[Rancangan ini disediakan dengan sari kata BM]
[Tempat, watak, syarikat dan acara yang dipaparkan adalah fiksyen semata-mata.]
Jika begini cara awak,
bolehkah awak menyembunyikan perasaan awak?
Awak kata awak tidak akan ganggu saya.
Awak pentingkan diri sendiri.
Jika awak mahu buat begini,
teruskanlah.
Cubalah pikat saya, Yoon Song-ah.
Apa yang patut saya buat?
Ramai lagi wanita baik di luar sana.
Jadi dengar nasihat saya, semua.
Belajar melihat isi hati seseorang.
Berhenti bertindak seperti orang dungu.
Itu sahaja untuk hari ini!
Selamat tinggal.
Dungu betul.
Terkejut saya!
Sudah selesaikah?
Awak takutkan saya sahaja!
Kenapa?
Apa?
Awak mahu tahu cara untuk memikat lelaki?
Ya.
Untuk apa?
Ini disebabkan Hyun-seungkah?
Ya.
Oh Tuhan!
Jadi apa yang saya perlu buat?
Biar betul.
Ada banyak cara untuk pikat lelaki.
Benarkah?
Tetapi cara itu tidak penting.
Keikhlasan awak sudah cukup untuk buat seseorang jatuh hati.
Apabila awak suka seseorang, awak mahu menjaganya.
Awak tak rasakah awak perlu berkelakuan jujur begitu?
[Episod Akhir]
Hai.
Helo.
Mari naik lif.
Sakit perut awak sudah hilangkah?
Ya. Terima kasih.
Baguslah begitu.
Saya suka awak.
Saya suka awak, Hyun-seung.
Tiba-tiba sahaja awak ini.
Semoga hari awak baik.
Itu terlalu banyak.
Ini untuk pejabat kita, bukan?
Ini untuk awak seorang sahaja.
Ia tidak begitu manis.
Baik. Tolong hubungi saya kembali.
Baik.
Helo.
- Mahu kopi? - Ya.
Jumpa nanti.
Boleh saya dapatkan secawan kopi?
Apa itu?
Apa?
Apa benda tadi?
Ini saya punya.
Tetapi apa benda itu?
Ini saya punyalah!
Ini awak punya.
Cuaca bagus hari ini.
Benarkah?
Panas!
Awak tidak mahu pulang?
Saya masih ada sedikit kerja.
Awak mahu saya belikan makan malam?
Tidak mengapalah. Jangan risau.
Baiklah.
- Berhati-hatilah. - Baik.
Mari pulang. Kerja yang bagus hari ini.
Kerja yang baik.
- Mahu makan barbeku? - Boleh juga.
Selamat tinggal.
Jangan pulang lewat sangat.
Baik. Selamat tinggal.
Dia gigih bekerja.
- Mari makan barbeku. - Barbeku enak betul.
Katanya dia mahu belanja kita.
Di sini!
Helo.
Awak suka ayam goreng, bukan?
[Ayam cili pedas dan mayonis]
Ia sungguh enak.
Mungkin sebab saya makan bersama awak.
Saya buat dengan betulkah?
Saya cuba untuk memikat awak.
Kenapa?
Saya cuma
tertanya-tanya jika saya buat dengan betul.
Saya tak pernah buat begini.
Nampaknya lelaki yang selalu ajak awak keluar.
Kebanyakannya ya.
Kenapa?
Awak cemburukah?
Sudah tentu tidak. Kenapa saya mahu cemburu pula?
Apa-apa pun, saya sangat gembira.
Awak bagi saya peluang kedua
dan saya boleh melihat awak begini lagi.
Saya boleh beritahu saya suka awak
dan saya boleh duduk bersama awak begini.
Terima kasih.
Awak bagi saya alasan untuk buat begini.
Saya bukan buat begini untuk awak.
Saya akan berusaha dengan gigih.
Saya tidak akan mengalah.
Nah.
Keikhlasan saya.
Awak tahu paha ayamlah yang paling enak, bukan?
Awak nampak kacak seperti yang dijangkakan!
Siapalah agaknya pengantin perempuan itu?
Sudah selesaikah?
Awak mahu terus merajukkah?
Mana ada saya merajuk.
Setelah difikirkan,
awak tidak melamar saya pun.
Aduhai.
