, by odnowić sojusz między Númenorejczykami i elfami.
By ocalić ludzi Krajów Południowych.
Daj mi to.
Jest tutaj.
Chwała prawdziwemu królowi Krajów Południowych!
Chwała!
Kryć się!
Królowa!
Theo!
WŁADCA PIERŚCIENI PIERŚCIENIE WŁADZY
Na pomoc!
Halbrand!
Elendil!
Halbrand!
Mamo?
Mamo!
Tutaj.
Chodź tu.
-Jesteś ranny? -Nie.
Zostań ze mną.
Chodź.
Gdzie jest Ontamo? Był ze mną.
Czołgaj się.
Nie zostawię cię.
Żołnierzu, tutaj!
Valandil.
Żołnierzu, on nie żyje.
Nie żyje.
Tędy!
-Nie żyje... -Szybciej!
Pomóżcie nam!
Żołnierze, ten dach zaraz się zawali.
Szybko, zróbcie przejście.
Tutaj. Tędy.
Złap mnie za rękę. Dasz radę.
Idźcie. Trzymajcie się razem.
Prędzej, królowo.
Dalej.
Idźcie do mostu.
Zabierzcie ich stąd!
Nie!
Isildur!
Raz stary Bolgerbuck
W jesienny, błogi dzień
Nałapał garść ślimaków
Lecz nie podzielił się
Tuż przed nami.
Zagajnik! To pewnie tutaj!
Trzy dni temu też tak mówił.
Nie, tym razem się nie myli. Pamiętam to.
Chodź.
Czujesz to? Dym z paleniska! Inni pewnie już coś pieką.
Panie Burrows.
Co się stało?
Pradziadek opowiadał mi o górach na południu, które pluły ogniem.
Mówił, że zasypiają.
Czasem na kilkaset lat.
A potem znów się budzą, gdy rodzi się nowe zło.
Brandyfoot.
Ten twój znajomy. Wielkolud.
-Nie sądzisz... -Że co?
Że mógłby coś zrobić.
-Tak, Nori. -Jak wtedy z wilkami.
-Na co czekasz? -Nie wiem...
Już tyle dla nas zrobił.
Niegrzecznie tyle od niego wymagać.
Rozumiem.
Sam go poproszę.
Sadok!
Z drogi, maluchy.
Á keuta...
Á envinyata...
Envinyata...
Lótë na...
-Lótë na... -Co on mamrocze?
Pewnie jakieś proste słowa zrozumiałe dla drzewa.
Sadok, drzewa nie potrafią mówić.
Niektóre potrafią.
Nie rozpraszajcie go.
Envinyata!
Lótë na!
Na kozie kopyta. To działa...
Á kuita!
Uda mu się.
Sadok mówił, że mu się uda.
Dilly, odsuń się!
-Nie! -Nori!
Moje córeczki!
Nori! Dilly!
Dilly, Nori, jesteście całe?
Już dobrze.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Nic mi...
Prosimy o święty dar z tej góry.
Dlatego oferujemy coś w zamian.
W zamian za dostęp do waszych kopalni mithrilu
elfy będą dostarczać temu miastu
zwierzynę, zboża
i drewno z pradawnych lasów Eriadoru przez kolejne pięć wieków.
Pięć wieków?
Niezła obietnica, o ile jej dotrzymają...
Zawsze dotrzymuję obietnic.
Załapałeś nieco naszej mowy.
Podziwiam.
Powiedz, czemu mamy ufać elfom?
Nie powinniście.
Ale mnie możecie.
Nie stoi przed wami zwykły elf, lecz Elrond Półelf.
Dostrzegam w elfach to, czego oni sami nie potrafią dostrzec.
Dlatego jestem tu sam...
i błagam.
Byście ocalili mój lud.
Proszę, szlachetny królu. Pomóż nam.
Porozmawiam z synem.
Jak mu odpowiesz, ojcze?
Mawiają, że gdy Aulë tworzył nasz lud,
wykorzystał dwa materiały.
Ogień i skałę.
Nasz skalny element pożąda wieczności,
broniąc się przed upływem czasu.
Ale ogień akceptuje prawdę.
Że wszystko kiedyś do cna się wypali
-i zmieni się w popiół. -Ojcze...
Nie możemy kopać w niepewnym gruncie.
Sięgać w głębiny poza ciemnością.
Kusić cienie, skały i urobiska, by pogrzebały nas pod tą górą.
Nie będę ryzykował życia krasnoludów,
by pomóc elfom oszukać śmierć.
Oszukać śmierć?
Ojcze!
Mój przyjaciel tonie,
błaga, bym wyciągnął go na brzeg.
Mam odtrącić jego wyciągniętą dłoń,
bo boisz się, że kopalnia się zawali?
Los elfów został przesądzony przed wieloma wiekami.
Przez dużo mądrzejsze umysły,
dużo dalej widzące niż nasze.
Sprzeciwiając się ich woli, narażamy na upadek całe nasze królestwo.
Może nawet całe Śródziemie.
Przykro mi, synu.
Ale nadszedł ich czas.
Zawszony, nieczuły, stary głupiec!
A jeśli ma rację?
Chyba na to nie pozwolisz?
A mamy jakiś wybór?
Mówiłeś, że pozostali lordowie byli przychylni tej ofercie.
Jeśli sami otworzymy kopalnię na nowo
i pokażemy, że mithril można wydobywać bezpiecznie,
to może zacznie słuchać?
Może twój ojciec nie będzie miał wyboru.
To ktoś więcej niż mój ojciec.
To nasz król.
Jakim byłbym ojcem,
gdybym pokazał dzieciom, że wolę króla
można bezkarnie lekceważyć?
Niech ci będzie.
Nie chciałam powiedzieć, że ma wszy w brodzie.
-Lub że jest głupcem. -No tak.
Nie.
Sama nie cierpię, gdy obrzucasz moją matkę błotem.
Z tym że twoja matka faktycznie ma wszy...
Żartuję.
Pewnie nie dasz się zaprosić na kolację?
Muszę powiadomić Gil-galada.
Wkrótce przestanie być królem, bo wkrótce nie będzie już Lindonu.
Zatem to pożegnanie?
My się nie żegnamy.
-Mówimy namá... -Namárië.
To coś więcej niż zwykłe „żegnaj”.
Znaczy... „Zmierzaj ku dobremu”.
Elrondzie!
Czemu to zrobili?
By się tu osiedlić.
W Krainie Cienia.
Odzyskamy te ziemie i przepędzimy ich.
Nie mamy umocnień ani posiłków.
Ta ziemia jest martwa.
Dołączmy do żywych.
Albo poderżnijmy im gardła!
To koniec.
Nie dla mnie. Nie pozwolę!
Musimy!
Musimy.
Czemu tak cię to dręczy? To nie twoja wina.
Moja.
Ruszajcie się. Tak jest.
Pomóżcie tym z tyłu.
Isildur?
-Królowa! -Żyje.
Moja pani.
Nic jej nie jest?
Pani.
Weź mojego konia.
Kapitanie...
-Kapitanie... -Gdzie on jest?
Gdzie jest mój syn?
Nie żyją, prawda?
Arondir. Moi przyjaciele. Moja...
Moja mama. Wszyscy.
Czcze domysły sieją zamęt w głowie. Nie zgaduj po próżnicy.
Dokąd w ogóle idziemy?
Númenorejczycy rozbili obóz na grani,
za tamtym szczytem.
Tam pewnie podążą wraz z resztą ocalałych.
I z twoją matką.
Bądź ostrożny. Orkowie poruszają się teraz za dnia.
Już paru zabiłem, jak chcesz wiedzieć.
Gdy byłam w twoim wieku, orkowie nie istnieli.
A teraz? Ilu zabiłaś?
-Wielu. -I dobrze.
Ja bym tak nie powiedziała.
Czemu?
Zatrute ma serce ten, kto mroczne czyny nazywa dobrymi.
Pozwala przez to, by zło w nim dojrzewało.
Każda wojna toczy się w nas i poza nami.
Każdy żołnierz musi to wiedzieć.
Tak ja, jak i ty.
Jestem żołnierzem?
Może jeszcze będzie z ciebie żołnierz.
Jak daleko jeszcze do obozu?
Za tym wzniesieniem.
A długo jeszcze będziemy brodzić w dymie?
Stać.
Ile już w nim nie brodzimy?
