NETFLIX PRZEDSTAWIA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LA SCUOLA CATTOLICA
Wypuśćcie nas!
Proszę!
Proszę, nie odchodźcie!
Inaczej oni tu wrócą.
Proszę.
SZEŚĆ MIESIĘCY PRZED TRAGEDIĄ
Nie wiem, kiedy to się zaczęło.
W szeregu zbiórka!
Ta sprawa dotyczyła wszystkiego.
Wyprostowani!
Naszej edukacji, dzielnicy i szkoły.
Potem nic już nie było takie samo.
Raz! Dwa!
Raz, dwa!
Raz i dwa!
Chcę was słyszeć!
Raz, dwa!
Chodziłem do trzeciej klasy prywatnego liceum
z comiesięcznym czesnym.
Dziewczyn nie przyjmowano.
Byliśmy chłopakami z mieszczańskiej dzielnicy Rzymu.
Synalkami tatusiów.
W mojej klasie był Salvatore,
który miał starszego o rok brata Angela.
Pokażcie nieco siły!
Był też Świr,
nazywany tak, bo był dziwakiem.
Fantazjowaliśmy na temat jego matki aktorki.
Gioacchino Rummo.
Chyba tylko on wierzył w wartości wpajane nam przez księży.
Oprócz brata Curzia.
On nawet nie wyglądał na księdza.
Biegniemy w miejscu!
Raz, dwa!
Arbus, to jakieś spazmy, nie gimnastyka.
Co to ma być? No dalej!
Raz, dwa!
Raz i dwa!
Był rok 1975.
Przemoc była na porządku dziennym.
Co jest, Świrze?
Romoli.
Wysadził się w powietrze na oczach dyrektora.
- To prawda! - Dorośnij w końcu!
D'Avenia.
Niech no zgadnę. Nic nie widziałeś, jak pozostali?
Na dziedzińcu pobito waszego kolegę
i nikt nic nie widział.
No dobrze.
Skoro tak, możesz wyjść.
Romoli nikomu nie wadził.
Gdy zadzwonił dzwonek,
podeszli do niego czwartoklasiści
i otoczyli go, by nikt nic nie widział.
Najpierw dali mu tylko kilka klapsów.
Potem jeden zaczął szarpać go za koszulę.
Tak, że spadły mu okulary?
Nie.
Celowo je złamali.
Dobrze.
Kto to zrobił?
- Nie, proszę spytać Jerviego, bo to on… - Hej.
Najpierw ty mi powiedz.
Guido, twój ojciec jest u dyrektora.
Są młodzi, ale muszą zrozumieć panujące tu zasady.
Wasi rodzice postanowili wysłać was do tej szkoły,
ponieważ chcieli, by była to dla was
bezpieczna przystań.
Coś, co uchroniłoby was
przed zejściem na manowce.
Proszę wybaczyć.
Czy już zaczęliście zbierać datki wielkanocne?
Jeszcze nie.
Proszę dać mi znać.
Chodźmy. Nie zajmujmy ojcu czasu.
Gianni!
Niech woźny zawoła Jerviego.
Co w ciebie wstąpiło?
Co ci mówiłem?
Słucham.
Przez ciebie wyszedłem na durnia.
Chodź tu.
Co ja ci mówiłem?!
Nie waż się więcej tego robić!
Nigdy więcej!
Rozumiem, przepraszam.
Wyszedłem na durnia.
Pieprzonego durnia.
Od jutra wszystko się zmieni.
Nasze życie było pełne zasad.
Gdy je łamaliśmy, czasem nas karano, a innym razem nic się nie działo.
Zaczęliśmy myśleć, że te zasady ustalano przypadkowo.
Sześciolatek opuszcza rodzinny azyl i idzie do szkoły.
Do kolejnego azylu.
W szkole przyjmujesz jedną z dwóch postaw:
kata lub ofiary.
Rachele, nie możesz ich zabrać!
- Przestań. - Ciągle mnie okradasz.
Dość! Powiem mamie!
Przestań!
- Nie! - Rachele ukradła mi buty.
Nieprawda.
Załatwcie to między sobą.
Elisabetto, wyłącz piekarnik.
Zaraz przyjdę.
Toby, idź z nimi.
No i?
Nic z tego nie rozumiem.
Nie ukarano tych chłopaków.
Szkoła nic im nie zrobiła.
Kupili mu tylko nowe okulary.
To wszystko.
A co powinni byli im zrobić?
Złajać przy wszystkich? Zawiesić?
Co ludzka sprawiedliwość uczyniła Jezusowi?
Potraktowała go z nienawiścią, żądzą zemsty.
Zło rodzi więcej zła.
Zachowanie kolegów Gioacchina musi zostać zrozumiane i wybaczone.
Inaczej to będzie się nakręcać.
Wybacz, tato, ale sam mówisz,
że przebaczyć można jedynie po wyznaniu winy.
Tak, ale mówię także, żeby nie dążyć zbytnio do perfekcji.
Tyle mi wystarczy.
I stronić od uprzedzeń.
Dość tych sprzeczek.
Dziewczęta.
Giaele, jedzenie gotowe.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Nie mam ochoty.
Dlaczego?
Bo mam teraz płodne dni.
To zły moment na kolejne dziecko.
Niby dlaczego?
Bo to ja będę musiała je nosić.
Już o tym rozmawialiśmy.
Proszę.
Hej, czupiradło!
Dostał przy wszystkich.
A okulary… połamane.
Jutro będą poklejone.
- Jak ci poszło z tatą? - Jak zwykle.
Spuścił mi manto, ale w końcu odpuścił.
Dał mi szlaban.
Jak było z tobą?
Ani słowa połajanki.
- Serio? - Bo twój dziadek wybudował tę szkołę.
Właśnie. A mój ojciec daje im hojne datki.
Dyrektor powinien się zamknąć i tyle.
Wkurzają mnie.
Brawo, Angelo!
- Pijemy coś? - Tak.
Dobra.
Angelo!
- Andrea ma wyjść z więzienia. - Co?
Właśnie mi powiedziano.
Już niedługo.
Będziemy tu całą noc?
Co robimy?
Nie wiem.
Zdecydujmy się na coś.
Chyba mam pomysł.
Schowaj go!
Angelo.
- Co jest? - Gdzie byłeś?
Jak to gdzie? Z kolegami.
Czemu zawsze mnie zamartwiasz?
Niby czym? Jestem tu.
Chodźmy spać.
Wiem, że nie śpisz.
Gianni powiedział mi, co zaszło w szkole.
Co ci powiedział?
Przesłuchiwali cię.
Tak.
Dyrektor nas zatrzymał, bo szukał sprawców.
- Puściłeś parę? - Nie.
Na pewno?
Świetnie.
Nie zdradziłeś.
Nie bądź kapusiem.
- Jasne? - Tak.
Co „tak”?
Nie wolno być kapusiem.
Masz jakieś inne grzechy?
Sporo kłamię.
Niedobrze.
Kłamstwo to poważny grzech.
Co to za kłamstwa?
Różnorodne.
Kłamię, by być akceptowanym.
Udaję, że mam te same pasje.
Te same pomysły.
Żałuję tego, bo to tylko pogarsza sprawę.
LICEUM IM. ŚW. ALOJZEGO
Bo i tak czuję się samotny.
Udaję wyluzowanego.
I ze wszystkimi się dogaduję.
Ale przy nikim nie czuję się komfortowo.
Nigdy nie jestem sobą, ojcze.
Powiedziałeś spowiednikowi, że nie wierzysz w Boga?
A jak na ciebie doniesie?
I tak chcę rzucić tę szkołę.
Tu niczego się nie uczę i nie ufam belfrom.
Oni nawet nie wiedzą, że mają braki w wiedzy.
Tylko się domyślają.
Nie mają żadnego autorytetu.
To komu ufasz?
Tobie.
Wybrałeś złą osobę.
Zrobiło się z tego proste równanie kwadratowe.
A to zapewne dobrze znacie, prawda?
To co zamierzasz?
Po rozwiązaniu równania…
Zrobię dwie klasy w rok.
Dostanę dyplom rok wcześniej.
Musisz mieć wysoką średnią z wszystkich przedmiotów.
- I zdać wszystkie egzaminy. - Tak.
- Wiem. - Arbus!
Skoro jesteś taki rozmowny, to chodź tu i rozwiąż to równanie.
Śmiało.
To?
Tak.
Arbus.
Uznawaliśmy go za geniusza.
Podziwialiśmy go, ale i trzymaliśmy na dystans.
Dobrze, Arbusie.
Wróć do ławki.
Do tego Arbus nigdy się nie denerwował
i nie tracił nadziei.
Wszyscy go podziwialiśmy.
Jervi też, ale z innych powodów.
- Ciało Chrystusa. - Amen.
Ciało Chrystusa.
Mamo.
Tak?
- Czemu nie mogę przyjąć komunii? - Bo nie możesz.
Dlaczego?
Tak już jest. Wytłumaczę ci, jak będziesz starsza.
- Ciało Chrystusa. - Amen.
Pomódlmy się.
W imię Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
- Gioacchino. - Tak?
Gdzie są twoi koledzy z klasy?
Nie chodzą na mszę?
Chodzą na te obowiązkowe w szkole.
Po co oni posyłają dzieci do szkoły katolickiej?
Może pracują i nie mają czasu?
Ale żeby nie przyszedł żaden z 20? To jakiś absurd.
OPOWIEŚCI NIEMORALNE APOLLINAIRE‘A
Mamo!
- Skarbie. - Nie widziałaś samochodu?
Gdyby nie ty…
- Nic ci nie jest? - Wszystko dobrze.
PIĘĆ MIESIĘCY PRZED TRAGEDIĄ
Jeśli dostaniemy pozwolenie, zbudujemy tu ładny domek.
Jedna działka dla ciebie, druga dla twojego brata.
Byłoby fajnie.
Może się udać.
Patrz.
Ruma!
Jeszcze raz.
Ekscytujesz się.
Mówiłem ci, że musisz być bezwzględny.
Celujesz.
I strzelasz.
Chodź.
Trzema filarami naszej edukacji były
perswazja, groźba i kara.
Były to bardziej schody niż filary.
Gdy perswazje i groźby zawodziły, musieliśmy ponieść karę.
Rodziny w mojej dzielnicy albo nie miały ambicji,
albo miały takie, które źle się kończyły.
Morał był taki,
że wszystko, co ulotne, było nie do zniesienia.
A ponieważ wszystko jest ulotne, to nie znosiliśmy niczego.
Poza rodziną Arbusa.
Dzień dobry.
Jego ojciec wykładał logikę matematyczną.
Bardziej interesowali go studenci niż własne dzieci.
Dobra.
Wygląda jak wasz dom.
Tata zrobił go dla mojej siostry.
Uwielbiał drewno balsowe i piłowanie.
Chodź.
Bonjour. Przygotowałam przekąskę.
Mamo, proszę.
Monsieur.
- Jestem Edoardo. - Witaj, Edoardo.
Dobre?
Jesteś taki roztargniony.
Co tam ci siedzi w głowie?
Masz jakieś sekrety?
Nie, ty nie masz sekretów.
A ty, Edoardo?
Masz jakieś sekrety?
Ja?
Rzeczy, o których nie mówi się mamie.
Powiedz, słucham.
Prawie nic jej nie mówię.
Więc…
Oczywiście.
Czego się uczysz?
Chemii.
Skoro już mamy chemię w małym palcu, to może partyjka pokera?
Dziesięć tysięcy.
Sprawdzam.
Pasuję.
Dwie pary.
Strit.
Odłóż ten głupi miecz. Zrobisz sobie krzywdę.
Nie widzisz, że jestem zwinny?
Zgłodniałem.
Zgłodniałeś?
Tak.
Wezwij Fernandę. Mnie boli głowa.
Fernando!
Czemu krzyczysz? Mówiłam…
Fernando!
Głowa mnie boli.
Fernando!
Możesz choć raz nie pajacować?
- Dobra. - Idź już.
Enzo.
Enzo!
Chłopaki! Uspokójcie się.
Wybacz, bracie Curzio.
- Witam. - Dziękuję.
Biorę to po prawej.
To jest moje. Po co ci trzy łóżka?
Skąd to macie?
Znaleźliśmy pod łóżkiem.
Pod łóżkiem?
Świr, sprawdź.
- Tam niżej. - Nic nie ma.
Jest tam, ale musisz poszukać.
Co za głupek.
- Kto? - Ty.
- Ja? - Tak.
Zaprosiłem was tu dziś rano,
bo chciałbym zacząć…
naszą rozmowę przed tym obrazem.
Chcę, żebyście mi powiedzieli,
zupełnie swobodnie…
co tu widzicie.
Śmiało, bez obaw.
Panie profesorze,
widzę, jak jacyś mężczyźni biją Jezusa.
Jest tu sześciu mężczyzn,
którzy biją Jezusa.
Jak zdefiniowalibyście tę szóstkę?
To oprawcy.
Oprawcy.
A kto jest ofiarą?
Jezus.
Na pewno?
Wydaje mi się, że oprawcy…
również są ofiarami.
Bo ci, którzy krzywdzą innych,
krzywdzą też samych siebie.
- Prawda? - Tak?
Dodałbym, że nie tylko oni są winni.
Jezus też jest winny.
Wykorzystuje ich zło, by wznieść się ponad nich.
By być idealnym.
Czy ta perfekcja nie jest przejawem arogancji?
To znaczy?
Dobro to doskonałość, a doskonałością jest Bóg.
Być może zatem warto przyjąć,
że diabeł może pojawiać się wtedy,
gdy stajemy po stronie dobra.
Gdy czujemy się odurzeni naszą doskonałością.
Chce pan powiedzieć, że gdy jesteśmy dobrzy,
dajemy się zwodzić diabłu?
Czyli nie ma różnicy między świętym a jego oprawcami?
Oczywiście, że jest.
Jezus też jest człowiekiem.
Stał się człowiekiem,
przez co wziął na siebie także nasze niedoskonałości.
Ma w sobie nasiona zła.
Stajemy się ludźmi,
dziedzicząc zło.
Czyniąc zło.
I będąc ofiarami zła.
Abyśmy zostali ofiarami zła,
ktoś musi je popełnić.
Co wtedy?
Czyż nie, Gioacchino?
Nie wiem.
Uważam, że stajemy się ludźmi, czyniąc dobro.
Pan mówi, że stajemy się ludźmi,
czyniąc dobro.
Nie rozumiem tego.
Profesor Golgota gada bzdury. Chodźmy stąd.
Czysto. Chodźcie.
- Dokąd? - Chodź szybko.
- Ja? - Tak.
Cześć.
Co robicie?
Odtwarzamy obraz, który widzieliśmy wcześniej.
Czemu tu jestem?
Jesteś bohaterem.
Jezusem.
- Śmiało. - Zdjąć koszulę?
- Tak, zdejmij ją. - Obnaż się.
Dobra.
- Tu? - Uklęknij.
- Na kolana. - Śmiało.
Na ziemię.
Hej! Co ty robisz?
Ty tchórzu!
Ty grzeszniku.
Przestańcie!
Grzesznik!
Wystarczy.
Wyrzeknij się wiary.
I Boga, ty kapusiu!
Wyrzeknij się wiary.
Nie ruszaj się.
Wyrzeknij się.
Co wy odpierdalacie?
Odbiło wam?
Ty grzeszniku.
Lubisz być chłostany, co?
Bycie mężczyzną to nieuleczalna choroba.
Ten pedał sobie na to zasłużył.
Trzeba było być gotowym na różne rzeczy,
żeby uzyskać aprobatę kolegi.
Wykazywać siłę, nawet gdy było się słabym.
Codziennie udowadniać swoją męskość.
Każdego dnia trzeba było udowadniać to na nowo.
Gdybyś raz zawiódł, zostałbyś naznaczony na zawsze.
JUTRO O TRZECIEJ W NOCY PRZY KRZEŚLE DIABŁA
Nie lubię fiutów!
Powiedz to!
Lubisz dziewczyny czy nie?
Jasne, że lubię.
Co ci się w nich podoba?
Zbyt trudne? Powiedz, co nie podoba ci się u facetów.
Owłosienie na ciele? Zarost?
- Cóż… - Nieważne.
Powiem ci, czego nie lubisz.
Nie lubisz fiutów.
Nie lubię fiutów.
Powiedz to.
Nie lubię…
fiutów.
Mów!
Nie lubię fiutów.
130 GODZIN PRZED TRAGEDIĄ
- Chodź. - Nie!
Nie.
No chodź.
- Cześć, dziewczyny. - Cześć!
Dokąd jedziesz?
Do domu. A wy?
Podwieziesz nas? Uciekł nam tramwaj.
- Dokąd? - Do Montagnoli.
- Gdzie to jest? - W Montagnoli.
Znasz ulicę Grotta Perfetta w Laurentinie?
W pobliżu EUR?
- No tak, EUR! - Właśnie.
Dość daleko.
Wsiadajcie.
- Otworzysz? - Boże.
Tutaj.
- Przepraszam. - To jak statek kosmiczny!
Widzisz, jak śmiga?
Wkrótce auta będą latać.
Nazywam się Donatella, a to jest Nadia.
Jestem Carlo.
Musicie mnie kierować.
- Znam tam tylko ulicę Colombo. - Jasne.
- Gdzie pracujesz? - Jestem w ostatniej klasie liceum.
To skąd masz takie auto?
To wóz mojego taty.
A wy co tu robicie?
Byłyśmy w kinie.
Na The Rocky Horror Picture Show.
- Nie widziałem. - Zupełny odlot.
U was to nie leciało?
Podwiezienie nas to aż taki kłopot?
Nie, pytałem tylko z ciekawości.
Żartowałam.
Nieopodal mieszka nasz znajomy fotograf.
Mówi, że może załatwić nam pracę.
Co robicie?
Jesteśmy modelkami.
Chciałybyśmy nimi być.
Na pewno będziecie świetne.
- Mogę prosić o papierosa? - Jasne.
Dziękuję.
- Voilà. - Jesteś miły.
- Mogę ją puścić? - Tak.
- Lubisz Battistiego? - Tak.
Żeby mieć promienne i pachnące życie
Wymaż ze swoich oczu to smętne błaganie
Zbyt często mądrość myli się ze stagnacją
Choć słońce znajduje się tuż za wzgórzem
Nie śpiewasz?
Ale dlaczego nie chcesz być
Kolorowa i pełna blasku?
Dlaczego nie chcesz dołączyć do mnie
I lecieć na przekór konwenansom?
Jak gołąb, który krąży wokół balonu
Przebija go swoim dziobem
A ten spada w dół, w dół, w dół
A my wznosimy się coraz wyżej
Szybując nad lasem wzniesionych rąk
Z uśmiechem, który nie ma
Nie ma twarzy ani wieku
Dziękujemy. Zadzwoń, jeśli chcesz.
Jasne.
Dzięki.
- Pa. - Pa.
Pa.
Cześć.
Skarbie.
Hej.
Śpij już.
Przykryj się kocem.
Dobranoc, Giaele.
Mamo, a modlitwa?
Zmów ją.
Drogi Jezu, chroń Lię, mamę, tatę,
Gioacchina, Ezechiele, Elisabettę,
Rachelę i Tobię.
Świetnie, kochanie.
Dobrze. A teraz śpij.
Przyjęcie zaproszenia może być ryzykowne.
Ale jeśli odmówisz, stracisz punkty męskości.
Czułem się zaszczycony,
że zaproszono mnie na Diabelskie Krzesło.
Musieliśmy nauczyć się, jak dawać upust naszej agresji
tak, aby nie narastała.
Ale nie posuwając się za daleko, bo inaczej popadlibyśmy w faszyzm.
Gdzie byłeś? Czekamy od godziny.
Poznałem dwie laski. Podwiozłem je do domu.
Nie przywiozłeś ich?
Chciały wracać do domu.
Czyli gdzie?
- Mieszkają daleko. - Gdzie?
W Montagnoli.
Zadawał się z biedaczkami!
Pojechałeś na dziwki!
To twoja specjalność.
Ja umiem je podrywać.
Takie każdy potrafi wyrwać. One ledwo mówią.
Z takimi się nie gada. Poznaj nas z nimi.
Pewnie nie dały ci numeru.
- Co ty pierdolisz? - Patrz.
- Jest. - Patrzcie, mam go na dłoni.
Rzeczywiście. Napisały mu numer na dłoni.
Na jego małej rączce.
Dobra, zadzwoń.
Śmiało.
- Zadzwoń do nich. - Zrób to.
Byliśmy pierwszym pokoleniem z niczym nieograniczoną wolnością.
Nasze rodziny wydawały się trwałe, ale cała reszta była bardzo krucha.
Edo!
Pomożesz mi na teście?
Nie, Świrze.
Ojcowie byli nieobecni.
Jak ojciec Świra.
Nikt go nigdy nie widział
i nic o nim nie wiedzieliśmy.
Nie odważyliśmy się zapytać Świra, gdzie on jest.
O trzeciej? W pół do czwartej?
Kwadrans po?
O wpół do czwartej.
„E profundam”.
Ablatyw?
Tak, ablatyw.
Chwila.
Nie, biernik.
- Biernik? - Tak.
Dobra.
Mama jest śliczna, co? Była aktorką.
Była świetna.
Mamo!
- Po co ją wołasz? - Przedstawię cię.
- Nie… - Mamo!
Mamo!
Czemu krzyczysz?
Poznaj Edoarda.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dziękuję, że pomagasz mojemu synowi.
To nic takiego.
- Potrzebuje tego. - Przekąski!
Tak się o to prosi?
A jak mam poprosić?
Nie wiem. Spójrz na Edoarda.
Wygląda na kogoś, kto o wszystko prosi mamę?
Nigdy nie zdam.
Ucz się, a zdasz.
Nie mogę się spóźnić.
- Pisz. - Dzięki.
„Wszelkie groźby…”
„Wszelkie…
…śmierci…”.
„…groźby śmierci”.
TRZY MIESIĄCE PRZED TRAGEDIĄ
Karaluchy żyją na Ziemi od 320 milionów lat.
Są szybkie.
I trudno je zabić.
To dlatego, że mają egzoszkielet,
który jest twardy,
ale jednocześnie elastyczny.
Ich ciało może mutować.
Zmieniać się.
Wszystko, co wywołuje zmiany, jest gwałtowne.
Gwałtowne zmiany niszczą, a jednocześnie tworzą.
Widzisz?
Żeby go zabić, trzeba nacisnąć tu, na klatkę piersiową.
Wtedy na pewno umrze.
To najłatwiejsza metoda.
Tak samo jest z ludźmi.
Nie ma sensu szukać sposobu na zabicie człowieka.
Nie warto się zastanawiać.
Jasne,
przebicie piersi to straszna śmierć.
Niedźwiadku!
Pospiesz się!
Do zobaczenia za tydzień.
- Dziękuję. - Na razie.
- Nie zostaniesz? - Muszę iść.
- Dobrze. - Dziękuję.
Stało się dla mnie jasne,
że szaleństwo jednego członka rodziny przeszło na innego.
Arbus nie był agresywny, a mimo to fascynował się śmiercią.
Ale nawet jeśli jego rodzinę nęciło zło,
to może profesor Golgota miał rację?
Może człowieczeństwo odczuwa się, doświadczając zła?
- Cześć. - Cześć.
Jestem Monica. Poznaliśmy się latem w Circeo.
No tak. Przepraszam.
Co robisz?
Wracałem do domu.
Nie oddzwoniłeś.
Zgubiłem twój numer i nie mogłem…
Podam ci go jeszcze raz.
Napiszę go tutaj, żebyś znów go nie zgubił.
Na razie.
Nawet jeśli nikt by tego nie przyznał, wszyscy baliśmy się seksu.
Tę tajemnicę należało odkryć
i bardzo nas do tego ciągnęło.
Jedni używali seksu, by się wyzwolić.
Inni, by niszczyć.
Mamo, to mój kolega ze szkoły. Stefano Jervi.
Dobry wieczór.
Cześć, mamo.
Nie kupiłeś mu prezentu?
- Złożyłem się z D'Avenią. - Na co?
Benazza!
Co słychać?
- Co za wieczór! - Tak.
Mogę iść z tobą?
Co?
Tylko ten jeden raz.
Przyprowadziłeś młodszego brata.
Chodźmy się czegoś napić.
Co tam?
Andrea wyszedł z paki.
Nareszcie. Gdzie on jest?
Był tu wcześniej. Jest w domu.
Nie miał lekko, ale wytrzymał.
Owszem.
Będzie dobra zabawa.
Jasne, że będzie.
Musimy to uczcić.
Za Andreę.
Zdrowie Andrei!
Za Andreę.
Zdrowie Gioacchina!
Za Gioacchina!
Sto lat!
Dziękuję wszystkim.
- Zdrowie Gioacchina! - Dzięki.
Mam dość.
Za Gioacchino!
Zdrowie Gioacchina!
Zdrowie!
Wszystkiego najlepszego!
Gotowi na danie specjalne?
Spaghetti z małżami!
Pajac z ciebie, Świrze.
Kto chce jeszcze wina?
Ten pan na pewno się napije!
Wystarczy.
Nie wiem, co to jest.
- Skończyłeś? Zabiorę. - Hej, wystarczy.
Gioacchino!
Cześć, Saro.
Kto to jest?
Znajoma.
Czemu się nie przywitała?
Nie wiem. Nie poznała mnie.
- Chodź ze mną. - Gdzie?
- Chodź. - Ale gdzie?
No chodź.
Przepraszam.
Wybacz.
Znasz mojego brata Salvatore?
O, tak. Cześć.
To wszystko? Nic więcej?
Nie rozumiem.
To miły gość.
Napijmy się razem.
Muszę wracać do domu.
Pójdziesz, gdy ci pozwolę.
Naprawdę ci się podoba?
Dokąd to?
Spójrz na mnie.
Nie tylko ty masz cipkę.
Że jesteś dla niego za fajna?
Proszę, przestań.
Teraz mnie błagasz.
Zmykaj.
Bo równy z niego gość
I każdy o tym wie!
Zdmuchnij!
- Widziałeś to? - Co takiego?
- To był brat Curzio. - Gdzie?
DWA MIESIĄCE PRZED TRAGEDIĄ
Zanim zaczniemy,
oceniłem wasze wypracowania.
Albinati.
Dziękuję.
Arbus.
Twoje wypracowanie jest poprawne, nieźle napisane,
ale jest też puste.
Nie ma w nim pasji, emocji, osobistej interpretacji.
Nie mam własnej interpretacji
w eseju na temat literatury.
Tak nie ukończysz wcześniej szkoły,
bo ten esej zasługuje tylko na trójkę.
Benazza.
„Największym człowiekiem w historii
był Adolf Hitler”.
Profesorze.
Tyle pan mówi o socjalizmie.
O demokracji.
Ale nie pozwala pan na esej o postaci historycznej.
To demokratyczne?
Demokratyczne?
Czy Adolf Hitler był demokratą?
Usiądź.
Cisza.
Próbujcie zrozumieć, czego się uczycie.
Używajcie głów!
Pomyśl o tym, Benazzo.
Pomyśl o tym.
Cześć, panowie.
Dobrze, a ty?
Spadam. Na razie.
Cześć.
Cześć, jak leci?
- Dobrze. U ciebie? - Też.
Do zobaczenia.
Może ci pomóc?
Brakuje śrubki.
Śrubki?
- Zadzwonić do taty? - Poradzę sobie.
Właśnie widzę.
Chyba sobie nie radzisz.
Myślę, że losem można nazwać linię kreślącą ludzkie życie.
Bardzo martwiłem się losem Ledy.
Jesteśmy wdzięczni tym, którzy nas ranią, gdy tylko przestają to robić.
Idź po tatę. Rozpalimy ognisko.
To tłumaczy, dlaczego wiele kobiet zostaje przy mężach-brutalach.
W chwilach spokoju kochają ich bardziej,
bo są dla nich tak szczodrzy,
że chwilowo przestali je maltretować.
Tato?
Tato!
- Jedzenie gotowe. - Dobrze.
Zaraz przyjdę.
Wszystko gotowe do ogniska?
Tak, kochanie.
SIEDEMDZIESIĄT GODZIN PRZED TRAGEDIĄ
- Cześć, Donatello. - Cześć.
- Jestem Gianni. - Cześć.
- Angelo.
Cześć. Donatella.
- Nadia? - Nie mogła przyjść.
Musiała zabrać siostrę do lunaparku.
Rozumiem.
- To jest Rosaria. - Wybacz, muszę zadzwonić.
- Idź. - Zaraz wracam.
Oczywiście.
Czego się napijecie?
Tego samego, co wy.
Długo się przyjaźnicie?
Jesteśmy jak bracia.
- A wy? - Jesteśmy sąsiadkami.
Mieszkasz tu?
Mniej więcej.
Przynieść wam coś?
Co z tobą? Nie było cię pół godziny.
Nie chcę się z nimi spotykać.
Domyśliłem się, bo przedstawiłeś się im jako Carlo.
Przynajmniej udawaj, dobra?
A gdzie leci ten film?
Musisz wcześnie być w domu?
- Chcesz, Roso? - To jak? Jedziecie?
Tak.
Co jest?
Umówiliśmy się na poniedziałek do kina.
Nadia też przyjdzie?
Tak sądzę.
Dołączysz do nas?
Dobrze.
Idealnie.
Zgadzasz się?
- Jasne. - Tak.
Dobrze.
Co się dzieje?
Gdzie jest tata?
LIST PROFESORA LUDOVICA ARBUSA JESTEM HOMOSEKSUALISTĄ, NIE MOGĘ KŁAMAĆ
Odszedł.
Zrozumiał, że woli mężczyzn.
Nie wiedziałeś?
Cześć.
Hej.
Skąd wiesz, że tu mieszkam?
Śledziłaś mnie?
Przepraszam za tamto. Śpieszyłem się.
To nic.
Wejdziesz? Nikogo nie ma.
Dobrze.
Chodź.
Czy nie byłoby miło nie mieć seksualności?
Brak presji i wielkie poczucie ulgi.
Czasem mały wyskok przemienia się w wielkie zło.
A konsekwencją grzechu jest to,
że zatruwa on zarówno sprawców, jak i ofiary.
Mały palec.
Słońce…
- Mamo. - Skarbie.
Pamiętasz, jak byłam mała
i śniło mi się, że dźgałam Jezusa widłami?
- O czym ty mówisz? - Obudziłam się przerażona.
On szarpał się jak jaszczurka.
Nie pamiętam tej historii, ale brzmi okropnie.
Hej!
Weź to.
Te są dla mamy.
Pokaż mi.
Śliczne. Do twojego obrazu?
- Tak. - Piękne!
Cześć!
To my!
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
- Co jest? - Jezu!
Spokojnie, mamo.
- Pomożemy ci. - Jesteś cała?
Tak.
- Coś boli? - Nie.
Tylko spokojnie. Pokaż to.
Giaele?
Giaele.
Giaele!
Coś ty zrobiła?
Otwórz buzię!
Gioacchino!
Gioacchino, chodź tu!
Co jest grane?
Giaele, wypluj to.
- Co się dzieje? - Zjadła jagodę.
Zjadła?
- Wypluj! - Patrz na mnie.
Proszę, wypluj.
Wezwij kogoś!
- Wypluj. - Tato!
- Tu jestem! - Niedobrze z Giaele!
Chodź tu!
Giaele?
Proszę, zrób coś!
Giaele, kochanie.
Wezwijcie kogoś!
Co się dzieje?
Kochanie.
Proszę, oddychaj.
Oddychaj, skarbie.
No dalej.
Oddychaj, skarbie.
- Giaele. - Skarbie?
Kochanie!
Skarbie?
Skarbie, odezwij się!
Mów do mnie!
Odezwij się.
Giaele.
Giaele?
Skarbie.
Giaele, odezwij się.
Mów do mnie, kochanie.
Powiedz coś, skarbie.
Mów do mnie…
Skarbie, nie.
Giaele.
Dlaczego?
Byłam tu.
Kochanie.
Odezwij się.
Dzień dobry, bracie Curzio.
Witaj, Albinati.
Dobrze poszło, co?
Zdałeś z wyróżnieniem.
Dzięki. Do zobaczenia.
Nie sądzę.
Po śmierci siostrzyczki Gioacchina w jego rodzinie wiele się zmieniło.
Spotkałem go po latach.
Został psychiatrą
i leczył Benazzę, który potem się zabił.
Jego ocena byłych kolegów była bezwzględna
i potwierdzała ich skłonności.
Chiodi był sadystą, a D'Avenia masochistą.
Wspomniał też o Jervim.
Wysadził się w powietrze, przygotowując atak terrorystyczny.
Co słychać, Salvatore?
Czemu jesteś taki zamyślony?
Zdałeś.
Pewnie się zakochał.
Nie zakochałem się.
Wychodzę.
Dokąd?
Na imprezę. I tak, wrócę wcześniej.
Ty też idziesz na imprezę?
- Tak. - To pospiesz się.
Już idę.
TRZYDZIEŚCI SZEŚĆ GODZIN PRZED TRAGEDIĄ
- Cześć. - Cześć.
- Tylko wy dwie?
Nadia nie mogła przyjść.
Przynajmniej jest do pary.
A Carlo?
Musiał się uczyć.
Ale możemy wpaść do jego willi.
- Willi? - Nad morzem.
Gdzie to jest?
W pięknym miejscu.
- Co ty na to? - Nie mogę wrócić późno do domu.
To najwyżej godzina drogi stąd.
Muszę być w domu na kolację.
Godzina w jedną stronę, godzina w drugą…
To idziemy do kina?
Tam moglibyśmy obejrzeć zachód słońca.
- To co? - Proszę.
- W porządku. - Chodźcie.
Ale nie spóźnijmy się.
Nie martw się.
- Dziękuję. - Proszę.
Dzięki.
Cześć, Ledo.
Jest tu twój brat?
Nie, jestem tu sama.
Kiedy wróci? Chcę mu pogratulować.
Zaliczył dwie klasy w jeden rok.
Możesz tu zaczekać.
Połóż się.
Często marzyłem o byciu z nią sam na sam.
I nagle to się stało.
To było dziwne uczucie.
Takie kruche i niedorzeczne
jak wszystkie inne późniejsze miłostki.
Zawsze nieco absurdalne i niedokończone.
Może dlatego tak dobrze je pamiętam.
Edo.
Cześć.
- Co to? - Zaproszenie na bibę w Circeo.
Wtedy widziałem ją po raz ostatni.
Cześć.
To on. Przywitam się.
Co się stało?
- Mogę coś zrobić? - Nie wtrącaj się.
Spójrz na siebie. Jesteś dzieckiem.
Carlo pewnie poszedł popływać. Chodźcie.
Zapraszam.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Czekajcie, przeparkuję samochód.
Boże.
Pierwszy raz widzę taki dom.
Dzień dobry.
Mogę rozmawiać z Monicą?
Przy telefonie.
Dzień dobry!
Mówi asystent doktora Edoarda Albinatiego.
Pan Albinati zaprasza panią na imprezę do Circeo.
Mówi, że właśnie tam się poznaliście.
Może pani potwierdzić?
- Edoardo tam jest? - Powiedz „tak”.
Tak, już go daję.
Przekierowuję rozmowę do pana Edoarda Albinatiego.
Cześć, Monico.
Kto to był?
Przyjaciel.
Zabawny gość.
Przynajmniej się udało.
To znaczy?
Bo pójdziesz ze mną na randkę, prawda?
Jestem tu z moim asystentem.
Dobrze. Jaki jest plan?
- Przyjedziemy po ciebie za godzinę. - Tak.
- Masz samochód? - Oczywiście.
Świrze…
Świrze.
Zachowuj się.
- Wybacz. - Żadnych głupot.
Jesteś wcześnie.
Może przed imprezą pójdziemy do mnie?
Ten dom jest niesamowity.
Tak.
- Dzięki. - Proszę.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Jesteś niesamowita.
Nie myślę trzeźwo.
Edo.
Nigdy nie byłem z dziewczyną.
Widziałeś Erikę?
Jak na mnie patrzy i jak dotyka?
Proszę.
Nie dotykaj mnie.
- Ma cię za pajaca. - No chodź.
Tak to się robi?
Świrze, przestań.
- Wkurzasz mnie. - A potem?
Wystarczy.
To więcej niż trzeba.
Więcej niż trzeba?
Nie żartuj.
To nie wszystko.
- No chodź. - Wrzuć na luz.
- Co mam robić? - Nic nie rób.
Nic, Świrze.
Nic nie rób.
Zobaczymy.
Co teraz robimy?
Chodź.
No chodź.
Nie, nie tak.
Czekaj.
Monico.
Wariat z ciebie.
Czas na nas.
Co się stało?
Muszę wracać.
Nie mogłem tego zrobić.
Świrze! Dokąd idziesz?
Przepraszam.
Wtedy zrozumieliśmy, że nie wymażemy naszych błędów,
bo tkwiły one w naszej szkole, w naszych domach.
Były oczywiste, ale nikt ich nie widział
albo bał się o nich mówić.
Na twarzach mieliśmy maski niewinności.
Ale wtedy nagle zatarła się różnica
między zwykłymi łobuzami a okrutnymi mordercami.
Robi się późno.
Kiedy przyjdzie Carlo?
Źle się bawicie?
- Dobrze, ale musimy wracać. - Tak.
Na razie zostaniecie.
Co to za zabawa?
Co jest grane?
- Chodź ze mną. - Nie.
- Chodź! - Ruszaj.
Chodź.
Na górę!
- Ty wredny… - Do toalety!
Czego chcecie?
Zostaw mnie!
Krzyczcie, a będę bił.
Otwieraj!
Otwórzcie, proszę!
Wracam do domu.
Wracaj szybko.
Zadzwoń do moich rodziców.
Otwórzcie!
Otwierajcie!
- Chcę do domu! - Proszę, wypuść nas.
Przepraszam za tamten wieczór.
Za mojego brata.
Jest mi bardzo przykro.
Złapałem gumę i nie miałem jak was powiadomić.
Siadaj.
Mogę zadzwonić?
- Ale szybko. - Dziękuję.
Dobry wieczór, pani Guido.
Angelo kazał pani przekazać, że nie wróci dziś do domu na noc.
Inni przedsiębiorcy nie są głupi.
Tak, jest z Gianlucą.
Jutro rano jadą na pchli targ.
Dziękuję, dobranoc.
Ale na dłuższą metę to ryzykowne.
Dla całego kraju.
To bezpieczna inwestycja.
Choć oprocentowanie jest niskie.
Tak, wiem.
W takim razie przekonaj go.
Chodzi też o nasze dzieci.
To także ich pieniądze.
Oczywiście.
Co się stało?
Nie masz apetytu?
Dokąd mnie zabierasz?
Donatello!
Nie!
Teraz ty.
Chodź. No chodź.
Chodź!
Grzeczna dziewczynka.
Chodź, nie bój się.
Rozbieraj się.
No już.
Rozbieraj się!
Dobrze.
Potem nas wypuścicie?
Oczywiście.
Nigdy tak późno nie wracałyśmy.
Co powiemy naszym rodzicom?
Szybciej.
Odwieźcie nas, bo będą się martwić.
Dalej.
Nic nie powiemy.
Ściągnij wszystko.
Nie, proszę.
Błagam!
Chodź, potem się zobaczy.
Donatello.
Słyszałaś to?
- Co? - To samochód.
Na pomoc!
- Zamknęli nas! - Otwórzcie!
Pomocy!
Na pomoc!
- Pomóżcie nam! - Prosimy!
Pomocy!
Na pomoc!
Co wy odpierdalacie?!
Zleję was!
- Jasne?! - Dobrze.
Trzymaliśmy tu Bulgariego i z wami też sobie poradzimy.
Przestań!
- Zamknij się! - Jacques już tu jedzie.
To szef Marsigliesi, który kazał nam was porwać.
Przestań.
Chodź.
Chcę wrócić do domu.
Chcę do domu.
Skończyłem z tymi dwoma.
Pójdę po Andreę.
To Jacques.
Cześć.
Przywitaj się.
Angelo!
Nie powinieneś jej tak bić.
Prawda?
Hej.
Cześć.
Nie zmuszaj mnie do seksu.
Dłużej tego nie zniesiemy.
Spokojnie.
Nie będę was do niczego zmuszał.
Zabierz nas do domu.
Proszę.
Odwieziemy was do domu.
Dobrze?
O ile nie powiecie nikomu, co tu się wydarzyło.
Dobrze?
Tak?
- Jasne? - Słowo.
Dobrze.
A ty?
Hej.
Chcesz iść ze mną? Nie bój się.
Chodź.
No chodź.
Chodźmy.
Nie, proszę.
Nie bój się.
Proszę, wypuść mnie.
Nie.
Co się dzieje?
Dzięki temu uśniesz.
Nie, proszę!
Nie krzycz, bo pogorszysz sprawę.
Nie ruszaj się.
I po krzyku.
Te dwie są już bezużyteczne.
Cały czas były.
Nieprawda.
Nawet mnie nie grzeją.
Te dwie?
To nie działa. Ona nie odlatuje.
- Próbowałeś z poduszką? - Nie.
Mam coś takiego.
- Chodź. - Nie.
Ruszaj się!
Co oni jej robią?
Zrób coś, proszę.
Proszę!
- Mam iść? - Tak.
- Daj mi rękę. - Przestań.
- No już. - Przestań.
Zobacz, co ona mi zrobiła.
Tutaj i tutaj.
Dość tego.
Skoro nie odlatujesz, muszę użyć ciosu karate.
Nie, proszę.
Ależ tak.
Straciłem cierpliwość.
Co wolisz: cios karate
czy uderzenie rękojeścią pistoletu?
Wolisz cios karate
czy uderzenie rękojeścią pistoletu?
Cios karate.
Woli cios karate.
Halo?
- Chcą mnie zabić. - Suka!
Proszę!
Nic z tego!
Możemy je włożyć do bagażnika?
Dobra.
To do roboty.
Trzeba użyć koca.
Ta długo umierała.
Andrea.
Miałeś mnie tak nie nazywać.
To co z nimi zrobimy?
Nie wiem.
Zajmijcie się nimi, ja wysprzątam dom.
Muszę zadzwonić.
Gianluca będzie nas krył przed rodzicami.
Spójrz, jak słodko śpią.
Tak, rozumiem, ale gdzie jest mój syn?
U Angela?
Powiedział, że jedzie do Maurizia.
Ach, w ostatniej chwili.
Tak, w porządku.
Dziękuję.
Kto to był?
Gianluca.
Już wracają. Wszystko w porządku.
Przecież ci mówiłem.
Były kawałkami mięsa i nadal nimi są.
Tylko nasza przyjaźń może nas ocalić.
Nasze braterstwo.
Przyjaciele śmierci, przyjaciele w śmierci.
Przyjaciele śmierci, przyjaciele w śmierci! Kurwa.
Kiedy przyjedzie reszta?
Za godzinę.
Chodźmy na pizzę.
Muszę wracać do domu.
Do domu? Co będę tu robił sam przez godzinę?
Nie wiem, Angelo. Zobaczymy się później.
Zrobimy to, gdy będzie czysto.
Ale o której?
O trzeciej, dobra?
Masz.
To kluczyki od auta
i do bramy.
Wejdziesz, nie robiąc hałasu.
To na razie.
Roso.
Rosario?
Poszli sobie.
Rosario.
Poszli sobie.
Rosario.
Już sobie poszli.
Rosario.
Ocknij się.
Ocknij się, proszę.
Proszę, Roso.
Proszę.
Pomocy. Jestem tutaj.
Jesteśmy tu.
Proszę otworzyć.
Inaczej oni wrócą.
Dobry wieczór. O co chodzi?
Jest pan właścicielem białego Fiata 127.
- Skradziono go? - Nie, jest zaparkowany w pobliżu.
Tylko pan go używa?
Także mój syn. A co?
- Gdzie on jest? - Śpi w swoim pokoju.
Musimy sprawdzić.
Chwileczkę.
Co się dzieje?
Idź spać.
Wyznaję Bogu wszechmogącemu i wam, bracia i siostry,
że bardzo zgrzeszyłem
myślą, słowem, uczynkiem
i zaniedbaniem.
Niech się zmiłuje nad nami Bóg Wszechmogący
i odpuściwszy nam grzechy…
Po tych wydarzeniach niektórzy ludzie nagle zareagowali.
Jakby gorycz szukała sposobu na to, by się ujawnić.
Jezu, który przyszedłeś, aby pocieszyć grzeszników…
Nie wróciłem już do tamtego liceum…
na ostatni rok nauki.
Po morderstwie nasza okolica się zmieniła.
Ludzie na ulicy stali się podejrzliwi.
Nikt nie czuł się już bezpieczny.
NAUKA ROZŚWIETLA UMYSŁY
Matki obserwowały swoje dzieci,
sprawdzając, czy w nich też nie czają się potwory.
Trochę to trwało.
Ludzie zaczęli rozumieć, że zamiatanie brudu pod dywan
tylko go spiętrza.
Potem wszystko stopniowo wróciło do poprzedniego stanu.
GDY DOSZŁO DO ZBRODNI W CIRCEO,
GWAŁT BYŁ UWAŻANY JEDYNIE ZA WYSTĘPEK PRZECIWKO MORALNOŚCI.
ŚMIERĆ ROSARII I TORTURY NA DONATELLI WZNIECIŁY DEBATĘ ZAKOŃCZONĄ W 1996 ROKU,
GDY PRZEMOC SEKSUALNĄ UZNANO ZA PRZESTĘPSTWO.
TRZECH SPRAWCÓW ZBRODNI OTRZYMAŁO WYROKI DOŻYWOCIA.
ANGELO IZZO PO WARUNKOWYM ZWOLNIENIU W 2005 ROKU
ZABIŁ KOLEJNE DWIE KOBIETY.
ANDREA GHIRA ZMARŁ W MAROKU W 1994 ROKU,
PRZEZ CAŁE ŻYCIE BĘDĄC ZBIEGIEM.
GIANNI GUIDO DZIĘKI SKRÓCENIU KARY OD 2009 ROKU JEST NA WOLNOŚCI.
DONATELLA COLASANTI ZMARŁA W 2005 ROKU W WIEKU 47 LAT.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz