Ο δείκτης τιμών καταναλωτή ανέβηκε +0% τον Ιούνιο.
Το Υπουργείο Οικονομικών είναι αισιόδοξο,
για το στόχο του 5% στον πληθωρισμό.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χαβιέ Σολάνα λέει ότι οι δηλώσεις του υπουργού Μπάριο Νουέβο, παρερμηνεύτηκαν.
Η υπέρβαση των ορίων του Συντάγματος
στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, δεν ήταν ποτέ στόχος.
Ο Τζεράρντο Ιγγλέσιας πρότεινε γενικές κατευθυντήριες γραμμές
για το 12ο Συνέδριο του ισπανικού Κ.Κ.
στην κεντρική επιτροπή.
Όλα τα θέματα, εκτός της μαρξιστικής Κομμουνιστικής επαναστατικής φύσης
θα είναι ανοιχτά για συζήτηση.
Το Ανώτατο Συμβούλιο Στρατιωτικής Δικαιοσύνης θα επανεξετάσει τις ποινές
των κρατουμένων που εμπλέκονται στην απόπειρα πραξικοπήματος.
Σε κάποιους μπορεί να μειωθούν οι ποινές, τους επόμενους μήνες.
Το Κρατικό Συμβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας,
εξέδωσε γενική αμνηστία και απαγόρευση της ποινής του θανάτου.
Μια μοναδική κίνηση για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Μια φωτιά στο δάσος, το απόγευμα
Οι ισχυροί άνεμοι, δεν βοηθούν τις δυνάμεις στην κατάσβεσή της.
Ο Τζέσους Γκιλ Γκιλ, άντρας της επικαιρότητας.
Το "Κάμπιο 16" αποκαλύπτει το νέο μεσσία του ποδοσφαίρου.
Διαβάστε το "Κάμπιο 16".
Και τώρα, η "Γωνιά του κυνηγού".
KastriSubs For Anyone
Είναι κιόλας και μισή.
Είχε 25 βαθμούς στις 9 το πρωί.
Θα λειώσουν σίδερα σήμερα.
Μην γίνεσαι τόσο ποιητικός. Άστο αυτό σε μένα.
Το άρθρο μου θάναι τόσο λυρικό που θα πείσει και χήρες.
- Μάλιστα, κύριε. - Έτσι μπράβο.
Εσύ μείνε στις μαλακίες του σερβιτόρου και γω του αρθρογράφου.
Όπως κάνουμε συνήθως.
Σωστά.
Πέρασες απ' το καφέ, σαν γαζέλα,
πούχει χάσει το δρόμο της μέσ' τη χυδαιότητα.
Είναι αλήθεια ότι πάντα γράφεις εδώ;
Όχι, όχι πάντα.
Το "πάντα" είναι επικίνδυνη φράση, δεν νομίζεις;
Δεν ξέρω.
Οι λέξεις που σε εξαναγκάζουν σε κάτι, είναι πάντα ψεύτικες.
Τα λόγια δεν πρέπει ν' αναγκάζουν κανένα.
Ποτέ μην τα εμπιστεύεσαι. Φαίνονται σαν αλυσίδα...
Παράγγειλε κάτι. Τελειώνω σ' ένα λεπτό.
- Μια κόκα κόλα. - Μάλιστα, αμέσως.
Μπορώ;
Τη Δευτέρα.
Δεν σας φοβίζει να γράφετε δύο μέρες νωρίτερα;
Όσο ζούσε ο Φράνκο, ναι.
Τώρα, και τον Πάπα να σκοτώσεις δεν θ' αλλάξει τίποτα...
αρκεί νάναι οι τράπεζες ανοιχτές.
Το '81, όταν παραιτήθηκε ο Σουάρεζ,
έγραψα ένα άρθρο για τη χωρίστρα του.
Θυμάμαι ήταν τέλεια.
Έγραψα ότι δεν την άλλαζε ποτέ, γιατί φοβόταν μην αρπάξει
φωτιά ή σκοτωθεί ή ποιος ξέρει τι φοβόταν.
Νομίζεις ότι άλλαξα το άρθρο όταν άκουσα ότι παραιτήθηκε;
Με κάλεσε ο εκδότης μου.
Άλλαξε το άρθρο και θάχεις περισσότερο χώρο.
Τούπα, "είναι μια χαρά". Κι έτσι έμεινε.
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Σουάρεζ μούπε.
Όταν παραιτήθηκα,
το άρθρο που μούκανε περισσότερη εντύπωση ήταν το δικό σου, Μιγκέλ.
Αυτό, για τα μαλλιά μου.
Μάλλον είμαι ο μόνος που δεν τον μαχαίρωσε πισώπλατα, με επικήδειο.
Τα βρίσκατε μαζί;
Όταν γράφεις καθημερινά στις εφημερίδες για 25 χρόνια,
δεν τα βρίσκεις ούτε με τη σκιά σου.
Οι άνθρωποι τα βρίσκουν μαζί σου, που και που.
Μπορώ να πιω μια γουλιά;
Ο Δρ. Μπραμόν μου λέει ότι η κόκα κόλα απαγορεύεται.
Η κόκα κόλα, ο καφές, ο καπνός και το ουίσκι.
Βλέπω ότι δεν τον ακούς.
Γι' αυτό, όταν πεθάνω, η αιτία θα επιβεβαιωθεί.
Θάναι καλό τέλος.
Φυσικά.
Καλό τέλος.
Ο γιατρός λέει ότι η κόκα-κόλα απαγορεύεται,
αλλά δεν είπε τίποτα
στα κορίτσια, που πίνουν κόκα-κόλα.
Για μένα το λες;
Μιλώ για τον εαυτό μου, ακόμα κι όταν μιλώ για τους άλλους.
Τόφερες;
Τι είναι αυτό... ισολογισμός;
Αντίγραφο. Πρέπει να το καταθέσω το Σεπτέμβρη.
Τι μου έκανες...
ολόκληρη νεκρολογία για όταν πεθάνω; - Δεν ξέρω.
Δεν καταλαβαίνω γιατί σ' άφησε.
Δεν περνούν πια οι καθηγητές τις όμορφες φοιτήτριες;
Ζούμε καιρούς παρακμής.
Δεν πήγα ποτέ στη τάξη. Είναι μαλάκας.
Γι' αυτό σ' άφησε. Γιατί δεν πήγαινες στη τάξη του.
Το ίδιο θάκανα.
Βλέποντας τη θέση σου άδεια, ο γέρος
μελαγχολούσε. - Δεν είναι και γέρος.
Διάβαζε το βιβλίο της αξιολύπητης δημοσιογραφίας του, δυνατά.
Στο τέλος, κανείς δεν πήγαινε.
Καθηγητές δημοσιογραφίας.
Μπορείς να διδάξεις σ' ένα σκυλί, πώς νάναι σκυλί;
Πόσα μαθήματα χρωστάς;
Δύο.
Τ' άφησες για το Σεπτέμβρη.
Είναι πολύ μεγάλο.
Πολύ μακρύ.
Οι φυλάδες δεν θέλουν πολύ μακρά άρθρα...
θέλουν μικρότερα.
Τα λένε και χάπια. Τα χάπια θεραπεύουν τα πάντα τώρα.
Δεν ήθελα να το δημοσιεύσω.
Κάθεσαι μακρυά, έλα δω.
Αυτά που λέω είναι τελείως πληκτικά.
Γιατί θες να μάθεις να γράφεις ένα άρθρο ή ένα μυθιστόρημα,
για κάποιο που πάει αργά για ύπνο, ή γράφει στο σπίτι ή στο καφέ;
Λες και υπάρχει μυστική συνταγή, που μπορείς να κλέψεις με μια συνέντευξη.
Το μυστικό είναι να δίνεις ό,τι έχεις.
"Πίσω απ' την ειρωνία, της αθυρόστομης εξωτερίκευσης,
υπάρχει ένα μικρό παιδί".
"Ίσως και φοβερό... αλλά παιδί...
που γράφει, όπως μιλά, επειδή γράφει τόσο, όσο μιλά".
Αντιγράφεις το στυλ μου, δεν είναι η φωνή σου.
Αν πάρεις συνέντευξη του Φελίπε Γκονθάλεζ,
θα την έγραφες σε Ανδαλουσιάνικη προφορά;
Δεν χρειάζεσαι συνταγή
για να πάρεις συνέντευξη από ένα ποδοσφαιριστή.
Δεν χρειάζεσαι καν, να ξέρεις από ποδόσφαιρο.
Μην αφήσεις να σε μολύνει. Ο συγγραφέας δεν είναι χαμαιλέον.
Αυτά είναι όλα κλισέ, που δεν έχουν αξία.
Έτσι τσιμπάς...
Όταν γράφεις πρέπει να μαχαιρώνεις, όχι να τσιμπάς.
Αυτό μ' αρέσει καλύτερα.
"Τα γυαλιά δεν με προστατεύουν απ' τα βλέμματα των ανθρώπων,
προστατεύουν αυτούς απ' το δικό μου βλέμμα".
Μ' αρέσει.
Μα, δεν κάνουν το ίδιο και τα δικά σου; Μ' αυτή τη ματιά, λαϊκής τραγουδίστριας ...
Δείχνουμε, πως δεν έχουμε δημιουργήσει κάτι για τους άλλους,
όπως λένε οι στυλίστες κι οι ανόητοι.
Όπως φαινόμαστε πίσω από ένα οδόφραγμα.
Κρυβόμαστε πίσ' απ' αυτό, υπερασπίζοντας τις επάλξεις.
Είσαι προφανώς ταλαντούχα.
Σαν ηθοποιός.
Δεν έχει σημασία, αν η κάμερα δεν σε γουστάρει.
Η κάμερα, σαφώς σ' αγαπά.
Να το κρατήσω;
Φυσικά.
Βιάζεσαι;
Όχι.
Σε περιμένουν σπίτι, για μεσημεριανό;
Όχι, δεν πειράζει.
Εμένα ναι, αλλά μπορώ ν' αργήσω και λίγο...
ή και να μην πάω καθόλου.
Δες στη δεξιά τσέπη μου.
Μη ψάχνεις παιδικές φωτογραφίες.
Η ταυτότητα μας υπενθυμίζει, τι μαλάκες είμαστε.
Έχεις δει ποτέ κανέναν να μην μοιάζει με μαλάκα στην ταυτότητα;
Ροντρίγκεθ!
Ναι, ένα συνηθισμένο όνομα, όπως της Σάρα Μοντιέλ...
ληγμένο.
Δεν συμφωνώ πια.
Με συνταγή γιατρού;
Όχι... αμφεταμίνες. Θα σούδινα μια, αλλά δεν διαφθείρω νεαρά κορίτσια.
Στην άλλη, τώρα.
Κλειδιά της γκαρσονιέρας φίλου μου.
Είναι ζωγράφος.
Πήγε στο βουνό, για ν' αποφύγει τον καύσωνα.
Του τα ζήτησα, πριν σου τηλεφωνήσω.
Μετά, δοκίμασα τη τύχη μου.
Ξαφνιάστηκα, που με πήρατε.
Αλήθεια;
Δεν πίστευα να θέλατε να διαβάσετε ό,τι έγραψα στη συνέντευξη.
Δεν σε πήρα να διαβάσω, όσα έγραψες.
Αυτό που μ' ενδιαφέρει, είσαι συ.
Πήρα αργά;
Τρώγαμε βραδυνό.
Δεν είπα στους γονείς μου, ποιος ήσουν.
Μπορώ νάχω ένα αυτόγραφο;
Για τη Σόνια.
Σας διαβάζω καθημερινά. Λατρεύω τα άρθρα σας.
Δεν γράφω για να με διαβάζουν,
γράφω για να πληρώνομαι.
Ευχαριστώ.
Τι λέει;
"Στη Σόνια, πούρθε σε κακιά ώρα, θερμά χαιρετίσματα."
Ευχαριστώ.
Λοιπόν;
Δεν ξέρω.
Δεν αντέχω τους ανθρώπους που κοιτούν και μας διακόπτουν.
Θέλω να περάσω δυο ώρες μαζί σου, χωρίς να μας διακόψει κανείς.
Απλά θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα.
Και συ, να με μάθεις καλύτερα.
Αυτό δεν ήθελες, όταν μου ζήτησες συνέντευξη;
Πάρε τα κλειδιά και περίμενέ με στη πόρτα.
Σκούπισ' το χαζό χαμόγελο απ' τα μούτρα σου και γιόρτασε την επιτυχία ενός συντρόφου
σαν καλός κομμουνιστής. Θα χρειαστώ ένα μπουκάλι ουίσκι.
Φύλαξε τη γραφομηχανή μου και δώσε τ' άρθρο στην εφημερίδα
όταν έρθουν να το πάρουν. - Εντάξει.
Πάρε αυτά, να πνίξεις το φθόνο
και τη δυσαρέσκεια που σε μαραζώνει.
- Σας ευχαριστώ, κύριε. - Παρακαλώ.
Μ' αρέσουν τα σανδάλια σου. Σαν να με χειροκροτούν.
Ο γιατρός σας, δεν σας λέει να μην ανεβαίνετε πολλά σκαλοπάτια;
Αν ήταν εδώ ο γιατρός μου,
θάλεγε ότι είσαι το φάρμακο, που τα γιατρεύει όλα.
Μοιάζει με πόρνη η τρύπα, όταν της βάζεις το κλειδί.
Δεν ξέρω.
Πολύ θηλυπρεπές, να κοιτάς γύρω γύρω.
Ήρθαμε να δούμε τους πίνακες;
Είναι καλός;
Είναι φίλος μου.
- Πρόσεχε, κει. - Του αρέσει.
Λέει ότι οι πίνακες πρέπει να βάφονται.
Όπως κι η λογοτεχνία.
Όποιος προσέχει τη δουλειά του από παρατημένο υλικό, κάνει λάθος.
Ο λεκές είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο.
Όπως κι οι ουλές.
Έλα τώρα, πέρασε η ώρα της κόκα κόλα.
- Με άδειο στομάχι... - Καλύτερα έτσι, πίστεψέ με.
Μοιάζει με καραμέλα.
Πάντα ζήλευα τους ζωγράφους..
γιατί δεν έχουν ανάγκη τις λέξεις.
Αν όμως τις χρησιμοποιείς σωστά ...
δεν μπορείς ούτε να τις μυρίσεις ούτε να τις αγγίξεις.
Γι' αυτό μισώ τα μουσεία,
επειδή δεν σ' αφήνουν να αγγίζεις κι οι πίνακες δεν μυρίζουν πια.
Θάταν όμορφο να μύριζαν σαν μικρή γκαρσονιέρα πρόσφατα βαμμένη.
Οι καλοί ζωγράφοι...
βρίσκουν τη μορφή που υπηρετεί μια ιδέα.
Η λογοτεχνία αγωνίζεται να πει με λόγια, όσα δεν εκφράζονται με λόγια.
Δίνει στα συναισθήματα ένα όνομα όπως οι γιατροί στην ασθένεια.
Αλλά..
πώς...
πώς να ονομάσεις αυτό...
για παράδειγμα;
Υπάρχουν...
υπάρχουν πολλά γυαλιά, ανάμεσά μας.
Κι αυτό που βλέπεις εσύ, είναι λιγότερο ενδιαφέρον από ό,τι το βλέπω εγώ.
Δεν με ενδιαφέρουν πια τα φιλιά.
Είναι υπέροχα, όταν είσαι έφηβος.
Όταν φιλάς κάποιον αισθάνεσαι σαν να κατακτάς τη κορφή ενός βουνού.
Αργότερα τα φιλιά, γίνονται τυπική διαδικασία, σαν να υπογράφεις έντυπο.
Δεν περιμένεις να υπογράψεις και προχωράς.
Ίσως ένα άτομο απολαμβάνει κάποια φιλιά.
Ναι, ίσως.
Θάταν τα...
τελευταία μου.
Έλα.
Θάθελα να γδυθείς, για μένα.
Δεν είναι ανάγκη, να γίνει ερωτικά...
κάντο καλλιτεχνικά, σαν δώρο.
Ένα δώρο που θα μου επιτρέψει να εκτιμήσω την ομορφιά σου.
Εγώ θα μείνω εδώ.
Δεν θα κουνήσω, μόνο θα βλέπω.
Σαν να περιηγούμαι το Πράδο.
Δεν θα γδυθώ.
Θα γδυθώ τότε εγώ για σένα.
Ήρθες να μου πάρεις τα πάντα.
Άσε να πάρω και γω κάτι από σένα, κι ας είναι μόνο τα ρούχα σου.
Ήθελες να με συναντήσεις,
με τη σκέψη...
"Τι θα μου μάθει αυτός ο τύπος;"
Ίσως μπορέσω να πάρω κάτι παραπάνω, απ' αυτόν.
Κάτι παραπάνω, απ' όσα βρήκα σε μένα, όλα αυτά τα χρόνια.
Αλλά ήθελες να δεις, αν υπήρχε κάτι για σένα.
Νομίζω ότι είμαι αρκετά πιστός, στην καρικατούρα μου.
Αυτός είμαι.
Περίμενες κάτι άλλο;
Περίμενες κάτι άλλο, όταν συμφώνησες νάρθεις εδώ;
Όταν ανέβηκες τις σκάλες;
Νόμιζες ότι δεν θα σου ζητήσω να πηδηχτείς μαζί μου;
Ότι δεν θα σου ζητούσα να γδυθείς για μένα;
Σε παρακαλώ, το νάσαι προβλέψιμη είναι υποχρέωση.
Ήθελα απλώς να σας γνωρίσω, να σας ακούσω να μιλάτε.
Με γνώρισες και σου μιλώ.
Σας θαυμάζω σαν συγγραφέα.
Με συγχωρείς που εγώ προτιμώ να θαυμάζω κάτι πιο φυσικό σε σένα,
κάτι πιο χειροπιαστό, απ' το ταλέντο σου.
Είμαι σίγουρος ότι έχεις ταλέντο, αλλά έχω γνωρίσει πολλούς ταλαντούχους.
Και βλέποντας ένα νεαρό κορμί...
είναι κάτι που δεν με κουράζει.
Δυστυχώς δεν έχουμε όλη τη μέρα.
- Καλύτερα να πηγαίνω. - Όχι.
Δεν είναι το καλύτερο.
Αλλά καταλαβαίνω.
Πάντα προσπαθούσα να πιαστεί στο δίχτυ μου...
το μεγαλύτερο ψάρι, που η ζωή μου πρόσφερε.
Αλλά το δίχτυ μου είναι πια παλιό και χαλασμένο.
Και τα ψάρια, ακόμα κι αυτά που δεν νοιάζομαι,
ξεφεύγουν απ' τις τρύπες.
Κάποτε θα το νοιώσεις αυτό.
Είτε σαν συγγραφέας είτε σαν άτομο.
Κι αν ναι, θυμήσου το σήμερα, μ' ένα χαμόγελο άφεσης.
Τουλάχιστον προσπάθησε, θα πεις.
Κάποτε ...
όταν μου συνέβαινε κάτι σημαντικό, βιαζόμουν να γράψω γι' αυτό.
Τώρα σταματώ να γράφω, μόνο όταν μου συμβαίνει κάτι.
Αυτό που με κερδίζει περισσότερο, είναι ότι δεν θα συμβεί τίποτα εδώ σήμερα.
- Λυπάμαι. - Δεν πειράζει.
Έπρεπε να τόχα καταλάβει, απ' τη στιγμή που σ' είδα με το τζιν.
Τα τζιν εφευρέθηκαν για να μην αλλάζουμε όλη μέρα.
Για να βγάζεις τ' άλογα απ' το στάβλο και να βόσκεις τα βόδια.
Στις ταινίες οι καουμπόηδες κοιμούνται με τα τζιν.
Δεν κάνουν για στριπτίζ.
Γι' αυτό κι έχουν όπλα στο πλάϊ.
Επικροτώ το από μέσα.
Λίγη μουσική, θα βοηθούσε.
Όχι, η μουσική μπαίνει μετά.
Στις ταινίες μπαίνει σαν ταμπέλα κυκλοφορίας, για το κοινό.
Για να ξέρουν πότε κλαίνε και πότε τρομάζουν...
Εγώ ξέρω ακριβώς, πώς πρέπει να αισθάνομαι αυτή τη στιγμή.
Ο γορίλας ξύπνησε...
χάρη σε σένα.
Θάρθεις;
Πάω να ξεπλυθώ.
Μην κουνηθείς.
Είσαι τρελός, το ξέρεις;
Ξανακοιμήθηκε ο γορίλας;
Μπούζι!
Σιχαίνομαι το κρύο νερό. Μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια.
Νομίζω ότι θα πεθάνω.
Ο γορίλας δεν θα ζήσει μετά απ' αυτό.
Φεύγω.
Μη θυμώσεις.
Φεύγεις τώρα;
Ναι, νιώθω λίγο περίεργα εδώ.
Αυτό είναι...
χειρότερο κι απ' το κρύο ντους.
Δεν ανοίγει.
Δεν ανοίγει...
Κάτσε, άσε με.
Πλάκα μου κάνεις.
Τι παραλογισμός!
Γιατί την έκλεισες;
Πού να τόξερα; Οι πόρτες είναι για να κλείνουν.
- Και ν΄ανοίγουν. - Θ' ανοίξει.
Κάνε πιο κει.
Φράκαρε;
Πανάθεμά την.
Κόλλησε.
Ναι, το κατάλαβα.
Έλα, βοήθα με.
Για να δω.
Με το μαλακό.
Ένα, δύο, τρία!
- Αποκλείεται. - Ένα λεπτό.
Στάσου μια στιγμή.
Μια στιγμή...
θ΄ανοίξει...
Μια στιγμή, άσε με...
Γιατί γελάς;
Δεν ξέρω.
Γιατί είναι γελοίο.
Το ξέρω ότι είναι...
δεν είναι ανάγκη να το λες, κιόλας.
Κάλεσε το φίλο σου.
Ναι φυσικά.
Πιάσε μου κι ένα τηλέφωνο.
Ε!!!
Είναι κανείς εκεί;
Κλειστήκαμε μέσα! - Μα τι κάνεις;
- Κάποιος πρέπει να μας ανοίξει. - Θα γίνει σκάνδαλο.
Τι σκάνδαλο; Κάποιος θα μας ακούσει.
Τι θα τους πούμε;
Να μας ανοίξουν.
Ναι και να φωνάξουν τη πυροσβεστική, ε;
Περίμενε.
Θα υπάρχει και λιγότερο σκανδαλώδης επιλογή.
Ας δούμε.
Χτύπησες;
Ας πούμε ότι δεν συχνοκλωτσώ πόρτες.
Αυτό θάλεγα και γω.
Είναι εντελώς τρελό.
Ο Λούις δεν θάρθει πριν τη Δευτέρα.
Δυο μέρες κλειδωμένοι εδώ;
Όταν δεν εμφανίζομαι γρήγορα, η γυναίκα μου αγχώνεται...
αλλά μέχρι αύριο, αμφιβάλλω...
Θα πάρει την αστυνομία.
Οι γονείς μου θ' ανησυχήσουν πολύ νωρίτερα.
Ξέρουν ότι είσαι μαζί μου;
Τότε δεν θα το κάνουν.
Θα βγούμε από δω νωρίτερα.
Θα βγούμε.
Γείτονες!
Είναι κανείς εκεί;
Είμαστε στο 3D! - Στο ΙS!
Γείτονες!
Μ' ακούει κανείς;
Γείτονες!
Δεν το πιστεύω να μην είναι κανείς, εκεί έξω.
Γείτονες!
Μ' ακούει κανείς;
Κάποιος θάρθει.
Είναι η μόνη πετσέτα που έχουμε;
Ορίστε.
Φίλοι Ρωμαίοι, πατριώτες.
Ακούστε με με προσοχή.
Ο Βρούτος λέει ...
Τι θάκανε ο Σαίξπηρ;
Δυο άνθρωποι που επιθυμούν νάναι μαζί, δεν κάνει το ίδιο
με δυο άλλους, που αναγκάζονται νάναι μαζί.
Αυτή η λεπτομέρεια αλλάζει εντελώς το πεδίο.
Κωμωδία ή τραγωδία; Εσύ τι λες;
Μέχρι να με βρουν οι γονείς μου, κωμωδία.
Και μετά;
Τραγωδία, με απώλειες.
Οι γονείς σήμερα δεν είναι σαν κάποτε.
Ο μπαμπάς μου είναι.
Τι δουλειά κάνει;
Στρατιωτικός.
Πλάκα κάνεις. Έχει και όπλο;
Τι βαθμό έχει;
Αντισυνταγματάρχης, στη Διοίκηση της Μαδρίτης.
Πώς τον λένε;
Σοριάνο Καστροβιέχο.
Ο Σεραφίν Σοριάνο Καστροβιέχο, είναι μπαμπάς σου;
Tότε είσαι αδερφή της Ισαβέλ.
Πόσα χρόνια διαφορά έχετε;
Είναι η μεγάλη μου αδερφή.
- Είμαστε οκτώ αδέλφια. - Οκτώ ...
Είναι 17 χρόνια μεγαλύτερή μου.
Τη γνώρισα, όταν ήταν στη θεατρική ομάδα.
Πέθαιναν, να γράψω κάτι γι' αυτούς.
Θαυμάσια κοπέλα...
και πολύ καυτή.
Δεν την πήδηξα ποτέ, αλλά μ' άρεσε πραγματικά.
Αυτά τα μαύρα μαλλιά ...
Είμαστε εντελώς διαφορετικές.
Ναι, με την έννοια ότι, ούτε και σένα θα πηδήξω.
Ο πατέρας σου ήταν πραγματικός φασίστας, τότε.
Τύπος που έπαιρνε όπλο, όταν άκουγε τη λέξη "δημοκρατία".
Πέρασα δυο στρατοδικεία, για δυο άρθρα.
Το ένα, αρχές δεκαετίας του '70, και τ' άλλο, μετά τον θάνατο του Φράνκο.
Για προσβολή στρατιωτικού.
Δεν θα θυμάσαι, ήσουν παιδί.
Θυμάμαι τον Τεχέρο. - Αυτό, ήταν στο περλθόν.
Πέρασα τη τρέλα μου, χρόνια πριν.
Κάποιοι μυστικοί πράκτορες με παρακολουθούσαν κάποτε.
Με... ξέρεις... προειδοποιούσαν ότι με παρακολουθούσαν.
Με τρομοκρατούσαν, οι ανόητοι ... που πήδηξα μια τραβεστί.
Δεν ξέρω...
νόμισα ότι θα τόδιναν στη δημοσιότητα,
που τον γάμησα λίγο.
Όλοι ήταν παρανοϊκοί τότε.
Τώρα οι σοσιαλιστές, έχουν πάρει αυξήσεις κι όλα καλά.
Τι δεν θάδινα για ένα τσιγάρο και ένα ουίσκι, τώρα.
Ίσως μου κάνουν, ό,τι έκαναν στον Σούσο και τη γυνάικα του.
Ξέρεις ο Σούσο, ο πολιτικός σχολιαστής της "Ντε Λα Γκάρντια".
Σίγουρα.
Εξαφανίστηκε δυο χρόνια πριν.
Πηδούσε, ό,τι περπατούσε κι η γυναίκα του είχε βαρεθεί
που στο σπίτι υπήρχε χάος.
Ο τύπος, έπινε μέχρι θανάτου.
Μεθούσε σαν Άγγλος.
Οι Ισπανοί πίνουν όταν θέλουν να χαλαρώσουν. .
κι οι Βρετανοί για ν΄αυτοκτονήσουν.
Γι' αυτούς είναι σαν δουλειά, όχι χόμπι.
Ήταν Βρετανός μ' αυτή την έννοια.
Όχι σαν συγγραφέας.
Το γράψιμό του ήταν βρώμικο, λερωμένο, ακατανόητο.
Σαν να βάζεις προτάσεις στο μπλέντερ και βγαίνουν παραμορφωμένες.
Τέλος πάντων, έκανε σεξ με κάποια κοπέλα, δεν θυμάμαι ποιαν,
και πέρασε τόσα σκατά
που, όταν η κοπέλα έφυγε απ' το ξενοδοχείο, τον πήρε ο ύπνος πολύ βαριά, σαν να πέθανε.
Δεν γύρισε σπίτι κείνο το βράδυ, γιατί ξύπνησε το μεσημέρι
της άλλης μέρας. Ανοίγει την τηλεόραση
και βλέπει όλα τα αρχίδια
να λένε ότι απήχθηκε απ' την ETA.
Παίρνει την εφημερίδα τηλέφωνο: "Τι έγινε;"
"Κανείς δεν με απήγαγε".
Η γυναίκα του τάχε κάνει όλα, για να του δώσει ένα μάθημα.
Αυτά λένε οι φίλοι του.
Ιστορίες μάχης, ενός γέρου.
Σίγουρα ο μπαμπάς σου ... έχει τις δικές του ιστορίες μάχης.
Αν και ο ίδιος δεν ήταν ήρωας του Αλκαζάρ.
Αλλά τι να πει;
Για το βρώμικο πόλεμο, τον Πράσινο Μάρτη, την απόπειρα πραξικοπήματος;
Η αδερφή σου ήταν κλασικό παράδειγμα απογόνου φασίστα.
Ήταν αστεία,
της άρεσε να περνά καλά, να πηδιέται...
πάντα με το μωρουδίστικο μουτράκι νάνων ηθοποιών, με τα μεγάλα
κεφάλια, που φαίνονται τόσο όμορφοι, μπροστά στην κάμερα.
Έλεγε ότι ο μπαμπάς σου ήταν αντίθετος..
γιατί δεν ήθελε να χάσει από κομμου νιστές, που ήταν της μόδας, τότε.
Πνευματικά, παλιόπαιδα.
Ήθελαν να κερδίσουν τους εργαζόμενους, μ' αυτόν.
Οι εργαζόμενοι απλά γούσταραν τα βυζιά της Νόρμα Δουβάλ.
Η αδελφή και ο μπαμπάς ακόμα τσακώνονται.
Τα βάζουν κάθε Χριστούγεννα.
Παίζει ακόμα;
Σε μια σειρά στην TV.
Δεν σου μίλησε ποτέ για μένα;
Αυτή μούδωσε το νούμερό σου...
μέσω μιας φίλης.
Της είπα πως πρέπει να γράψω ένα άρθρο για το μάθημα,
και σκέφτηκα εσένα.
Κι αν είχε τον αριθμό, γιατί...
Εγώ αφήνω μηνύματα στην εφημερίδα ... αλλά δεν πάω ποτέ.
Δεν σου επιτρέπουν να πίνεις πια.
Σου είπε πως ήμασταν φίλοι;
Περισσότερο γνωστοί.
Θυμάμαι ένα βράδυ, τη ρώτησα:
Θα πηδηχτούμε, ή...
Και είπε: "Φοβάμαι, όχι."
Θάχε πλάκα να μας έβλεπε τώρα...
Αμφιβάλλω αν είναι όμορφη τώρα, σαν την αδελφούλα της.
Όχι, κι αυτή κι εγώ...
είχαμε καβαλήσει το καλάμι.
Φορά ακόμα παιδικές πιτζάμες;
Είπε ότι ήσουν υπερτιμημένος σαν συγγραφέας.
Νόμιζα ότι αν πηδηχτεί κάποιος
πάντα κρατά μνησικακία,
αλλά βλέπω ότι προσέχεις αφού και συ δεν έχεις πηδηχτεί.
Θα σου πω κάτι.
Μόνο ένας πλήρως υπερτιμημένος συγγραφέας μπορεί να ζήσει μ' αυτό.
Σ' ενοχλεί που το πιστεύει αυτό ο κόσμος;
Είναι κι αυτό στη συνέντευξη; Θα πεις!
"Γυμνή σ' ένα βρώμικο ντους,
συνέχισα το ραντεβού μου με τον υπερτιμημένο αρθρογράφο".
Έτσι λες;
Εξαρτάται απ' το πώς τελειώνει.
Τα βιβλία και τα μυθιστορήματά σου δεν είναι τόσο καλά, όσο τ' άρθρα σου.
Παρά τα βραβεία πούχεις κερδίσει.
- Τα βραβεία είναι απλά ... - Λεφτά.
Ακόμα όμως τ' αποδέχεσαι.
Μερικοί άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους σαν νάναι μυθιστόρημα.
Σαν τα παραμύθια παλιότερα, δεν ξέρω ...
Έχω εκδόσει τα μυθιστορήματά μου κομμάτι κομμάτι,
στην εφημερίδα, καθημερινά.
Έδωσα εκεί όλα όσα είχα.
Αν κάποιος θέλει να με μετρήσει, ας μαζέψει τα κομμάτια.
Εμένα μ' αρέσουν όσα γράφεις.
Ίσως εσύ μπορέσεις κάποτε να τα ενώσεις.
Ή μπορεί νάθελες να το κάνεις, αλλά όχι πια.
Το να γνωρίσεις κάποιον που θαυμάζεις είναι το πρώτο βήμα για να τον σιχαθείς.
Μπορείς μόνο να θαυμάζεις κορμιά και νεκρούς.
Ό,τι υπάρχει μέσα τους είναι βρώμικο και σάπιο.
Καλύτερα μην το ψάχνεις.
Τι κάνουν τ' άλλα έξι αδέλφια σου;
Πέντε. Ένας πέθανε πριν 8 χρόνια.
Κάνουν διάφορα.
Ένας είναι καθηγητής αγγλικών,
ένας άλλος σπουδάζει στις ΗΠΑ ...
Γι' αυτό μου τη δίνει αυτή η χώρα.
Περάσαμε απ' την γκροτέσκο τραγωδία σε αμερικάνικες σειρές...
όπως το "8 είναι αρκετά" κι άλλες.
Απ' τον Γκόγια στον Νόρμαν Ρόκουελ.
Τόχα γράψει νωρίτερα.
Γιατί στο διάολο θες και συ να γίνεις δημοσιογράφος;
Όλα τα ενδιαφέροντα πράγματα έχουν ήδη συμβεί σ' αυτή τη χώρα.
Μέχρι να ξαναρχίσουν οι άνθρωποι να αλληλοσκοτώνονται...
θάναι μια βαρεμάρα με οικονομικά στοιχεία και εκλογικά αποτελέσματα.
Ίσως δεν γίνω δημοσιογράφος. Απλά θέλω να γράψω.
Αυτό είναι άλλο.
Τα τελευταία 15 χρόνια σ' αυτή τη χώρα, ήταν γιορτή για τους αρθρογράφους.
Η μεταπολίτευση, η πολιτική ένταση,
η απόπειρα πραξικοπήματος, το ΝΑΤΟ, η αλλαγή της Κοινής Αγοράς ...
Ήταν σαν το άγνωστο σώμα μιας νέας..
που δεν σε νοιάζει πια...
γιατί έχεις γεράσει, αλλά ξαφνικά στο επιτρέπουν.
Το λέω γιατί, εσύ και γω... θα πηδηχτούμε, ε;
Το αξίζουμε, σωστά;
Δοκίμασε να ουρλιάξεις, μπας και σ' ακούσει κανείς.
Όταν μια γυναίκα ουρλιάζει δεν κάνει το ίδιο μ' έναν άνδρα.
Κανείς δεν πάει να σώσει έναν άνδρα.
Δυστυχώς για μας.
Οι άνθρωποι κάνουν τα πάντα, για να σώσουν ένα όμορφο κορίτσι.
Εσύ δεν επιτρέπεται να βγαίνεις, ή να ζήσεις τη ζωή σου.
Οι άντρες το μόνο που θέλουν είναι να σ' αγοράσουν ένα διαμέρισμα
και να σ' αφήσουν έγκυο.
Εμπρός, δοκίμασε πάλι.
Ε! Γεια!
Είναι κανείς εκεί; - Πιο δραματικά.
Ακούγεσαι σαν νάχεις ώρα.
Σας παρακαλώ!
Κλειδωθήκαμε μέσα! Βοήθεια!
Σας παρακαλώ!
Μπορεί κάποιος να μας βοηθήσει;
Μ' ακούει κανείς;
Πρέπει νάχουν φύγει όλοι για Σαββατοκύριακο, απ' τη ζέστη.
Όχι, σταμάτα.
Σοβαρά.
Δεν θα γίνει τίποτα;
Σε παρακαλώ, σταμάτα. Απλά θέλω να φύγω από δω.
Τέλειωσε η συνέντευξη;
Είδες τι είμαι και δεν σ' αρέσει...
ή είδες τι είσαι συ και δεν σ' αρέσει;
Μπορεί να μην θες και να φύγεις
γιατί δεν σ' αρέσει κι αυτό που σ' έφερε δω.
Εν τέλει, εγώ ήμουν έντιμος σε όλα. Εσύ, μάλλον μούλεγες ψέματα.
Ξέχνα τη πόρτα, δεν πρόκειται ν' ανοίξει.
Μην φοβάσαι, δεν θα σου κάνω τίποτα.
Θα πω στο γορίλα να το ξεχάσει.
Τι έλπιζες να πάρεις από μένα;
Κάποιο λογοτεχνικό μυστικό;
Πόσο αφελές!
Ήθελα να σε γαμήσω απ' την αρχή, τίποτ' άλλο δεν μ' ενδιέφερε.
Διάβασε τη συνέντευξη απ' την αρχή ως το τέλος και δεν θα βρεις ούτε λέξη
ούτε φράση, που να μην σημαίνει πραγματικά "Γάμα με".
"Άσε με να σε γαμήσω" "Γδύσου για μένα."
Ο φίλος σου δεν θάρθει.
Θάρθει, τη Δευτέρα.
Τη Δευτέρα... θα μας σώσει.
Δυο ναυαγοί. Αυτό είμαστε, δυο ναυαγοί.
Δυο ναυαγοί.
Είμαι ένα πτώμα που ξεβράστηκε στην παραλία.
Και συ ... εσύ ... ακόμη κολυμπάς.
προσπαθώντας απεγνωσμένα να αρπαχτείς από κάτι.
Είσαι νέα και συνεχίζεις να πιστεύεις πως κάτι υπάρχει εκεί έξω που επιπλέει ...
που μοιάζει με όνειρο.
Αλλά δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει, ρώτα και την αδελφή σου.
Αυτό είναι.
Αυτό είναι το νόημα! Σαν δυο τρένα που συναντήθηκαν.
Εσύ φεύγεις... και γω έρχομαι.
Είναι σαν μηχανικό πρόβλημα μεσ' το τούνελ. Απροσδόκητο.
Εσύ και γω ...
απλά διασταυρωθήκαμε.
Καθένας στη ράγα του, αλλά σε αντίθετες κατευθύνσεις.
Είναι τόσο σημαντικό για σένα να κοιμηθείς μαζί μου;
Τι θάταν, νίκη;
Και γω φίλησα ανθρώπους.
Φλέρταρα ανθρώπους που θα μπορούσαν να μ' είχαν βοηθήσει.
Εγκωμίασα ανθρώπους που δεν το άξιζαν...
για να ευχαριστήσω αυτιά εκείνων
που θα μπορούσαν να με διώξουν.
Πήρα όσα μέτρα μπορούσα.
Ένα βήμα δω, άλλο εκεί ...
τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα τότε.
Η διεφθαρμένη Ένωση Τύπου, η φασιστική παράταξη Τύπου, ο νεποτισμός ...
Σήμερα τα πράγματα λύνονται πιο καθαρά...
είναι πιο ... εμπορικά.
Προσφορά και ζήτηση.
Αισθανόμασταν όλοι ένοχοι κι ύστερα βγήκα μπροστά
με το γραπτό μου ...
νέος και ελεύθερος...
σαν και σένα, καλή ώρα.
Δεν ήρθα να σου ζητήσω τίποτα.
Έβαλα ένα σωρό αηδίες για να τραβήξουν τις μύγες κι έπιασε.
Μπορούμε σε παρακαλώ να σταματήσουμε και να βρούμε ένα τρόπο να φύγουμε από δω;
Μην περνιέσαι για πανέμορφη.
Αυτή τη στιγμή, θάδινα τα μπούτια σου για ένα τσιγάρο...
και τα τέλεια βυζάκια σου για ένα ποτήρι ουίσκι!
Βλέπεις...
Όλοι έχουν τις προτεραιότητές τους..
Έξι η ώρα.
Τ' άκουσες;
Τι θάκανες αν ήσουν εκεί έξω;
Είναι Σάββατο.
Οι νέοι εξακολουθούν να πιστεύουν στα Σαββατοκύριακα.
Δεν μ' αρέσει να βγαίνω τα Σάββατα.
Πολύς κόσμος.
Αυτό σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστή.
Είναι σημαντικό να νιώθεις ξεχωριστή.
Τι σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ξεχωριστή;
Ο καθένας είναι!
Θα εκπλαγείς απ' το πόσοι πολλοί άνθρωποι,
φιλοδοξούν νάναι φυσιολογικοί.
Είμαστε μια ξεχωριστή φυλή.
Πρέπει να αγωνιστείς με νύχια και δόντια...
για να μην καταλήξεις ένας απ' αυτούς.
Νομίζω ότι, η Γαλλική επανάσταση έκανε λάθος στο:
"Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα".
Αδελφότητα με ποιους;
Ο 20ος αιώνας, μας έδειξε ...
ότι οι άνθρωποι δεν είναι αδέλφια.
ή πιστεύεις αυτές τις μαλακίες;
Μόνο οι παπάδες το λένε. Τώρα υπάρχει η κόκα κόλα,
οι Ολυμπιακοί αγώνες...
Διαβάζεις;
Τι διαβάζεις; - Δεν ξέρω...
μυθιστορήματα.
Μυθιστορήματα, συνέχεια.
Αλήθεια; Γιατί εγώ ακόμα νομίζω, ότι οι νέοι βλέπουν μόνο TV.
Στη σχολή, κανείς δεν διαβάζει, ούτε εφημερίδα.
Εγώ διαβάζω.
Τι σ' αρέσει;
Δεν ξέρω.
Του Τρούμαν Καπότε, το... "Mε κρύο αίμα."
Οι άλλοι Αμερικανοί, πριν απ' αυτόν, Φολνέρ, Φιτζέραλντ, Χέμινγουέϊ...
εφηύραν το σύγχρονο συγγραφέα...
όπως άλλοι εφηύραν τ' αυτοκίνητο.
Παντρεύουν τα πάντα,
στο πρώτο ενικό πρόσωπο...
"Ο Εξαίσιος Κάτσμπι" "Μια κινητή γιορτή "...
Διάβασα το "Ο Εξαίσιος Κάτσμπι" και το "Η πλευρά του παραδείσου."
Λατρεύω το: "Η καταγγελία του Πορτνόυ."
Και το "Πορτραίτο ενός νέου καλλιτέχνη".
Νομίζω ότι εκεί λέει ο Τζόϊς.
Κάποτε...
μετά το καθολικό σχολείο, σε νεκρό χρόνο...
περπατώντας στην αποβάθρα...
βλέπει μια όμορφη κοπέλα να περπατά στο νερό...
με τη φούστα ανεβασμένη...
και τούρθε σαν διαφωτισμός.
Ένας διαφωτισμός που τον κάνει να βάλει τη ζωή και την τέχνη πάνω απ' όλα.
Ακόμα κι αν η ζωή είναι διαταραγμένη...
και η τέχνη υποφέρει.
Ό,τι διαβάσεις όσο είσαι νέος
θάναι όλα όσα διάβασες ποτέ.
Λένε ότι πάντα γράφουμε το ίδιο βιβλίο.
Σίγουρα, διαβάζουμε πάντα το ίδιο.
Σ' αρέσουν οι Λατιναμερικάνοι;
Κάνεις ν' ακούγονται σαν νάναι
τραγουδιστές μπολερό.
Ας μην συζητήσουμε για γούστα.
Πώς θα καταλάβουμε ο ένας τον άλλο;
Σαν να συναντά ένας ιππότης του 17ου αιώνα, ένα ροκ τραγουδιστή.
Στους νέους αρέσουν τα δύσκολα.
Στους μεγαλύτερους, τα πιο απλά.
Είναι σαν να πετάς.
Όταν είσαι νέος... νομίζεις ότι μπορείς να πετάξεις.
Εσύ θες να πετάξεις;
Να πετάξω; Δεν ξέρω.
Απ΄αυτή τη χώρα,
αυτό το μπάνιο, αυτό το κόσμο.
Το όλο θέμα του γαμησιού μαζί σου...
είναι να πετάξω με τα φτερά σου...
έστω και για λίγο.
Να πάρω μια μικρή γεύση από νιάτα.
Διαβάζεις Προυστ;
Προσπάθησα.
Αυτό είναι το θέμα. Το πέρασμα του χρόνου.
Με συγχωρείς. Πρέπει να κατουρήσω.
Το σεξ απασχολεί πολύ κόσμο...
αλλά μόνο το 1% των ανθρώπινων σωματικών υγρών...
έχει να κάνει με τον ερωτισμό.
Εκατοντάδες, ή και χιλιάδες τραγούδια και ποιήματα έχουν γραφτεί
για την αγάπη και το πάθος.
Αλλά για το κατούρημα;
Ή για τα νεφρά μας, ή το συκώτι.
Δεν υπάρχει λογοτεχνία, πάνω στη σοβαρή λειτουργία των πνευμόνων.
Η λογοτεχνία αποφεύγει την αλήθεια, γιατί ξεπερνά το Θεό, στο άγνωστο.
Το Θεό και τη Ντίσνεϋ.
Μην φοβάσαι να μιλάς για πράγματα οργανικά.
Ο κόσμος που λέει ότι γράφουμε ωραία, μας ανεβάζει...
διαμαρτύρονται οι αισθηματίες.
Μην εμπιστεύεσαι το αφηρημένο, αλλά τις αισθήσεις σου.
Για τον Στένταλ...
ένας κριτικός είπε κάποτε ότι έγραφε σαν θυρωρός.
Αυτό είναι αρετή, όχι ελάττωμα.
Γράψε απλά, πες ό,τι βλέπεις.
Ε!
Μ' ακούει κανείς;
Κλειδωθήκαμε μέσα!
Γείτονες!!
Αυτό πούχω εγώ, είναι μια χαρακτηριστική ανθρώπινη σύγκρουση.
Θα γαμήσω...
ή δεν θα γαμήσω;
Αν το κάνουμε, όλα θα γίνουν χαλαρότερα, λιγότερο ενδιαφέροντα.
Έχεις παρατηρήσει ότι, όταν δυο εραστές
επιθυμούν ο ένας τον άλλο και κάνουν έρωτα, ξαλαφρώνουν;
Σαν να επιπλέουν.
Αλλά μόλις ικανοποιηθούν ξαναβαραίνουν και πάλι.
Γίνονται πραγματικοί ξανά...
σαν σάρκα γυναίκας, του Ρούμπενς.
Αλλά κι αν δεν το κάνουν, τους κάνει ανήσυχους επίσης.
Όντας κοντά σου, είναι σαν να κάθομαι σε σιντριβάνι
και δεν βρίσκω τη δύναμη να παίξω...
τα δάχτυλά μου στο νερό.
Πόσο θα πάρει αυτό;
Θέλω να βγω από δω, γαμώτο!
Κάποιος να με βγάλει από δω!
Δεν αντέχω άλλο!
Δεν αντέχω άλλο.
Πνίγομαι.
Πνίγομαι, δεν το βλέπεις;
Γιατί με κάνεις να νιώθω μόνος;
Είμαι απαράδεκτος, το ξέρω.
Ναι, είμαι ανυπόφορος.
Δεν αντέχω τον εαυτό μου.
Κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω μια γαμημένη σκιά του εαυτού μου.
Δεν με εντυπωσιάζει καν.
Δεν είμαι έξυπνος, δεν θαυμάζω τον εαυτό μου. Αηδιάζω μαζί του.
Σωματικά.
Και συ στέκεσαι κει σαν Μούσα, μουγκή και γυμνή,
κι αντί να ψιθυρίζεις στίχους στ' αυτί μου...
έβαλες έναν καθρέφτη, μπροστά μου.
Αν με δεις όπως κι εγώ,
έπρεπε να με μισήσεις.
Κοιμήσου μαζί μου. Τι στο διάολο νόμισες;
Είσαι τόσο ορειβάτισσα;
Τι νόμισες θάπερνες από μένα;
Εγώ δεν είχα τίποτα να χάσω.
Κοίτα, τα γένια μου μεγάλωσαν.
Λένε ότι η σεξουαλική επιθυμία
κάνει τα γένια, να μεγαλώνουν πιο γρήγορα.
Όπως κι ο φόβος.
Στους ταυρομάχους μεγαλώνουν τρελά, τη μέρα των ταυρομαχιών.
Αν δεν σιχαινόμουν, θα ξυριζόμουν με το ξυράφι του Λούις.
Θα μείνω φαλακρός.
Και οι τρίχες της μύτης, είναι πολύ άβολες.
Πόσο παράλογο.
Ανάθεμα παράλογο.
Δεν είναι μεγάλη υπόθεση.
Το σώμα... δεν είναι μεγάλη υπόθεση.
Το γαμήσι, δεν είναι μεγάλη υπόθεση.
Έχεις δει σκυλιά στο δρόμο;
Μυρίζονται μεταξύ τους και κατευθείαν στο ψητό.
Γιατί έχουμε πάρει λάθος δρόμο;
Πιστεύουμε ότι είμαστε τόσο σημαντικοί με τα μουσεία και τους ναούς μας
και τους κυβερνητικούς συμβούλους μας;
Με σένα δω μπροστά μου...
όλ' αυτά, είναι απλά εμπόδια.
Θάναι ένα τεράστιο χάος, ξέρεις.
Οι εχθροί μου,
όσους απέκτησα μετά την επιτυχία μου,
με κάθε χιλιοστό που πήρα απ' τα εδάφη τους...
όσα θεωρούσαν δικά τους ...
θάχουν την τιμητική τους.
Ο πατέρας σου θα με σκότωνε, ως τελική υποχρέωση στη πατρίδα.
Και η γυναίκα μου...
θα μ' άφηνε,
περισσότερο από ντροπή, παρά κάτι άλλο.
Πρέπει ν' αφήσω όλα τα ωραία πράγματα και να ζήσω μαζί της.
Ακόμα την επιθυμώ, ξέρεις, κι είμαστε μαζί πολλά χρόνια.
Αλλά υπάρχει κάτι που λέγεται ...
πέστο καταφύγιο, πέστο παρηγοριά, πραγματικά, δεν ξέρω.
Ένα μέρος μακριά απ' τα φώτα της δημοσιότητας...
που είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος, να ξέρει τα πάντα για σένα,
και δεν χρειάζεται να σε καταστρέψει,
μάλλον...
να σε βάλει στη θέση σου, όταν έχεις καταρρεύσει.
Και συ..
θα με ξεχνάς και συ...
με κάθε κορμί που θα σε περιμένει.
Το χειρότερο θάναι ότι όλοι θα φανταστούν τι κάναμε εδώ όλη την ώρα
και δεν θα μπορέσουμε να τους πούμε την αλήθεια, γιατί θάταν γελοίο.
Οι καλύτερες κωμωδίες
βασίζονται συχνά σε βρωμόγερους,
που κυνηγούν, αφού φρεσκαριστούν, νέο κρέας...
που είναι πάντα ανέφικτο.
Αυτή η παράλογη κατάσταση... είναι για γέλια...
αλλά αποκαλύπτει...
ότι η απόσταση μεταξύ...
παραφροσύνης και ισορροπίας όλων...
είναι σαν την τρίχα κεφαλής.
Τότε, το γέλιο γίνεται τρόμος...
φόβος ...
ότι κάτι παρόμοιο ...
μπορεί να σου συμβεί.
Όχι μέσα μου.
Πεινάς;
Λίγο.
Δύσκολα πεινάω, δεν ξέρω γιατί.
Τρώω σαν παιδί.
Η μητέρα μου νευρίαζε πολύ.
"Σε παρακαλώ φάε, αλλιώς θα πεθάνεις".
Έκλεγε στο τραπέζι.
Τον καιρό εκείνο, το φαί ήταν κάτι διαφορετικό... σαν αναπνοή.
Εγώ ήμουν χοντρή... η "χοντρή" της τάξης.
Μια μέρα η αδελφή μου, μου είπε.
Είσαι έτοιμη για ό,τι έρχεται;
Με τρόμαξε.
Είπε: "Αν είσαι χοντρή στα 14, είναι κόλαση."
Και το πήρα σοβαρά.
Κι από τότε πεινάς.
Λίγο πολύ.
Μ' αρέσει να βλέπω το κόσμο να τρώει στις ταινίες και τα βιβλία.
Κανείς δεν πάει σινεμά, γι' αυτό το λόγο.
Τότε, κάνουν λάθος.
Στις ταινίες και τη λογοτεχνία,
μ' αρέσει να βλέπω ανθρώπους να δουλεύουν και να τρώνε.
- Ο Μπογάρτ τρώει στιφάδο. - Ακριβώς.
Μ' άρεσε μια γαλλική ταινία, με ντετέκτιβ που είδα.
Μην με ρωτάς τίτλο, γιατί τα πάω χάλια με τους τίτλους.
Ο Ζαν Γκαβέν ήταν. Ξέρεις, τον Ζαν Γκαβέν;
Ένας ξανθός Γάλλος ηθοποιός...
σαν τον αρρενωπό Τρέϊσι Σπένσερ.
Άστο.
Ήταν ταινία δράσης, με όπλα, κλεμμένα λεφτά,
μια ωραία γυναίκα, πρέπει νάταν η Μπριζίτ Μπαρντό, πολύ νέα,
ή ένα κορίτσι που της έμοιαζε απλά, τυπική σεξοβόμβα,
και τύποι να κυνηγιούνται όλη την ώρα.
Ξαφνικά...
ο Γκαβέν κι οι φίλοι του γυρνούν σπίτι,
κάθονται σε μια καρέκλα...
κι αρχίζουν να τρώνε ψωμοτύρι...
με το μαχαίρι...
και να πίνουν κρασί.
Γαμώτο.
Αυτό μ' έκανε χαρούμενο.
Στη λογοτεχνία είναι το ίδιο.
Οι μεγάλοι καλλιτέχνες αποδέχονται τους ανθρώπους, όπως είναι.
Τους παραχωρούν πάντα καταφύγιο.
Αλλά δεν αναγκάζουν το κόσμο
νάναι, αυτό που φαντάζεται ότι πρέπει νάναι.
Ένας απ' τους σπουδαίους...
ο Πίο Βαρόχα για παράδειγμα, λέει:
"Ο δρόμος ήταν μακρύς και μύριζε τηγανητό χοιρινό".
Ή ο Σιμενόν.
"Τα μάτια της ήταν δυο βαθιές πιατέλες". Γαμώτο...
Αυτό έχει σημασία για σένα γιατί καταλαβαίνεις...
γιατί είναι η αλήθεια.
Οι άνθρωποι παρακινούνται μόνο από ό,τι είναι αληθές.
Μην με κοιτάς έτσι, σαν νάσαι ξανά στην τάξη.
Εξ' άλλου...
τι να σου διδάξω;
Δεν κουράστηκες να γράφεις κάθε μέρα για όσα συμβαίνουν τόσα χρόνια;
Πώς να κουραστώ; Κάθε μέρα συμβαίνουν κι άλλα.
Αλλά αν χρειάζεται να πεις κάτι ...
Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στο καφενείο.
Και πολλοί από μας έλεγαν διάφορες εξυπνάδες, εκεί.
Εγώ κρατούσα πισινή
και γλίτωσα από μερικούς αντιπαθητικούς ηλίθιους.
Αλλά η γνώμη σου μετράει ...
Όχι, δεν μετρά.
Αν γράψω μαλακίες για κανένα υπουργό, νοιάζει τον υπουργό.
Οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο, να τους αφήσεις ήσυχους.
Το στυλ σας;
Μη λες για στυλ.
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Και αν υπάρχει, είναι κακό.
Μα έχεις.
Τότε, είναι κακό.
Εσείς το λέτε, τόχετε γράψει.
Ή κάποιος που με μιμείται. Τους ξέρω αυτούς.
Σίγουρα.
Ή ίσως, εσείς μιμείστε τον εαυτό σας, κατά καιρούς.
Στις κακές μέρες.
Τι πάει να πει στυλ:
Μια συνοδεία. Οδηγός μουσείου. Ένας πόνος στο κώλο.
Οι άνθρωποι πρέπει να ερτευτούν όσα γράφεις.
Εσύ τους κάνεις.
Από δω η ιστορία, από δω ο αναγνώστης. Και συ άφαντος.
Φαντάσου κάποιον που σε συστήνει σ' έναν φίλο και γίνεσαι το κορίστσι του
και ο τύπος σε γυρωφέρνει στο πάρκο
και σε πάει στο κρεβάτι.
Κάθεται στα πόδια σου και σου λέει:
"Πρέπει να γυρνάς λίγο το κεφάλι όταν φιλάς".
Ξέχασες να τον κλωτσήσεις.
Αυτός ο τύπος που δεν θα το πάει μακριά, είναι υφάκιας.
Ο συγγραφέας κουνά τα χέρια του για να τον δουν όλοι.
Καταλαβαίνω τι λες, αλλά ούτε και συ τόχεις ακολουθήσει.
Λοιπόν, αν έχω κάποιο στυλ, είναι από κούραση.
Έχω γράψει τόσο πολύ, που δεν μπορώ να βοηθήσω ...
δεν ξέρω.
Όλοι συνδυάζουν τις λέξεις, με το δικό τους τρόπο.
Αλλά μόλις το βάζο γεμίσει,
καλύτερα να το σπάσεις,
και να ξεκινήσεις άλλο, την άλλη μέρα.
Δεν σκέφτεσαι όσους σε διαβάζουν.
Όχι, προτιμώ να σκέφτομαι την εφημερίδα που με πληρώνει.
Αυτό το επάγγελμα είναι για φθηνά πατίνια.
Φθηνά πατίνια που κρίνουν φθηνά πατίνια.
Οι χειρουργοί δεν επιτρέπεται να χειρουργούν μέλη της οικογένειάς τους,
επειδή το συναίσθημα είναι απόσπαση προσοχής.
Είναι το ίδιο πράγμα.
Βλέπεις τον κόσμο σαν άγνωστο.
Πρέπει ν' αρπάξεις το νυστέρι και να κόψεις μια και καλή.
Μα ο κόσμος αυτός είναι και δική σου ευθύνη.
Μην μου πεις ότι είσαι απ' αυτούς που πιστεύουν
ότι με το γράψιμο θ' αλλάξεις τον κόσμο..
Γιατί όχι;
Το μόνο που μπορεί να κάνει ένας συγγραφέας, είναι να γράφει καλά.
Μια χαρακτηριστικά διπλή τραγωδία.
Αλλάζουν τα στοιχεία, αλλά η πλοκή είναι ίδια.
Φυσικά, μια πλημμύρα ή ένας σεισμός, έρχονται πάντα να σώσουν τη παρτίδα.
Αν θες εσύ να ξεσηκώνεις τους ανθρώπους, αυτό εμένα δεν μ' ενδιαφέρει.
Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι,
ότι ο κόσμος είναι ένα αστείο...
μια μεταμφίεση. Έλα... ας χορέψουμε.
Είναι δύσκολο;
Ποιο;
Γιατί να νοιαζόμαστε για τον κόσμο αν είναι αδύνατο να τον αλλάξεις;
Αν θες, κάνεις κάτι διαφορετικό.
Εσύ θα κάνεις κάτι διαφορετικό;
Ίσως...
Οι νέοι ξεχνούν ότι θα γίνουν σαν κι εμάς.
Υπερεκτιμάτε τους εαυτούς σας.
Τα νιάτα είναι δώρο, αλλά πρόσεξε...
είναι δώρο που χάνεται.
Νιώθεις τη ζωή σου άδεια και φράζεις τις τρύπες όσο μπορείς καλύτερα.
Θα το καταλάβεις.
Γιατί με επιπλήσεις σε κάθε κουβέντα;
Τα αδέλφια μου το κάνουν, όλη τη γαμημένη ώρα.
Γιατί μιλάς συνέχεια σαν να μην υπήρξε κανείς πριν από σένα;
Χωρίς σταματημό, σαν μάθημα με δόσεις.
Πρέπει να αντέξουμε κάθε θέμα.
Το σεξ, τη δουλειά, τις σπουδές, τι πρέπει να κάνω, τι να σκεφτώ ...
Άστε μας ήσυχους, αφήστε μας να ζήσουμε.
Το μόνο πούθελα ήταν να κάνουμε σεξ. Συγγνώμη που τόκανα καλοκαιρινό μάθημα.
Κι αν τόκανα εγώ αυτό, μετά το σεξ;
Θάμουν περίεργη, ή διεστραμμένη;
Μια πραγματική διεστραμένη.
Θάμπαινες μπροστά, όπως είπες;
Θα μούδινες δουλειά;
Πες στ' αφεντικό σου να με προσλάβει οικότροφη.
Ετοιμάσου να αποκαλύψεις το μυστικό.
Δεν είμαι τόσο αφελής.
Κι αν είμαι, πρόβλημά μου.
Η ίδια σύγκριση, ξανά και ξανά ...
στις μέρες σου, τις μέρες μας ...
Απλά μια μικρή προϊστορία για σένα.
Για να μας διδάξετε κυνισμό, πικρία,
πετυχαίνοντας μια πνευματική στάση ...
Τελικά, κάποιος είπε κάτι έξυπνο εδώ.
Θα προτιμούσα να με δίδασκες, κάτι στο οποίο πιστεύεις.
Νομίζω ότι αυτό είναι, ή έτσι πρέπει νάναι...
αλλά όλα αυτά είναι άδειες συνταγές.
Πάντα μιλάς για την ηλικία σου.
σαν να μην ξέρω πόσο χρονών είσαι και πόσο εγώ.
Μπορεί νάμαι γω αυτή που σ' επέλεξα.
για να ξεφύγω απ' αυτό που προσδοκούν από μένα ...
και να δοκιμάσω κάτι νέο.
Ίσως δεν βρίσκω παιδιά στην ηλικία μου, ενδιαφέροντα και διαφορετικά.
Αν δεν ήμασταν κλειδωμένοι δω, θάχες φύγει ήδη, έτσι;
Θάβρισκες μια δικαιολογία να φύγεις απ' το κρεβάτι.
Και γω θάμενα σπίτι ή θάχα ραντεβού.
Εσύ θα ντυνώσουν βιαστικά...
κι εγώ θάχα πάρει αυτό πούθελα.
Οπότε σταμάτα να μιλάς, πάνω από πύργο.
Γυάλινο;
Όχι, σκατένιο.
Απλά σκοτώνω την ώρα μου.
αλλά τέλος πάντων ...
μίλα, και γω ακούω.
Δεν έχω τίποτα να πω.
Δεν ξαναφωνάζεις πάλι; Κάποιος μπορεί ν' ακούσει.
Είναι κανείς εκεί έξω;
Πολλή ζέστη.
Όταν ήμουν μικρή, περνούσα με τις ώρες μπροστά στο καθρέφτη.
Έκανα τη διάσημη που της έπερναν συνέντευξη.
Προνόμιο γι' αυτούς που μεγάλωσαν χωρίς τηλεόραση...
και δεν ονειρεύονται ότι είναι στην τηλεόραση.
Ρωτούσα τον εαυτό μου και απαντούσα.
Έχεις σταματήσει να το κάνεις;
Δεν πάει καιρός.
Ποιον έκανες;
Ένα διάσημο συγγραφέα..
Τι τον ρωτούσες;
Για το τελευταίο του βιβλίο.
Εγώ έπαιξα στο "Mass".
Ήμουν ιερέας...
κάνοντας κύρηγμα.
Μερικές φορές έβγαζα και πολιτικούς λόγους.
Έβαζα όλες μου τις κούκλες στο κρεβάτι και τους έβγαζα λόγο.
Επειδή μεγάλωσες με τον Φελίπε και τον Αλφόνσο Γκερά.
Οι πολιτικοί μ' αρρωσταίνουν.
Εξαπατούν το κόσμο.
Νομίζεις ότι ο κόσμος θέλει να μαθαίνει την αλήθεια;
Προτιμούν να τους ξεγελούν.
Δεν είσαι ευτυχισμένος, αν δεν λες ψέματα στον εαυτό σου;
Δεν φαίνεται έτσι, αλλά δεν έχω απάντηση και σ' όλα.
Πριν δυο μήνες, ένα κορίτσι απ' την τάξη μου, πήδηξε απ' το παράθυρο.
Είχε ραντεβού μ' έναν άλλο φίλο...
που την περίμενε από κάτω.
Την είδε να πέφτει απ' το παράθυρο του μπάνιου της... στον 6ο όροφο.
Ήμασταν όλοι ...
Νιώθεις να μην μπορούσες να κάνεις τίποτα γι' αυτήν.
Ότι δεν ήξερες τι περνούσε.
Ήταν στην ηλικία μου.
Πηγαίναμε στην ίδια τάξη.
Βλεπόμασταν εκεί.
Ήταν από κείνες που δεν έχαναν μάθημα.
Καθόμασταν μαζί στο πίσω μέρος της αίθουσας.
Τη πρώτη μέρα δεν υπήρχαν θρανία για όλους.
Ύστερα οι περισσότεροι σταμάτησαν κι ερχόταν μόνο στις εξετάσεις.
Χρειάζονταν δυο αίθουσες για να μας χωρέσουν.
Θες να το πιστέψεις ή όχι...
δεν είχαμε καν θρανίο.
Μπορεί να τόκανε, για να σας αφήσει χώρο.
Είναι τρομακτικό κάποιος να αποφασίσει να κάνει αυτό.
Οι άνθρωποι που αυτοκτονούν, πάντα αφήνουν μια δήλωση
σ' αυτούς που μένουν...
κι αυτό είναι η πιο βρώμικη πλευρά της αυτοκτονίας.
Περιέργως... το νάσαι απελπισμένος μπορεί νάναι θαυμάσιο...
όταν μπορείς ν' αντέξεις.
Έτσι λες;
Οι απελπισμένοι δεν προσδοκούν τίποτα.
Αυτό γίνεται συνήθως όταν εμφανίζονται τα καλύτερα.
Τα απροσδόκητα.
Όλοι περιμένουμε κάτι ...
Αλλά κατασκευάζουμε άλλα, μέχρι νάρθει.
- Ψεύτικα. - Και αναγκαία.
Τα πιο ασήμαντα πράγματα, τα παραμικρά ... είναι τα πιο βασικά.
Είναι πολύ δυσάρεστο.
Όταν δουν τι είναι εκεί έξω, μερικοί επιλέγουν τα παράθυρα
ενώ άλλοι, πιο φιλόξενες τρύπες
όπου ο γορίλας, ή άλλα θηρία που κουβαλάμε μέσα μας,
δεν εκφυλλίζονται, ούτε γρυλίζουν ούτε εκμηδενίζονται.
Όντας εδώ, αρχίζει να με πιάνει και μένα.
Πηγαίνεις σινεμά;
Θες να δούμε μαζί μια ταινία; Πληρώνω εγώ.
Πότε;
Αμέσως.
Κοίτα.
Έλα, σούκανα χώρο.
Κοίτα.
Ξεκινά, με κάποια πλάνα της Μαδρίτης.
Μπορείς να την δεις ν' απλώνεται σε κάθε γωνία.
Δεν έχει διαφημίσεις πριν την ταινία;
Όχι, μπήκαμε μόλις άρχισε.
Κι έτσι, κανείς δεν θα μας δει μαζί.
Ντρέπεσαι που πήγες με μια μικρή δεσποινίδα;
Εσύ ντρέπεσαι που πήγες με γέρο;
Οι άλλοι θα νομίσουν ότι είσαι εγγονή μου.
Κι αν φιληθούμε...
θα τους ενοχλήσουμε;
Δεν θα τους αποσπάσεις την προσοχή.
Βλέπε την ταινία.
Βλέπουμε έναν άνδρα στα 50 του...
να φεύγει απ' τη δουλειά το πρωί...
έξω απ' τη πόλη, στη βιομηχανική περιοχή.
Βγαίνει απ' το εργοστάσιο μπύρας και επιστρέφει σπίτι.
Θα μπορούσε νάναι σ' οποιαδήποτε γειτονιά...
δεν λέω ποιο δρόμο.
Η γυναίκα του σηκώνεται κι αυτός πάει για ύπνο.
Παίρνουν μαζί πρωινό κι αυτός ρωτά πού είναι ο γιος τους.
Η μητέρα λέει, ότι δεν θέλει να σηκωθεί.
"Γιατί;", ρωτά ο πατέρας.
Δεν ξέρω, απλά λέει ότι δεν θέλει.
Απαράδεκτο, λέει ο πατέρας, και πάει στο δωμάτιο να τον ξυπνήσει.
Αλλά τ' αγόρι, που είναι 12 χρονών, είναι ξύπνιο,
είναι ξαπλωμένο με τα μάτια ανοιχτά.
Δεν δίνει σημασία σ' αυτό που ο πατέρας του επιμένει...
λέει ότι δεν θα σηκωθεί,
ότι δεν υπάρχει λόγος.
Μοναχοπαίδι είναι;
Όχι, έχει μια αδελφή, πούναι πολύ μεγαλύτερη κι έχει μετακομίσει.
Ο μπαμπάς του προσπαθεί να τον τραβήξει απ' το κρεβάτι,
αλλά σ' αυτόν τον παραλογισμό το παιδί πέφτει στο πάτωμα
και πάλι ξαναβγαίνει στο κρεβάτι.
Ο πατέρας του απελπίζεται.
Η μητέρα, του λέει να ηρεμήσει, γιατί είναι η πρώτη φορά.
Ο πατέρας του δεν τον αφήνει...
αλλά δεν μπορεί να κάνει και τίποτα...
κι έτσι τον παρατάει και πάει για ύπνο.
Αλλά...
όταν ξυπνάει το μεσημέρι, βρίσκει τη γυναίκα του
να ταίζει το αγόρι στο κρεβάτι του.
Όχι, αυτή είναι η τελευταία σταγόνα.
Αν δεν σηκωθεί, δεν έχει γεύμα.
Κι απαγορεύει στη γυναίκα του να μπαίνει στο δωμάτιό του.
Θα σηκωθεί.
Αλλά την άλλη μέρα, τα ίδια.
Το αγόρι δεν θέλει να σηκωθεί.
Και ο πατέρας του προσπαθεί να βρει το λόγο. Τι τρέχει;
Μπορούμε να κάνουμε κάτι;
Και τ' αγόρι λέει ότι "λυπάται, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα".
"Δεν έχω τίποτα...
απλά δεν θέλω να σηκωθώ".
- Να συνεχίσω; - Ναι, ναι.
Εντάξει.
Οι γονείς του παίρνουν τηλέφωνο στο σχολείο...
και τ' απόγευμα ένας ψυχολόγος τον επισκέπτεται.
"Είχατε κανένα περιστατικό πρόσφατα;"
"Είναι πιο λυπημένος απ' ότι συνήθως;"
Όχι, λένε οι γονείς.
Ο ψυχολόγος πάει στο δωμάτιο του αγοριού...
και του κάνει ένα σωρό ερωτήσεις.
Αλλά τ' αγόρι φαίνεται μια χαρά κι έχει πάντα την ίδια απάντηση.
"Δεν θέλω να σηκωθώ, δεν έχω τίποτα".
Φεύγοντας, ο ψυχολόγος συνιστά κάποια χάπια...
και τους λέει να του συμπεριφέρονται φυσιολογικά.
Να τον ταΐζουν, φυσικά και ν' αφήνουν τους φίλους του νάρχονται
για να μην βαρεθεί.
"Κάποια μέρα θα σηκωθεί κι όλα θα ξεχαστούν...
σαν να μην έγιναν ποτέ"...
λέει ο ψυχολόγος.
Κάπου δω, κάνω ένα τσιγάρο.
Στη μέση της ταινίας;
Ένας άλλος γιατρός... πιο απαιτητικός...
θέλει να τον δει στο νοσοκομείο...
γιατί βρίσκεται σε κατάθλιψη.
"Κατάθλιψη; ... λέει η μητέρα. Μα είναι μόνο 12".
Οι γονείς θεωρούν ότι τέλειωσε και τελικά αποφασίζουν
ότι θάναι καλύτερα σπίτι, παρά στο νοσοκομείο.
Έρχεται το καλοκαίρι, το αγόρι χάνει τη χρονιά του
κι αυτοί καταλαβαίνουν ότι αν αυτό συνεχιστεί...
θάταν τρομερό γι' αυτόν.
Και τότε, ο πατέρας του, αγοράζει ένα φορτηγό με ανοιχτή καρότσα.
Βάζει πάνω τ' αγόρι και το στρώμα του και τον πάει βόλτα.
- Με το στρώμα; - Ναι, ναι, και φεύγει βόρεια.
Απ' όπου περνούσαν, τους κοίταζαν με περιέργεια.
Περνούν από μια πόλη, που έχει φεστιβάλ...
και περνούν το παιδί με το στρώμα, απ' την πλατεία
σαν το άγαλμα της Παρθένου.
Ένα κορίτσι, τον ερωτεύεται
και τον φιλά στα χείλη...
για να δει αν γίνει όπως στα παραμύθια.
Αλλά όχι, τ' αγόρι δεν σηκώνεται.
Τότε, το κορίτσι αποφασίζει να πάει σπίτι της... και να κάνει το ίδιο.
Οι γονείς του κοριτσιού και όλοι οι κάτοικοι της πόλης
τους αναγκάζουν να φύγουν απ' τη πόλη.
"Σας παρακαλούμε, φύγετε, μπορεί νάναι μεταδοτικό."
Η αστυνομία αναγκάστηκε να τους συνοδεύσει.
Περνούν τη Βαρκελώνη και πάνε στο Παρίσι.
Τώρα το σκέφτηκες;
Είσαι τρελή; Εκεί είναι, στην οθόνη.
Στο Παρίσι έχει πανσέλληνο και κάνουν βόλτες...
γύρω απ΄ τον Πύργο του Άιφελ.
Σκοτεινιάζει και ο πατέρας ψάχνει κάπου να παρκάρει για να κοιμηθεί
κοντά στο Μπουά Ντε Μπουλόν (πάρκο).
Τι όμορφο πλάνο... τ' αγόρι στο στρώμα πάνω στο φορτηγό...
με τη πανσέληνο ανάμεσα στα δέντρα.
Πολύ όμορφο.
Κατά τύχη μια πόρνη εμφανίζεται με πελάτη και αρχίζουν να πηδιούνται.
Ύστερα, ο πελάτης διώχνει τη πόρνη... κι αυτή ψάχνεται.
Δειπνά μαζί τους, η μητέρα έχει ένα γκαζάκι και φτιάχνει στιφάδο.
Ωραία, μ' αρέσει να τρώνε.
Μετά, η πόρνη γυρνά στη δουλειά.
Τ' αγόρι κοιμάται βαθειά κι ο πατέρας,
που μοιάζει μ' άλλον άνθρωπο από τότε που άφησαν το σπίτι, είναι περίχαρος.
Άφησε πίσω του το άγχος και τη βρωμιά...
όλα αυτών των χρόνων που δούλευε στο εργοστάσιο μπύρας.
Για πρώτη φορά μπορεί να πιει μπύρα
χωρίς γεύση τσιμέντου.
Πείθει τη γυναίκα του να πάνε
πίσω απ΄τα δέντρα...
να ξαπλώσουν...
και να κάνουν έρωτα.
Χωρίς φυσικά να πάρουν τα μάτια τους απ' το φορτηγό...
Ξαπλώνουν και το κάνουν, καλύτερα από ποτέ.
Στο φως του φεγγαριού πάνω στο χορτάρι.
Κι από κει,
βλέπουν το φορτηγό...
αγκαλιασμένοι.
Ενώ ο πατέρας έχει αποκοιμηθεί...
η μητέρα βλέπει το φορτηγό συνεχώς.
Πριν την αυγή, αφήνει τον πατέρα
και πάει στο φορτηγό.
Προς έκπληξή της, το βρίσκει άδειο.
Το αγόρι έχει εξαφανιστεί.
Τι; Έφυγε;
Μην μου πεις ότι τελειώνει άσχημα!
Πού θες να ξέρω; Δεν την έχω ξαναδεί.
Δεν ξέρω το σκηνοθέτη, ούτε τους ηθοποιούς...
εκτός τον Αγκουστίν Γκονθάλεθ, που παίζει τον πατέρα,
Αγκουστίν Γκονθάλεθ, περίμενε.
Ο ήλιος ανέβηκε.
Ο φίλος σου τόχει για να...
Πού να ξέρω.
Έλα...
θα χάσεις το καλύτερο.
Τι έγινε;
Η μητέρα έχει ξυπνήσει τον πατέρα
και του δείχνει το άδειο στρώμα.
Κι έτσι, αρχίζουν να ψάχνουν το παιδί...
ανάμεσα στα δέντρα.
Είναι μέρα πια και κόσμος βρίσκεται στο πάρκο.
Αλλ' αυτοί δεν μιλούν Γαλλικά...
και προσπαθούν να τους πουν
για το χαμένο αγόρι... μα κανείς δεν καταλαβαίνει.
Τελικά, επιστρέφουν στο φορτηγό...
κι αρχίζουν να ψάχνουν,
γύρω γύρω, σ' όλη τη πόλη.
Η μητέρα απελπίζεται, κι ο πατέρας προσπαθεί να την ηρεμήσει.
"Τουλάχιστον, σηκώθηκε... Δεν το καταλαβαίνεις;"
"Σηκώθηκε απ' το κρεβάτι".
Η μητέρα δεν μιλά, αλλά ...
μπορείς να πεις ότι απ' το πρόσωπό της...
θα προτιμούσε να τον έχει κει για πάντα... ξαπλωμένο στο κρεβάτι.
Και αρχίζει να κλαίει...
γοερά...
χωρίς να γίνεται δραματική.
Καλή ηθοποιός, ε;
Καλύτερη απ' τον πατέρα. Πολύ καλή μερικές φορές.
Όχι, όχι κι οι δυο είναι καλοί.
Κλαίει. Τι άλλο;
Είναι κανείς εκεί;
Παρακαλώ! Είναι κανείς;
Τι τρέχει;
Κλειδωθήκαμε στο μπάνιο, στον 3ο.
Μπορεί κανείς να μας βγάλει; Η πόρτα έχει σφηνώσει.
Δεν μένω εδώ.
Δεν πειράζει.
Μπορείτε να πάρετε ένα τηλέφωνο;
Τον ιδιοκτήτη. Θάχει τα κλειδιά.
Δεν θέλω μπλεξίματα.
Δεν υπάρχει πρόβλημα.
Θα πληρωθείς. 1.000 πεσέτες!
- Για ένα τηλεφώνημα; - Ακριβώς.
Άμα πάρεις θα στα δώσω εγώ.
Τα θέλω "καπάρο".
Δεν τάχω μαζί μου. Είμαστε κλειδωμένοι.
- Πώς θα ξέρω ότι θα με πληρώσεις; - Στ' ορκίζομαι.
Ορκίζομαι θα στα δώσω.
Μόλις έρθει ο φίλος μου, θα τα πάρεις.
Έχεις στυλό να το γράψεις;
Δεν υπάρχει πρόβλημα, θυμάμαι καλά αριθμούς...
Μπορεί να μην πήρε.
Ακουγόταν σαν πρεζόνι, που τρύπωσε στο κτίριο.
Οι γονείς μου θα με σκοτώσουν.
Τα τρελά πράγματα είναι μια χαρά όταν περάσει ο χρόνος, αλλά...
για μένα είναι προσωπική τιμωρία.
Τόσο άσχημα ήταν;
Έχω ανατραφεί με την ενοχή.
Η μεγαλύτερη αλλαγή, είναι που τα παιδιά σήμερα...
δεν αισθάνονται ενοχή για τίποτα.
Είναι μια άλλη χώρα.
Ποιος σούπε ότι εγώ δεν νιώθω ένοχη;
Η ενοχή σου διαφέρει απ' τη δική μου.
Ακόμα ξυπνώ το πρωί κι αναρωτιέμαι
γιατί να νιώθω τόσο ένοχος.
Δεν μούπες πώς τελειώνει η ταινία.
Ίσως κι αυτή με ενοχή, έτσι;
Μπορούμε να ξαναβρεθούμε και να την ξαναδούμε.
Θα μας ξεπεράσετε, σαν να μην υπήρξαμε ποτέ.
Δεν νομίζω.
Μπορεί εμείς νάμασταν μια γενιά βίαιη, διεφθαρμένη...
που ποτέ δεν είχε προσδοκίες.
Ελπίζω η δική σας να τα πάει καλύτερα.
Θα προσπαθήσουμε.
Να θυμάστε, η ζωή είναι ο τέλειος τρόπος να σαμποτάρεις τ' όνειρο.
Δεν θα σταματήσω να ελπίζω.
Τι θα λες γι' αυτό, σε λίγα χρόνια;
Τίποτα.
Συμβαίνουν κι αυτά, σωστά;
Ξέχασα να σου πω, να μην την κλείσεις από μέσα.
Από χθες είστε δω;
- Σε πήρε η γυναίκα μου; - Όχι.
Αντίο.
Είναι κάποιος έξω, που λέει ότι του χρωστάς λεφτά.
Ξέρεις κάτι;
Είναι πολύ μικρή για σένα.
Συγνώμη που...
η κλειδαριά ήταν χαλασμένη.
Τι θα πω στην Εσπεράνθα;
Θα με μπλέξεις;
Φυσικά.
Δικά της είναι;
Ναι.
Ορίστε, δώστης τα.
Αν τα θέλει, νάρθει να τα πάρει.
Δεν θα την ξαναδείς;
Εσύ τι λες;
Mυωπίας.
2-3 βαθμούς...
για τύχη σου, φυσικά.
Πολύ αστείο.
Να αλλάξω σεντόνια;
Όχι.
#Αύριο.
# Αύριο, λαχταράς ...
# να μπεις...
# πολλές κλειστές πόρτες, βρίσκεις μπροστά σου, που πρέπει να διαβείς.
# Το αύριο σου δείχνει το δρόμο...
# πούναι ακόμα αδιάβατος...
# Το παρελθόν είναι μια πέτρα...
# π' ανεβαίνεις για να δεις το μέλλον...
# Μην υποχωρείς στο φορτίο...
# Μην υποχωρείς στο φορτίο ...
# Μη σε νοιάζει για όσα δεν έχεις...
# Μη σε νοιάζουν οι ήττες που φτάνουν...
# Μην υποχωρείς στο φορτίο...
# Μην σε νοιάζει για όσα δεν έχεις...
# Μην υποκύπτεις στις ήττες που φτάνουν...
# Πίσω απ' το σύννεφο....
# ο ήλιος ανατέλλει πάντα...
#Και τώρα ακόμη που το σύννεφο απλώνεται...
# .. όλα περνούν.
KastriSubs For Anyone