Prawie milę.
Teraz widzę.
Co takiego?
Tylko szarość.
Idźcie dalej.
Prowadźcie mojego konia. Nikt nie musi wiedzieć.
Elendil?
Elendil, proszę.
Idźcie dalej.
To Wielki Zielony Las.
Nie rzucaj się w oczy i idź w stronę urwiska.
Po drugiej stronie znajdziesz ludzkie osady.
Przy odrobinie szczęścia pomogą ci odnaleźć te gwiazdy.
Bo wiem tylko tyle.
Harfootowie nie widzieli ich
od czasów, gdy nasi przodkowie żyli w nieznanych stronach
ponad tysiąc lat temu.
A to długa droga. Nawet dla kogoś z długimi nogami.
Mogłam się powstrzymać.
Gdy zobaczyłam spadającą gwiazdę. Mogłam dać temu spokój.
-Elanor... -Ostrzegałaś mnie, mamo.
Teraz rozumiem.
Jestem tylko Harfootem.
I zawsze nim będę.
Połóż się spać, Nori.
Dokończymy rano.
Straciłaś kogoś bliskiego?
Przez nich?
Kogoś z rodziny.
Swojego brata. Finroda.
I męża.
Męża?
Zwał się Celeborn.
Poznaliśmy się na kwitnącej polanie.
Ujrzał mnie, gdy tańczyłam.
Ty? Tańczyłaś?
Wojna wydawała się czymś odległym.
Gdy się na nią wybierał, zbeształam go.
Zbroja źle na nim leżała.
Przezwałam go srebrnym małżem.
Nigdy potem już go nie zobaczyłam.
Pani...
To, co wcześniej mówiłaś...
To nieprawda.
To nie twoja wina.
Tylko moja.
Nie takie były twoje intencje.
Dałem wrogowi moc. Ponoszę za to odpowiedzialność.
Niektórzy uznaliby, że to prawda.
Ja wierzę, że mądrzy mają wzgląd na to, co w naszych sercach.
A tego nie było w twoim.
Nie obarczaj się ciężarem tego dnia, Theo.
Może być ci ciężko się go pozbyć.
Jak mam o tym nie myśleć?
Istnieją siły, które działają ponad mrokiem.
Może w dniu takim jak dziś
możemy jedynie ufać, że to część ich planu.
I zapomnieć o własnym.
Mój dom przepadł.
Co ma na celu ten plan?
Jeszcze tego nie wiem.
Panie...
Milcz.
Co to? Co czujesz?
Popiół.
Nic, tylko popiół.
Chodźmy. Tracimy czas.
Odpoczywaj, póki możesz.
Ruszamy o brzasku.
Jakim brzasku?
Kolejny wstrząs.
Pozwólmy skale się osadzić.
Samodyscyplina, mistrzu elfie.
To zapewni ci sukces?
Jak podczas naszych zawodów.
Czyżby?
Nie.
Przegrałeś celowo?
Nie zamierzałem cię pokonać.
Chciałem tylko, byś mnie wysłuchał.
Elfie kłamstwa.
Miałem...
zadyszkę.
A niech to.
Zawsze uważałem, że masz w sobie coś z krasnoluda, elfie.
A ty masz w sobie coś z elfa, krasnoludzie Durinie.
Synu Durina.
-Wnuku... -Możesz się naśmiewać.
Największym dokonaniem krasnoluda jest zasłużyć na imię swego ojca.
Mamy też sekretne przydomki,
których używamy między sobą.
Znają je tylko nasi bliscy.
Żony, rodzice, siostry, bracia.
-Elrondzie... -Później, Durinie.
Jak już tu skończymy.
Jasne.
Durinie...
Ojcze...
Więcej, niż sądziliśmy.
-Królu Durinie... -Dość!
Ojcze, popatrz tylko.
Pojmać elfa.
Gdy matka cię powiła,
coś w twoim ciele źle się uformowało.
Miałeś urywany, suchy oddech.
Wydawałeś żałosny dźwięk, jakby ktoś skrobał kredę.
Mówili, że nie doczekasz pierwszej zimy.
I każdej nocy,
gdy twoja matka zamykała zapłakane oczy, by znaleźć ulgę we śnie,
trzymałem cię przy ognisku
i podtrzymywałem ci bródkę.