Saya mahu melamar awaklah!
Saya memang mahu buat begitu.
Awak sepatutnya sudah buat lamaran.
Majlis akan berlangsung tak lama lagi.
Bukan begitu.
Awak tahu saya sibuk merancang majlis perkahwinan kita.
Saya masih perlu melamar awak.
Awak rasa bersalah, bukan?
Tolong maafkan saya.
Saya juga rasa bersalah.
Jae-woon.
Hah?
Saya tak ada gerak hati seperti awak,
jadi saya mungkin akan buat awak sedih lagi.
Tetapi saya boleh berjanji.
Saya tidak akan pernah pandang remeh perasaan awak.
Jadi,
jika awak rasa kecewa dengan saya,
beritahu sahaja.
Saya akan cuba yang terbaik untuk tebus kesilapan saya.
Biar betul.
Awak tak boleh tiba-tiba buat begini kepada saya.
Eh?
Awak menangiskah?
Mana ada saya menangis.
Saya tak mudah rasa beremosilah.
Saya rasa awak memang menangis.
Tidaklah.
- Nampak seperti awak menangis. - Mana ada.
Saya nampak air mata.
Ji-seung.
Saya berjanji
akan buat awak jadi wanita paling bahagia di dunia ini.
Saya cintakan awak, Chae Ji-seung!
Berhentilah.
Jangan menangis.
Awak kejutkan saya.
Berhenti menangis.
Tema koleksi Musim Luruh/ Musim Sejuk tahun depan ialah "Celebrate for Me".
Ia tentang meraikan diri sendiri.
Kami akan buat koleksi edisi terhad bagi pembayang mata,
penyerlah dan dua warna gincu.
Rekaan bungkusan pula?
Kamu akan berkolaborasi dengan siapa?
[Periksa tarikh janji temu pakar sakit puan mak]
Saya sedang fikirkan HARA.
Perekanya sangat terkenal.
Jadualnya disusun setahun lebih awal.
Saya rasa dia sesuai dengan tema kita.
Tetapi dia belum bersetuju untuk berkolaborasi.
HARA sangat terkenal.
Maaf.
Mari hubungi dia dan cuba memujuk.
Okey.
Pengurus Chae, boleh awak buat begitu?
Baiklah.
Pelik betul.
Betul.
Selalunya kita boleh makan pencuci mulut.
Benarlah.
Saya boleh makan sepinggan lagi jika makanannya enak.
Saya juga begitu.
Restoran itu agak enak.
Restoran ketam perap baharu itu.
Saya suka ketam perap!
Ia tak begitu masin.
Saya suka hidangan itu.
Lain kali mari makan di sana.
Baiklah.
Mari pergi esok.
Saya mahu ikut!
- Maaf ya. - Awak lapangkah esok?
Sudah tentulah.
Ada apa?
Mak buat apa?
Mak bersama kawan-kawan mak di kafe. Kenapa?
Bukankah mak jumpa mereka semalam?
Itu kelas menyanyi. Hari ini mak ada kelas aerobik.
Ada apa ini? Mak perlu layan mereka pula.
Saya rasa janji temu dengan pakar sakit puan mak hampir tiba.
[Bila tarikhnya?]
Bila ya?
Mereka akan mesej mak jika sudah hampir tarikhnya.
Mak akan beritahu apabila mak terima mesej itu.
Kita berbual nanti ya.
Lama awak bercakap telefon.
Anak saya telefon tadi.
Dia bekerja di KLAR.
Sebab itulah kulit awak cantik.
Betul.
Sibuk betul mak sekarang.
Bagaimana dengan kolaborasi itu?
Buat sahaja apa kakak mahu.
Saya tak beritahu mereka pemiliknya kakak saya.
Kakak boleh jumpa kami jika berminat
atau menolaknya.
Seronok bunyinya.
Tetapi biar saya fikirkan dahulu.
Baik.
Bagaimana kerja awak sekarang?
Tidak banyak yang berlaku.
Jae-woon beritahu saya
bahawa Song-ah sudah kembali.
Oh, dia beritahu kakakkah?
Awak okeykah?
Kakak tahukah?
Saya sudah jadi pengecut.
Dia mahu kembali bersama.
Saya juga mahu begitu.
Tetapi sekarang, saya tahu saya tak akan selalu menang dalam cinta
walaupun saya berusaha.
Jadi saya rasa takut.
Jika dia tinggalkan saya lagi...
Saya tidak mahu ceritakan apa-apa.
Ini semua salah abang Jae-woon.
Jae-woon saya yang comel?
Eh! Comel?
Cinta begitu menakutkan.
Makanlah, kakak.
Saya tak bawa payung.
Awak tidak memandu ke sini?
Saya naik teksi.
Ambil ini.
Abang pula bagaimana?
Perjalanan saya dekat sahaja.
Simpan sahaja payung ini.
Nah.
Selamat tinggal.
Kenapa awak begitu gementar?
Dia kakak awak.
Dia mungkin bencikan saya.
Maaf kerana buat kamu menunggu.
Rundingan memang ambil masa lama.
Helo.
Sudah lama tidak berjumpa.
[Pengenalan KLAR]
Rekaan kolaborasi akan diletakkan di bekas,
bungkusan dan semua barangan PR.
Kami masih belum putuskan barangan itu.
Saya cuma pernah mereka gaun,
jadi saya tak tahu bagaimana mahu bermula.
Kumpulan rekaan kami akan hadir untuk beri sokongan.
Mereka boleh beri tunjuk ajar jika perlu.
Maaf, saya perlu jawab panggilan ini.
Ya?
Boleh saya cakap sesuatu yang agak peribadi?
Sudah tentulah.
Ada orang yang menghadapi sesuatu dengan berani.
Tetapi apabila mereka merasai ketakutan,
mereka akan berundur.
Mereka boleh berikan segalanya
kerana dahulu mereka tidak rasa takut.
Tetapi perasaan itu sudah hilang. Jadi mereka rasa takut sekarang.
Jika berlaku situasi yang sama,
mereka tahu tiada apa-apa yang mereka boleh buat lagi.
Sesetengah orang kurang degil daripada yang disangkakan.
Mereka lebih banyak terluka daripada apa yang awak fikirkan.
[Jangan pergi, Song-ah.]
Maafkan saya.
Saya mahu pergi, Hyun-seung.
Bolehkah kita bertahan?
Song-ah.
Sampai sini sahaja.
Saya rasa kita patut putuskan hubungan.
[Hyun-seung sangat sedih ketika itu.]
[Selepas hubungan kamu berakhir,]
[keadaannya sangat teruk.]
[Lebih teruk daripada yang awak sangkakan.]
[Ada orang yang menghadapi sesuatu dengan berani.]
[Tetapi apabila mereka merasai ketakutan,]
[mereka akan berundur.]
[Jika berlaku situasi yang sama,]
[mereka tahu tiada apa-apa yang mereka boleh buat lagi.]
Awak perlu pulang ke pejabatkah?
Jika tidak, saya akan terus ke makan malam syarikat.
Boleh sahaja.
Minum.
Kerja yang bagus, semua.
Terutamanya kumpulan mekap warna.
Terima kasih atas kerja kamu dengan pembaharuan mekap asas.
Semua produk mendapat ulasan yang baik.
Kita tak perlu risaukan jualan bulan ini.
Jadi boleh saya pesan daging lagi?
Awak bahagian penjagaan kulit asas.
Saya menguji banyak sampel.
Saya juga.
Saya akan pesan lagi.
Dua hidangan daging bahagian bahu, ya.
Ya.
Bukankah awak sudah makan seekor lembu?
Boleh saya tanya sesuatu?
Bagaimana kerja semasa di Eropah?
Kenapa? Awak berminatkah?
Saya mahu dihantar ke luar negara juga.
Sebab itulah awak duduk di sebelah dia
dan bukannya Hyun-seung.
Saya rasa ia pengalaman yang bagus.
Pejabat saya sebelum ini akan ada kekosongan nanti.
Benarkah?
Tetapi sekarang bukan waktu yang sesuai.
Awak perlu pergi apabila ada kekosongan.
Bukan selalu peluang ini ada.
Saya mahu pergi, tapi teman wanita saya
kata tak mahu hubungan jarak jauh.
Dia lebih rela putuskan hubungan.
Jadi saya mahu pergi selepas berkahwin.
Eropah terlalu jauh.
Hubungan jarak jauh tak akan kekal.
Myung-jin, berhenti bercakap.
Cuba cili ini. Ia agak manis.
- Enak? - Tuan!
Ia tak terlalu pedas untuk saya.
Wah, ia benar-benar pedas.
Saya sudah beritahu awak. Jangan makan sembarangan!
Nah, minum ini.
Pedaslah!
Awak okeykah?
Tidak.
Perut awak okeykah?
Tidak.
Saya rasa ia sudah lumpuh.
Mari pulang ke rumah.
Selamat bercuti hujung minggu. Jumpa Isnin nanti.
- Okey. - Selamat tinggal.
Selamat bercuti hujung minggu.
- Mari pulang. - Baik.
Awak naik teksi, bukan?
Pulang dengan berhati-hati.
- Selamat cuti hujung minggu. - Selamat tinggal.
Saya tak minum tadi. Saya akan hantar awak pulang.
Sebelum itu,
boleh kita bercakap sekejap?
Jangan risau dengan apa yang Myung-jin katakan.
Saya tidak apa-apa.
Saya buat awak cakap begitu lagi.
Semuanya tidak apa-apa.
Dan saya ingin minta maaf lagi.
Saya minta maaf.
Maaf kerana melukai awak.
Saya tahu ia sukar buat awak,
tetapi saya tidak sedar
betapa awak terseksa.
Saya benar-benar minta maaf.
Jadi?
Awak mahu mengalah sekarangkah?
Tidak.
Saya harap
saya boleh buat awak rasa lebih baik.
Saya kembali ke sini kerana saya rindukan awak.
Saya tak mahu tinggal di sana lagi.
Saya rindukan wajah dan suara awak.
Tidak kiralah berapa lama
yang diperlukan untuk tebus kesalahan saya,
jika awak bagi saya peluang kedua,
saya tidak akan buat perkara bodoh
seperti melukai awak lagi.
Senior Yoon,
boleh saya kucup awak?
Mari pulang ke rumah saya.
Kenapa?
Saya cintakan awak.
Saya sangat cintakan awak.
Tak sebanyak saya cintakan awak.
Saya cintakan awak.
Saya masih kacak, bukan?
Awak sudah terjaga?
Saya mahu beritahu awak.
Awak cantik.
Saya sangat gembira.
Saya juga.
Saya rasa lapar.
Awak tahu memasakkah?
Ini terlalu mudah.
Awak nampak seperti cef.
Betul, bukan?
Sedikit garam sebagai perasa.
Ia nampak enak.
Roti bakar sudah siap.
Ke mana awak mahu pergi?
Kekal di sisi saya.
Saya di sinilah.
Awak perlu melekat di sisi saya.
Biar betul.
Kita kata kita akan melekat bersama.
Hei!
Kita kata...
Mari sini!
Berhenti bergurau.
Mari makan.
Boleh awak turunkan saya di situ?
Di situ?
Baik, puan.
Jumpa nanti.
Jumpa awak nanti.
Selamat pagi.
Nah, Pengurus Yoon.
Terima kasih, Pengurus Chae.
Yeon-seung.
Ya?
Awak kata tidak kira siapa pun saya,
saya tetap sama bagi awak.
Tiada sesiapa pernah cakap begitu kepada saya.
Saya ingat ayat itu selama tiga tahun.
Tidak kira bagaimana sifat saya dan siapa saya,
ada seseorang yang menerima saya seadanya.
Saya selalu rasa lemas,
tetapi awak bantu lepaskan saya.
Terima kasih
kerana menjadi tempat saya bergantung.
Saya masih belum dapat menerima diri saya sepenuhnya,
tetapi saya rasa saya sudah berani untuk mencuba sekarang.
Saya bersedia untuk cuba harunginya bersendirian.
Baiklah
jika awak mahu begitu.
Dan Ha-eun...
Ha-eun pasti akan begitu sedih.
Saya juga tak tahu apa yang perlu dikatakan.
Apa-apa pun yang kita katakan, dia pasti akan sedih.
Saya cuma mahukan yang terbaik untuknya.
Mungkin ia lama, tetapi kita perlu berikan masa yang cukup untuknya
supaya dia boleh menerima kenyataan.
Mungkin cara itu kurang menyakitkan.
Ha-eun.
Ha-eun?
Ayah bawa kek mangga kegemaran awak.
Boleh ayah masuk?
[Notis untuk penjaga Chae - Pemeriksaan Sakit Puan]
Dia tak boleh buat apa-apa dengan betul.
Sudah setahun dia di sini.
Entah kenapa dia begitu dungu.
Hari-hari saya terpaksa menyelesaikan masalah yang dia timbulkan.
Ini tidak pernah berlaku semasa saya jadi pelatih.
Hyun-seung,
dia terlupa waktu dia jadi pekerja baharu yang cemerkap.
Awak tak tahu sebab sebenar pengajar awak berhenti kerja.
Sebab pelatihnya ialah awak.
Siapa yang sebarkan khabar angin begitu?
Siapa yang kata begitu?
Saya perlu pergi.
Awak selalu pergi sewaktu saya sedang bercakap.
Pengurus Yoon!
Saya tak faham betullah.
Mereka asalnya pengajar dan pelatih. Bagaimana mereka boleh begitu mesra?
Hebat betul, bukan?
Awak lebih hebat.
Kenapa?
Bagaimana dia boleh gelar dirinya pemasar
dengan kemahiran pemerhatian yang teruk?
Hei, saya boleh dengarlah.
Apa salah kemahiran pemerhatian saya?
Ke mana awak mahu pergi? Melepaklah dengan saya!
Tunggu saya!
Saya akan jumpa seseorang pada hari Sabtu.
Saya juga. Mak saya akan datang.
Siapa yang awak perlu jumpa?
Entahlah.
Siapa dia?
Saya tak tertanya-tanya pun.
Benarkah?
Siapa dia?
Sebentar.
Ha-eun.
Ya, Ha-eun.
[Pak cik.]
Awak menangiskah?
Pak cik.
Mak dan ayah mahu bercerai.
Kenapa?
Hei, cik puteri.
Ha-eun.
Berseronoklah dengan pak cik awak.
Okey?
Jangan risau.
Saya akan cakap dengan dia.
Terima kasih.
Kakak okeykah?
Ya, saya okey.
Saya bangga dengan kakak.
Adik tak guna.
Saya akan telefon nanti.
Janganlah pandang saya begitu.
Bukannya ini berita baharu.
Menipulah jika saya kata saya okey sahaja,
tetapi saya cuba sedaya upaya menahan perasaan.
Saya cuma risaukan Ha-eun.
Kita semua akan cuba yang terbaik
supaya Ha-eun tidak begitu sedih.
Saya dan Hyun-seung ada di sini untuk awak.
Terima kasih.
Awak juga.
Tiada sesiapa kata awak perlu menahan perasaan.
Jadi jika awak perlukan seseorang,
jangan tunggu lama-lama.
Datang jumpa saya atau Hyun-seung.
Kami akan selalu berada di sisi awak.
Baik.
Buka mulut awak.
Ini kek mangga kegemaran awak.
Awak tak mahu makankah?
Awak tak mahu cakap dengan sayakah?
Pak cik.
Ya, Ha-eun.
Sama sahaja seperti ibu bapa Ye-ji.
Saya tahu saya tak boleh buat apa-apa mengenai perceraian itu.
Tetapi saya bencikannya.
Ibu bapa awak buat awak sedih, bukan?
Awak tak perlu faham kenapa mereka pilih jalan itu,
tetapi saya harap awak ingat satu perkara.
Ibu bapa awak sayangkan awak
dan itu tidak akan pernah berubah.
Saya tahu.
Awak tahu saya sayangkan awak?
Saya tahu itu juga.
Boleh awak peluk saya?
Tolonglah.
Mak dan ayah benar-benar minta maaf.
Kami minta maaf kerana lukakan hati awak.
Boleh saya jumpa ayah setiap hari Jumaat?
Awak boleh jumpa ayah bila-bila masa.
Mak sangat sayangkan awak.
Saya juga.
Saya sayangkan mak.
Selamat malam, Ha-eun.
Selamat malam, mak.
Ha-eun bagaimana?
Kami cuma perlu berikan lebih perhatian kepadanya.
Hebat betul.
Oranglah yang paling banyak buat kita terluka,
tetapi mereka juga yang membantu menyembuhkan kita.
Saya gembira
Ha-eun ada pak cik yang baik seperti awak.
Dan
saya juga bersyukur awak ada di sini bersama saya.
Saya harap saya boleh jadi seseorang yang begitu kepada awak.
Seseorang yang boleh jadi tempat bergantung.
Awak sudah pun jadi tempat bergantung saya.
Oh ya.
Awak masih tak mahu beritahu siapa yang awak akan jumpa?
Awak tak percayakan saya?
Saya percayakan awak
tetapi saya tak percayakan dunia.
Orang lain boleh nampak betapa kacaknya awak.
Saya begitu kacakkah?
Siapa yang awak mahu jumpa?
Saya kacakkah?
Awak berkelakuan anehlah.
Kacakkah saya?
Saya tidak mahu bergerak sehingga
awak beritahu betapa kacaknya saya.
Jadi jangan bergerak.
Nah.
Saya suruh awak simpan sahaja.
Ia satu alasan
untuk berjumpa awak lagi.
Awak buat muka begitu lagi.
Awak selalu pandang saya begitu.
Sekarang saya tahu sebenarnya ia disebabkan awak rasa gemuruh.
Awak selalu gemuruh di hadapan saya.
Awak pernah menyesal putuskan hubungan kita?
Tak pernah walaupun sekali.
Saya tertanya-tanya.
Benarkah saya sudah lupakan awak?
Bolehkah saya lupakan awak?
Tetapi saya sedar setelah berjumpa awak.
Saya tidak apa-apa.
Ketika mula-mula saya terjumpa awak,
saya rasa agak terganggu.
Tetapi setakat itu sahaja.
Terima kasih
kerana putuskan hubungan kita.
Jika tidak, mungkin saya tidak akan hidup seperti sekarang.
Jika awak masih rasa bersalah kerana masa lampau, lupakan sahaja.
Hiduplah dengan bebas.
Baiklah.
Abang Jae-woon akan berkahwin.
Jika awak perlukan sebab untuk hubungi dia,
awak boleh gunakan alasan itu.
Terima kasih.
Patutkah kita berjabat tangan?
Jaga diri sendiri.
Awak yang patut jaga diri sendiri.
Awak tak perlu risaukan saya.
Betul juga.
Selamat tinggal.
Puan nampak lebih muda.
Saya patut panggil puan kakak.
Apa?
Awak tak tinggalkan waktu makan, bukan?
Ya, saya selalu makan. Jangan risau.
Saya gembira dapat jumpa awak.
Tetapi saya rasa begitu menyusahkan.
Saya patut tukar nama awak daripada penjaga janji temu saya.
Awak juga tak perlu datang ambil saya.
Ia alasan yang baik untuk berjumpa puan.
Saya gembira dapat jumpa puan.
Saya juga.
Saya tertanya-tanya khabar awak, tetapi saya tak sanggup hubungi awak.
Dungu betul dia lepaskan budak ini pergi.
Awak ada teman wanitakah?
Ya.
Siapa? Dia orang yang baikkah?
Ya, dia seseorang yang sangat baik.
Begitu.
Saya gembira bagi pihak awak.
Kenapa kamu berdua datang bersama?
Itu...
Kamu berdua.
Mari dan duduk di sini.
Kenapa?
Kamu berdua keluar bersama lagi?
Ya, betul itu.
Tidak boleh.
Mak tak bersetuju.
Kenapa? Mak suka Hyun-seung.
Mak.
Ada ramai wanita lebih baik di luar sana!
Hyun-seung terlalu baik untuk awak! Tidak!
Tak boleh!
Apa?
Tetapi puan,
saya tak boleh keluar dengan seseorang tanpa restu puan.
Apa yang awak buat?
Merayu kepada mak dan cakap awak perlukan saya.
Cepatlah.
Apa-apa sahajalah. Saya tak boleh hidup tanpa dia.
Langsung tak boleh.
Saya pun tak boleh hidup tanpa Song-ah.
Saya tak boleh hidup.
Saya pun sama.
Saya benar-benar tak boleh hidup tanpa dia.
Kita patut duduk sahaja di sini dan memprotes.
Awak sejukkah?
- Saya tak boleh hidup tanpa dia. - Mereka berdua ini...
Abang Jae-woon akan berkahwin.
Jika awak perlukan sebab untuk hubungi dia,
awak boleh gunakan alasan itu.
Benarkah?
Awak tak pernah anggap saya sebagai kawan awak?
Tak pernah walaupun sekali
sejak mula-mula lagi.
Sudah lama tidak berjumpa.
Terima kasih kerana datang.
Benarkah?
Saya tak tahu kenapa saya datang.
Kenapa awak telefon saya?
Sebenarnya,
saya mahu minum bersama awak.
Nah.
Saya dengar awak akan berkahwin.
Tahniah.
Terima kasih.
Saya tak boleh hadiri majlis awak,
tetapi saya akan berikan hadiah yang besar.
Lebih baik awak buat begitu.
Nampaknya awak agak berjaya.
Awak memang hebat sejak dahulu lagi.
Saya cuba musnahkan hidup awak,
tetapi awak tetap berjaya.
Sebab itulah saya panggil diri saya kawan awak.
Jae-woon,
terima kasih.
Awak banyak membantu saya dan
layan saya seperti kawan yang sebenar.
Awak bukannya mahu mati esok.
Mulai hari ini,
jangan ajak saya keluar pada waktu malam.
Saya boleh keluar tengah hari.
Waktu malam saya cuma untuk Ji-seung sahaja.
Okey?
Baiklah.
Awak sudah berubah.
Jangan senyum atau saya juga akan terikut.
[Pihak A: KLAR Lee Myung-suk] [Pihak B: HARA Chae Ji-seung]
Terima kasih kerana menerima projek ini.
Saya teruja mahu bekerja bersama awak.
Saya juga teruja untuk bekerja bersama.
Saya rasa ia akan menyeronokkan.
Ya.
Juga,
saya mahu berterima kasih.
Apa yang awak cakap tempoh hari
membantu saya berfikir dengan lebih jelas.
Terima kasih banyak.
Saya cuma cakap beberapa ayat sahaja.
Keikhlasan awak yang buat semuanya.
Ia semua kerana Hyun-seung.
Kadangkala keadaan pelik
dan kadangkala ia terlalu memenatkan,
tetapi dia memang ikhlas dan jujur setiap saat.
Saya sangat gembira kerana
saya tidak tutup mata terhadap perasaannya.
Oh ya.
Nama saya Chae Hyun-seung.
Chae Hyun-seung.
Senior Yoon.
Jangan pakai gincu itu.
Siapa awak untuk masuk campur begini?
Tiada apa-apa.
Betul. Awak tiada apa-apa...
Saya suka awak.
Saya kata saya suka awak.
Lebih baik tidak buat begitu.
Sebab saya tak boleh bagi awak apa-apa.
Tetapi saya masih akan lindungi awak.
Saya rasa awak yang patut ke tepi.
Jangan tunjukkan muka di hadapan teman wanita saya.
Mari pergi.
Nah.
Kenapa awak suka saya?
Cuma sebab
diri awak sendiri.
Saya suka awak kerana diri awak sendiri.
Mulai saat ini, saya tidak dengar apa-apa.
[Saya rasa bertuah dan bersyukur setiap masa.]
[Saya gembira kerana dapat bersama awak.]
Ada kesalahan ejaan di sini.
Saya akan baikinya.
Awak sudah periksa siapa yang boleh luluskannya?
Saya akan periksa semula.
Baik. Kerja yang bagus.
Terima kasih.
Baik.
[Senior Song-ah]
[Saya sudah hampir sampai.]
[Jumpa awak di lintasan pejalan kaki.]
[Baik.]
Saya sudah keluar. Di mana awak?
[Saya sudah hampir sampai.]
Baik, saya akan jumpa awak di sana.
Ke mana awak mahu pergi, Pengurus Chae?
Saya mahu pulang, Pengurus Yoon.
Hyun-seung.
Patutkah kita keluar melihat bunga sakura semasa musim bunga?
Baik. Ke mana patut kita pergi?
Mari lihat pantai pada musim panas,
dedaunan yang luruh semasa musim luruh
dan salji pada musim sejuk.
Setiap tahun.
Baiklah, tahun hadapan.
Tidak.
Bukan tahun hadapan. Setiap tahun.
Saya tahu. Tahun hadapan.
Mari pergi.
Bukan tahun hadapanlah.
Ya, tahun hadapan.
Bukan tahun hadapan. Setiap...
Baiklah.
Setiap tahun.
Bersama-sama.
Pengantin perempuan sudah bersedia.