Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ
Μαυρίλα.
Μαυ-ρί-λα!
Μη μιλάς.
Συγγνώμη.
Δεν πειράζει.
Τότε, μπορώ να ανάψω το φανάρι;
Όχι.
Μα γιατί...
Συγκρατήσου.
Δεν ξέρουμε πού θα βρούμε τον επόμενο σταθμό ανεφοδιασμού.
Αλλά, ξέρεις, τόσον καιρό που είμαστε στο σκοτάδι, τα μάτια μου το συνήθισαν.
Έχουμε να δούμε το φως της μέρας εδώ και καιρό.
Ούτε που θυμάμαι πόσες μέρες έχουν περάσει.
Σοβαρά, όμως, πού βρισκόμαστε εμείς τώρα, άραγε;
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Να σου πω, βρε Γιου, ποια νομίζεις ήταν αυτή που είπε ότι ήθελε να μπει στην τρύπα;
Εσύ δεν ήσουν, Τσι;
Εσύ ήσουν.
Δεν έχεις ακούσει ένα πολύ παλιό ρητό;
«Μακάρι να σκαρφάλωνα στην τρύπα» ή κάπως έτσι;
Και το εννοούσε κυριολεκτικά;
Τέλος πάντων, πρέπει να βρούμε μία έξοδο.
Και δεν μας έχει απομείνει και πολύ φαΐ, ε;
Ακόμα και αν βγούμε από εδώ, δεν ξέρουμε αν θα βρούμε κάτι να φάμε.
Τι θ' απογίνουμε, άραγε;
Πότε θα φτάσουμε στην κορυφή;
Για λέγε...
Μάλλον θα κοιμηθώ κι εγώ.
Πώς είναι η σ-σούπα;
Δες πόσο απαλή υφή έχει!
Α, όχι, είναι παχύρευστη...
Τι ωραία ζεστασιά!
Πεινάω!
Κάνει κρύο!
Νιώθω τον άνεμο!
Έλα, ξύπνα!
Έι, Γιου!
Ναι. Αν πάμε προς τα εκεί που φυσάει ο άνεμος...
Θα βγούμε έξω, λες;
Ακριβώς.
Έτοιμη!
Λοιπόν;
Από εκεί.
Εντάξει.
Μετά στρίψε προς τα εκεί.
Έγινε.
Φως...
Φοβερό!
Είναι τόσο φωτεινά, Τσι!
Ήτανε νύκτα...
Έλα, αφού καταφέραμε να βγούμε, ας φάμε λίγη σουπίτσα! Σουπίτσα!
Καλά, αφού τα καταφέραμε, ας το γιορτάσουμε.
Ζήτω! Φαΐ!
Δεν νομίζεις ότι είναι έτοιμο;
Σωστά.
Πάρε. Είναι το τελευταίο μας.
Ναι!
Καίει!
Πεντανόστιμο!
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μια νύχτα μπορεί να είναι τόσο φωτεινή.
Επειδή ήμασταν κάτω από το έδαφος όλον αυτόν τον καιρό,
γίναμε ευαίσθητες στο φως.
Τότε, τι θα γίνει όταν εμφανιστεί ο Ήλιος;
Θα καούμε ζωντανές.
Μη φωνάζεις!
Έναστρος Ουρανός
Πόλεμος
Εύστοχη.
Αστόχησες.
Ώπα;
Κι η τελευταία.
Μπορείς να ρίξεις κι άλλες αν θες.
Εύστοχη.
Θες να δοκιμάσεις κι εσύ, Τσι;
Όχι, εντάξει είμαι.
Είσαι και λίγο άστοχη, εξάλλου.
Μη μιλάς.
Εσύ, Τσι, δεν έχεις όπλο;
Δεν χρειάζομαι κάτι τέτοιο.
Αν και υπάρχουν τόσα πολλά.
Τα περισσότερα είναι σκουπίδια.
Αλλά, να σου πω, θα μπορούσα να ψάξω να βρω ένα.
Δεν χρειάζεται να είναι όπλο.
Αρκεί να βρούμε κάτι που να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε.
Λες να βρούμε καθόλου φαγητό;
Όχι, αν ψάχνουμε φαΐ εδώ, θα βρούμε είτε σιτηρέσια, ή...
Πολυβόλο.
Οβίδες.
Άρμα.
Για πες, πιστεύεις ότι τα άρματα έχουν ωραία γεύση;
Για δοκίμασε, να δούμε.
Αλήθεια το κάνεις;
Είναι σαν ένα μεγάλο νεκροταφείο όπλων.
Ούτε οι άνθρωποι των παλιών καιρών είχαν πολύ φαγητό.
Τότε, γιατί έφτιαξαν τόσα πολλά όπλα;
Αν ασχολούνταν με το φαγητό αντί να φτιάχνουν όπλα,
οι ζωές μας θα ήταν πολύ ευκολότερες.
Είχαν τα δικά τους προβλήματα, ξέρεις.
Πολέμους, για παράδειγμα.
Φοβερό! Ένα αεροπλάνο!
Πετούσε αυτό;
Πριν πολύ καιρό.
- Θέλω να πετάξω.
- Δεν γίνεται.
Τσι, δεν θες να πετάξεις κι εσύ;
Όχι. Καθόλου.
Είναι κι αυτό όπλο, άραγε;
Δεν ξέρω.
Μάλλον πετούσε βόμβες ή κάτι τέτοιο...
«Πόλεμος» σημαίνει να σκοτώνεις άλλους, έτσι;
Γιατί να κάνουν κάτι τέτοιο;
Δεν ξέρω. Μάλλον τα ενδιαφέροντά τους συγκρούονταν... με... των... άλλων!
Οπότε, ας πούμε, αν υπάρχουν τρία άτομα αλλά υπάρχει φαγητό μόνο για δύο,
πιστεύω ότι τότε είναι η στιγμή που πιάνεις το όπλο σου και πολεμάς.
Όπως και τώρα, έτσι και τότε.
Πάρα πολλά διαφορετικά πράγματα!
Τσι, για δες αυτό, φαίνεται πολύ δυνατό!
Ασ' το κάτω.
Δεν χρειαζόμαστε όπλα.
Εξάλλου, θα χρησιμοποιήσουμε πολύ περισσότερο... αυτό εδώ!
Εκρηκτικά;
Ναι. Μπορούμε να βγάζουμε απ' τη μέση ό,τι μας εμποδίζει και να κατεδαφίζουμε τοίχους.
Υπάρχουν ένα σωρό.
Θα πάρουμε όσα μπορούμε...
Ώπα! Τσι, τι είν' αυτό;
Ιδέα δεν έχω.
Σιτηρέσια;
- Πιάσ' τα.
- Εντάξει!
Έι-Ωπ!
Μάταιο, το 'ξερα ότι δεν θα πετάξει.
Δεν χρειάζεται να πετάξει.
Είναι κρίμα.
Καθόλου.
Κοίτα, μπορεί να πετάξει!
Δεν μπορεί!
Πετάμε!
Πεινάω.
Ναι.
Ορίστε, το κομμάτι σου.
Ευχαριστώ.
Είναι νόστιμο.
Γράφει ότι είναι «σοκολάτα».
Δεν έχω ιδέα, όμως, τι είναι η «σοκολάτα»...
Έμεινε ακόμη ένα κομμάτι.
Πακέτο με πέντε; Μονός αριθμός.
Τότε, θα το μοιραστούμε στη μέση...
Έι!
Ακίνητη.
Τι κάνεις;
Το παίρνω εγώ αυτό.
Κατάλαβα.
Έπρεπε να είχα κι εγώ όπλο...
Ναι.
Εν ολίγοις, έτσι είναι ο πόλεμος.
Το έφαγες, στ' αλήθεια!
Άθλια!
Έι, Γιούρι!
Πονάει!
Άουτς!
Παλιό... Παλιό...
- Να σε πάρει...
- Στ' αλήθεια πονάει!
- Να πάρει, ήταν το τελευταίο!
- Σταμάτα, Τσι!
Άπληστη!
Τσι, έλα τώρα...
Τι νόστιμο που ήταν!
Θα το θυμάμαι αυτό!
Τόση κίνηση, μου άνοιξε την όρεξη!
Και το χιόνι είναι νόστιμο.
Να αναγκάζεσαι να τρως χιόνι...
Ο Πόλεμος είναι ό,τι χειρότερο.
Κοίτα ποια μιλάει.