To ci pomagało.
Jednej nocy
spojrzałem na twoją maleńką, gładką buzię
i wyobraziłem sobie na niej
wspaniałą, siwą brodę sędziwego krasnoludzkiego króla.
Potężnego i groźnego niczym zbrojne zastępy.
Gdy twoja matka się przebudziła, powiedziałem jej,
że może przestać płakać.
Nasz syn będzie żył i będzie przenosił góry!
Jak mam przenosić góry, ojcze,
kiedy tracisz panowanie, gdy wykopię jedną dziurę?
Przepowiadasz mi potęgę,
tymczasem tłumisz we mnie wszelkie ambicje,
pragnienia
czy myśli, które nie pokrywają się z twoimi.
Żelazo, od którego wymaga się wyjątkowej odporności,
trzeba hartować ze szczególnym rygorem.
Nie zahartujesz go, skazując sojuszników na śmierć.
Elrond jest mi bratem,
jakby wyszedł z łona mojej matki.
Jak śmiesz...
Jak śmiesz!
Powoływać się na pamięć matki,
by usprawiedliwiać decyzję o zdradzie swojego ludu?
Nie! To ty go zdradziłeś!
Zaprzepaszczasz naszą przyszłość, kurczowo trzymając się przeszłości.
Zniesławiasz koronę na swojej głowie!
Odłóż to.
Nie należy już do ciebie.
I gdy ślimaki łapał W jesienny, błogi dzień
Strumień dziecię mu porwał Gdy z oka spuścił je
Poppy? Co robisz?
Biorę wiadro, co innego?
Zapasy! Przestań jeść! Musimy oszczędzać.
Wyjrzyj na zewnątrz, a potem pogadamy.
Co...
-Patrzcie tylko! -Ale urodzaj...
Nie rozumiem. Jak to?
A jak myślisz?
To jego zasługa.
Uwierzysz, Nori?
Starczy, by urządzić wieczorem ucztę
i zrobić zapasy na drogę do Zmrożonych Ryb.
Malva mówi, że zrobi zacier z jabłek.
-Przecier! -Przecież mówię.
Od ojca.
Dzięki, Malvo. Gdzie twoja siostra?
Więcej się nie zmieści. Starczy.
...i tak zaczęła płakać
Że kijankowy król
Zamienił ją w ślimaka
Soczysty, słodki kąsek W ręce biedaka wpadł
I tak Bolgerbuck stary Córeczkę swoją...
Czekajcie!
Idziecie w złą stronę.
Poszedł w tamtą stronę.
Idźcie tam.
Nori!
-Zostawcie ją! -Słyszycie?
-Wynocha stąd! -Precz!
Jeśli spadnie jej włos ze stopy, porachuję wam kości.
Naprzód. W porządku.
Wszyscy razem.
Pozwól mi.
Nie.
Wracasz do domu. Słyszysz?
Pójdziesz z nami.
Proszę. Berek.
-Proszę. -Nie usłucha cię.
Nikogo nie chce słuchać.
Nie powinienem był ratować elfa.
Powinienem był zostawić ją w morzu.
Theo?
Królowa-regentka. Jest tu?
Jesteśmy już prawie gotowi.
Możemy ruszać w ciągu godziny.
Co z ludźmi Południa?
Zostawimy tu garnizon, by odprowadził ich w bezpieczne miejsce.
I odszukał zaginionych.
Galadriela.
Nikt nie klęka w Númenorze.
Nie jesteś w Númenorze.
Oboje nie jesteście.
Z mojej winy.
Nasze łodzie czekają, pani.
Opuśćmy tę ziemię na dobre.
Nie okazuj mi litości, elfie.
Zachowaj ją dla naszych wrogów.
Nie wiedzą, na co się porwali.
Bo ja, Míriel,
córka Ar-Inziladûna, ślubuję,
że Númenorejczycy tu powrócą.
Elfy będą gotowe.
Kapitanie, wyruszamy z odpływem.
Kapitanie?
Dam radę.
Wstawaj. Pomóż zebrać, co się nada.
Nori, no już.
Nie upadaj na duchu. Wszystko będzie dobrze.
Nie okłamuj jej, Largo. Za duża jest na to.
Nie kłamię. Wszystko będzie dobrze.
Zlituj się, Brandyfoot.
Daj nam się trochę pożalić.
Żalić się?
Tylko tyle nam zostało?
Jesteśmy Harfootami!
Nie zabijamy smoków.
Nie wydobywamy klejnotów.
Ale jest jedno, co potrafimy lepiej
niż inne istoty zamieszkujące Śródziemie.
Wspieramy się nawzajem.
Choćby nie wiem jak kręta czy stroma była nasza ścieżka,
kroczymy nią dzielnie,
bo nasze serca są jeszcze większe niż nasze stopy.
I idziemy naprzód.
Nori. A ty dokąd?
Pomóc przyjacielowi.
Ostrzec go. Choć tyle mu się należy.
Chcesz zboczyć ze szlaku? Teraz? Sama?
Nie będzie sama.
Tylu zostawiliśmy w tyle, jego nie zostawimy.
Nigdzie nie pójdziecie...
beze mnie.
Jesteś pewna, Goldie?
Jeśli pójdziecie w las, możecie już nie wrócić.
Wrócą, jeśli pójdzie z nimi przewodnik.
Brandyfootówna dobrze zrobiła, pomagając mu. Od początku miała rację.
Jeśli myślisz, że Malva Meadowgrass jest zbyt dumna, by to przyznać,
powiedz, jaki pożytek z życia, Sadok, jeśli nie żyjesz pożytecznie?
Wiesz co, Malvo, choć raz...
ten jeden raz mogłabyś nie mieć racji.
Spakuję się i wezmę swój kijek.
Idę z wami.
Co za różnica, i tak wszyscy umrzemy.
Chodźcie, nie tkwijmy tu cały dzień.
Uda nam się go znaleźć?
To olbrzym. Jak moglibyśmy go przegapić?
Sądzisz, że dotrzyma obietnicy?
Nie.
Jestem tego pewna.
Kości nastawione, rany opatrzone. Możemy ruszać.
Dokąd się udacie?
Przy ujściu Anduiny jest stara númenorejska osada.
Nazwali ją Pelargir. Znajdziemy tam świeżą glebę, świeżą wodę.
Świeży początek.
Zamelduję się u Najwyższego Króla.
Przyjmę swój wyrok.
A co z naszym królem?
Waszym?
Nikt cię nie powiadomił?
O czym?
Halbrand.
Myślałam, że nie żyjesz.
Tak by było lepiej.
Znaleźli go na drodze w tym stanie. Wczoraj wieczorem.
Rana przez noc się rozjątrzyła.
Chciałam opatrzyć ją po drodze, ale...
Potrzebuje elfiego lekarstwa.
Wsiądzie na konia?
Poproszę uzdrowicieli, by go zaopatrzyli na drogę.
Cóż, przyjacielu.
Los podesłał nam jeszcze jedną tratwę.
To jeszcze nie koniec.
Nie porzucę tych ziem, by pozwolić im spłonąć.
Ty też nie.
Siła królowi!
Zatrzymaj to... żołnierzu.
Dowódczyni.
Siła Krajom Południowym!
Zawiodłem go.
To wszystko moja wina.
Nie.
Nieprawda.
To czyja?
Twojego ojca.
Zrobił się stary i podejrzliwy.
Zbyt słaby na umyśle.
Ma zbyt przyćmiony wzrok, by dostrzec,
że choćby nie wiem ile herbów cisnął o podłogę,
to królestwo kiedyś będzie twoje.
Durina Czwartego.
Nie twojego brata.
Nie jakiegoś lorda. Twoje.
I moje.
Wspólnie będziemy rządzić tą górą i pozostałymi aż do końca naszych dni.
Mithril należy do nas.
Do mnie i do ciebie.
I pewnego dnia wspólnie
będziemy go wydobywać.
Zapieczętujcie.
Dzieci moje,
zrzućcie peleryny i hełmy.
Dzień nie będzie już dla was męczarnią.
To teraz nasza ziemia.
Nasz dom.
Chwała Adarowi, Władcy Krajów Południowych!
Nie...
To nazwa miejsca, które już nie istnieje.
Jak powinniśmy je nazywać, Ojcze?
Adar!
KRAJE POŁUDNIOWE
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska