JUDEA VERKLAART DE OORLOG AAN DUITSLAND
In 1932 zei Bernard Lecache, voorzitter van de World Jewish League:
"Duitsland is onze publieke vijand nummer één. Het is ons doel om oorlog zonder genade tegen haar te verklaren."
In maart van 1933, voordat de Duitsers anti-joodse wetten hadden uitgevaardigd en voordat de vijandelijkheden tegen de joden hadden plaatsgevonden,
gaven joodse leiders wereldwijd een officiele oorlogsverklaring uit tegen Duitsland.
Een wereldwijde joodse boycot van Duitse goederen begon. 20.000 Joden protesteerden in New York City Hall.
Rally's en boycots waren gericht tegen de Duitse goederen. Samuel Untermyer, sprekend namens het internationale jodendom, verklaarde de oorlog aan Duitsland met een economische boycot.
De voorpagina van de maart 24 London Daily Express droeg als kop: "Judea verklaart de oorlog aan Duitsland".
Joodse leiders werden geciteerd waarin werd opgeroepen tot een heilige oorlog tegen het Duitse volk:
"De joodse groothandel zal zijn huis te verlaten, de bankier zijn beurs, de handelaar zijn bedrijf en de bedelaar zijn nederige hut, om aan de heilige oorlog tegen Hitler's mensen mee te doen ..."
'The Express' zei dat Duitsland nu werd geconfronteerd met een internationale boycot van haar handel, haar financiën en haar industrie.
In Londen, New York, Parijs en Warschau joodse zakenlieden zijn verenigd om op een economische kruistocht te gaan.
In augustus 1933 sprak Samuel Untermyer over een geplande vernietiging en uitroeiing van de joden die in volle gang was en ook over een oorlog die moest worden gevoerd tegen Duitsland om het te stoppen.
In een hysterische radio-uitzending riep Untermyer de joden op om Duitsland te vernietigen in een heilige oorlog en stelde de Duitsers aan de kaak als wrede, wilde beesten en ondankbaren.
Untermyer beweerde dat de Duitsers de joden uitroeiden door ze op te sluiten in vieze concentratiekampen en hen uithongerden en martelden,
vermoorden en slaan zonder reden en toevlucht nemend tot elke andere denkbare vorm van marteling,
onvoorstelbaar onmenselijk en met zelfmoord als enige middel om te ontsnappen,
en dat allemaal alleen omdat zij of hun verre voorouders joden waren.
Dit was 1933 en Untermyer praatte al over een Holocaust. Nou, dan moet hij bovennatuurlijke geestelijke vermogens hebben gehad.
In een radio-uitzending op WABC New York, 6 augustus 1933, verklaarde Untermyer dat:
"Ieder van jullie, joden en niet-joden gelijk, die nog niet in deze heilige oorlog werd ingelijfd moet dat nu en hier doen.
Het is niet voldoende dat je geen goederen gemaakt in Duitsland zou moeten kopen.
Je moet weigeren om te gaan met elke handelaar of winkelier die door Duitsers gemaakte goederen verkoopt of die Duitse schepen of de scheepvaart bevoogt.
We zullen het Hitler-regime ondermijnen en het Duitse volk terug bij hun zinnen brengen door het vernietigen van hun export tarief waarvan hun bestaan ​​afhankelijk is.
De boycot van Duitse goederen en diensten. We beginnen nu aan de wereldwijde boycot waarin we eisen dat we de brede steun zouden krijgen van mannen en vrouwen van alle geloofsovertuigingen en klassen, in alle leeftijden, geen heiliger oorlog werd ooit gevochten.
Om je aandeel en dienst in dit leger van de beschaving te doen, hoef je alleen maar te kopen en te gebruiken, maar goederen die in Duitsland gemaakt zijn te weigeren alsook goederen weigeren te kopen en te gebruiken op de Duitse schepen of de scheepvaart.
Het nieuwe Duitsland dat vrij zou breken van joodse overheersingsdrang werd uitgeroepen tot vijand van joodse belangen en moest dus weer economisch gewurgd worden.
Het is ook belangrijk om op te merken dat dit was voordat Hitler besloten had om joodse goederen te boycotten.
Veel joden in Duitsland en Palestina waren tegen de internationale boycot en zegden dat het anti-joods geweld in Duitsland zou bevorderen.
Deze joden ondersteunden het nationaal-socialistische regime, maar de joodse supremacisten kon het helemaal niet schelen.
Ondanks de inspanningen van de Duitse regering om de spanningen te verlichten en de escalatie van scheldpartijen en bedreigingen te voorkomen door de internationale joodse leiderschap, duurde het voort.
De intensiteit van de joodse campagne tegen Duitsland was zodanig dat Hitler verklaarde dat, als de campagne niet zou stoppen, dat er een eendaagse boycot in Duitsland van joodse eigen winkels zou komen.
Ondanks dit zette de haatcampagne door en dwong Duitsland om defensieve maatregelen die een situatie creëerden waarin joden steeds meer uitgesloten werden.
In dezelfde geest schreef de Joodse krant, Natasha Retsch:
"De oorlog tegen Duitsland zal worden gevoerd door alle joodse gemeenschappen, conferenties, congressen ... door elke individuele jood.
Waardoor de oorlog tegen Duitsland ideologisch zal verlevendigen en onze belangen promoten, die vereisen dat Duitsland volledig zou worden vernietigd.
Het gevaar voor ons, joden, ligt bij het Duitse volk in Duitsland als geheel en als individueel. Het moet voor altijd onschadelijk gemaakt worden.
In deze oorlog moeten wij joden deel te nemen, en dit met alle kracht en macht die we tot onze beschikking hebben.
Wereldwijde joodse leiderschap met een ijzeren greep op de wereldwijde media en pers werd nu gestart door de massale introductie van propaganda tegen Duitsland, dat snel zou escaleren in de Tweede Wereldoorlog. Het was als een ogenblikkelijk antwoord hierop dat de Duitse overheid eindelijk een 1-daagse boycott begon tegen joodse zaken nadat de joden de oorlog hadden verklaard aan Duitsland.
Dr. Joseph Goebbels kondigde aan dat de eendaagse boycot zou worden opgeheven, als anti-Duitse protesten werden opgeschort.
Als het protest niet eindigde, waarschuwde Goebbels dat de anti-joodse boycot zou worden hervat, maar dit niet zou helpen.
De wereldwijde joodse boycot duurde maanden.
Vladimir Jabotinsky, die een joodse communist en een van de oprichters van de terroristische Irgun organisatie was, schreef in het januari 1934 nummer van Natasha Rech:
"De strijd tegen Duitsland is al maanden uitgevoerd door elke joodse gemeenschap, conferentie, congres, brancheorganisatie, door iedere jood in de wereld.
Er is reden om te geloven dat onze rol in de strijd van de algemene waarde zal zijn.
Wij zullen een geestelijke en materiële oorlog van de hele wereld tegen Duitsland loslaten.
Duitsland heeft de ambitie om weer een ​​groot volk te worden, om haar verloren gebieden en koloniën te heroveren.
Onze joodse belang, aan de andere kant, vraagt om een ​​volledige vernietiging van Duitsland. De Duitse natie is collectief en individueel een gevaar voor ons joden."
David A. Brown, Nationaal voorzitter van de Verenigde joodse Campagne 1934 zei:
"Wij joden gaan een oorlog tegen Duitsland beginnen."
Chaim Weizmann, voorzitter van zowel de International Jewish Agency en daarna de World Zionist Organization en later de eerste president van Israël, verklaarde in 1936:
"Het is niet overdreven om te zeggen dat zes miljoen joden veroordeeld zijn tot de gevangenisstraf in dit deel van de wereld waar ze ongewenst zijn,
en voor wie de landen zijn onderverdeeld in die waar ze ongewenst zijn en die waar ze niet zijn toegelaten.
Emil Ludwig Cohn in 1938 zei:
"Hitler wil geen oorlog, maar hij zal ertoe worden gedwongen en in feite al snel. Engeland heeft het laatste woord, net als in 1914 ..."
Henry Morgenthau, secretaris van de US Treasury, Hearst Press, september 1933, zei:
"Oorlog in Europa in 1934 was onvermijdelijk."
In 1938 werd de joodse oorlogsverklaring tegen Duitsland hernieuwd.
Het Amerikaanse volk werden aangespoord door de joodse pers om alle Duitse goederen en Duitse bedrijven te boycotten.
Op de 1936 World Zionist Conference zei Chaim Weizmann:
"Misschien zullen slechts twee miljoen de komende Holocaust overleven, maar ze zullen klaar zijn voor het leven in Palestina."
Merk op dat dit was in 1936.
Een brief gepubliceerd door Miami Nieuws op 12 juli 1938, getiteld "Dood van de Duitsers", verklaarde het volgende:
"Niets anders dan de bijna volledige uitroeiing van de woeste blanken zal zorgen voor vrede op aarde en goede wil tussen de mensen."
Joods professor Alexander Kulisher, bekend advocaat en zionistisch zei op oktober 1937:
"Duitsland is de vijand van het judaisme en moet met dodelijke haat worden vervolgd.
Het doel van het jodendom van vandaag is een genadeloze campagne tegen alle Duitse volkeren en de volledige vernietiging van de natie.
Wij eisen een volledige blokkade van de handel, de invoer van grondstoffen gestopt en vergelding voor elke Duitse vrouw en kind."
Duitsland's antwoord was een defensieve, niet een offensieve maatregel.
Belangrijke verhalen,
Belangrijke feiten,
die de dingen verduidelijken die we niet kregen op school.
Die we niet hebben ontvangen in het curriculum.
Die ze zelfs niet op hoog opleidingsniveau hebben onderwezen.
Ik gaf lezingen voor de geschiedenisprofessoren.
Waarom haatte Hitler de joden echt?
Wat wilde hij van hen?
Hoe maakten ze het hem moeilijk?
Maar het is hier allemaal beschreven in "Mein Kampf".
Dat boek is onlangs verschenen
Het werd zopas erkend te worden vertaald naar het Hebreeuws.
Het was al die jaren verboden..
Maar er is een eerdere vertaling
die werd gemaakt door "Yad Vashem".
Ze mochten.
Hitler beweert in zijn boek,
dat de joden communisten waren.
Ze maakten een Russische revolutie.
Ze doodden er 30 miljoen Russen.
Alle intelligente mensen
op een wrede en gruwelijke manier.
en dat is hun plan voor de hele wereld.
Het volgende land in de rij is Duitsland.
Zij stichtten de Duitse
Communistische en socialistische partijen.
en het is waar.
"Als we ze nu niet te verslaan,
zullen ze ons elimineren.
en zij zullen er nog 20 miljoen afslachten,
alle intelligente mensen."
En dat is hoe ze gaan
van land tot land.
Dus uiteindelijk de enige intelligenten die overblijven
zouden joden zijn.
En hij heeft gelijk.
De Russische revolutie werd gemaakt door Joden.
Het Russische leger werd gebouwd door Trotski.
Hij schiep de joodse divisie
van de communistische partij.
Op de eerste foto van de Russische regering,
uit 13 leden,
waren er 6 Joden.
Wie richtte de KGB op?
Joden.
Dus alles is duidelijk beschreven.
Hij heeft geen hekel aan de Joden,
omdat ze "Peos" hadden.
Hij had geen hekel aan hen voor het observeren van Mitzvoth,
Omdat ze communisten zijn,
en hij schrijft het duidelijk:
"De joden vernietigden religie en geloof."
"Ze verspreiden in Duitsland de ketterij in God".
Hij schrijft dit hier.
Nu begrijp je
waarom ze dit niet onderwijzen in de scholen?
want wie schrijft het curriculum?
diezelfde leden van de linkervleugel.
Ze vernietigden alle waarden.
Vergiftigen literatuur en theater.
Van de negen grote Duitse kranten
waren er 7 in joodse handen.
dacht dat ik nog niet klaar was met het uitzoeken van wat ik denk over dit ...
Waarom hebben deze evenementen - waarom is dit conflict, joden en Duitsers, zo grimmig geworden,
en waarom die haat van de joden, waarom moest het gebeuren?
Het is nog volstrekt onduidelijk voor mij.
Maar misschien zal ik op een dag in slagen.
- De haat van de joden voor de Duitsers? - Ja
Ik heb nog nooit gelezen van enig ander volk,
met zulke haat vervulde uitingen voor andere mensen dan joden.
- Waarom ... - Meer dan de haat van de Duitsers in de richting van de joden?
Dat is veel later, de haat van de Duitsers. De joden waren veel eerder.
En het is ... alles wat je hoeft te doen is de Talmoed te lezen.
Ik heb alle twaalf volumes daar in de toegelaten, meest recente vertaling en editie 2002.
want we wilden de algemeen verspreide verklaringen van Talmud controleren.
Zijn ze accuraat? (Vooral vergeleken met een geautoriseerde editie).
En ik kon niet meer dan drie pagina's lezen, het maakte me ziek.
Dat is hoe weerzinwekkend het is, alle spullen erin over seksualiteit en ga zo maar door,
over hoe je het kunt doen met een drie jaar oud kind, en, en, en ...
Weet je, het is allemaal zo vreemd voor ons.
Ik wil er niet eens over nadenken.
Van 1923-1933 werden Duitse nationalisten regelmatig het doelwit van joodse communisten en terroristen.
200 nationaal-socialisten en 216 politieagenten werden vermoord door voornamelijk joodse communisten.
Twintigduizend nationaal-socialisten en 1976 politieagenten raakten gewond.
Herbert Norkus, een schooljongen en lid van de Hitlerjugend, werd op brute wijze op zes plaatsen gestoken.
Horst Wessel, een jonge Duitse student, werd neergeschoten.
De Zwitserse nationaal socialistische leider Wilhelm Gustloff, werd op brute wijze vermoord door de jood, David Frankfurter in 1936.
Duitsers waren verontwaardigd over de moorden. De daden van terreur tegen het Duitse volk gingen vele jaren voort zonder einde.
27 februari 1933, vier weken na Hitlers benoeming tot kanselier, staken communistische terroristen de Reichstag in brand.
De lokale politie ving een Nederlandse communist genaamd Marinus van der Lubbe, de man die de Reichstag in brand stak.
Het vuur was het begin van een rode geïnstigeerd burgeroorlog voordat Hitler en de NSDAP kon zich konden bevestigen.
Hindenburg en Hitler handelden snel. Uitgegeven noodverordeningen en communistische leiders werden gearresteerd en naar wat later zou worden genoemd concentratiekampen, gestuurd.
Het merendeel van de communisten waren joden. Dit is de reden waarom de media het portretteert als een systematische vervolging tegen de joden.
De Nacht van de Lange Messen ook wel bekend als Operation Hummingbird gebeurde in nationaal-socialistisch Duitsland tussen 30 juni en 2 juli 1934.
Ten minste 85 mensen werden geëxecuteerd. En meer dan duizend gearresteerd door de nationaal-socialisten.
De reden hiervoor was dat de leider Ernst Röhm en anderen een staatsgreep van plan waren tegen de Duitsers.
De actie van Hitler was om te voorkomen dat een andere communistische revolutie plaats vond in Duitsland.
De kuis versterkte en geconsolideerde de steun van de legerleiders aan Hitler.
Op 9 november 1938 bereikte een Poolse jood genaamd Hershel Grynszpan de Duitse ambassade en vroeg om te spreken met een lid van het diplomatiek personeel.
Toen Ernst vom Rath, een 29 jaar oude Duitse diplomaat, gelegen in Parijs, kwam om de bezoeker te begroeten, pakte Grynszpan zijn pistool en vermoordde hem in koelen bloede.
Dit was de druppel die de emmer deed overlopen. De Duitsers hadden nu genoeg van de joods geïnspireerde boycots, laster, oorlogsstokerij en moorden op hen gerichte moorden.
Het nieuws van de moord veroorzaakt rellen, brandstichting en vandalisme gericht op joodse en communistische winkels en bedrijven.
De rellen waren niet gesanctioneerd door de ambtenaar NSDAP-lid en het was een boze Goebbels die het bevel gaf het geweld ogenblikkelijk te stoppen en het stopte na de eerste nacht.
Goebbels was op dat moment bezig met de onderhandelingen om het internationale joodse embargo omver te werpen en vreesde dat het geweld de gesprekken zou doen ontsporen.
Vroeg in de ochtend na de Kristallnacht gebeurtenissen kondigde Goebbels aan in een radio-uitzending dat elke actie tegen de Joden ten strengste verboden was en waarschuwde voor zware straffen aan ongehoorzaamheid aan dit bevel.
Hij klaagde dat hij nu deze verschrikkelijke zaak aan het Duitse volk in de wereld zou moeten uitleggen en dat hij gewoon niet wist wat voor soort geloofwaardige verklaring te geven.
Hitler was ook woedend toen hij er voor het eerst over hoorde en beval dat een telex bericht zou worden verzonden naar galatea kantoren, dat luidde:
"Op uitdrukkelijk bevel van de hoogste autoriteit, aanslagen tegen joodse bedrijven of andere eigendommen mogen in geen geval en onder geen beding plaatsvinden."
Verschillende mensen werden ook gearresteerd wegens geweld tegen Joden.
De nacht van geweld, door de Joden Kristallnacht genaamd, de nacht van het gebroken glas,
wordt vaak beschreven in de westerse media en in onze schoolboeken als gekke, spontane, antisemitische rellen,
maar de herhaalde terreur, psychologische oorlogsvoering, agitatie, boycots en moorden die in feite de Duitse wrok uitlokten, zijn nooit in onze geschiedenisboeken genoemd.
De joodse oorlogsverklaring aan Duitsland in 1933 bracht Duitse ambtenaren in gevaar en zij maakten een deal in geheime onderhandelingen
met het Palestijnse centrum van de World Zionist Organization die het mogelijk maakte voor Duitse Joden met hun vermogen naar Palestina te gaan.
Die deal werd genaamd The Transfer Agreement of The Haavara overeenkomst.
Dit pact mogelijk maakte het mogelijk voor duizenden Joden om naar Palestina te migreren met hun rijkdom intact.
De emigratie was een rechtmatig geleide en geregelde zaak en niet een of andere soort wilde vlucht.
Het was een poging om de conflicten tussen de Joden en de Duitsers vreedzaam op te lossen, zodat ze beiden weer in vrede konden leven.
Iedere Jood, bestemd voor Palestina, stortte geld op een speciale bankrekening in Duitsland.
Het geld werd vervolgens gebruikt om in Duitsland geproduceerde agrarische gereedschappen, bouwmaterialen, pompen en meststoffen etc. te kopen,
die werden uitgevoerd naar Palestina en er werden verkocht door de joodse Haavara Company in Tel Aviv.
Geld uit de verkoop werd vervolgens gegeven aan de Joodse emigrant bij zijn aankomst in Palestina in een hoeveelheid die overeenkwam met zijn storting in Duitsland.
De overeenkomst diende het zionistische doel om het Joodse volk en activa naar Palestina te krijgen,
terwijl tegelijkertijd ten dienste van de Duitse doelstelling om de Joodse invloed in Duitsland te verminderen.
Zo ondersteunde Hitler Joodse emigratie naar Palestina in de Oost-Europese landen vanaf 1933 tot 1941, toen de oorlog verdere samenwerking verhinderde.
Tegen de tijd dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak had de Israëlische economie de helft van een biljoen dollar aan activa uit Duitsland verzonden via de Haavara Overeenkomst.
Ondertussen werden ook in de VS twee miljoen Mexicanen gedeporteerd naar Mexico tussen de jaren 1929 en 1939
voor de eerste maal geautoriseerd door president Herbert Hoover.
Hiervan waren er eigenlijk 1,2 miljoen geboren als Amerikaanse burgers.
De definitieve oplossing voor Hitlers' Joodse probleem was het creëren van een thuisland voor de Joden op het prachtige eiland van Madagascar aan de kust van Zuid-Afrika
en het hervestigen van 1 miljoen Joden per jaar onder Duitse bescherming en toezicht.
Het idee van een Joods thuisland op Madagascar was daadwerkelijk verspreid in Europa sinds de jaren 1880.
De nationaal-socialisten werkten een plan in detail uit voor de evacuatie van de Joden naar Madagascar en voor de bezetting daar.
SS generaal-majoor, Heydrich, diende dit plan rechtstreeks in aan Wright's minister van Buitenlandse Zaken in augustus 1940.
Het Madagascar plan werd helaas geschrapt toen de Britten het eiland binnenvielen in 1942 en de controle overnamen van het Vichy-Frankrijk na de Slag van Madagascar.
Een Joods Madagascar zou een win-win oplossing voor Joden en Europeanen zijn geweest
en zou de arme Palestijnen en andere Arabische landen al de verschrikkingen en oorlogen die ze na de oprichting van Israël in 1948 moesten verduren, hebben bespaard.
Eeuwenlang hebben Europeanen en Joden problemen gehad om samen leven.
De Joden werden verdreven uit meer dan 100 landen ervoor.
Deze uitzetting was niet iets nieuws. In elke natie waar de Joden alle rechten en privileges werden gegeven
hadden ze het gastland uitgebuit en moreel gecorrumpeerd, de niet-joden geschonden en creëerden vervolgens uproer tegen henzelf.
De joodse racisten zijn natuurlijk altijd in staat geweest om de ​​schuld op "anti-semitisme" te steken.
De nationaal-socialisten wilden dat de joden Duitsland verlieten en de zionisten wilden dat de Joden naar Palestina kwamen om te helpen bij het maken van een zionistische staat.
De nationaal-socialisten hielden een conferentie in Wannsee, een van de buitenwijken van Berlijn, op 20 januari 1942
waar werd besloten tot de eindoplossing van het Joodse probleem.
Het originele document van de bijeenkomst is daadwerkelijk beschikbaar op het internet en nergens is er sprake over het doden van Joden.
De vergadering besprak noch gaskamers, schietpartijen, noch enige andere uitroeiingsmethoden.
Er was nooit een definitief oplossingsplan. Dat is een van de onwaarheden die de ronde doet.
Juist omdat de nazi's de term eindoplossing, zowel in de jaren voor de oorlog en aan het begin van de oorlog hadden gebruikt, betekent het nog niet dat ze ooit echt een ontwerp voor een plan hadden.
Zelfs de notulen van de vergadering, de notulen die zijn opgenomen van de Wannsee-conferentie, stellen heel duidelijk dat de Joden op een gegeven moment zullen worden vrijgelaten,
dus was er geen sprake van een definitieve oplossingsplan. Er was gewoon een gesprek van
"Nou, nu dat het Oostfront zowat is vastgelopen, moeten we uitzoeken wat te doen met deze vele miljoenen Joden, die we in hechtenis hebben."
Dat was een probleem waarvoor de nazi's de behoefte voelden het te regelen, maar niet door het creëren van een gigantisch overdreven plan.
Het doel van de Wannsee-conferentie was om te bespreken en te plannen hoe de Europese Joden naar het oosten zouden worden gedeporteerd.
Sommige Joden werden nog in Duitsland aan het werk gehouden met de aanleg van wegen en zomeer.
Ze hadden ook besloten dat de Joden die deelnamen aan de Eerste Wereldoorlog, die meer dan 65 jaar oud en allen die in de industrieën werkten waren, in Duitsland zouden blijven.
Dit wordt ook bevestigd door Yehuda Bauer, hoogleraar Holocaust Studies in Avraham Harmon Institute of Contemporary Jewry in de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.
Transit kampen werden ook gemaakt in Polen om de immigratie van Joden te vergemakkelijken.
De term "Endlösung der Judenfrage", een "definitieve oplossing van het joodse vraagstuk" was een uitdrukking die wordt gebruikt door de nationaal-socialisten ten aanzien van de "Auswanderung" - emigratie en "Evakuierung" - evacuatie van Joden in bezet Europa naar het Oosten, Palestina en Madagascar .
De eersten die de term gebruikten waren echter in feite de zionisten.
De uiteindelijke oplossing van het joodse vraagstuk is in feite een citaat uit een 1897 zionistisch manifest.
De beruchte uitdrukking werd gebruikt door vooraanstaande wetenschappers lang voordat NSDAP zelfs bestond.
In 1897 publiceerde de National Jewish Association Keulen zijn programma met de naam "Theses".
"De ervaring leert dat maatschappelijke emancipatie te kort is geschoten bij het veiligstellen van de sociale en culturele toekomst van het Joodse volk.
De uiteindelijke oplossing van het joodse vraagstuk ligt dan ook in de oprichting van de Joodse staat."
In 1897 richtten de Rothschilds het Zionistische Congres op en zijn eerste vergadering werd in München geregeld.
Dit werd herschikt in Bazel, Zwitserland. Deze bijeenkomst werd geleid door de "Vader van het Zionizm", Theodor Herzl.
En in 1899 stelde hij de 'Endlösung van het joodse vraagstuk' voor en stelde hij de liquidatie van joodse rijkdom voor:
"Het is essentieel dat het lijden van de Joden erger wordt... dit zal ons helpen bij de realisatie van onze plannen.
Ik heb een uitstekend idee ... Ik zal antisemieten aanzetten tot het liquideren van Joodse rijkdom..
De antisemieten zullen ons daarbij helpen doordat ze de vervolging en onderdrukking van de Joden zullen opvoeren.
De antisemieten zijn onze beste vrienden."
Herzl gebruikte de term 'de definitieve oplossing van het joodse vraagstuk' ook in een 1899 brief aan de Russische tsaar.
"..Ik dank voor mijn toestemming om het zionistische plan in te dienen voor de definitieve oplossing van het joodse vraagstuk."
De zionistische Nahum Sokolov schreef in zijn 1919 boek, Geschiedenis van Zionism, dat:
"De vooruitgang van de moderne beschaving is gekomen als een soort moderne Messias voor de definitieve oplossing van het Joodse probleem."
Richard James Horatio Gottheil was de zoon van een rabbijn en voorzitter van de American Federation of zionisten. Hij zei:
"Assimilatie van de Joden moet niet als definitieve oplossing van het joodse vraagstuk komen."
Het Joodse Year Book van 5676 bepaalt dat de Britse Joden een beleid voor "de definitieve oplossing van het joodse vraagstuk adopteerden."
Zelfs in 1940 een joodse tijdschriftartikel, onder vermelding van Trotski, noemde "De eindoplossing van het Joodse Vraagstuk".
Israëlisch advocaat, diplomaat en zionistische, Aryeh Leon Kubovy, zei:
Er bestaan ​​geen documenten door Hitler, Himmler of Heydrich ondertekend die spreken van het uitroeien van de Joden ...
Het woord 'uitroeiing' komt niet voor in de brief van Göring tot Heydrich betreffende de definitieve oplossing van het joodse vraagstuk."
Het hoofddoel van Hitler was om de problemen van het Versailles verdrag vast te stellen en het gestolen Duitse grondgebied terug te nemen, om alle Duitsers te verenigen in het Derde Rijk.
Reeds in 1923 Hitler zei in zijn toespraak:
"Zolang dit verdrag bestaat, kan er geen opstanding van het Duitse volk zijn. Geen sociale hervormingen, van welke aard ook, zijn mogelijk.
Het verdrag werd gemaakt OM 20 miljoen Duitsers naar hun dood en verderf te brengen en de Duitse natie te ruineren.
Waar politiek correcte historici niet in geslaagd zijn te vermelden of opzettelijk hebben verdoezeld, is het feit dat Hitler eigenlijk meerdere gedocumenteerde pogingen heeft gedaan in een poging om te voorkomen dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak,
maar dat elk van deze vredesvoorstellen werd afgewezen door degenen die zouden gebaat zijn geweest bij een oorlog met Duitsland.
Op 17 mei 1933 gaf Hitler een toespraak waarin hij verklaarde dat Duitsland bereid was om te ontwapenen, als de buurlanden hetzelfde zouden doen.
Het voorstel werd verworpen. In plaats daarvan bleven de andere landen hun arsenalen met wapens aanvullen, hun opslag van explosieven vergroten en de aantallen van hun troepen verhogen.
De Volkerenbond, het globalistische instrument van de overwinnaars, dwongen Duitsland door een proeftijd voordat het mogelijk zou zijn om de ontwapening van de andere landen te bespreken.
Dus op 14 oktober 1933 keerde Hitler zich af van de globalistische Volkerenbond waarmee het onmogelijk was om afspraken te maken.
Op 18 december 1933 Hitler diende een zes-punts voorstel voor de verbetering van de internationale betrekkingen.
Op 26 januari 1934 rondde Hitler een niet-aanvalsverdrag af met Polen.
De gevaren voor het Reich waren nu zo groot dat Hitler opnieuw dienstplicht invoerde op 16 maart 1935.
Op 1 maart 1935 verzekerde Hitler Frankrijk bij elke mogelijke gelegenheid van zijn verlangen om te leven in vrede met haar.
Op 21 mei 1935 deed Hitler een nieuwe poging om de groeiende mogelijkheid van een oorlog te voorkomen.
Op 18 juni 1935 onderhandelde Hitler over een marine-overeenkomst met Groot-Brittannië.
Op 31 maart 1936 formuleerde Hitler een alomvattend plan voor de vrede.
Dit vredesplan zou een echt keerpunt voor de welvaart van alle landen in Europa zijn geweest.
"Ik wend mij tot de rede in internationale zaken. Ik wil laten zien dat het idee van de eeuwige vijandschap verkeerd is. Wij zijn geen erfelijk vijanden." -Adolf Hitler 1936
We zullen Hitler tot deze oorlog dwingen, of hij wil of niet." Winston Churchill in 1936 broadcast
DE AANSLUITING
De Anschluss was de vrijwillige vereniging van Oostenrijk met het Duitse Rijk.
Het Verdrag van Versailles had het Oostenrijk-Hongaarse keizerrijk opgebroken en verbood het nieuwe Oostenrijk zich te verenigen met Duitsland,
maar na het zien van het grote succes van Hitler-Duitsland was er geen stoppen aan Oostenrijks verlangen om zich te verenigen met hun vrolijke broers en zussen
en een overweldigende 99% van de Oostenrijkse burgers stemden in om zich te herenigen met hun dramatische broers.
Zonder een schot afgevuurd te hebben staken de Duitse troepen op de ochtend van 12 maart 1938 de grens over in de buurt van Hitlers geboorteplaats van Braunau en werden begroet als redders en bevrijders door de vreugdevolle Oostenrijkers.
Als een broederlijk gebaar naar de Oostenrijkers en een teken voor de rest van de wereld van een vreedzame hereniging, nodigde Hitler de Oostenrijkse troepen ook uit naar de binnenland van Duitsland te marcheren.
Niet verrassend portretteren de westerse globalistische media de vreugdevolle eenwording als "Duitsland binnengevallen en veroverde Oostenrijk".
Oostenrijk was nog in de depressie toen Hitler de beide landen verenigde.
Met de hulp van Duitsland werd dit probleem omgedraaid.
De orde werd hersteld en binnen twee jaar was er volledige werkgelegenheid.
DE OVEREENKOMST VAN MUNCHEN
Het Duitse volk van Tsjecho-Slowakije deelde dezelfde wens om zich met Duitsland te herenigen.
Wanneer het Verdrag van Versailles Oostenrijk-Hongarije aan stukken scheurde, werden Tsjechen, Slowaken, Duitsers en Hongaren in een kunstmatige staat gecombineerd, genoemd Tsjecho-Slowakije.
Praag en Bohemen zijn gedurende eeuwen delen geweest van Duitsland.
Het Praagse regime vormde een ernstige bedreiging voor Duitsland.
Tsjecho-Slowaakse communistische president Benes, werd bevolen door zijn Kremlin meesters om zijn grenzen te openen voor de communistische legers in een oogwenk om een oorlog tegen Duitsland te beginnen.
Praag ging naar de Sovjet-springplank naar Duitsland zijn.
De Duitse regio Sudetenland, vroeger het zuiden van Duitsland, had 3,5 miljoen burgers.
Net zoals de Oostenrijkers, wilden de Sudetenlanders zich verenigen met Duitsland, maar de Tsjecho-Slowaakse communistische president, Edward Benes, wou het niet toestaan.
De Sudetenlanders waren al ernstig mishandeld door de communistische staat van Tsjecho-Slowakije.
Om dit te beeindigen vielen op 15 maart 1939, de Duitse troepen binnen in Tsjecho-Slowakije.
Later diezelfde dag Hitler was in Praag met zijn troepen.
Om de zaak vreedzaam op te lossen riep Hitler op tot een noodsituatie conferentie in München, met Italië, Frankrijk en Engeland.
Allemaal waren ze het er over eens dat het Duitse Sudetenland zou worden verenigd met Duitsland en dat de Slowaken hun eigen staat zouden hebben met de naam Slowaakse Republiek.
De Sudenten Duitsers keerden terug naar het Duitse gezag net zoals ze wilden. Echt een win-win situatie.
Zoals bij aankomst in Oostenrijk werd Hitler ook als een held ontvangen bij een bezoek aan het Sudetenland.
Chamberlain keerde terug uit München, met zalige response, zwaaiend met de papieren die hij en Hitler hadden ondertekend en verklaarde:
"Voor de tweede keer in onze geschiedenis is een Britse premier teruggekeerd uit Duitsland en brengt vrede met eer. Ik geloof dat het vrede is voor onze tijd."
In december 1938, gaf Hitler de Duitse minister van Buitenlandse Zaken instructie om een overeenkomst met Frankrijk te maken. DE POOLSE CORRIDOR.
Na de Tweede Wereldoorlog hadden de geallieerden had Duitse grondgebied bezet en een bepaald deel van Duitsland's West-Pruisen aan de nieuw hersteld natie van Polen gegeven.
Oost-Pruisen was helemaal afgesneden en geïsoleerd van Duitsland.
Het Verdrag van Versailles had de Duitse stad Danzig gescheiden van Duitsland en die gegeven aan Polen tegen de wens van haar burgers.
Politicoloog, Stefan Wolfe, hoogleraar aan de Universiteit van Birmingham, zegt dat:
"De acties van de Poolse ambtenaren na de oprichting van de gangen volgden een wijze van assimilatie en onderdrukking."
Als gevolg hiervan, verlieten een grote hoeveelheid etnische Duitsers Polen na de Eerste Wereldoorlog.
De hedendaagse Duitse statistici zeggen dat 592.000 Duitsers tegen 1921 waren weggegaan en andere Poolse geleerden had zeggen dat tot een miljoen Duitsers waren weggegaan.
De vrije stad van Danzig was meer dan 90 procent Duits en had vanaf 1871 behoorde tot Duitsland.
De stad met een overwegend Duitstalige bevolking, samen met het omliggende Duitse gebied van Oost-Pruisen, werd Danzig geïsoleerd van het Duitse vasteland.
Vroeger Duits grondgebied nu behorend tot Polen, zou dwars door de Pruisische Pommeren regio van Duitsland snijden.
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, hield Hitler geen wrok tegen Polen.
In feite was hij diep onder de indruk van de Poolse overwinning in de Pools-Russische oorlog, 1919-1921.
Hitler wilde dat de aard van de alliantie met Polen was zoals hij met Italië had en als het zou kunnen dat hij zou samenwerken met het Poolse volk om Europa te verdedigen tegen het communisme.
Maarschalk Jozef Pilsudski was een leider van Polen tot aan zijn dood in 1935. Hij werd verafgood door Hitler.
In 1934 werd een vredesverdrag getekend tussen Adolf Hitler en Pilsudski dat de vrede waarborgde tussen de twee naties.
Het is een blijk van gezond verstand dat Polen moet deel uitmaken van de verdedigingsmuur tegen het bolsjewisme, zei Hitler.
Elke Poolse divisie zou een versterking van de militaire macht betekenen tegen, niet alleen een mogelijke, maar nu al aanzienlijk duidelijke aanval van het bolsjewisme tegen Europa.
Alle anti-Poolse propaganda was nu verboden door Hitler. In een rede voor de Reichstag, 21 mei 1935. Hitler zei:
"We erkenden met begrip en oprechte vriendschap van echte nationalisten, de Poolse staat als het huis van mensen met een groot nationaal bewustzijn."
Volgens dit niet-aanvalsverdrag, zegden beide landen toe om hun problemen op te lossen door middel van onderhandelingen, niet met gewapend conflict.
Helaas, Pilsudski stierf op 12 mei 1935 en vredesonderhandelingen ging niet door.
In Duitsland waren vlaggen nu halfstok. Hitler was echt bedroefd door de dood Pilsudski en hij schreef zelfs een brief aan zijn vrouw.
De plotselinge dood van de Poolse leider was zeer slecht nieuws voor Duitsland.
De populaire maarschalk werd opgevolgd door de maarschalk, Edward Rydz-Smigly.
Pilsudski's dood en de opkomst van Smigly was een grote tegenslag voor Duitsland.
Smigly was niet geïnteresseerd in vrede met Duitsland en hij ondertekende in plaats daarvan het Pools-Britse gemeenschappelijke defensie pact,
dat Britse militaire bijstand beloofde in een situatie, als Polen zou worden aangevallen door een ander Europees land.
America's joodse minister van Financiën, Henry Morgenthau Jr., belde de joodse Franse politicus, Leon Blum,
en stelde het bevriezen van de Duitse bankrekeningen in Frankrijk voor in de hoop van het duwen van Frankrijk in een oorlog met Duitsland.
Op oktober 1938 eiste de Poolse dictator Smigly een deel van Silezië en enkele andere kleinere Tsjechische gebieden.
Het Poolse leger hechtte gebieden aan voor een bevolking van 227.399 mensen en de Poolse tanks rolden in het aangehechte Tsjechische grondgebied.
De Tsjechen waren te machteloos om de gedwongen annexaties te stoppen.
Op 16 maart 1939 zond zogenaamd neutrale Roosevelt een ultimatum aan Groot-Brittannië eisend dat vanaf nu de Britse regering sterk zou gekant zijn tegen Duitsland.
Mappen begonnen nu te circuleren, met een nieuwe westerse Poolse grens uitgebreid tot net ten westen van Berlijn.
Duitse kranten en politici als Adolf Hitler beschuldigden de Poolse autoriteiten van het organiseren en het gedogen van gewelddadige etnische zuiveringen van etnische Duitsers die in Polen woonden.
Op 25 april 1939 belde de joodse diplomaat, journalist en schrijver, William Bullitt, de Amerikaanse krant columnist, Karl Henry von Wiegand,
chief Europese correspondent van de internationale nieuwsdienst van de Amerikaanse ambassade in Parijs op en zei tegen hem:
"De oorlog in Europa is besloten. Polen heeft de zekerheid van de steun van Groot-Brittannië en Frankrijk, en zal niet toegeven aan eisen uit Duitsland. Amerika zal in de oorlog komen snel nadat Groot-Brittannië en Frankrijk beginnen."
In een geheim gesprek in Hyde Park op 28 mei 1939 verzekerde Roosevelt de communististische voormalige president van Tsjecho-Slowakije, dr. Edward Banes,
dat Amerika actief zou ingrijpen aan de kant van Groot-Brittannië en Frankrijk in de verwachte Europese oorlog.
Graaf Jerzy Potocki was de Poolse ambassadeur in de Verenigde Staten. Hij verklaarde in 1934 dat:
"Boven alles, propaganda is hier geheel in Joodse handen. Rekening houdend met de publieke onwetendheid in het achterhoofd, is hun propaganda zo effectief omdat de mensen geen echte kennis hebben van de ware stand van zaken in Europa.
President Roosevelt is de macht gegeven om enorme reserves te creëren in bewapening voor een toekomstige oorlog waar de Joden opzettelijk op weg naar zijn."
In een rapport uit Washington terug naar de minister van Buitenlandse Zaken in Warschau, dd 9 februari 1939, schreef hij:
"De druk van de joden op president Roosevelt en op het ministerie van Buitenlandse Zaken wordt steeds krachtiger ...
De Joden zijn nu de leiders in het creëren van een oorlogspsychose die de hele wereld zou doen duiken in een oorlog en een algemene catastrofe veroorzaken.
Deze stemming wordt steeds meer en meer duidelijk. In hun definitie van democratische staten, hebben de Joden ook echte chaos geschapen:
Ze hadden samen het idee van democratie en communisme gemengd en hebben vooral de banner op brandende haat tegen het nazisme verhoogd.
Deze haat is een razernij geworden. Het wordt overal uitgedragen en met alle middelen: in theaters, in de bioscoop en in de pers.
De Duitsers worden afgeschilderd als een volk levend onder de arrogantie van Hitler, die de hele wereld wil veroveren en de hele mensheid verdrinken in een zee van bloed.
In gesprekken met joodse vertegenwoordigers van de pers ben ik herhaaldelijk de onverbiddelijke overtuiging tegengekomen dat de oorlog onvermijdelijk is.
Dit internationale jodendom maakt gebruik van alle middelen van propaganda om elke neiging tot enige vorm van consolidatie en begrip tussen naties te vormen.
Op deze manier groeit de overtuiging gestaag maar zeker in de publieke opinie hier dat de Duitsers en hun satellieten,
in de vorm van fascisme, vijanden zijn, die moeten worden onderworpen aan de 'democratische wereld'."
In een dagboek van 6 juli 1939 zei hij:
"In het Westen waren er allerlei elementen die openlijk duwden voor de oorlog: de Joden, de superkapitalisten, de wapenhandelaars.
Vandaag de dag zijn ze allemaal klaar voor een geweldig bedrijf, omdat ze een plaats hebben gevonden die kan in brand gestoken worden: Danzig,
en een land dat klaar is om te vechten: Polen.
Ze willen zaken doen op onze rug. Ze zijn onverschillig voor de vernietiging van ons land.
Inderdaad, want als alles later opnieuw moet worden opgebouwd, dan kunnen ze daar ook van profiteren."
Zoals eerder de Duitsers in Polen de vervolgde minderheid waren, beroofd van alle rechten, gebeurde hetzelfde met de Duitsers gestrand in Tsjecho-Slowakije.
Tussen 1919-1939 werd Duitsland herhaaldelijk aangevallen door Poolse partizanen die werkten voor joodse of communistische belangen.
Er waren al 80.000 etnische Duitsers in vluchtelingenkampen in zowel Danzig als het Duitse Rijk.
Ierse overloper naar Duitsland, William Joyce, verklaarde:
"Duitse mannen en vrouwen werden opgejaagd als wilde dieren door de straten van Bromberg.
Toen ze werden gevangen werden ze verminkt en aan stukken gescheurd door de Poolse massa ...
Elke dag nam de slagerij toe. Duizenden Duitsers vluchtten uit hun huizen in Polen met niets meer dan de kleren die ze droegen.
Op de nachten van 25 augustus tot 31 augustus inclusief, vonden er, naast talloze aanvallen op burgers van Duits bloed,
44 perfect geverifieerde daden van gewapend geweld tegen Duitse officiële personen en goederen plaats."
Er waren 12.857 geidentificeerde doden in het Bromberg gebied, bovendien een groot aantal niet-geïdentificeerde doden daar en nog veel meer doden elders.
Beide Hagen & Wehrmacht Oorlogsmisdaden Bureau gaan akkoord met deze conclusies.
Deze historische feiten werden ook bevestigd door de Oost-Duitse historicus Theodor Bierschenk in 1954 en de sociaal-democratische journalist Otto Heike in 1955 op basis van de Poolse documenten.
George Ohio zei: "Ik heb in Duitsland gewoond tijdens de jaren 1980, toen veel mensen die tijdens de oorlog leefden, nog in leven waren.
Ik zocht iedereen op die in de buurt van Polen woonde in 1939 en was gelukkig genoeg om een ​​aantal mensen te ontmoeten.
Een daarvan was een douaneambtenaar die zei dat het zo slecht was op de grens dat zij gewapend waren en ook granaten in hun kantoor hadden klaar voor aanvallen.
Een ander vertelde me zijn boerderijdieren vaak werden gestolen door Poolse terroristen.
Een ander vertelde van zijn nicht, verkracht door een Pool die de grens had overgestoken.
Dit is slechts een van de vele verhalen verteld aan mij door Duitse burgers die getuige waren geweest van deze grensinvallen net als in 1919 was gebeurd tot 1928.
Een ding dat veel mensen niet gezien hebben is dat Polen Duitsland vlak na de Eerste Wereldoorlog herhaaldelijk openlijk heeft aangevallen, wat leidde tot vele grensgevechten.
Zodra Duitsland begonnen met druk uit te oefenen op Polen om een oplossing voor de corridor uit te werken, begonnen de aanvallen weer.
En één ding is mij duidelijk namelijk dat Duitsland deze aanvallen niet uitlokte."
Om de problemen op te lossen, maakte Hitler talrijke concrete voorstellen, demilitarisering van de belangrijkste havengebieden inbegrepen,
publiek referendum behalve in Gdynia als een Poolse havenstad aan de Oostzee,
één kilometer breed spoor en wegdoorgang om Oost-Pruisen te verbinden met Duitsland en Polen met de Oostzee.
De anti-Komintern pact zou ook worden ondertekend om Polen te beschermen tegen de communistische subversie.
Elk Duitse voorstel werd genegeerd.
De alom gehekelde Poolse minister van Buitenlandse Zaken, Jozef Beck weigerde elke Duitse voorstel.
Hierna keerde de Duitse propaganda zich tegen Polen.
Zowel Groot-Brittannië en Frankrijk benaderden Stalin's genocidale bolsjewieken regime
met de hoop van het herstellen van een nieuwe versie van de drievoudige Alliance dat de twee fronten in Wereld Oorlog Een tegen Duitsland had gemaakt.
Rydz-Smigly, de nieuwe dictator van Polen, werd geselecteerd door de globalisten om een ​​gevecht met Duitsland te uit te lokken,
voor Groot-Brittannië en Frankrijk om dan Duitsland aan te vallen vanuit het westen in de verdediging van Polen
en ten slotte voor de Sovjet-Unie om dan deel te nemen aan de strijd tegen Duitsland vanuit het oosten.
Dit plan van agressiestrategie ten aanzien van Duitsland werd openlijk en in de mainstream media besproken,
bijvoorbeeld al in 1938 in een boek met de titel "Een nieuwe, heilige alliantie" van de bekende Joodse schrijver, Emil Ludwig, geboren Emil Cohn.
In het boek riep hij op tot een wedergeboorte van exact dezelfde twee fronten militaire alliantie die twee decennia eerder opgezet was tegen Duitsland.
Groot-Brittannië, Frankrijk, de VS, Rusland, de zeer invloedrijke globalistische in New York gevestigde Council on Foreign Relations droeg in haar tijdschrift een lovende recensie voor het boek van Ludwig,
waarbij de mogelijkheid voor een 2 fronten alliantie openlijk werd bevestigd.
Emil Ludwig zei:
"Zelfs als Hitler op het laatste moment zou willen de oorlog, die hem zou vernietigen, vermijden, zal hij, in weerwil van zijn wensen, worden gedwongen om oorlog te voeren."
Hitler zag dwars door dit transparante spel en dus nam hij contact op met Stalin.
Op 23 augustus 1939 tekende Hitler het Duits-Russische niet-aanvalsverdrag ook bekend als het Molotov-Ribbentrop pact.
Dit werd gedaan om de oorlogszuchtige westerse bondgenoten belemmeren door het neutraliseren van hun nieuwe Triple Entente met Sovjet.
Hitler wilde geen oorlog op twee fronten en de tijdelijke alliantie met Stalin werd gevormd met de hoop dat de Britten niet zou durven de oorlog verklaren.
Zelfs nadat het pact werd ondertekend, heeft Hitler nog steeds geprobeerd om elke oorlog te vermijden door te trachten de geallieerden te bereiken voor besprekingen waaraan zij elke keer weigerden deel te nemen.
Hitler schreef zelfs een oprechte brief aan de Franse president, Daladier, slechts enkele dagen nadat Ribbentrop en Molotov een deal hadden afgewerkt in Moskou.
Al in oktober 1930, droeg de invloedrijke Poolse krant, Die Liga der Grossmacht, de volgende verklaring:
Een strijd tussen Polen en Duitsland is onvermijdelijk. We moeten onszelf systematisch voorbereiden.
..de nederlaag van Duitsland moet worden geproduceerd door Poolse troepen in het centrum van het grondgebied om Duitsland in het hart te treffen.
In een oorlog met Duitsland zullen er geen gevangenen en geen ruimte zijn, noch voor menselijke gevoelens, noch voor culturele sentimenten.
De wereld zal beven voor de Duits-Poolse Oorlog.
We zullen bij onze soldaten een bovenmenselijke stemming van opoffering en de geest van genadeloze wraak en wreedheid oproepen."
De Warsaw krant Depesza op 20 augustus 1939 voerde het volgende bericht:
"We zijn klaar om een ​​contract met de duivel te maken als hij ons helpt bij de strijd tegen Hitler. Luister: Tegen Duitsland, niet alleen tegen Hitler.
Het Duitse bloed zal vergoten worden in een toekomstige oorlog in dergelijke stromen zoals het nooit sinds het begin van de wereld werd gezien."
Polen maarschalk, Rydz-Smigly, zei in de Daily Mail 6 augustus 1939 het volgende:
"Polen wil oorlog met Duitsland en Duitsland zal niet in staat zijn om het te vermijden, zelfs als ze dat wil."
De Poolse ambassadeur in Parijs zei op 15 augustus 1939:
"Het zal een Poolse leger dat Duitsland zal binnenvallen op de eerste dag van de oorlog."
Lord Beaverbrook was een top krant module (?) In Groot-Brittannië.
Zijn Daily Express was de meest gelezen krant in de wereld op dat moment.
In een persoonlijke brief geschreven in maart 1938 schreef hij:
"Er zijn 20.000 Duitse Joden in Engeland - in de vrije beroepen, die zich bezighouden met onderzoek.
Ze werken tegen een accommodatie met Duitsland. De Joden hebben een belangrijke positie in de pers hier ...
Ik ben minstens geschokt. De Joden kunnen ons voeren naar een oorlog."
Hitler verklaarde uiteindelijk aan de Britse ambassadeur, Sir Neville Henderson, op 25 augustus 1939:
"De Poolse provocaties zijn ondraaglijk geworden."
Poolse ambtenaren werden aangemoedigd om Duitsland aan te vallen door beloften van de Britse ambassadeur Sir Howard William Kennard en Franse ambassadeur Leon Noel.
Ze hadden beloofd dat Groot-Brittannië en Frankrijk onmiddellijk ter hulp van Polen zouden komen, als Duitsland zou aanvallen.
Hitler noemde meer dan 30 grensschendingen voor de maand augustus alleen in zijn rede voor de Reichstag op 1 september 1939.
Tijdens de laatste weken van augustus 1939 werden Duitsers uiteindelijk geterroriseerd in dorpen met de uitdrukking "slacht ze af".
Raciale propaganda in de Poolse voornamelijk joodse pers speelde een belangrijke rol in de vervolging van de etnische Duitsers.
De aanvallen bereikten hun hoogtepunt op september de 3e in Bromberg in wat bekend staat als de Bloedige Zondag.
De Poolse militairen gaven volledige steun aan de Poolse burgers en partizanen in het vervolgen en afslachten van de resterende Duitse minderheid die nog in Polen was.
Op de standaard communistische manier werd de Duitse bevolking opgejaagd.
De huizen werden doorzocht en etnische Duitsers werden geslagen en verkracht.
Zij gewoonlijk samen gedreven, weggeleid en uitgemoord op afgezonderde plaatsen in aantallen variërend van 39, 48, 53-104 tegelijk.
Minstens 5.500 werden afgeslacht als varkens. Kinderen werden aan schuren genageld, vrouwen werden verkracht en doodgehakt met bijlen, mannen werden geslagen en doodgehakt.
328 Duitsers werden in de Protestantse kerk van Bromberg gedreven, waarna de kerk in brand werd gestoken.
Alle 328 verbrandden. De bloedbaden in de stad Bromberg zijn verborgen gehouden voor onze geschiedenisboeken.
Vandaag blijken deze bloedbaden een van de meest monsterlijke en brutale misdaden te zijn, die ooit werden toegebracht aan een burgerbevolking.
Leon Degrelle zei:
"Van alle misdaden van de Tweede Wereldoorlog, hoort men nooit over de grootschalige bloedbaden die zich in Polen vlak voor de oorlog voordeden. Duizenden Duitse mannen, vrouwen en kinderen werden afgeslacht op de meest afschuwelijke wijze door de door de pers opgehitste massa's."
Hitler besloot om de slachting te stoppen en hij spoedde zich naar de redding.
Duitsland nam uiteindelijk wraak op 1 september 1939. Op dezelfde dag werd Danzig formeel vastgelegd door Duitsland.
Duitsland viel Polen binnen en geregenereerde de gebieden die haar door het Versailles Verdrag waren afgenomen.
De oorlog in Polen duurde slechts 29 dagen. De Blitzkrieg had Polen overrompeld.
Gewelddaden tegen de Duitsers zouden voortduren en uiteindelijk oplopen tot een totaal van 58.000 afgeslachte Duitsers.
De massamoorden van Duitsers stopten op 18 september toen Duitse troepen aangekomen waren.
Ik spreek u van uit de kabinet Room in 10 Downing Street.
Vanmorgen heeft de Britse ambassadeur in Berlijn de Duitse regering een laatste bericht overhandigd, waarin staat dat,
tenzij we hebben van hen gehoord voor 11:00 dat zij bereid zijn onmiddelijk hun troepen uit Polen terug te trekken,
een staat van oorlog zou bestaan ​​tussen ons.
Ik moet nu vertellen dat een dergelijke verbintenis niet is ontvangen,
en dat derhalve dit land in oorlog is met Duitsland.
Bevrijde Duitsers verwelkomden Hitler in Danzig als een held.
Na de weg te hebben geblokkeerd voor om het even welke vreedzame discussie zeven jaar voorafgaand aan de oorlog,
verklaarden Groot-Brittannië en Frankrijk de oorlog aan Duitsland op september de 3e 1939.
Op 5 september werd de eerste bom op Duitse bodem geworpen door de Royal Air Force.
De Sovjet-Unie viel daarna Polen binnen vanuit het oosten en slachtten tienduizenden onschuldige Polen af, maar de geallieerden zeiden niets.
De geallieerden gebruikten Polen enkel als een voorwendsel om de oorlog te beginnen.
Churchill zou zelfs heel Polen en heel Oost-Europa aan de Sovjets geven na de oorlog.
De Fransen vielen eigenlijk Duitsland binnen op september de 7e.
Het Duitse leger, nu versterkt met troepen terug uit de Poolse campagne, voerde een tegenoffensief
die de verloren grondgebieden van de binnenvallende Fransen terugnam.
In het bevrijden van wat de Fransen waren veroverd
verloren de Duitsers 196 soldaten plus 114 vermist en 356 gewonden.
Op 17 september 1939 was de Duits-Poolse oorlog al voorbij.
Hitler's missie was al volbracht.
Als Groot-Brittannië en Frankrijk niet de oorlog zouden hebben verklaard,
zou de oorlog daar en dan zijn gestopt.
En miljoenen levens zou zijn gered.
Maar Groot-Brittannië had plannen voor een lange oorlog en ze wilden geen vrede.
De rustige periode tussen het einde van de Poolse oorlog tot mei 1940 wordt de nep oorlog genoemd.
Gedurende deze periode bleef Duitsland onderhandelen voor de vrede.
Britse Duke Arthur Wellesley, de vijfde hertog van Wellington zei:
"Deze verklaring van oorlog is de schuld van de anti-vreedzamen en de klotejoden".
Tijdens zijn toespraak op 6 oktober 1939 pleitte Hitler opnieuw voor vrede. Hij zei:
"Op geen enkel moment en op geen enkele plaats heb ik ooit gehandeld in strijd met het Britse belang.
Ik geloof zelfs vandaag dat er alleen echte vrede in Europa en de rest van de wereld kan zijn,
als Duitsland en Engeland tot een verstandhouding zouden komen."
De meerderheid van de Polen had verstaan ​​dat de Duitsers niet hun echte vijanden waren en dat ze geen hand hadden in welk spel dan ook.
De grensconflicten werden bevorderd door de Poolse of Joodse partizanen, aangemoedigd door de joodse pers
en de Poolse dictator Smigly die nauw samenwerkten met Roosevelt.
In een verzameling van geheime Poolse documenten die in Duitse handen viel toen Warschau werd gevangen genomen in september 1939,
werd de cruciale rol van Roosevelt in het brengen van de Tweede Wereldoorlog, duidelijk vastgesteld.
Ze toonden ook de krachten achter Roosevelt die ageerden voor de oorlog.
Op September 1939 zei Adolf Hitler:
"Keer op keer heb ik weer vriendschap aangeboden en eventueel een zeer nauwe samenwerking met Engeland,
maar liefde kan niet slechts van één kant komen. Het moet wederkerig zijn van de andere kant.
Duitsland streeft geen belang na in het Westen."
In oktober 1939 sprak Hitler in zijn toespraak over een nieuw vredesakkoord voorstel om te voorkomen dat meer Europeanen gedood werden in een zinloze oorlog.
Als de geallieerden vrede hadden gewild, zouden ze lang geleden de uitgereikte hand hebben aangenomen, maar nee.
Het lot van dit plan was precies hetzelfde als dat van alle andere eerdere oproepen van Hitler - geen reactie.
Op 4 november 1939 besloten| Roosevelt en zijn joodse adviseur Bernard Baruch in plaats daarvan tot intrekking vorige neutraliteit acts
om in staat te zijn wapens te verkopen aan oorlogvoerende naties en een nieuwe oorlog tegen Duitsland in te voeren.
The Daily Herald zei in december 1939:
"Stop met praten over vredesvoorwaarden! Breekt Duitsland in stukken!"
Hitler pleit voor de geallieerden om hun oorlogsverklaringen in te trekken:
"Al mijn vredesbesprekingen zijn afgewezen en de oorlog werd verklaard aan ons ...
Het Duitse volk heeft geen haat, geen vijandige gevoelens ten opzichte van het Engelse of het Franse volk."
Tegen Frankrijk zegt hij: "Ik heb altijd mijn verlangen geuit aan Frankrijk om voor eeuwig onze oude vijandschap te begraven
en deze twee landen, die beide zo'n roemrijk verleden hebben, bij elkaar te brengen."
Aan de Britten zegt Hitler:
"Ik heb niet minder inspanning gewijd aan de verwezenlijking van Anglo-Duitse vriendschap. Op geen enkel moment en op geen enkele plaats die ik ooit heb gehandeld in strijd met de Britse belangen ...
Waarom moet deze oorlog in het Westen worden gestreden?"
De geallieerden planden een invasie van Noorwegen en om Zweden aan te vallen, om de Duitse bevoorrading van ijzererts uit Zweden af te snijden
door onwettig mijnen te leggen in Noorse wateren, en dan de belangrijkste Noorse haven van Narvik te bezetten.
Op 8 april 1940, schond Groot-Brittannië de neutraliteit van Noorwegen door mijnen te leggen in Noorse wateren.
Plannen werden ook gemaakt voor het bouwen van een basis van operaties in Denemarken,
Duitsland's neutraal buurland ten noorden ervan.
Deze geallieerde plannen werden genoemd: "Operatie Wilfred en plan R4".
De Noorse politicus genaamd Vidkun Quisling bevestigde het bestaan ​​van deze geallieerde samenzweringen.
Quisling had in het leger vanaf 1911 tot het midden van de jaren '20 gediend als specialist in Russische zaken.
Hij was gestationeerd in Rusland en zag het bolsjewistische spel uit eerste hand.
In 1929 keerde hij terug naar Noorwegen en diende als een diplomaat en later minister van Defensie van beide regeringen.
In 1930 schreef hij "Rusland en onszelf", waar hij sprak over de gevaren van het bolsjewisme.
In 1933 richtte hij Nasjonal Samling op, een nationale eenheidspartij om Noorwegen te redden van de dreiging van het communisme.
Op Adolf Hitler's 50ste verjaardag zond Quisling hem een kaart om hem te bedanken voor het redden van Europa van het bolsjewisme en de Joodse overheersing.
Hitler vertelde Quisling:
"Na het maken van een voorstel na het andere aan de Britten over de reorganisatie van Europa,
vind ik mezelf gedwongen tegen mijn wil deze oorlog tegen Groot-Brittannië te moeten vechten."
Quisling die sympathie had voor Duitsland maar niet wilde dat zijn land een slagveld zou worden,
bracht Hitler op de hoogte van het complot om oorlog te voeren van de twee Scandinavische landen.
In de vroege ochtend in de 9 april 1940 zette Duitsland dan ook snel operatie Weserübung in actie
en kwam om Denemarken veilig te stellen, en vervolgens de Noorse haven van Narvik, net voordat de Britten hun mijnen konden plaatsen.
Dit was een preventieve maatregel tegen de geplande geallieerde operatie Wilfred en Plan R4.
Zo voorkwam Hitler het gebruik van Noorwegen en Denemarken als basis van operaties door het Verenigd Koninkrijk tegen de Duitse scheepvaart.
Duitse diplomaten verzekerden rustig de leiding van de Scandinavische landen dat
Duitsland geen verovering in de zin had, noch inmenging in hun binnenlandse aangelegenheden.
De Duitsers liet pamfletten vallen boven Denemarken die hun optreden verklaarden, veroordeelde de anti-Duitse Britse oorlog
en propaganda en stelden de Denen gerust dat Duitsland het land zou beschermen.
Het leven onder de beperkte Duitse bezetting ging verder zonder problemen voor de Scandinaviërs tijdens de oorlog
en de meeste van de Scandinavische mensen waren blij dat ze werden beschermd door de Duitsers.
Hitler's gepleit voor vrede werd herhaaldelijk genegeerd toen Britse en Franse troepen in Noord-Frankrijk massaal concentreerden.
De plannen werden openlijk besproken om naar het oosten te vorderen naar Duitsland via België en Nederland.
Als een andere preventieve daad van nationale zelfverdediging bracht Duitsland de strijd naar de geallieerden
voordat de geallieerden Duitsland konden binnenvallen en haar een tweede Versailles Verdrag zouden opleggen.
De legers van Groot-Brittannië en Frankrijk waren geen partij voor de nieuwe tactiek genaamd Blitzkrieg.
Voor Groot-Brittannië en Frankrijk, die gevechten in de loopgraven verwachten zoals ze in de Eerste Wereldoorlog,
kwam deze nieuwe Duitse oorlogsmachine als een verrassing waarmee ze niet kon omgaan.
De Duitsers namen snel vitaal grondgebied en middelen in beslag die de geallieerden overvleugelden en omsingelden aan de kust van Frankrijk.
Hitler bezette de Liga van Natie lidstaten van België en Nederland
voor hun strategische ligging en omdat ze samenwerken met de geallieerden.
De Lage Landen regeringen waren onder intense geallieerde druk om een veilige doorgang te laten
voor de geplande geallieerde aanval op de landelijke regio van Duitsland.
De Duitse regering later publiceerde een 50 pagina's Engels-talige krant genaamd "Geallieerde intriges in de lage landen"
die de details gaf over de volle omvang van hun samenwerking met de geallieerden,
en de strategie uitlegden waarom de Duitsers de Lage Landen binnenvielen.
De westerse pers en de moderne historici hebben deze beschuldigingen sindsdien geheim gehouden voor het publiek.
Joodse pers en de hedendaagse geschiedenis boeken geven in plaats daarvan een beeld van de Blitz als de nazi-verovering van Nederland, België en Frankrijk.
Churchill's collega Alfred Duff Cooper zei:
"Oorlog tot de dood tegen alle Duitse volk"
Lord Beaverbrook schreef Frank Gannett in december 1938:
"De Joden zitten achter premier Chamberlain. Hij wordt vreselijk lastig gevallen door hen ...
Alle Joden zijn tegen hem ... Ze hebben een stevige positie in de pers hier ...
Ik ben geschokt. De Joden kan drijven ons in een oorlog en hun politieke invloed beweegt ons in die richting."
Op 10 mei 1940 trad Chamberlain af en Winston Churchill kwam aan de macht, zonder de instemming van het volk.
Churchill werd geboren op 30 november 1874 in de aristocratie van Groot-Brittannië.
Hij werd lid van het leger en schreef populaire boeken over zijn militaire avonturen.
Churchill was een voorstander van eugenetica en introduceerde een zwakzinnigheid act
die vereiste dat mensen met een verstandelijke beperking werden toevertrouwd aan instellingen voor de duur van hun leven.
Hoewel hij sterilisatie wilde, introduceerde hij ook de begroting van het volk
die belastingen voor de rijken verhoogde om sociale programma's te financieren.
Hij hielp het opzetten in zijn land van het eerste minimumloon en pensioenen voor de werklozen.
Hij zat achter de National Insurance Act, die ziekte- en werkloosheidsuitkeringen verstrekt.
Op dezelfde dag dat hij aan de macht kwam viel Churchill het kleine neutrale IJsland binnen met de invasie codenaam Operation Fork.
IJsland was een neutraal land, maar dat scheen echt niet uit te maken.
De bezetting zou helpen om de Britse controle over de Atlantische Oceaan veilig te stellen.
De Britten verplaatsten zich snel landinwaarts, schakelden communicatienetwerken uit en verzekerden landingslocaties.
De regering van IJsland protesteerde tegen de schending van hun neutraliteit.
IJslandse politieagenten wilden de Britse invasie stoppen,
maar ze besloten daarna de superieure Britse macht niet te weerstaan.
De US nam zich voor om neutraal IJsland te gebruiken als een basis voor marine-operaties in de Noord-Atlantische Oceaan.
In plaats daarvan meldden veel mannen uit IJsland zich als vrijwilliger om te vechten voor de Waffen-SS.
Op 24 mei 1940 in Duinkerken, had Hitler de mogelijkheid om het gehele Britse leger gevangen te nemen, maar verkoos dit niet te doen.
In plaats daarvan vaardigde hij het zogenaamde haltorder uit en vertraagde de aanval voor twee dagen,
en gaf de Britten aldus de tijd voor een chaotische evacuatie van de haven van Duinkerke,
in de hoop dat de Britten uiteindelijk hun wapens neer zouden leggen en er dus zijn vrede zou zijn.
Bijna iedereen zag dit als een gebaar van vrede.
Alle zware artillerie tanks en gepantserde voertuigen werden achtergelaten op de kusten van Frankrijk.
Duitse generaal von Blomberg Fritz, zei met betrekking tot het haltorder:
"Hitler verbaasde ons toen door met bewondering te spreken van het Britse Rijk,
van de noodzaak van het bestaan ​​ervan, en van de beschaving die Groot-Brittannië in de wereld had gebracht.
Hij vergeleek het Britse Rijk met de katholieke kerk, zeggende dat zij beide essentiële elementen waren van de stabiliteit in de wereld.
Hij zei dat alles wat hij wilde van Groot-Brittannië was dat ze de positie van Duitsland op het continent zou moeten erkennen.
De terugkeer van kolonies van Duitsland zou wenselijk zijn, maar niet essentieel, en hij zou zelfs aanbieden Groot-Brittannië te ondersteunen met troepen,
als ze zouden worden betrokken bij moeilijkheden waar dan ook."
Churchill was nu te dronken om zelf toespraken te leveren.
Zo dronken, in feite, dat hij de acteur Norman Shelley huurde,
die de stem van Winnie the Poeh deed voor het kinderuurtje op de BBC, om hem te imiteren.
Hij maakte de meest bekende radio toespraken in de twintigste-eeuwse Britse geschiedenis
Churchill imiterend en bedroog tientallen miljoenen luisteraars.
Na zes weken Duitse Blitzkrieg was Parijs van Hitler.
Hitler en veldmaarschalk Pétain maakten vrede.
De wapenstilstand werd getekend in dezelfde treinwagon waarin Duitsland zich overgaf na de Eerste Wereldoorlog.
Nadat de delegaties werden gedaan ging Hitler naar huis in Berlijn, waar hij werd verwelkomd als een nationale held.
Leven in gans Frankrijk ging op vreedzame wijze verder voor de Franse burgers
tijdens de tijdelijke Duitse bezetting van 1940-1944.
De manieren van de Duitse bezetter waren onberispelijk.
Veel Franse vrouwen werden verliefd op Duitse soldaten.
Diezelfde dag presenteerde Hitler via Zweedse derden Groot-Brittannië met nog een andere aanbieding van vrede.
De Duitsers namen contact op met de Britse ambassadeur in Zweden, Victor Mallet, via de Zweedse rechter bij het Hooggerechtshof Ekeberg,
die een bekende was van de juridische adviseur van Hitler, Ludwig Weissauer.
Hitler's nieuwe vredesvoorstel was als volgt:
Het Britse Rijk behoudt al haar koloniën.
de positie van Duitsland op het continent zal niet worden ondervraagd.
Alle vragen met betrekking tot de Middellandse Zee en de Franse, Belgische en Nederlandse koloniën staan ​​open voor discussie.
Polen. Een Poolse staat moet bestaan.
De voormalige Tsjechoslowaakse staten blijven onafhankelijk, maar onder Duitse bescherming.
Hitler's vredesvoorstel eist niets van Groot-Brittannië en houdt in dat de staten momenteel bezet door Duitsland
zouden bevrijd worden daar de bezetting door Duitsland slechts voorlopig was, toe te schrijven aan de huidige oorlogssituatie.
Maar nee. Winston Churchill was niet geïnteresseerd in het maken van vrede. Dit aanbod werd afgewezen.
Dankzij Churchill waren de Duitse vredesinspanningen via Zweden ook mislukt.
In de middag van 25 mei 1940 verzocht Giuseppe Bastianini, de Italiaanse ambassadeur in Londen,
om een ​​ontmoeting met de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Lord Halifax, om
Italië's neutraliteit en die van de Italiaanse bemiddeling tussen de geallieerden en Duitsland te bespreken.
Bastianini onthulde dat het doel van de Italiaanse Benito Mussolini was om te onderhandelen over een schikking,
die niet alleen zou gaan over de wapenstilstand, maar over het beschermen van de Europese vrede voor de eeuw.
Halifax reageerde positief en nam het idee naar de Britse oorlogskabinet
waar hij zijn ontmoeting met Bastianini samenvatte en er op aandrong bij zijn collega's om de Italiaanse bemiddeling te overwegen.
Nogmaals, Churchill moest er niets van weten daar hij geïnteresseerd was in het maken van vrede.
Nooit zelfs niet een keer overwoog Churchill Mussolini's aanbod om de vrede bemiddelen tussen Groot-Brittannië en Duitsland.
De zaak stierf uiteindelijk.
Dankzij Churchill mislukten de Duitse vredesaanbiedingen via Italië ook.
In plaats van het aanvaarden van vredesaanbiedingen, beantwoordde Churchill met het angst aanjagen van het Britse volk
met angst zaaiende verhalen van een komende Duitse gasaanval.
Een maand na Engeland's evacuatie van Duinkerke en de as-overwinning tegen Frankrijk
stak Hitler zijn hand één laatste keer uit om het zinloze bloedvergieten te beëindigen.
Ik had de gelegenheid om met hem praten
zonder enig ander gezelschap
en ik vertelde hem dat we de mogelijkheid zullen hebben voor een aanval op Londen
en dat Londen wordt bedekt door mist en dat we kunnen vliegen met alles wat we klaar hebben, in Junkers Ju 252, zoals we in Basel deden,
en hij zei: "Hou op, hou op. Ik wil er niet over horen.
De hele aanval op Engeland is tegen mijn mening, tegen mijn wil.
Ik zou willen dat ik het kon stoppen.
De Engelse bevolking is van een dergelijk hoge klasse en ze zijn zo vergelijkbaar met de Duitsers.
Ik haat het om te vechten tegen Engeland.
In juni 1940 dropte Hitler vredespamfletten over Londen:
"In dit uur voel ik het als mijn plicht voor mijn eigen geweten om nog eens een beroep te doen op de rede
en gezond verstand in Groot-Brittannië zowel als elders. Ik zie geen reden waarom deze oorlog moet doorgaan.
Ik ben bedroefd als ik denk van de komende slachtoffers. Ik zou hen willen vermijden."
Pamfletten en toespraken waarin Hitler vredesvoorstel na vredesvoorstel aanbood waren niet genoeg.
Churchill en zijn joodse adviseurs wilden oorlog.
Hitler hield ook een dichte correspondentie met Mahatma Gandhi tijdens 1939-1940
en beiden probeerden de geallieerden bij hun zinnen te krijgen en een oorlog te voorkomen.
Gandhi was een oprechte vriend van Hitler. Beiden waren in lijn over veel zaken.
Beiden waren afkomstig van een humanitaire positie en herkenden de kwade tegenkrachten.
Gandhi wist dat Hitler de laatste hoop op vrede in de wereld zou zijn.
"Beste vriend ... We hebben geen twijfel over uw moed en toewijding aan uw vaderland, noch zijn wij van mening dat je het monster bent beschreven door je tegenstanders."
Je weet van mijn voorstellen aan Engeland.
Al mijn ambities waren in een oprechte en vriendschappelijke relatie met het Britse volk te gaan.
BATTLE OF BRITAIN
Adolf Hitler had nooit een oorlog tegen het Verenigd Koninkrijk gewenst
en bleef royale vredesaanbiedingen verzenden in afwachting van een reactie van Groot-Brittannië.
In afwachting van een reactie van Groot-Brittannië bleven de Duitsers passief.
Er was zelfs een grote vredesbeweging in de zomer van 1940 in Groot-Brittannië.
Herhaalde vredesrally's vonden plaats net buiten Churchill's ramen.
Die dagen konden demonstraties marcheren onderaan Downing Street nummer 10 en ​​buiten Churchill's raam staan en schreeuwen en zeggen:
"We zijn moe van uw oorlog, we willen vrede."
En het gebeurde, de herhaalde demonstraties buiten zijn ramen.
Churchill besefte dat hij een voorwendsel nodig had om Duitsland te vernietigen,
Omdat Hitler niet wilde niet bombardementen op Londen te starten,
was er geen andere manier waarop Churchill de Amerikanen in de oorlog zou kunnen drijven, tenzij hij Hitler zou kunnen leiden om het te doen.
Churchill verklaarde zijn voornemens aan Joe Kennedy, de Amerikaanse ambassadeur, de vader van wijlen de president:
"Ik wil dat de Duitsers zo vroeg mogelijk beginnen met het bombarderen van Londen, omdat dat de Amerikanen in de oorlog zal brengen
en bovenal zal het een einde te maken aan deze lelijke en lastige vredesbeweging
die al voet heeft in mijn eigen kabinet en onder de Britse bevolking."
Het is bewezen dat het Churchill, niet Hitler, met het bombarderen van burgers is begonnen.
Volgens het Verdrag van Genève was het een grote oorlogsmisdaad om burgers te bombarderen,
maar Churchill bewust beval de RAF om het toch te doen.
De rustige periode van de nep oorlog eindigde op 11 mei 1940, de dag nadat Churchill eerste minister werd.
Terwijl hij onmiddellijk oorlogvoering in de lucht losliet op de Duitse steden, te beginnen met Freiburg,
werd de Britse Royal Air Force bevolen civiele gebieden te bombarderen.
De volgende dag lanceerde hij zijn eerste aanvallen op transportdoelen in het Duitse industriële Ruhrgebied, waaronder Keulen.
In mei werden Mönchengladbach, Gelsenkirchen, Hamburg, Bremen, Essen, Duisburg, Düsseldorf en Hannover aangevallen.
In juni werden aanvallen gedaan op Dortmund, Mannheim, Frankfurt en Bochum.
Op 3 juli 1940 vielen Britse oorlogsschepen Franse marine-eenheden in de Noord-Afrikaanse havenstad Oran aan, om niet in Duitse handen te vallen.
Churchill had duidelijk aangegeven dat hij geen vrede wilde.
Churchill beval aanvallen op Berlijn die 7 of 10 dagen duurden.
Hitler reageerde niet. Niet tegen de eerste raid, niet tegen de tweede, niet tegen de derde of vierde.
Hij werd wel bozer en bozer.
4 september deed Hitler een beroemde toespraak op de Sportsplast.
De grootste horde, tienduizenden, gekozen doelgroep.
Hij maakte een toespraak waarin hij zei dat die gek in Londen dat hij niet probeert om ons te provoceren zelfs als we ervoor kozen ,
als hij 10 ton bommen werpt terug te gaan hij en drop een 100
hij 100 ton bommen op onze stad, dus ik terug kunt gaan en drop duizend ton
en ik zal op een dag, ik zal op een dag ..
als ze komen en te vernietigen, om te zeggen, kunnen ze onze steden vernietigen, zei hij:
"Ik zal hen uitvagen - ausradieren - Ik zal hun steden uitvagen.
Zeer beroemde toespraak.
Het is waarop Winston Churchill stond te wachten,
Volgende dag, september 5th was er een massale aanval op Berlijn.
Eindelijk op 6 september, op klaarlichte dag die middag,
kon de Engelse bevolking het lawaai van de naderende Duitse bommenwerpers die naar de steden kwamen, horen
en die middag 6 september 1940, het begin van de Blitz, werden 6.000 Londenaren
gedood, gewond en beschadigd in dat gebied.
Wat Churchill wilde. Het is het tegenovergestelde wat Hitler wilde.
Nu had Churchill hem misleid in de beweging die hij nooit had willen maken.
Als gevolg van de bewuste provocatie Churchill's nam een woedende Hitler eindelijk wraak
en begon met het bombarderen van de dokken in Londen, de East End van Londen,
tenslotte de City of London en de West End op 6 november en 7e 1940.
In september 1940 werden 7000 Londenaars gedood bij de bombardementen.
Op 16 september 1940, op bevel van Winston Churchill, lieten de Britten 100.000 hoogexplosieve bommen en 14.000 brandbommen vallen
in de eerste doelbewuste terreurbombardementen van de civiele wijken van Mannheim.
Plaatsvervangend Führer, Rudolf Hess, was Hitlers' rechterhand en oude vriend.
Hij was de tweede van Duitsland in bevel.
Hij was de man die het dictee voor Hitler's Mein Kampf had uitgetypt.
In 1940 vroeg Hitler Hess contact op te nemen met zijn Engelse vrienden en hen of eender welke kiezer te vertellen dat Duitsland alleen naar vrede wilde.
Hij zei dit persoonlijk aan Rudolf Hess:
"Je hebt deze aristocratische vrienden van je in Engeland waar je het altijd over hebt.
Kun je hen niet contacteren op een of andere manier? Zeg hen: Nee, we willen niets van de Britten, we willen gewoon rust. Ga verder
en eindig de oorlog. Kun je deze boodschap niet overbrengen aan het Britse volk op een of andere manier, je hebt toch die contacten daar."
Maar Hitler zei dit tegen Rudolph Hess:
"Je hebt deze vrienden in Britain, nu kun je zeker contact met hen opnemen.
Vertel de Britten dat we niets willen."
Zijn aanbod voor vrede was de volgende:
Hitler zal bereid zijn om de troepen uit Frankrijk, Nederland, België, Polen en zelfs Tsjechoslowakije terug te trekken.
Hij wilde ook het akkoord van Groot-Brittannië om de vrije hand te hebben in het Oosten om het communisme te verslaan.
Hij wilde ook de voormalige Duitse gebieden terug.
Daarnaast bood Hitler dat de Duitse Wehrmacht het Britse Rijk zou beschermen als ze ooit werd bedreigd door een vijand.
In mei 1941 vloog Hess een solo missie met zijn Messerschmitt Bf 110 boven Schotland.
In een tijd waarin Duitsland de oorlog aan het winnen was, ging hij per parachute nog eens een vredesoffer dragen naar Groot-Brittannië.
Hess sprak vloeiend Engels en probeerde af te spreken met wat hij geloofde dat Britse vredesactivisten waren
en in contact te komen met de hertog van Hamilton, met wie hij eerder vrienden werd op de Olympische Spelen van Berlijn in 1936.
Hij wilde zijn Britse vriend overtuigen van de oprechte wens van Duitsland voor vrede.
In plaats daarvan viel hij in Churchill's handen en werd gearresteerd.
Winston Churchill weigerde natuurlijk in te stemmen met Hitler's vredesakkoord aangeboden door Hess.
In plaats daarvan zette Churchill hem gevangen voor het leven en eindigde zijn wanhopige vredesmissie.
Churchill weigerde alle vredesaanbiedingen en hield hen weg van het publiek.
Hess werd in eenzame opsluiting gehouden voor de duur van de oorlog,
op bevel van Churchill om te verbergen wie de echte oorlogsstoker was.
Uit geheime documenten van de overheid bleek dat de Britten meer dan twee dozijn aanbiedingen voor vrede ontvingen tussen 1939 en 1941,
meest opvallend in september 1939, oktober 1939, juli 1940 na de val van Frankrijk, januari 1941 enz.
De vredesaanbiedingen waren aan dovemansoren gericht daar Churchill er niets van wou hebben.
Hij zou in plaats daarvan blijven zijn uiterste best doen om de VS in de oorlog te slepen.
De oorlogsstoker zou andere manieren voor het voortzetten van de oorlog vinden.
Ik was natuurlijk erg verdrietig, omdat ik alles gedaan had om de oorlog te voorkomen.
Onlangs publiceerde Sven Hedin een boek waarin hij
met dank mijn woorden citeert voor mijn aanbod aan de Polen dat op dat moment was overgebracht door de Engelsen.
Ik moet zeggen dat ik echt een rilling voelde toen ik dit aanbod onlangs nogmaals las.
Van wat ik nu weet sinds toen, want als op dat moment dit aanbod aanvaard was,
dan zou Danzig zeker Duits zijn geweest, maar voor de rest zou alles herinnerd worden zoals het was,
we zouden onszelf hebben besteed aan onze maatschappelijke taken, we zouden hebben gewerkt,
we zouden onze steden hebben verfraaid, we zouden hebben woningnederzettingen gebouwd, we zouden onze wegen in orde hebben gebracht, we zouden scholen hebben opgericht.
We zouden een echt nationaal-socialistische staat hebben opgebouwd.
En nu is er oorlog gekomen.
Ik heb alles in mijn macht hier gedaan. Alles wat een mens zou kunnen doen, bijna op het punt van zelfvernedering, om het te vermijden.
Ik maakte offer na offer aan de Engelsen.
Ik raadpleegde met hun diplomaten hier en smeekte hen redelijk te zijn.
Maar niets kon gedaan worden. Ze wilden oorlog deden geen moeite om het te verhullen.
Gedurende verscheidene jaren verklaarde churchill: "Ik wil oorlog!"
Ik betreur het dat deze volkeren elkaar moeten bevechten, die ik zoveel wilde samenbrengen.
Fuhrer ... Adolf Hitler.
"Waarom kunnen we niet terugslaan !? Waarom moeten we alles maar aannemen?"
Jarenlang moest ik hen herhaaldelijk dwingen legaal te zijn.
Maar geloof je niet dat het mijn hart niet deed barsten van woede als ik hoor over die luchtaanvallen.
U weet dat ik die dingen niet deed voor maanden. Ik heb niet toegestaan dat een enkele bom op de stad Parijs viel.
Voordat we Warsaw aanvielen, riep ik 5 keer tot overgave, wat altijd werd geweigerd.
Ik vroeg dat in ieder geval de vrouwen en kinderen werden weggezonden.
Zelfs niet de officier die de vlag droeg voor de wapenstilstand werd ontvangen.
Alles werd geweigerd, en pas daarna nam ik het besluit om te doen wat is toegestaan ​​door elke wet van de oorlog.
Wanneer de Engels begonnennen hun bommen te laten vallen, wachtte ik drie en een halve maand en deed niets.
Ik wachtte gewoon denkende dat ze misschien nog steeds bij hun zinnen zouden komen. Het bleek anders.
Geloof me, het is vandaag niet anders.
En nu, mijn volksgenoten, zijn deze offers moeilijk voor het individu;
voor de vrouw die haar man verloren heeft en met hem het liefste wat ze bezit en het is hetzelfde voor het kind dat de vader heeft verloren.
De moeder die haar kind verloor, of de bruid of de minnaar die haar man moest laten gaan, om hem nooit weer te zien.
Ieder van hen heeft grote offers gebracht.
Moge iedere Duitser beseffen dat het offer van deze mannen niet minder waard is, dan wat een andere man zal moeten doen in de toekomst.
Het offer van de vrouw die een kind voor deze natie draagt, is gelijk aan die van de man die zijn volk verdedigt.
Talloze miljoenen vielen hiervoor op het slagveld, ons Duitse volk, in de loop van de eeuwen heen, zelfs de millennia.
Miljoenen anderen hebben hun bloed ervoor vergoten.
Ik heb mijn hand vaak uitgestoken - tevergeefs. Ze wilden deze strijd; nu zullen ze hem hebben.
Het Duitse Volk zal met deze strijd doorgaan tot het einde. Het Duitse Volk wil eindelijk vrede hebben.
Het wil een vrede die het mogelijk maakt om te werken en die niet toestaat
dat internationale schurken andere volkeren opzetten tegen ons.
Het is ongedierte dat zijn fortuin maakt door middel van oorlog.
Ik heb geen reden om oorlog te voeren voor materiële overwegingen.
Voor ons is het maar een trieste onderneming; het berooft ons, het Duitse Volk en de hele gemeenschap, van zo veel tijd en mankracht.
Ik bezit geen aandelen in de wapenindustrie.
Ik heb niets in deze strijd te verdienen.
Ik zou blij zijn als ik weer zou kunnen werken als vroeger voor mijn volk.
Maar deze internationale oorlogsmisdadigers zijn tegelijkertijd de wapenindustrie's grootste zwarte marktleiders.
Zij zijn eigenaar van de fabrieken, zij doen de zaken.
Het zijn dezelfde mensen die we eerder hadden hier in Duitsland.
Ik verlang niet om oorlog te voeren, maar als het mij wordt opgedrongen, dan zal ik het voeren tot mijn laatste adem.
Ik kan het vandaag voeren, want ik weet dat de hele Duitse volk achter mij staat.
Wanneer deze oorlog voorbij is, zal Duitsland aan een grote onderneming beginnen. Een kreet van 'Sta op' zal weerklinken tegen de Duitse landen!
Dan zal het Duitse volk ...
afzien van de productie van kanonnen
en beginnen met het werk van de vrede en de wederopbouw, werk voor de miljoenenmassa!
DE INTERNATIONALE KLIEK
In 1933 in zijn eerste termijn, normalizeerde President Franklin Roosevelt de relaties met de communisten
en de Sovjet-Unie werd diplomatieke erkenning verleend.
De Joodse, William Christian Bullitt, werd de eerste Amerikaanse ambassadeur bij de overheid.
Bullitt werd later opnieuw toegewezen als ambassadeur in Frankrijk.
De 32ste graad vrijmetselaar President, Franklin Roosevelt, stelde voor het alziende oog en de piramide op het dollarbiljet te zetten.
Roosevelt prees ook openlijk het communisme.
"Rusland is veel beter af en de wereld is veiliger met Rusland onder het communisme dan onder de tsaren. Stalin is een groot leider."
Op bevel van de Federal Reserve System en zijn particuliere eigenaars, op 5 april 1933,
gaf Franklin D. Roosevelt de presidentiële order 6102 uit, die eiste dat alle Amerikanen
alle gouden munten, goudstaven en goudcertificaten zouden inleveren bij hun lokale Federal Reserve Bank.
Alle overtreders zouden worden bestraft met maximaal $ 10.000, gevangen gezet tot tien jaar of beide, bij bewuste overtreding van dit vonnis.
Sindsdien is elke Amerikaanse burger in de schulden vanaf de geboorte
en zijn eigendom van de particuliere Federal Reserve System.
1933, en dat is het jaar in november toen Franklin Roosevelt, dan in zijn eerste termijn,
de Sovjet-Unie erkende en de relaties normalizeerde.
Nou, dit was al aan de gang.
Wij hadden al het begin van de Sovjetgerichte infiltratie en een communistische partij opgericht.
En wat ik ontdekte op een bepaald punt in mijn onderzoek was dat, om deze samenwerking te bestendigen,
de betrekkingen met de Sovjet-Unie verder te zetten, wat echt een obsessie werd voor de Amerikaanse overheid vanaf die dag en later,
de Amerikaanse regering moest leren om te liegen tegen de mensen en ons leugens te vertellen over het communisme,
ons leugens te vertellen over Stalin, ons leugens te vertellen over de Sovjet-Unie.
Malcolm Muggeridge kwam aan in de Sovjet-Unie in 1932.
Hij was een van de weinige journalisten die verslag uitbracht over de reële toestanden op het platteland.
Voor elk artikel over de hongersnood, verschenen er twee die het bestaan ​​ervan ontkenden.
Muggeridge herinnert zich dat de meest invloedrijke correspondent in Moskou Walter Duranty was,
de Pulitzer-prijs winnende journalist voor de New York Times.
The New York Times is joods eigendom en tijdens de eerste en tweede Holodomor was de eigenaar en uitgever de Jood Adolph Ochs. Duranty trouwde ook Jodin Jane Cheron kort na de eerste Holodomor.
Hij was niet de grootste leugenaar-journalist in Moskou, maar hij was de grootste leugenaar van alle journalisten die ik ooit heb ontmoet in mijn 15 jaar journalistiek.
En wij vroegen ons gewoonlijk af of ze in feite een soort van greep op hem hadden, omdat hij zo volkomen hun spel speelde.
Journalist Joseph Alsop beweerde dat "Duranty was een groot KGB-agent en een leugenaar als een trooper."
Als het ging om de hongersnood, de Grote Hongersnood in Oekraïne,
was zijn reportage bijzonder schandalig,
omdat hij ontkende dat er sprake was van hongersnood.
De Sovjets verleenden eigenlijk aan Duranty toestemming om onbespied in Oekraïne rond te toeren .
Hij rapporteerde in The Times dat al het gepraat over hongersnood belachelijk was.
Toch is uit documenten van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken gebleken dat bij privégesprekken in de Britse ambassade,
Duranty zei dat maar liefst 10 miljoen mensen waren gestorven.
Toen zij de kwestie van de erkenning van de Sovjet-Unie bespraken,
de erkenning door de overheid van de Verenigde Staten van de Sovjet-Unie,
werden de artikels van Duranty beschouwd als zeer waardevol bewijs voor de kant van de erkenning.
Duranty was aanwezig tijdens de Rode Terreur culminerend in gedwongen hongersnood in Rusland, de eerste Holodomor 1921-1923 en ook de 2e Holodomor 1932-1933. Toch stond de zionistisch bezette Amerikaanse regering te popelen om zijn verhaal te aanvaarden om het joodse bolsjewistische moorddadige regime te erkennen.
En ik denk dat, op een bepaalde manier dit is waar we de opkomst van het meten met dubbele standaards zien.
Ik denk dat we ook de opkomst uiteindelijk zien van moreel relativisme, cultureel relativisme, deze kwalen die we zien in onze cultuur heden ten dage.
Ik denk dat (zij) hun wortels hebben in deze relatie en dus zou ik beginnen met dit allereerste begin, omdat ik denk dat het zo belangrijk is.
16 november 1933, die dag erkenden we de Sovjet-Unie.
Dit was heel vreemd, gezien het komende verslag van de bolsjewistische regering.
In termen van aantallen doden, in dat vroege, die vroege revolutionaire jaren
in de Sovjet-Unie, executeerde de nieuwe bolsjewistische geheime politie zonder proces meer dan 1000 mensen per maand.
Later in de jaren 1930 doodde Stalin tienduizenden mensen per maand
en toch spoedde de Verenigde Staten zich naar een alliantie, spoedde zich om de Sovjet-regering te erkennen
en stortte Roosevelt zich tijdens de Tweede Wereldoorlog in deze alliantie.
Zowel de Britse als de Amerikaanse regering, werden zwaar geïnfiltreerd door communistische vooraanstaande Joden en Sovjet-infiltranten.
De politieke leiders in zowel Groot-Brittannië en Amerika, waren onder de controlerende invloed van een communistische vijfde colonne.
Zowel Roosevelt als Churchill hadden zich omringd met joodse adviseurs en vertrouwden op joods geld om hun kiescampagnes te ondersteunen.
Daardoor hadden de joden de totale controle van de publieke opinie in beide landen.
We leerden later, bevestigd, nadat de archieven bij de ontbinding van de Sovjet-Unie 1991 waren geopend,
we leerden later dat veel van deze hoge ambtenaren in de overheid van de Verenigde Staten werkten voor Stalin.
Ze waren Sovjet-agenten.
Sommige van de communistische joden die de Amerikaanse regering hadden geinfiltreerd rondom Roosevelt bevatten:
Bernard Baruch,
Felix Frankfurter,
David Lilienthal,
David Niles,
Louis Brandeis,
Samuel Rosenman,
Henry Morgenthau Jr.,
Benjamin Cohen,
rabbijn Stephen Wise,
Francis Perkins,
Sidney Hillman,
Herbert H. Lehman,
Jessie Strauss,
Harold Laski,
Charles Wyzanski,
Samuel Untermyer
Edward Filene,
David Dubinsky,
Mordecai Ezekiel,
Abe Fortas,
Isador Lubin,
Harry Dexter White,
David Weintraub,
Nathan Silvermaster,
Harold Glasser,
Irving Caplet,
Salman Adler,
Benjamin Cardozo,
Anna Rosenberg,
en tal van anderen.
Deze communistische, vooraanstaande Joden in principe functioneerden in principe als agenten van de Sovjet-Unie binnen de Amerikaanse overheid.
Als Joodse historicus Lucy Dawidowicz opgemerkt:
Roosevelt zelf bracht meer joden in zijn directe kringen dan enige andere president vóór of na hem."
Winston Churchill was zelf niet beter.
De moeder van Churchill was joodse en dit is gemeld in Jeruzalem krant, ik denk een paar maanden geleden.
Ik ben natuurlijk op zoek naar dat ze joods bloed in haar moederlijke lijn had.
Zeer interessant, inderdaad. Ik dacht niet dat Churchill zich bewust was van dat feit.
Hij vernoemde het nooit, maar wat interessant was, waren zijn banden met de Joodse gemeenschap,
waar ik hier zal op ingaan met een beetje details.
De twee fundamentele gebieden van belang om naar te kijken in de carrière van Churchill, de periode waarin hij in de zogenaamde wildernis was,
toen hij ontslag nam als minister uit het kabinet Stanley Baldwin,
en voor de komende 10 jaar tot 1939 was hij zonder functie.
Helemaal zonder functie. Hij was gewoon een lid van het parlement.
Dus alles wat hij had was zijn salaris als een lid van het parlement en zijn nogal zielige inkomsten als journalist,
en toch slaagt hij er op een of andere manier in om een ​​enorm landgoed, dat een zeer grote som geld kost, te onderhouden,
en alle tuinmannen en de kwekerijen en de nannies en de koks en huiskosten en al de rest te betalen.
Hij had een privé-personeel van soms 20 of 30 personen.
Alles steunde op zijn salaris als lid van het parlement, dat op dat moment 500 pond per jaar was.
750 dollar per jaar.
$ 2.000 eigenlijk, omdat het de tijd was toen vier dollar een pond waard waren.
Hoe heeft hij dat gedaan? Wel, het antwoord is dat hij vanaf 1936 werd gefinancierd door een kleine, geheime pressiegroep genaamd "The Focus".
U zult niet veel in verband met de Focus in de geschiedenisboeken vinden,
maar het is zeker dat het bestond alsook de bestanden van Churchill's private documenten met betrekking tot de Focus.
De Focus was een groep van misschien 30 of 40 toonaangevende Britse industriëlen en bankiers en oud-politici
die besloot dat Churchill het waard was drijvende te houden en zij financierden hem.
Ze gefinancierden hem.
Ze waren niet allen Joden, ze waren voornamelijk Joods, maar ze ook linkse socialisten
en linkse conservatieve parlementsleden die allen besloten om hem drijvende te houden.
In juli 1936 schreef de toenmalige voorzitter van de Britse van de Shell Petroleum Company
een cheque aan Churchill in de orde van 40.000 pond, die in hedendaagse geld
waarschijnlijk ongeveer zevenhonderdduizend dollar waard was.
En gaf het hem als een geschenk.
Hij was joods.
Het was een Joodse geschenk aan Churchill
en de bedoeling was dat Churchill ... Ze kochten hem.
Hij werd "Pied piper (van Hamelen)" vanaf dat moment.
En wiens brood men eet, diens woord men spreekt (Who pays the piper calls the tune)
Als je kijkt naar de gebeurtenissen zoals ze echt gebeurd zijn:
tot 1936 gaf hij Duitsland nauwelijks een voorbijgaande vermelding in zijn toespraken en geschriften.
Andere dingen waren belangrijker.
Vanaf 1936 begon hij met het slaan van de anti-nazi, anti-Duitse trommel
en op dat moment was er een groot deel van pro-Duits sentiment in Groot-Brittannië,
getuige het gedrag van de hertog van Windsor, de koning,
Koning Edward.
Koning Edward de achtste, die na de dood van zijn vader voor slechts minder dan een jaar regeerde,
was erg pro-Duits en pro-Hitler en eigenlijk
kon hij zeer goed overweg met Adolf Hitler, toen hij Duitsland later in 1937 bezocht.
Hij werd gedwongen af ​​te treden door dezelfde lobby,
maar het was deze lobby die Churchill financierde vanaf 1936
en die uiteindelijk zijn intrede in het kabinet manoeuvreerde en manipuleerde in 1939.
En tot slot zijn overname als premier in 1940.
Hij vocht een oorlog ...
waar Groot-Brittannië geen echt belang bij had.
Ik heb dit herhaaldelijk gezegd. Elke logische perceptie van de Tweede Wereldoorlog, nu we terugkijken na 50 jaar,
schreeuwt het uit, nu we het klaar en duidelijk kunnen zien, dat we hadden moeten zeggen ...
we hadden moeten zeggen aan de Polen in 1939: Je hebt een probleem met de Duitsers kregen, zoeken het zelf maar uit,
We moeten zeggen aan hen, aan de Joden: Je hebt een probleem met de nazi's, zoek het zelf uit,
Het is geen zorg van Groot-Brittannië en het Britse Rijk. We hebben wat anders om ons mee bezig te houden. Dat is wat we hadden moeten zeggen.
Churchill stond helaas in de schuld bij deze mensen en hij had geen alternatief.
Dus toen ons in 1940 een keuze voorgesteld werd voor het aanvaarden van een zeer royaal vredesaanbod,
dat is verborgen gehouden uit de geschiedenisboeken,
door de Duitsers, of het verder strijden van een totaal zinloze oorlog,
nam Churchill de verkeerde beslissing en veroorzaakte het bankroet van Groot-Brittannië en ruineerde het Britse Rijk.
Ik zei dit voor het eerst in mijn boek "Churchill's oorlog" in 1987,
en nu zijn er vijf andere belangrijke historici die hetzelfde zeggen.
Dit is nu bekend als de revisionistische lijn van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog geworden,
en ik ben degene die daadwerkelijk die weg heeft opengesteld, waardoor mensen denken aan het ondenkbare,
te kijken naar de alternatieve route die we in 1940 had kunnen nemen.
In 1941, om dit te beëindigen, wordt het inderdaad zeer interessant,
door de Weizmann papieren, die de brieven van Chaim Weizmann zijn,
die de eerste president van de staat Israël was.
En hij was de leider van de International zionistische beweging gedurende de Tweede Wereldoorlog.
Weizmann archieven gaf mij, dom of verstandig, volledige toegang tot alle Weizmann correspondentie met Churchill.
En in het Weizmann archief zit alle correspondentie van Churchill met Weizmann gedurende de oorlogsjaren en vóór de Eerste Wereldoorlog,
en al zijn aantekeningen over zijn ontmoetingen met Churchill.
Ik ga het alleen maar over een van die brieven hebben.
Het is een brief geschreven door Chaim Weizmann, de leider van de zionistische beweging, op dat moment levend in de Verenigde Staten,
aan Winston Churchill in september 1941, drie maanden voor Pearl Harbor,
wanneer Churchill verwoed bezig is om de Verenigde Staten in zijn oorlog te klauwen,
want dat is zijn enige redding.
En Weizmann schrijft aan Churchill een brief waarin hij zegt:
"Mijnheer de Eerste Minister, tenzij u ons verleent wat we willen, dat is de creatie van een Joodse leger in het Midden-Oosten,
met onze eigen arsenaal en onze eigen wapens, met onze eigen uniformen en onze eigen vlag,
tenzij u ons verleent wat we willen, dan gaat u ons niet voor uzelf winnen.
En laat me u vertellen wat we zullen doen, als je ons verleent wat we willen.
Als u ons onze wensen verleent, dan zullen wij handelen namens u in de Verenigde Staten.
En vergeet niet, Mr. Churchill, schrijft hij in zijn brief,
bedenk dat wij het enige, krachtig, verenigd blok zijn in de Verenigde Staten, dat de Britse zaak in deze oorlog stevig steunt."
September 1941.
"Al de rest is in principe isolationistisch. Wij zijn de enige etnisch verenigde groep die de Britse zaak stevig steunt.
Wij zijn de enige mensen in de positie om de Verenigde Staten in deze oorlog te brengen.
We deden het in de laatste oorlog en we kunnen het opnieuw doen."
Churchill werd de niet-joodse frontman van deze geheime groep.
Communistische en zionistische Joden opgenomen rond Churchill waren Sir Robert Mond, Robert Waley Cohen en Bernard Baruch.
Zowel Roosevelt als Churchill werden de niet-Joodse frontmannen in de oorlog van het internationale Jodendom tegen Duitsland.
Britse premier Neville Chamberlain, zei tegen de Amerikaanse ambassadeur in Groot-Brittannië, Joseph P. Kennedy, dat:
"Amerika en de internationale Joden hadden Engeland in de oorlog gedwongen."
Het Joodse tijdschrift, Sentinel van Chicago, 8 oktober 1940, zei:
"Wanneer de nationaal-socialisten en hun vrienden huilen of fluisteren dat deze oorlog tot stand is gekomen door de Joden, dan hebben ze volkomen gelijk."
Churchill verliet Londen om Roosevelt te ontmoeten voor een conferentie in Quebec, laat in de zomer van 1943.
Een journalist vroeg of ze van plan waren vredesvoorwaarden aan Duitsland te bieden. Churchill antwoordde snel:
"Hemels, nee. Ze zouden onmiddellijk accepteren."
Ook in 1944 in een brief aan zijn bondgenoot, de bolsjewistische massamoordenaar, Joe Stalin,
bevestigde Churchill de onmiskenbare realiteit van de genereuze vredesvoorstellen van Hitler.
"We hebben nooit gedacht van vrede, zelfs niet in dat jaar toen we volledig waren geïsoleerd
en vrede konden hebben gesloten, zonder ernstig nadeel voor het Britse Rijk,
en op grote schaal op uw kosten. Waarom zouden we er nu aan denken, wanneer de overwinning nadert voor ons alle drie?"
Ja, Duitsland toen was een democratie, Vóór ons ...
En we werden geplunderd, uitgeperst en uitgedroogd
NEE...
Wat betekent democratie of autoritaire staat voor deze internationale hyenas?
They do not care at all! Ze zijn alleen geïnteresseerd in één ding
Bent u bereid om geplunderd worden?
JA OF NEE?
Bent u dom genoeg om u stil te houden in het proces?
JA OF NEE?
En wanneer een democratie dom genoeg is
om niet op te staan, dan is het goed!
Maar als een autoritaire staat verklaart
"Je zult onze mensen niet langer plunderen..."
"Noch van de binnen- of buitenzijde! Dan is dat slecht."
In werkelijkheid regeert geld in die landen
Ze praten over de persvrijheid,
Terwijl in feite al deze kranten één eigenaar hebben
En de eigenaar is in ieder geval, de sponsor (Mass Media)
Deze pers maakt dan de publieke opinie
Deze politieke partijen hebben helemaal geen verschillen
Net als voorheen bij ons
Je weet al wel de oude politieke partijen,
zij waren allemaal hetzelfde
Dan moeten mensen zo denken vooral in deze landen
van vrijheid en rijkdom ...
Er moet een zeer comfortabel leven zijn voor haar inwoners
Maar het tegendeel is het geval.
In deze landen, in de zogenaamde "democratieën"
is het volk geenszins het belangrijkste onderwerp van attentie.
Wat er echt toe doet
is het bestaan van deze groep van "democratiemakers"
Dat wil zeggen dat het bestaan van een paar honderd
reuzekapitalisten
die eigenaar zijn van alle fabrieken en aandelen
en uiteindelijk, het vok leiden.
Ze zijn helemaal niet geïnteresseerd in de grote massa mensen
!Joden!
Zij zijn de enigen
die kunnen bestempeld worden aangepakt als internationale elementen
omdat zij hun zaken overal voeren.
Het is een kleine, wortelloze, internationale kliek
Die de mensen tegen elkaar opzet, die niet willen dat ze vrede hebben
Ze kunnen ons onderdrukken!
Ze kunnen ons doden, als je wilt!
Maar we zullen niet capituleren!
Deze Joden lachten er gewoonlijk om,
Ze dachten dat het een grap was
Zij zijn niet meer aan het lachen
Vandaag realiseren ze zich van de ernst van de situatie.
Het was een strijd
in het bijzonder tegen die mensen die ...
... leken almachtig te zijn in ons natie,
de strijd tegen de Joden.
Een demonische macht
had ons hele land overgenomen
die al in staat waren om de sleutelposities van onze intellectuele en spirituele leven in hun greep te krijgen,
maar ook van de politieke en economische leven
en vanuit deze sleutelposities waren ze in staat de hele natie te kunnen controleren en leiden de hele natie
Deze macht had eveneens
de invloed diegenen wettelijk te vervolgen
die vochten tegen deze macht en die bereid
waren om zich te verzetten tegen de opmars ervan.
Het almachtige Jodendom verklaarde ons dus de oorlog.
En wat hebben we al niet bereikt in deze jaren tot 1939!
De jaloersheid groeide evenredig.
Diezelfde mannen die toen Duitsland in WWI hadden gebracht,
de "Mr Churchill", startte onmiddellijk met opstokerij,
de "Mr Eden",
en dan natuurlijk de Joden, met Hore-Belisha op de voorgrond,
begonnen een smeercampagne.
Jaar na jaar...
Ze zeiden: "Ja, hij is zich aan het bewapenen"
Ja, dat heb ik altijd gedaan.
Ze vroegen me vroeger ook
Waarom heb je dan de SA ...
... als je vrede wilt?
Waarom heb je de SS opgericht?
... wanneer, daarentegen, het enige wat je wilt is broederschap?
Omdat er mensen zijn die dat niet willen!
En ik wilde laten zien
dat ik voorbereid was, ook voor het andere geval ...
De meest waardevolle bezitting die je hebt in de wereld ...
is je eigen volk ...
En om deze mensen ...
en ter wille van deze mensen ...
zullen wij strijden en vechten
en nooit verslappen
en nooit moe worden
en nooit de moed verliezen
en nooit wanhopen!