Evet, işte burası. Dosdoğru git.
İşler son zamanlarda hiç kolay değil.
Belki de Tanrının varlığını pek hissedemedik.
Bunu temizleyeceğimize emin olmalıyız.
Rahip Wredmann törenler sırasında salya akıtıyor.
O pek güvenilir olmayabilir.
İşte al. Onlar ana kapıya da uyarlar.
Sana lojmanın anahtarlarını veremiyorum.
Rahip Wredmann sadece geçici olarak görevden alındı, yani hâlâ orada yaşıyor.
Karın için çok üzgünüm...
sanırım onu tanıyorum.
Papazlık seminerinde kamu hizmeti yapmıştım.
-- Zangoç --
- Onunla konuşmak ister misin? - Evet, lütfen.
Merhaba.
- Kimsiniz? - Ona etrafı gezdiriyordum.
Ben geçici rahibim. Adım Andreas.
Sizin gelişinizi bekliyorduk.
Gece için yatak bulmanıza yardım edeyim mi?
Lütfen.
Stadyum lokantasının müdürünü kovmak zorundayız.
- Halvfinn'i mi? - Pernille, biraz gato yap.
Evet Halvfinn'i. Bir sorunumuz daha var.
- Şikayet mi? - Müşterilere nasıl davranacağını bilmiyor.
Bir kadının el çantasına çikolatalı süt döktü. Bilerek.
Aslında içimizdeki en iyi futbolcu oydu.
- Bundan farklı fikirler de var. Ben bir maçı hatırlıyorum. Sen onu kov.
- Pernille, büroma gel.
- Sanırım kiliseden aradılar.
- Evet, özür dilerim. Çünkü o benim en iyi arkadaşım.
- Konuştuğunuz adam mı? - Hayır, kovmamı söylediği kişi.
İnsan dostuna bunu yapamaz, değil mi?
Hayır, eğer o en iyi arkadaşınızsa bu biraz zor olacak demektir.
O bir öksüzler yurdundan geldi ve Juventus kupa için geldikten sonra...
stadyumu evi yaptı.
Onu Halvfinn olarak tanırız. Under Tens'lerde oynadı.
Çok iyiydi. Bir sürü gol attı.
Ama o size böyle dedi.
Evet bu iş biraz zor.
Şimdi ben ekonomik odayı tercih eder misiniz diye merak ediyorum.
Aynı fiyat, ama malzemeler farklı...
ve bahçe manzarası var, hastane değil.
531 numaralı oda.
- İşte buyurun. - Teşekkürler.
Hiç bavulunuz var mı, size yardım edebilir miyim?
- Bavulum arabada. - Sorun değil, hemen alırım.
Siyah bir Maserati.
Maserati...
“bir İtalyan arabasıdır”.
Adım Jorgen Mortensen.
- Andreas. - Otele hoş geldin, Andreas.
Teşekkür ederim.
“Stadyum lokantası için” “8 adet romlu yer meyvesi”.
Yani romlu yer elması mı demek mi istiyorsunuz?
Stadyum lokantası için 8 romlu yer elması.
- Danimarka romumuz var. - Yer elmalarını hazırlasana.
- Ama onlar ayrıldı. - Ayrıldı mı?
- Scandic oteli için. -Ne, Scandic'e romlu yer elmaları mı?
Evet, oda servisine.
Bizde aynı malzemeye sahip öğrenci pastaları da var.
- O zaman onlardan ver. - Tamam.
Artı sekiz tane romlu yer elması.
Evet.
- Burada mı yiyeceksiniz? - Hadi, lanet işini yap artık.
Finn, burada çalışmak hakkında ne düşünüyorsun?
Ayaklarını aşağı indir. Bu normal bir sandalye değil mi? Sen mi temizliyorsun?
- Finn? Hoşlanıyor musun? - Bana yetti.
- Ben onları indirdim. - Ben sadece...
Bu lanet saç yüzünden çalışamıyorum.
Neden saç ağı takmıyorsun? Yiyecek sanayiinde sıradan bir şeydir.
Bu stadyum lokantasında oldukça harika görünür.
Merhaba Peter Schmichael, stadyum lokantasına hoş geldiniz...
ve bu da müdür. Saç ağlarına bayılır.
“Merhaba”, “Juventus”! “Hoş geldiniz”!
Burası stadyum lokantası. “Müdür saç ağı takıyor”.
- İtalyanca mı konuşuyorsunuz? - Sence bu neye benziyor, profesör?
Finlandiyalı olduğunuzu sandım.
- Halvfinn? - Bu biraz Fince gibi geldi de.
'Halv” spor salonunda çalışmaktan geliyor dostum.
- Neden kuaföre gitmiyorsun? - Neden suratına vurmuyorum?
- Evet? İş hakkında ne düşünüyorsun? - Bunu iş olarak görmüyorum.
- Burada sadece yaşıyorum. - Hoşlanıyor musun yoksa...
Bu yeri kazıyarak yaptım.
Burada sadece bir barın ve pencerenin yanında...
masaların olduğunu hatırlıyor musun?
- Evet. - Ve başka bir şey yapamıyorum.
Hayır.
Kapa çeneni.
Rahatsız olduktan sonra yararı yok.
Bu harika bir fikirdi. Saç kesimi.
Belki o bunu yapardı. Giulia? “Saçımı kesecek misin”?
- Hayır, “kesmeyeceğim”. - “Sana mı kalmış”, “seni aptal inek”!
Aman tanrım...
Nasıl cüret edersin?
- Kimse böyle kısa saçlı değil. - Bizim anlaştığımız şey buydu.
Onu geriye tarayabilirim, daha yoğun görünür.
- Sanırım otel numaram size verildi? - Evet.
- Buraya oturur musunuz? - Teşekkürler.
- Oradaki resepsiyonisti tanıyorum. - Evet. Sizi hararetle tavsiye etti.
- Omuzlarınıza havlu koyacağım. - Evet.
Bir dakika lütfen...
Seni taburcu mu ettiler?
- Merhaba tatlı pastam. - Yarınki taramadan ne haber? Girmeyecek misin?
Boş ver, ben kendimi iyi hissediyorum.
Bu sabahki tosttan iki tane yedim.
- Anne gelmeyeceğine söz vermiştin. - Paltomun cebine baktım.
Birisi cüzdanımı çalmış. Ne kadar param vardı bilmiyorum.
- Kasada hiç nakit var mı? - Hayır.
Onu yiyeceğe harca.
Ben daha sonra gelirim.
Benim taburcu olmamı kutlayabiliriz. Hastanede hep seni düşünüyordum.
Sana sahip olduğum için çok şanslıyım. Dünyanın en iyi kızısın.
O harika bir kuafördür. Beni dinleyin...
Buraya gel. Seninle sonra görüşürüz.
Hoşça kal.
- Özür dilerim. - Önemli değil.
Şunları çıkaracağım.
- Sadece düzeltme mi? - Evet, göze çarpan bir şey olmasın.
- Dansa gitmiyor musun? - Hayır, ben rahibim.
- Seni rahip gibi keserim o zaman. - Bu iyi olur.
Güzel bir ay ve bir keşiş, saçtaki bir çelenk gibi.
Bu iyi olur.
Boynumdan aşağı su dökmezseniz lütfen.
Özür dilerim.
- Önemli değil. - Kahretsin...
Üzgünüm, siz bir rahipsiniz!
Sizi kurutabilir miyim?
- Baba? - Onları buraya servis et.
- Sana bir sandviç hazırladım. - Sadece bana romlu yer elması ver.
- Onlardan kalmadı. - Onları düşürdün, değil mi?
Sen işe yaramazın tekisin.
Benim sadece arta kalanları almaya iznim var.
Ölmüş olsaydım sen bir daha üzerimden geçerdin.
Kimseyi düşünmeden çok kötü şeyler yapardın.
Fındık fıstıklı krema ve marsipan.
Sana bir sandviç yapayım mı?
Bilmiyorum. Sen tuzlu bifteği unuttun.
Hayır, unutmadım.
Sence kendi iyiliğim için buradan gitmeli miyim?
Burada oturup kendi ölümüme bakmamı kendime söylediğimi duydun mu hiç?
- Bak o zaman. - Ne?
Eğer annen çekip gittiğinde burada kalmasaydım...
sen hâlâ yerde sabun yiyerek oturuyor olurdun.
Peki karşılığında ben ne duyuyorum? “Gidip tuzlu bifteğini al!”
Neden sen de annen gibi çekip gitmedin?
- Turşu ister misin? - Çek git başımdan.
Burada neden yatıyorsun? Anne...
- Yardım et bana. - Hadi.
Evet. Bu daha iyi oldu.
- Benim için bir sigara yakar mısın? - Bir saniye bekle.
Yatağa otur.
Ben bunları alırım.
Tamam mı?
Merhaba Carmen, yardım edeyim mi?
Adım Karen. Annem için birkaç temiz giysi istiyorum.
Evet... Eğer konuşmak istersen, hemşire masasında olacağım.
Keşke bir havlum olsaydı, banyo alması gerekiyor.
İki tane al.
Hadi kalk...
Karnım çok kötü acıyor...
- Bütün gün birşey yedin mi? - Hayır, söz veririm, deneyeceğim.
Hadi, saçını yıkayayım. Zaten onun için geldim.
Olur... Üzerine kustum.
Hadi otursana.
Bir bakalım...
- Bana bir şey getirdin mi? - Ben doğruca salondan geldim.
- Sen tam bir ineksin. - Bunu alır mısın?
Bana bir şey getirmeye söz vermiştin.
İlaç alırken sana hiçbir şey vermemem gerekiyor.
- Bu seni ilgilendirmez. - Hayır ama izin verilmiyor.
- Söylediğim şeyi yapmalıydın. - Anne, bırak, bırak!
Lanet olası kadın kuaförünün hiçbir özel yanı yok.
Para için yabancıları kazıklayıp duruyorlar.
Lanet olsun sana! Bundan sonra ne yapacağın umurumda değil.
Sakin ol, anne.
Anne saçını yıkamak zorundayız, sigaranı sonra içebilirsin.
Tanrının Krallığı gözlenebilir bir halde ortaya çıkmıyor.
Şunu söyleyemeyiz, “Bak orada” ya da “Bak şurada”.
Tanrının krallığı senin içinde yer alır.
- İnciller anlaşılabilir. - Ne kadar da ilkel!
İnciller her iki yönde de anlaşılabilir.
Hayır, hayır, hayır.
Hayır!
Tanrı sadece bir kavram olarak vardır. Biz suçluyuz.
Sen suçlusun.
Rahibeler üç kişiden az olunca vaazı iptal edebileceğini söylüyorlar.
Teşekkür ederim.
- Vaaz bitti. - İptal mi edildi?
- Evet, siz biraz dinlenebilirsiniz. - Neyse boş ver, biz antrenmana gidelim.
Sen de onlarla birlikte stadyuma gidip antrenman yapabilirsin.
Hayır, otelde bir yüzme havuzu var.
Zaten bence zamanlarının çoğunu lokantada geçiriyorlar.
- Buralarda kimseyi tanımıyor musun? - Uzun zamandır burada değilim.
- Peki ya senin öğrencilerin? - Onlar her tarafa yayılıp dağıldılar.
Karın çok iyiydi.
O benimle konuşan tek kişiydi.
Tabii törenlerde.
Son üç ayımı orada geçirmeme izin verdiler...
çünkü hapishane kilisesinde yardımcı oluyordum.
Sen neden hapse girmiştin?
Uyuşturucu.
Soygun.
Üç tane hamburgerci soydum.
Bir video dükkanı, iki garaj, iki eczane ve...
ve Royal Oak Oteli. Beni orada yakaladılar.
- Artık çıktın mı peki? - Evet.
Kendimi yeniden o oyuna kaptırmadım...
sıradan insanları soyamam. Bu yüzden olay çok dramatik...
bir kasap bıçağı ve biraz malzeme ve bir maskeyle yaptım.
Şimdi Tanrı yanımda.
Evet.
- Evli misin? - Hayır ama İtalyanca alıyorum.
Yeniden gelecek misin? Burada bir sürü oda var.
Bunu sorman çok garip. Oteldeki resepsiyonist de...
bana aynı şeyi sordu.
- Jorgen Mortensen mi? - Evet. Çok yardımcı oldu.
Baba?
- Böyle olduğum için çok özür dilerim. - Tıpkı annen gibisin.
O harika bir şarkıcı olabilir ama çok kötü bir insandı.
Katıydı. Sen de ona benziyorsun.
- Hiç temiz elbisem yok. - Dolabına birkaç tane koyarım.
Romlu yer elmalarını unutma.
- Baba? - Şimdi ne var?
- Bir şey yok, ben hemen üstümü değiştireceğim.
- Nedenmiş o? - Akşam dersleri var da.
Bu kadar yüzsüz olma!
Hayır. Ben İtalyanca'ya başladım.
- O dili öğrenirsen çok aptalsın. - Annem öğrendi.
O İtalyandı, bu farklı, onun ana dili İtalyanca'ydı.
Sadece haftada bir kere, belediye kurs açtı.
Kurslar karışık mı?
Evet... Hayır, sanırım sadece kadınlara.
Kulağa iğrenç geliyor.
Gelecek sefer ben de gideceğim.
Eğer gidersen birbirimizi kesinlikle tanımıyoruz.
- İtalya'ya bir bilet istiyorum. - “İtalya'ya bir bilet istiyorum”.
- Bravo,” Halvfinn”. Çok iyi. - “Teşekkürler”.
Jorgen Mortensen... “sen de İtalya” “için bir bilet”, “ister misin”?
.. “bir etiket” istiyorum...
- Bir bilet “İtalya'ya”... - ...”İtalya'ya”.
Sen de epey geliştin, bravo.
Teşekkür ederim.
Hadi bayanları dinleyelim. “Dudaklarımı okuyun.”
“İtalya'ya bir bilet istiyorum”.
Lütfen.
- Çok teşekkür ederim! - “Lütfen”.
Ah, “bizim yeni bir öğrencimiz var”. “Sinyorina”, “isminiz nedir”?
İsminiz nedir?
Olympia.
İyi akşamlar, “Sinyorina Olympia”.
Alışırsınız. "Tamam", "şimdi İtalya'dayız".
- Otelde. Tekrarlayın! - “Otelde”.
Bir oda istiyorum. “Lise”?
Bir oda istiyorum.
Güzel, “güzel”, “aynı senin” “kayısı kremalı tenin gibi”.
Teşekkürler. ... O kayısı ve krema dedi.
Bir oda istiyorum “şehir manzarası olan” ... “Halvfinn”?
Şehir manzarası olan bir oda istiyorum.
Şehir... “insanlar” ...
Havuzların sesi. ...”kilise çanlarının sesi”...
Kirsten... “Venedik”.
Çift kişilik yataklı bir oda. “Anladın mı”?
Anladım.
Bir oda istiyorum...
“şehir manzaralı”...
“ve çift kişilik yataklı”...
Çift pizzalı bir oda. Hayır, afedersiniz, “çift pastalı”.
Marcello, Marcello, “ne oldu”?
Marcello, “neler oluyor”?
Bir cankurtaran çağıracağım!
- Bir cankurtaran çağır! - Ben hemşireyim.
Lanet yoldan çekil hemen!
Marcello...
“Cankurtaran geldi”.
Bu senin de ilk İtalyanca dersin mi?
Hayır...
Görünüşe göre bu büyük bir yalnızlık ve Tanrı uzaklara kaçmış.
- Ve matemde. - Jorgen Mortensen?
Bir dakika...
Ben İzlanda'lı misafirlerimizin mini barını dolduruyordum.
-Yine boşalmıştı. -İyi...
Stadyum lokantasında bana Halvfinn'den haber verilmedi.
- Halvfinn mi? - Evet. O ne zaman gidecek?
Onu bir kez uyardım, çok ciddi bir uyarıydı.
Ve o saçıyla ilgili bir şey yapacağını söyledi.
- Anlaştığımız şey bu değildi. - Ama onu uzun zamandır tanırız...
O hemen işten çıkarılacak. Hemen. İyi akşamlar.
- Kart anahtarınız için yardım edeyim mi? - Biz yaparız, tamam.
Sorunlu olabilirler.
Ama Tanrı dostluk...
ve şefkat için burada...
aramızda...
bizim içimizde.
Sevgi dolu. Her hareketimizde.
Sevgilinin beline sarıldığın kolunda.
Her yerde.
Merhaba.
- Randevunuz var mı? - Hayır, ben sadece bir düzeltme istiyorum.
Tamam.
Her taraftan...
bir santim alsam olur mu?
Hayır, sadece önden.
- Hepsini eşit kessem daha güzel görünür. - Ama kesmeyeceksiniz.
Hayır.
Lütfen lavabonun önüne oturun...
Bu iş için bunu giymem gerekiyor mu?
Teşekkür ederim.
Bu nasıl?
- Çok sıcak olmadı, değil mi? - Hayır.
Gerçekten kalın telli saçlarınız var.
Bir dakika...
- Anne. - Özür dilerim.
Ben geri geldim. Özür dilerim.
Sen çok naziksin, akıllısın ve düzenlisin.
Oturmak ister misin?
Doktoru arayayım mı?
En iyisi sen bir cankurtaran çağır.
Evet.
- Erken geldin. - Evet.
Masaları gördün mü?
- Afedersin. - Onları biraz düzenledim.
Sadece bir santim kadar değiştirdim. Işık düzgün gelsin diye.
- Sen berbere gitmedin mi? - Gittim. Tamamen kestirmedim.
- Yeni şerbetimizi denedin mi? - Hayır.
- Ben, şey... - Hey, Giulia...
Bir Cup Final Special ! - “Bir dakika lütfen”!
Seninle konuşmak zorundayım.
- Bir şey mi oldu? - Evet.
- Ciddi mi? - Evet.
- Sen iktidarsızsın değil mi? - Evet.
Dört yıldan beri bir kızla yatmadım.
Dört yıl mı?
O Noel'den beri. Noel'den önceki Cuma gününden beri.
Dört yıl geçti.
- Oda hizmetçisi ne oldu? - Yapamadım.
O üniformalıydı hem de.
Şey o bir önlüktü, hayır.
Peki ya şu kaleci?
Kadınlar Hentbol takımından? Sen onun odasındaydın...
Hayır onunla da yapamadım.
Biliyor musun ne yapacaksın? Eğer 'hiçbir şey' yapamazsan...
kendi kendine becereceksin.
Tavsiyen için teşekkürler, Finn.
“İşte dondurman”.
Harika!
Senin sadece “doğru kızı bulman gerekiyor”.
Bunu tekrar eder misin?
Çay kaşığını masa örtüsünün üstüne koyma domuz!
Hey, Ronlev!
Ciao!
- Senin İtalyanca gecen değil mi? - Evet, bugün Çarşamba.
- Sadece kız tavlamak için gidiyorsun. - Evet, aynen öyle, Birger.
Şeker, “kasa”, diğer “kasa”...
Pasta, “pasta”...
Işıklar.
Kasıtsız bir günah işlediğinde...
yok etmek anlamsız kalır ve...
acımak için bir hakkın olduğunu hiç düşünmezsin...
- Merhaba, ben geçen ders başladım. - Sınıfa hoş geldin, Andreas.
Bu Halvfinn, ondan söz etmiştim.
Andreas lojman boşalıncaya kadar...
Scandic'te kalıyor. O geçici rahip.
Merhaba, herkes ne dediğimi anlıyor mu?
Evet, anlıyoruz.
Tamam. Benim adım Ulrik. Burada kara tahtanız yok mu?
Ben yan binadayım. Seramik ve seramik mücevherat...
dersi veriyorum. Sanırım siz bizi duydunuz.
Her iki sınıf da tamamen doldu.
Marcello “Mercoledi” geri gelmiyor.
O başaramadı.
O çok iyi bir meslektaş ve çok iyi bir öğretmendi.
- Peki bizim dersimiz iptal mi edilecek? - Belediye bir öğretmen arıyor.
Ama bu çok zor ve siz yedi kişisiniz. Bu sayıyla ders devam etmez.
- Evet ama şimdilik. - Yine de olmaz. Minimum sekiz olmalı.
Sizi kendi sınıfıma almak isterdim ama bana da çok talep var.
Ve siz İtalyanca öğretmiyorsunuz, değil mi?
Hayır, bu doğru.
Bence siz sessizce çantalarınızı toplamalısınız...
ve evlerinize gitmelisiniz, rüzgar nereden esiyor bir bakalım.
Finn?
- Bunu sana verebilir miyim? - Teşekkür ederim çok naziksiniz.
- Özür dilerim. - Yardıma ihtiyacın yok değil mi?
- Teşekkür ederim. - Bu bir tarçınlı çörek.
Onu kutuya koyabilmek için ikiye bölmem gerekiyordu.
Baba?
Artık İtalyanca'ya gidemeyeceğim.
Sınıf büyük olasılıkla iptal edilecek.
Ve herhalde ben İtalyanca'yı hiç öğrenemeyecektim zaten.
Ama bunu çok istiyordum.
Ve biraz olsun öğrenseydim biz belki de bu kadar çok kavga etmezdik.
Aslında bu akşam oraya gittim.
Biliyorum hoşlanmıyorsun. Özür dilerim baba ama...
bence orası oldukça iyi bir kurstu.
Birisi bir pasta bile getirdi.
Tabii o bendim.
Kapalı mı?
Hayır, girin.
Size bir kesim borcum var.
Hadi o zaman.
Şununla küçük bir başlangıç yapalım. Daha çok istiyorsanız söylersiniz.
Bu yeterli.
Kuaför salonu...
Evet...
Hemen geleceğim.
Hoşçakalın.
Özür dilerim ama gitmek zorundayım.
Belki siz de..
gidersiniz...
Hayır...
Siz gidin.
Bu hiç de hoş değil.
Özür dilerim.
Çok teşekkürler.
Anneni tek kişilik odaya koyduk. 73 numarada.
- Yoksa diğerlerini rahatsız mı ediyordu? - Böyle bir derdimiz yok.
- Morfinini niye kısıtlıyorsunuz? - Kısıtlamıyoruz.
Biz sadece onun acı çekmesini istemiyoruz.
Teşekkür ederim.
Bu boş mu?
Hayır.
Bu morfin mi?
Evet ama yeterince açmamışlar.
Sana söyleyecek bir şeyim var.
Nedir o?
İlk önce onu aç.
Buna izin yok.
Bu bana kalmış.
Hayır.
- Neden böyle giyinip süslendin? - Bilmiyorum.
- Bir fahişeye benziyorsun. - Evet.
Aç şunu.
Buna izin yok.
Bu durumda sana söylemem.
Kıpırda dostum. Sen ne yapıyorsun?
Ne kadar zaman bu takımda oynadığını bilmek istiyoruz.
- İki Football Special! - Hayır.
Juventus oynamaya geldi. Ben onlarla konuştum, tamam mı?
- Ve sen oraya gidecek misin? - İki Football Special!
Kapa şu çeneni! Çavdar ekmeğimiz kalmadı.
50 kişinin beklediği bir yerde Giulia'yı yollayamam değil mi?
Sen öğretme işini almaya kalkmıyorsun değil mi?
- Bu kulağa aptalca geliyor. - Sen içimizde en iyi olansın.
- Ya da belediye bizi kapatacaktır. - Sen belediye için çalışmıyor musun?
- O bölüm için değil. - Bunu deneyebilirsin.
Sadece 7 öğrenci var. Bizi kapatacaklar.
Peki bir Rounders Special alsak? O beyaz ekmekle yapılmıyor mu?
- Sen 12 yaşın altında mısın? - Hayır.
Yetişkin bir adama kuru üzüm servis edecek birine benziyor muyum?
Rounders Special için 12 yaşın altında olmalısın.
İlk olarak ben o kadar aptal görünmüyorum.
- İkinci olarak benim zaten bir işim var. - Çikolatalı süt alabilir miyim?
Kes sesini. Burası bir lokanta, çocuk kreşi değil.
Biz oturup çatal bıçakla yemek yeriz.
Anladınız mı? Ayağımızı masaya koymayacağız ve bundan hoşlanmıyorsan hemen çık!
- Finn? - Şimdi kesinlikle senin sıran değil.
- Özür dilerim, bir dakikanız var mı? - Özür dilerim, kanlı bir burun ister misiniz?
- Finn, sen kovuldun. - Ne demek istiyorsun?
Buradan çıkmak için tam olarak 15 dakikan var, tamam mı?
Bu salak da kim?
Otelin sahibi ...”burayı işleten kişi”.
Ona resepsiyonisti tanıdığımızı söyleyeceğim “ve onu pataklayacak”.
“Umurunda bile değil”. “O resepsiyonistin de patronu”.
Öyleyse kendi burnunu yumruklasın.
- O ne diyor? - “Lütfen biraz mutfağa gelin”...
“sizi güzel bir hadım edeyim”. - Bu senin Kortina'n mı diye soruyor.
Hayır benimki bir GTI. - “Şeyini alıp çıkarsana”.
Ben de keskin bir bıçak alayım “ve onu senin için dilimleyeyim”.
Mutfağa gidip yemeğin tadına bakıp bakmayacağını soruyor.
“Çok teşekkürler Sinyorita”!
- Söyle, eğer gidersen “ben de giderim”. - “Bu aptalca olur”.
Zaten bu aptal bir iş. Sen burada değilsen “ben neden kalayım”?
Ve eğer sen burada yoksan...
“Jorgen Mortensen” “ben de asla gelmeyeceğim”.
O giderse ben de “giderim”.
- Çevirir misin? - Hayır.
Sen çevir.
Ee...
O diyor ki...
O giderse, o da gidermiş. - Tamam. Anlaştık. Hoşça kal.
Bunu yapmak zorunda değilsin. Artık burada çalışmıyorsun.
Eğer bu durum olmasaydı,75 yaşına kadar burada çalışıp duracaktın
- Bu durumda ben de 77 olurdum. - Sen evlenmeliydin, Jorgen.
Giulia ne yapacak?
- Hayatında ne yapacağını düşünsene. - Peki ya sen?
Bilmiyorum.
Deri.
Ben yeni bir deri almıştım. Kumaş kaplanmış kanepe.
Şarap kırmızısı. Alcantara.
Ama şu anda bunun bir ilgisi yok. Kül tablaları.
Sen insanları seviyorsun, değil mi?
Evet, bazen. Ama insanlar beni seviyor mu?
Evet, şu durumda buna karar vermek bana kalmış.
- Gerçek şu ki ben terfi ettim. - Ya?
- Otel müdürlüğüne mi? - Evet, başka seçenekleri yoktu.
Tebrikler. Sen gerçekten hak etmiştin.
Bunun anlamı yeni bir organizasyona gitmemiz gerekiyor demektir.
İşte sen de tam burada resme giriyorsun.
Ben seni toplantı asistanlığına transfer etmeyi düşünüyorum.
Sen projektörü yönetmekten sorumlu olacaksın, insanların bavulları ve...
Ve bunun anlamı...
- Maaşta kesinti demektir. - Hayır! Senin maaşın aynı kalacak.
- Peki ya benim üniformam. - O da aynı kalacak.
Ne düşünüyorsun?
- Evet. - O zaman anlaştık.
- Bu durumda teşekkürler. - Teşekkür edecek olan benim.
Çok teşekkürler!
Hiç İtalya'ya gittin mi?
Hayır.
Bir keresinde Venedik'e gidecektim ama son dakikada iptal ettik.
- Sen hiç İtalya'ya gittin mi? - Hayır.
Ama annem İtalyandır. Bu yüzden buraya geldim.
Öyle mi? Bu çok iyi.
Sen iyi görünüyorsun. Ders iptal edildi.
-Bu gerçekten çok ama çok iyi bir kurs. -Öyle mi?
Evet.
- Seni götüreyim mi? - Sağ ol, bisikletim var.
Ama düğmelerini yanlış iliklemişsin.
- Bu senin araban mı? - Evet, öyle.
- Bu İtalyan değil mi? - Evet, bu bir Maserati.
Gerçekten çok güzel. Karın onu sevmiyor mu?
Karım Mayıs'ta öldü.
Benim de babam yeni öldü.
- Bu konuda tek bir kelime etmemişti. - Karım da öyle.
- O hasta mıydı? - Şizofrenisi vardı.
Bu kadar ciddi olduğunun farkına varamamıştık.
O inancı çok güçlü olan biriydi. Biz tahmin ettik ki...
- Karın mı? - Evet, benden daha güçlüdür.
- Benim eve gitmem gerekli. - Elbette, özür dilerim.
Teşekkür ederim.
- Bu senin ilk seferin mi? - Evet.
Sinirli olma. Başaracaksın.
Çok güzel.
- Merhaba... - Taziyelerimi kabul et.
Çok üzüldüm...
Cenazesi kaldırılan kişi benim babam.
Sen olduğunu hiç bilmiyordum.
Diğer akrabalarla tek bir kelime bile konuşmadım.
Otur, rahip bir süre sonra gelir.
- Orgcu hastanede. - Boş ver.
- O gerçekten burada rahiplik mi yapıyor? - Evet.
Andreas, Rahip Wredmann'ın yerine bakıyor.
Kendini şanslı say.
367 numaralı ilahiyi okumasını rica et.
Tamam.
367 numaralı ilahiyle başlayacağız. “Kutsanmış Gün”
Özür dilerim, biz tahtadaki ilahiden şüphe duymuştuk da.
Peki çiçekler nerede?
Kocam tabutun da...
maun olması gerektiğini söylüyor.
- Kuzeninin ismi Mercoledi miydi? - “Hayır”, “o amcam”.
Peki baban Marcello Mercoledi mi?
Hayır, ona Leif derlerdi.
- Öyleyse belki de senin baban ölmedi.
Gömülecek olan benim babam.
Amcan kilisede. Onun cenazesi saat 3'te.
- Çok erken gelmişiz. Hadi gidelim. - “Tamam”, “Feline”.
- Özür dilerim, peder. - Sorun değil. Tamam.
Boş verin... Böyle şeyler her zaman olur.
Özür dilerim. Yeni rahip işleri karıştırmış.
O zaten geçici. “Hoşça kalın”.
Şimdi şarkı söylememizi istiyor musun?
Hayır, teşekkür ederim.
- Biz oldukça iyiyiz biliyor musun? - Evet ama buna gerek yok.
Ve o yeni bir televizyon aldı.
- Bana izin verin... - Teşekkürler.
Bu gece konuşacak kimseniz var mı?
Ben yalnız kalmaya alıştım.
Diğer cenaze için kiliseye dönmen gerekmiyor mu?
Evet, doğru. Teşekkür ederim.
Marcello Mercoledi senin İtalyanca öğretmenin değil miydi?
Evet, onun yerine birini alıp almadıklarını biliyor musun?
Hayır.
Senin orgcunun nesi var?
Bir ilahinin vurgulaması konusunda bir anlaşmazlık vardı.
Wredmann fiziksel şeyleri yeğlerdi.
Orgcuyu balkondan aşağı atmıştı.
Sanırım onun dalağında hasar olmuştu ya da...
- Dikkatli ol. - Teşekkürler.
- Merhaba. - Merhaba.
- Oturabilir miyim? - Evet.
Eğer sen...
Çok üzgünüm.
Tamam.
Çok üzgünüm.
O benim annem.
- O yeni öldü. - Tamam... Tamam...
O çok hastaydı ve...
sonunda ölüverdi.
O neden öldü?
Morfin.
Gitmen gerekmiyor. Senin saçını hâlâ kesebilirim.
Kirsten... Kisser? - Evet?
- Finn'den hiç haber aldın mı? - Halvfinn mi?
Sadece şu anda stadyum lokantasını terk ettiğini biliyorum.
Mutfak hizmetçisi de gitmiş. Ben çok merak ettim, hayır mı?
Merhaba. Hepiniz ne dediğimi anlıyor musunuz?
Adım Ulrik. Biz sizin için her yerde...
yeni bir öğretmen aradık. Bu kolay olmadı.
Ama sonunda başardık. Yeni birini işe aldık.
Eminim bizim çabamızdan dolayı mutlu olacaksınız.
Finn!
Merhaba.
İyi ki geldin, Finn.
Senin kabul etmen ne kadar güzel, Finn!
Neden şu çeneni kapamıyorsun? Her zaman dır dır edersin...
Tamam. “Venedik'te iki kişilik” bir oda tutacaktık.
Banyolu olsun, “evet”.
Tamam!
Başka bir şey? Bunu ben alabilir miyim?
- Hayır, iki Danimarka romu istiyorum. - Evet, tamam.
21 .50 tutuyor.
Teşekkür ederim. Bir dakika.
Fırın?
Evet, benim.
Ne?
Annem de öldü.
Eve gitmen gerekmiyor mu?
Dükkanı kapatırsam kovulurum.
- Şunu iç. - O buradaydı ve ben bilmiyordum.
Onlara hizmet edeyim mi?
Bunu yapar mısın? Sadece 10 dakika.
Sakın bir şey düşürme!
Orgcumuz hala hastanede.
Vefat edenle aynı koğuşta, zannediyorum.
- Sen nesisin? - Ben kızıyım.
Doğru yere geldiğine emin misin?
Sanırım yine karıştırdılar.
Zamanları yanlış biliyorlar, geçen sefer de öyle oldu. İşte bu cenaze.
Evet, ben ayarladım.
Ya? Annemi tanıyor muydun?
Merhaba Karen.
Merhaba.
Bu kimin cenazesi?
- Karen'in annesinin cenazesi. - Ben de benim annemin sanmıştım.
Özür dilerim, bir hata yapmış olmalıyım.
Karen, senin annenin koğuşundaki hemşire...
annenin ona iki kızım var dediğini anlatmış.
367 numaralı ilahiyi söyleyerek başlıyoruz.
“Kutsanmış Gün”.
Yani sen babanla mı yaşadın?
Evet.
Ben çok gençken küçük bir kız kardeşim vardı diye hatırlıyorum.
Ama annem yanıldığımı söylerdi.
- Sen İtalya'da mı yaşadın? - Bunu neden yapayım?
O çok yetenekliydi, yani, İtalya'ya gitmesi gerekiyordu.
Şarkı söylemek için.
“İtalya'ya mı”?
O bir opera şarkıcısı değil miydi?
Bunu asla tam olarak başaramadı.
İtalyanca'yı da sökemedi.
Baban sana böyle bir şey mi söyledi?
Bilmiyorum.
Evet.
O da burada olacak mı? Yani babam?
Hayır.
Cenazesine bile gelmeyecek mi?
O da yeni öldü.
- Senin adın ne? - Olympia.
Bunu telaffuz edebildiğimde dokuz yaşındaydım.
Benim gerçek adım Carmen. Bu da çok iğrenç.
Bir kalemin var mı?
Özür dilerim “Sinyorina”?
Bir kalem ve kağıt alabilir miyim?
“İşte”.
-Teşekkür ederim. -O İtalyandı.
Andreas da öyle.
- Bu pek harika değil. - Hayır.
- Adresimi de yazayım mı? - Bu kadarı yeterli.
İkiniz birlikte misiniz?
- Hayır. - Hayır.
O zaman ben gidiyorum...
- Bu gece konuşacağın kimse var mı? - Ben yalnız olmaya alışığım.
Çok teşekkürler.
- Dikkatli gidin. - Teşekkürler.
- Yardımın için teşekkürler. - Kendine dikkat et olur mu?
Sence telefon edecek mi?
Eğer yazını okuyabilirse.
Sevgili Bakire Meryem...
Jorgen Mortensen'in gözlerini aç ve “beni bulmasını sağla”.
Merhaba Karen, saçımı kesebilir misin?
- Evet, içeri girsene. - Teşekkürler.
- Her zamanki mi? - Evet, yakanın üstünden.
- Bu kalabilir mi? - Biraz boğazın mı ağrıyor?
Bu günlerde pek kendimde değilim. Beni nereye istiyorsun?
Ortaya. Ve bu şirketten.
- Bana birkaç müşteri yolladın. - Evet, otelden.
Ve stadyum lokantasından biri.
- Halvfinn, evet. - Halvfinn.
- İş yeri kapandı mı? - Hayır o gitti, hepsi bu.
Ben de artık oraya gitmiyorum.
- Bir fincan kahve ister misin? - Bu çok iyi olur. Sütsüz olsun.
Giulia da artık burada değil. Şu İtalyan kız.
Nereye gittiğini bilmiyorum.
- Onun kız arkadaşı mı? - Hayır, onlar anlaşamazdı.
- Hayır, kız mutfakta çalışırdı. - Ha, o mu?
Onu bugün gördüm.
Burada mı?
Hayır, İtalyan lokantasında, sanırım orada çalışıyor.
Sanırım artık buna ihtiyacım olmayacak.
İyi, şimdi anlıyorum...
Halvfinn yeni bir iş buldu mu?
Evet, bizim İtalyanlarda.
- Futbol mu? - Hayır, dil dersinde.
Belediye işletiyor. Haftada bir kez.
Olympia isimli kız da o sınıfta mı?
Olymp... Evet, orada. Olympia.
Oooh!
Özür dilerim, Halvfinn? Ablamı derse getirmemin bir sakıncası var mı?
Birlikte bir şeyler yapmak istedik...
ve İtalyanca ona uygun mu diye bir bakmak istedi.
Sen bundan daha önce de söz etmiş miydin?
Sadece bir piknik için bile bir sürü izin mi alırsın?
Merhaba.
Senin annen de İtalyan değil mi?
Teşekkür ederim, ben bunları getirdim.
- Sekiz romlu yer elması. - “Teşekkürler”.
Andreas, “kapı”, “lütfen”.
- Tamam, “herkes burada mı”? - “Evet”...
- Hayır. - “Jorgen Mortensen nerede”?
“Jorgen Mortensen'in nerede olduğunu” bilmiyoruz.
“Jorgen Mortensen'in nerede olduğunu” “bilmiyorsunuz”.
“Jorgen Mortensen'in nerede” “olduğunu bilmiyoruz”.
- Özür dilerim... - “Senyor Mortensen”?
Bir Jolly Cola alabilir miyim?
Tabii ki. “Hemen getiririm”.
Ben... şu tarafta oturuyorum.
- Teşekkür ederim. - “Bir şey değil”.
Seni yeniden aramızda görmek çok güzel.
“Benimle okula gitmek” ister misin?
- Okul mu? - “Evet”.
Ben okula gidiyorum. “İtalyanca öğreniyorum.”.
Ama küçük bir sorun var.
-Küçük bir sorun mu? -"Ben zaten İtalyanca konuşuyorum".
- Hadi biraz kıpırda! - “Pardon.”.
Hesap lütfen.
“Kutsal Bakire Meryem”, “neden ben bu kadar çirkin ve aptalım”?
- Penaltı. - “Penaltı”.
- Taç “atışı”. - Taç “atışı”.
- Kaleci. - “Kaleci”.
- Düdük. - “Düdük”.
Gittikçe daha iyiye gidiyorsunuz. “Hepsi bu”.
- Hoşça kalın. - “Hoşça kalın”.
İyi akşamlar.
- O harika değil mi? - O çok usta.
- İyi geceler, Karen. - İyi geceler.
İlk başta tek bir kelime bile anlamadım ama sonra anlaşılmaya başladı.
- Sen de otobüse mi bineceksin? - Öğretmenle bir şey konuşmak istiyorum.
- Gelmeye devam edecek misin? - Evet.
- Sen biraz annemize mi benziyorsun? - Biraz, belki.
Görüşürüz.
O basamağa dikkat et. Biraz kirli de.
Ama senin masan temiz.
Burası tamamen kirli.
Bazı drama sınıfları aşırı titiz müzikaller yapıyorlar.
Benim öğretmen olduğumu biliyor muydun?
Evet.
Sen iyi misin?
Birisi öldüğünde yeniden aşık olana kadar ne kadar zaman geçer?
Sanırım hemen.
Ölen karın olsa bile mi?
Rahip mi?
Noel için ne istersin?
Bu salon. O zaman ben patron olurdum.
Hayır, bir eşarpla da mutlu olurum.
Sen ne istiyorsun?
Bir koca ve bir ev ve işe gitmemek.
Ya da şu uzun küpelerden, hani alışveriş merkezinde gördüklerimizden.
- Noel'i nerede geçireceksin? - Bilmiyorum.
- Ne yapmaya alışıksın? - Evde oturmaya.
- Hiç erkek arkadaşın olmadı mı? - Noel için hayır.
- Merhaba. - Merhaba.
“Merhaba”.
Saçımı keser misin?
Kuaför ben değilim.
Kız kardeşim.
Anlıyorum... “Mümkün mü”?
Sadece kırıkları mı alayım?
Hayır, “ben daha çok istiyorum”. “Buradan kısalmasını istiyorum”.
- Böyle kısa mı? - “Evet”.
- Bu kötü olurdu. - “Ama bir kadın gibi görünmek istiyorum”.
- Bir kadın mı? - “Evet”. “33, 35 yaşlarında”.
O 35 yaşında görünmek istiyormuş.
Barmen bir bardak bira yerine “Traviata” koydu.
- Belki sen hoşlanırsın. - Sağ ol.
- Uzun zamandan beri mi rahipsin? - Bu yaz diploma aldım.
İnsanlar sana gelip yaptıkları bütün garip şeyleri anlatıyorlar mı?
Evet, biz ruhu rahatlatmak için varız.
Yani sadece...
- Benim de sorunlarım var. - Otelde mi?
Hayır bu daha çok...
Kilise bunu nasıl karşılar bilmiyorum. Ama...
...kadınlar... Onlar seni etkiliyorlar mı?
Elbette etkilerler.
Bu eski bir spor yarası yüzünden olmalı.
Alttaki kasın yarası. Ben futbol oynardım.
Brondby'yi yenmeyi kafamıza koymuştuk ve bir fırsatımız vardı.
Birine çok sert girdim ve bir 'krak' sesi duydum.
- Ve sen iktidarsız kaldın. - Evet.
Ama...
yalnızken değil, sadece...
bir kızla olduğumda.
Yani bir süreden beri yapamadım.
Bu sorun değil. Ben de öyle. Altı aydır.
Benim durumumda...
Dört yıl oldu.
- Dua eder misin? - Evet, yoksa rahip olamazdım.
Doğru. Ben pek etmem.
Benim sorunum için Tanrı'ya dua etmek biraz garip olurdu.
Hayır, bu bireysel bir sorun.
Ben artık kendisinden çekemeyeceğim bir kız için dua etmeye başlayabilirim.
- Evet. Edebilirsin. - Ve o kız kendi başına gelebilir.
Böylesi çok iyi olurdu.
- Sana bakan biri rahip olduğunu anlar. - Anlar mı?
- Aslında pek iyi gitmiyor. - Hayır.
Ama gidecek.
Başka bir şey yapacağım.
- Mutlu Noeller. - Mutlu Noeller.
- İyi ki geri geldin, Christian. - Teşekkür ederim.
Mutlu Noeller...
- Görev için başvurmalısın. - Teşekkür ederim.
Ona Mutlu Noeller mi diyeceksin?
- Bu yıl bir roket almadık! - Hayır, bu yıl roket yok.
Benim annemin mezarına gitmem gerekli. Görüşürüz.
- Görev için başvurun. - Teşekkür ederim.
Özür dilerim, merhaba.
- Yiyecekler kötü mü? - Çok iyi.
Buraya biraz oturabilir miyim?
- O içki kötü mü yoksa? - Hayır.
- Hiç de değil. - Pudingini getireyim mi?
Hayır, önemli değil.
Şu an yaşadığın şeyden kaçmayacaksın, değil mi?
- Bunlar verdiğimiz şeyler. - Buna gerek yok.
Sen başaracaksın, Andreas.
En kötü şey ilk Noel ve ilk doğum günü.
Annem öldükten sonra nasıl olduğumu çok iyi hatırlıyorum.
- Ama Noel çok uzun sürmez. - Hayır.
- Ben sadece... - Sorun değil.
Mutlu Noeller.
Bunlar bizim puding ödüllerimiz.
“Kutsal Bakire”...
“bu gecede”, “sen oğlunu doğurduğunda”...
“Tanrı kendini açığa çıkardı”; “en ince”, “en fakir insanlarda”.
Garson!
“Jorgen Mortensen'in aşkın güzelliğine” “sahip olmasını sağla”.
“Ve bir bardak Marsala” “için geri gelsin”.
- Merhaba! - “Ciao”! “İçeri girsenize”!
İyi akşamlar, “Rahip”.
Size bir şey ikram edebilir miyim?
- Bir içki? - O ne diyor?
Bir içki istiyor muyuz? Evet, istiyoruz, değil mi?
İşte orada.
- “İşte buyurun”. - “Teşekkür ederim”.
- Marsala. - “Teşekkür ederim Marsala”.
Peki öyleyse Mutlu Noeller!
- Mutlu Noeller, “Giulia”. - “Sana da Mutlu Noeller”.
Şerefe!
Senin saçına “ne oldu böyle”?
7 4 yaşında gibi görünüyorsun.
Çünkü ben 96 yaşında “bir adama aşık oldum”.
Saçın güzel olmuş.
- Teşekkür ederim. İzninizle. - Bu klasik.
Teşekkür ederim “Kutsal Anne”. “Benim saçımı beğendi”!
- Hesabı alabilir miyim? - “Hemen”.
- O çok tatlı değil mi? - Evet, öyle.
Ama bu hiç iyi değil. O İtalyan biliyorsun.
Evlenene kadar onunla asla yatamazsın.
Ve bu da senin işindeki somun anahtarıdır.
Ve yaptığı bütün yemekleri o yer.
Ve altı ayda tıpkı annesi gibi 250 kiloya çıkar.
Bütün kızların sonu anneleri gibi olmaz.
Umarım olmaz. Karen. Şu kuaför... annesi...
Sen onu hiç gördün mü?
O içerdi dostum. O bir balık gibi içerdi.
Saçları karman çormandı.
Çok berbattı. Ve o bir kuaförün annesiydi.
- Şey gibi içerdi... - Bunun saçıyla ne ilgisi var?
O kendisine hiç bakmazdı.
- Merhaba. - Annem hakkında kötü mü konuşuyordun?
Nasıl cüret edersin? Onu tanımıyordun bile.
Peki ya “sen”?
Sen işe yaramazsın. Bir işte bile tutunamıyorsun.
Annem hakkında bir şeyler söylemeye sakın cüret etmeyin.
Sizin bir aileniz bile yok. Sizi kimse istemedi öyle değil mi?
- Umarım seni bir daha asla görmem. - Bence sakıncası yok.
Ve kız kardeşim senin dediklerini duyarsa, seni öldürürüm.
Eminim.
Hoşça kal.
- Bununla bir gelenek yaratabiliriz. - Evet, hadi!
- Sanırım eve gidip yatacağım. - Ben de öyle.
- İyi geceler. - İyi geceler.
- Lise? - Merhaba, Mutlu Noeller.
Ben de seni görmeye geliyordum.
- Nasılsın? - İyiyim.
Kız kardeşin nasıl?
Onun ne kadar sakar olduğunu fark ettin mi?
Evet, onu İtalyanca sınıfından tanıyorum.
Bunu babamdan almış olmalı.
Evet ya da annenden. Doğum öncesi alkol hasarı.
Alkol hasarı mı?
Bu alışılmadık bir şey değil.
Bu benim otobüsüm.
- Ben morfini açtım. - Buna izin yok.
Annen pankreası enfekte olduğu için öldü.
- Evet ama... - Evet.
Ben artık gitmeliyim.
Bir kokteyle ne dersin? Saat dörde kadar hiç işim yok.
Evine git, tamam mı?
O çok güzel değil mi? Giulia?
Hele yeni saç tarzıyla?
Onunla oturup biraz çene çalmamamız çok ayıp.
- Sen İtalyanca konuşamazsın. - Böyle söyleme, Finn.
Önemli olan hislerdir.
Sen bunu başaramazsın. Başarabilir misin?
- Görünüşe göre... - Hadi içeri gir dostum.
- O biraz üzgün görünüyor. Karen. - Gir içeri, tamam mı?
Onun sana hep kızacağını hiç sanmıyorum.
Kes şunu dostum!
- Sen kimsin? - Mutlu Noeller!
- Noel hakkında hiçbir fikriniz yok. - Eğleniyor musun?
- Nasıl cüret edersin! Alkol kokuyorsun. - Ne istiyorsun?
Görev için başvurabilir miyim diye sormak istedim.
- Ne için? - Kilise için. Cemaat için.
- Cemaat mi? - İçeri girebilir miyim?
Sen bütün cemaate nasıl çobanlık edeceksin?
Dışarıda mı kalacaksın, içeri mi gireceksin, sen karar veremezsin.
Evlenip evlenmeyeceğine bile karar veremezsin.
--Karını terk edip kaçmak! -İçeri girebilir miyim?
Evet, içeri gir.
Tanrı var. Eğer ona inanırsan, o oradadır.
Benim karım evde yok. Hayır.
Benim karım öldü.
4 yıl önce öldü.
Tanrı onu benden aldı ve o da Tanrıyı benden aldı.
Tanrı bir soyutlama ve sen bunu görmeyi asla geciktirmemelisin.
Böyle soyut düzeylerdeki şeyleri tartışmanın ne anlamı var?
- Ne anlamı mı var? - Sen kayıp ne demek bilmiyorsun.
Bir insanın...
sevdiğin bir insanın ortadan kaybolduğunu görmenin...
en basit şeylerin bile imkansız olduğunu görmenin ne olduğunu bilmiyorsun.
En sonunda, o bir kibrit bile çakamıyordu.
O yok oldu.
Bu sana o kiliseyi yerle bir etme hakkını vermiyor.
Senin üzüntün buradaki başka bir insandan daha farklı değil.
Hayır. Elizabeth gömmemiz gereken...
diğer anlamsız insanlar gibi değildi.
Öyleyse biraz uzak kal ve bizim kiliseyi havalandırmamıza izin ver!
İnsanların neye inandıkları senin neden umurunda? Onları rahat bıraksana!
Sen neden söz ettiğini bile bilmiyorsun. Sen kaybı ya da acıyı bilemezsin.
- Ya da aşkı. - Neden söz ettiğimi biliyorum:
Sen derinden, içinden çok egoistsin, Wredmann! Hayatla barış artık!
Giulia'nın İtalyan lokantasında olduğunu biliyor musun?
Biliyorum.
- O çok güzel. - Evet, çok güzel.
O bir Roma Katoliği.
Bildiğim kadarı ile onlar...
evlenene kadar kimseyle yatmazlar.
Bu çok bilinen bir şeydir.
- Sana bakarken gülümsediğini gördüm. - Ya?
Belki ona benimle yürüyüşe...
çıkmak isteyip istemediğini sorabilirim.
Bu çok iyi bir fikir.
- Ona ne zaman soracağım? - Sana bir fırsat verdiğinde.
- Rahip Wredmann işten atıldı mı? - Evet.
Yani lojmanı artık boşaltacak mı?
- Aslında bilmiyorum. - Bu orgcu yüzünden olmasın?
Wredmann işbirliği yapmayı bilmediği için işinden oldu.
- Bu oldukça uzun bir düşüş. - Evet.
Semt belediyesi görev için senin başvurmanı istiyor.
- Evet, bana da söylediler. - Yapacak mısın?
Hayır.
Benimle yürümek...
ister misin?
Afedersin, kan basıncına bakabilir miyim? Lise?
Afedersin, “kan basıncına” “bakabilir miyim”?
- Bir litre süt lütfen. - “Bir litre süt”, “lütfen”.
Kız kardeşin nerede?
Kız kardeşim buz dolabında.
Teşekkür ederim. “Hoşça kalın”.
- Hoşça kal, Finn. - Sonra görüşürüz, Jorgen.
Beş dakikan var mı?
Karen için ne yapacağımı bilmiyorum.
- Bence özür dilerim demelisin. - Özür dilerim mi?
Ama o...
O zaman, onu affederek başlayabilirsin.
Eğer bir kızdan hoşlanıyorsan ...”ne yaparsın”?
Ben kızlardan hoşlanmam.
“Bacağını onun üstüne atmayı” istemez misin?
Elbette isterim.
Benden istediği tek şey “İtalyanca öğrenmem”.
Jorgen Mortensen.
- Jorgen Mortensen. - “Evet”.
- Aynı Jorgen Mortensen mi? - “O çok yakışıklı”.
Kendi başına çözmek zorundasın.
- Nereye gidiyorsun? - “Görüşürüz”, “Giulia”.
“Hey”, “ben ne yapacağım”?
120, evet.
Hoşçakal. Sana güzel partiler ve güzel tatiller dilerim.
Burada ne arıyorsun?
- Seni düşünüp duruyorum. - Evet. Şimdi uzak dur.
- Özür dilemek için geldim. - Bunu daha önce düşünmeliydin.
Özür dilerim.
Seni işten sonra alabilir miyim?
- Hayır. - Özür dilerim dedim ya.
Evet. Hoşçakal.
Karen...
Hoşçakal.
Merhaba, Olympia.
- İşin var mı? - Hayır, sadece okuyordum.
Kayıplar hakkında.
Ben kontrolümü kaybettim ve yere iki tepsi tatlı düşürdüm.
- Onları yerden toplayamaz mısın? - Üzerlerine bir düzine yumurta düştü.
Ben her şeyi düşürüyorum.
Hiçbir şeyi düzgün tutamıyorum.
Zor yazıyorum.
Dirseklerime kadar çürük içinde kalıyorum.
Sonra pisliği temizleyecek enerji bulamadım.
Yani dükkandan ayrıldın mı?
Kapıyı kilitledim.
Ama geri dönmek istemiyorum.
Okuldan ayrıldığımdan beri kırküç işte çalıştım.
Üç ay sonra ne kadar kötü olduğumu anlıyorlar.
Sadece ekmekçide çok uzun çalıştım...
çünkü düşürdüğüm her şeyin parasını kasaya koyuyorum...
ve fırıncı anlamıyor.
Ben işe yaramazın tekiyim.
- Hayır, bu hiç iyi değil. - Hayır.
Sana yardım edebilir miyim bilmiyorum.
Ama sana bir mendil vererek başlayabilirim.
Bu iyi gelir mi?
Ve bir fincan kahve?
Ne yazık ki sana tatlı ikram edemiyorum.
Birisi onların üzerine yumurta düşürmüş.
- “Merhaba”. - Bankadan gelen bir mektup var.
Gürültü yapıcıya oturabilir misin?
Sana ödünç para verebilirim.
Hayır, mesele bu değil.
Babamın hiç parasının kalmadığını sanıyordum.
Ama orada 635.000 kron var.
Nerede?
- O hiçbir şey satın almıyormuş. - Şimdi hepsi senin.
Hayır, “bizim”. Bak!
Şimdi eğer istersen salonu satın alabilirsin.
- Ve banka bugün geç saate kadar açık. - Hayır olmaz, o senin babandı.
Annemden sana miras kalmadı, değil mi?
- Sen kaldın. - Evet.
Biz İtalya'ya gidebiliriz.
İtalya'ya herkes gidebilir...
sınıftaki herkese bunu sorabilirsin.
Ve öğretmene de.
Eğer sadece bir Pazar günüyse. Sanırım yerime bakacak birini bulabilirim.
- Sen ne dersin, Beate? - Gidebilir miyim?
- Bu harika olur. - Lise?
- Vardiyalarımı düzenleyebilirim. - Peki ya sen Karen?
Evet, olur.
Peki sen Halvfinn? “Gitmek ister misin”?
Elbette. Peki ya sen Jorgen?
- Evet. - “Sekiz mi”?
Evet.
Tamam. “Hadi başlayalım”!
Evet?
“Merhaba”.
“Merhaba”...
- Kaydolmak istiyor. - “Sen ne istiyorsun”?
İtalyanca sınıfına “kaydolmak istiyorum”.
O zaman bizi kapatamazlar. O dile karşı çok yeteneklidir!
- O lokantadaki kız. - Giulia.
Ve eğer bir itirazınız yoksa “bu sorulara cevap vermeyeceğim”.
Çok iyi... “O zaman”, “hoş geldin”. “Hepimiz gidiyoruz”.
Tamam. Ben de geliyorum.
- Dokuz? - “Dokuz”.
Afedersin?
Benimle yürümek...
ister misin?
Çok isterim. “Nereye gidelim”?
“Nereye gidelim?”
Bilmiyorum, Jorgen. Nereye gidelim?
Ben düşünüyordum da... belki de... Venedik.
- Seni deniz tutar mı? - Hayır.
- Karını mı düşünüyorsun? - Hayır.
Ah. Evet.
- Adım Jorgen Mortensen. - “Onur duydum”.
Kanala düşmesen çok iyi olur, değil mi Olympia?
Bir dakika. İlk önce şunu çıkar... İşte.
- Biz aptalız, “burada duruyoruz”. - “Jorgen harika bir fotoğrafçı.”.
Böyle durmaya devam edin. “Sessizlik”, “tamam”? “Teşekkürler”.
- Elektronik yakıt enjeksiyonu. - “Evet”.
- ABS frenler. - “ABS frenler”.
- Jorgen Mortensen. - “Evet”.
- “Pasta kartı”... - “Posta kartı”.
- Annem için. - “Annen için”.
- Pul'a ne diyorsunuz? - “Pul”.
Pul. Gidip bir tane alayım.
- Görüşürüz. - “Evet”... Evet.
Hadi gidelim!
Hadi sen git. Ben de geliyorum.
Ah... Tamam.
Bak...
Ne düşünüyorsun?
Benimle gel.
Giulia, benim ne dediğimi anlamadığını biliyorum.
Ama yine de söyleyeceğim.
Ben senden 10 yaş büyüğüm ve hiçbir konuda iyi değilim.
Artık hiç akrabam kalmadı. İşimde de iyi değilim.
Hiçbir hobim yok.
Sadece İtalyanca öğreniyorum.
Ve bu da Halvfinn'in hatırına...
çünkü ben dil öğrenmede hiç iyi değilimdir.
Sana tek bir şey bile söyleyemiyorum.
Aslında aptal olduğumu düşünüyorum.
Senin tabiatında bile değilim.
Ve seks de artık kendime güvendiğim bir konu değil.
Söylediklerimi anlamadığını biliyorum.
Ama eğer şimdi söylemezsem asla söyleyemeyeceğim.
Ama seni seviyorum Giulia ve sonsuza dek seninle birlikte olmak istiyorum.
Çocuklarımız olmasını isterdim...
ve senin büyüdüğünü görmek...
ve yaşlanmanı görmek isterdim.
Seni her gün, birlikte uyanmamızdan yeniden yatağa girinceye dek seveceğim.
Seninle evlenmeyi çok istiyorum, Giulia.
Ben bir miktar Danimarkaca anlıyorum.
Sadece çok kötü konuşuyorum.
Belki ben de seninle evlenmeyi isterim.
- Ama kiliseye gitmek istiyorum. - “Evet”.
Ve düşünmek istiyorum.
- Beni bekleyecek misin? - “Evet”.
- Beni burada bekleyecek misin? - “Evet”.
Evet.
Evet?
Olympia?
Değiş tokuş etmek ister misin?
Bunu çatala almak daha kolaydır...
Eğer istersen...
- Evet, Jorgen Mortensen? Tamam mı? - Aslında...
sanırım benim spor yaram iyileşiyor.
İklim yüzünden olmalı.
Öyle sanırım.
Ne kadar güzel bir ses!
Teşekkürler. Aslında çok şarkı söylerim.
Kilisede iki koro elemanı var...
Onlar çok stres yapmaya başladılar. Çünkü kilise çok dolu.
Bir soprano iyi olurdu.
Düşünüyordum da, tabii eğer sen de istersen.
Sen düşersen diye arka koltukları boş tutmak zorundayız.
Ama düşmeyeceksin.
- Buna ne dersin? - Evet, lütfen!
Bu harika.
İşte oldu.
- İlk önce sen git. - Tamam.
- Merhaba! - İşte Karen.
Üzgünüm geciktim. Teşekkürler.
- Merhaba. - İyi akşamlar.
- Merhaba. - Merhaba.
Bak bana ne verdi!
- Kim? - “Jorgen Mortensen”.
- Güzel, “değil mi”? - “Hayır”, “iğrenç”.
Tıpkı saçın gibi.
Hayır, ben onu kesmedim.
- Bu yemek benden. - Buna hiç gerek yok, Andreas.
Evet, çünkü Maserati'yi satacağım.
- Yapma! - Neden?
Artık ona ihtiyacım yok.