NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dziś świat będzie świadkiem rzadkiego zjawiska:
pierwszego całkowitego zaćmienia księżyca w pełni.
Zjawisko to będzie można obserwować na niebie w rejonie Morza Śródziemnego
i w niektórych częściach zachodniej Azji i północnej Afryki.
Jest ono bardzo rzadkie. Następne wystąpi za 19 lat.
- Ścisz to. - Zaćmienie to jest…
Tak. Dawkowanie zależy od wagi psa.
Proszę podać całą tabletkę. Rozdrobnić i zmieszać z karmą.
Dobrze. W takim razie połowę.
Proszę trzymać się instrukcji na pudełku.
Dlaczego? Ile waży?
Dobrze, proszę mu dać trzy czwarte tabletki, dla pewności.
Przestań.
To nie do pani, to do psa.
Doberman. Niebezpieczny.
Nie! Siad, Zeezo!
Grzeczny piesek.
Czyli trzy czwarte tabletki. Tak jest.
- Dokąd się wybierasz? - Mówiłam już, do Tiny.
Nie kłam, Sophie.
Nie chcesz, to nie wierz.
- Kto cię zawiezie? - Tina i znajomi, których nie znasz.
Spotkasz się z tym Jalalem czy Jeelem?
Nie.
Mówiłam, nie kłam.
Nie kłamię. Jadę do Tiny. Nie wiem, kto tam będzie.
A to co ma być?
Co to robi w torbie?
To Tiny. Ukrywam je dla niej.
Tiny.
Masz mnie za idiotkę? Nie jestem głupia. Sypiasz z nim?
Nie odpowiadaj. Powiem tacie. Wkurzasz mnie.
Sama się wkurzasz, mamo.
Emad już jadł.
Jak uda, że jest głodny, to po to, żeby nie iść spać.
Mulukhia ma być gorąca.
Przykryłam ją, żeby nie ostygła.
Skoro ją przykryłaś, to się rozwarstwi.
Mam nadzieję, że nie.
Sara! Emad! Nie widzicie, która godzina?
Skończcie grać i idźcie do łóżek. Już.
- Prosimy! Pięć minut. - Mamo.
Żadnego pięć minut.
Już! Emad, wyłącz to albo cię połaskoczę.
To im wypali rozum.
No już, dzieciaki!
To cukier, który daje im twoja mama, wypali im rozum.
Wezmę ryż i królika.
Zaczekaj.
Odstawiłam pigułki.
Co?
Oto co znalazłam w torbie twojej córki.
- Grzebałaś jej w torbie? - Szukałam dokumentów.
Serio, May?
Wychodzi dziś ze swoim durnym chłopakiem Jeelem.
- Grzebałaś jej w torbie? - Owszem. Tylko to cię obchodzi?
Nie mamy nad nią kontroli.
Zabroń jej iść.
Niedługo skończy 18 lat. Będzie robić, co zechce.
Czemu tak jej pobłażasz?
Chcę zobaczyć minę May, gdy się dowie, że mam dla niej królika.
Zapomniałam telefonu. Chwileczkę.
Idziemy?
Ile jej równolatków miałaś w gabinecie?
Tego się nie da kontrolować. Nie rozumiem cię.
- To co innego, to moja córka. - Stale się wadzicie.
Myśli, że jak jest starsza, to wszystko jej wolno?
Jest wystarczająco dorosła. Nie jest już dzieckiem.
O mnie mama tak się nie bała.
Twoja mama to nie ja.
Nigdy nie musiała się bać.
Z facetem to co innego.
Co ty mówisz?
Proszę cię.
Gdyby była chłopakiem, to kondomy byłyby w porządku?
Taki z ciebie spoko rodzic?
Skup się na cebuli.
Co to za gówniane wino?
Sikacz? Może kupimy inne?
Sikacz?
To francuskie wino organiczne za 40 dolców.
Ziad, wiesz, jacy oni są.
- Co robisz? Przestań. - Zrywam cenę.
Tak się nie robi, Ziad.
Zostaw cenę, niech wiedzą, ile kosztowało.
Dobra.
Co jest takiego w tym zaciemnieniu?
Księżyc przez jakiś czas będzie ciemny.
To prawdziwa twarz księżyca.
- To coś fajnego? - Nie, dziwnego.
Podobno dzieją się wtedy dziwne rzeczy.
A w ogóle to zaćmienie, nie zaciemnienie.
Niech będzie.
Też mi wstyd.
Zaćmiło mnie.
Witam!
- Witam! - Will!
- Jak leci? - Stęskniłem się!
- Tęskniłem. - Ja też.
- Niepotrzebnie. Co to? - Mulukhia.
W końcu spróbujemy egipskiej mulukhii.
Nie byle jakiej, bo z królikiem.
- Najpierw trzeba nauczyć się wymowy. - Ćwicz.
I mrugnięcie.
- Hej. - Mayousha!
- Jak tam? - Stęskniłam się.
- Ja też. Mowa o królikach? - Przynieśliśmy mulukhię z królikiem.
- Kulturowy szok. - Jaki znów szok?
Szok był w restauracji w Egipcie.
- Mądra dziewczynka! Nadal pamiętasz? - Jak tu zapomnieć?
- Pachnie intensywnie? - Świetnie! Robimy się głodni.
- Cały dzień tak jest. - Cudownie!
- Co do picia? - Bo jej gotujesz.
Niczego. Gdzie Sophie?
Ubiera się. Wychodzi.
- Dobrze. Pójdę… - Lepiej nie.
Po co to? Chcę, żebyś…
- Co się stało? - Znalazłam w jej torbie…
- Papierosy? - Prezerwatywę.
O rany! Jej tata się oczywiście dowiedział.
- I nic? - Właśnie.
Nie pozwól jej wyjść.
- Dobry wieczór! - Cześć!
- Cześć. - Cześć.
- Cześć, Jana. - Jak tam?
- Hej, Sherif. - Jak tam?
- Mariam, tęskniłam. - Ja też.
- Piękna sukienka. - Twój kolor.
- Dzięki. - Cześć, May.
- Cześć, Mariam. - Jak się masz?
- Jak leci? - Laska.
Dzięki, kochany.
- Cześć, May. - Dwa razy.
- Zaparkowałem za tobą. - Znów zarysowałeś?
Odrobinę.
- Nowożeńców nie ma? - Przyjdą.
- Tylko jedna butelka, sknero? - Chciałeś całą skrzynkę?
- Kosztowała 40 dolarów. - Wałkujesz to, Ziad?
Wiem, widziałem cenę.
- Organiczne. - Niech je szlag. Nie da się otworzyć.
Rabih przyjdzie z dziewczyną. Poznamy ją. Jak ma na imię?
- Rasha. - Rasha.
Pewnie ładna, skoro z nim jest.
Pewnie wyjątkowa jak on.
Co jest z nim nie tak?
Kobiety go lubią. Tak tylko mówię.
Rabih jest dowcipny.
Przez 25 lat nie miał przyzwoitej dziewczyny.
- Zawsze jakiś margines. - Zazdrościsz?
Co z nim jest nie tak?
Uroczy, zabawny, ma dobre serce.
Lubiany. Nadaje się do związku.
Dodaj, że wolą się z nim kumplować i go spławiają.
Czemu się go czepiacie?
Wy umawialiście się z samymi pięknościami?
Nie o to mi chodziło, Jana. Ale…
Idą.
Umieram z ciekawości.
Spodziewasz się laski, której wszyscy będą mu zazdrościć?
Nigdy nie pamiętam którędy.
Co?
Jesteś sam. Gdzie Rasha?
- Mieliśmy ją poznać. - Tak.
Wiem, ale źle się poczuła i uznaliśmy, że powinna zostać w domu…
O nie. To coś poważnego?
Nie. Po prostu źle się czuje.
Szkoda. Chcieliśmy ją poznać.
- Tak. - Kolacja jest na jej cześć.
- Mam sobie iść? - Nie!
Przestań, nie o to nam chodziło.
- Daj to. - Skarbie!
- Tęskniłem! - Ja też!
Wszystko gra?
- Cześć. - Rzuciła cię?
- Przestań! - Rzuciła cię?
Jezu, nie! Źle się czuje.
- Pokłócili się. - Skąd.
- Co jest z nią? - Źle się czuje.
- Ma gorączkę? - Nie.
- Stary! Jak się masz? - Co z nim?
- Nie pożarliście się? - Nie.
Jak się masz?
- Nie zwracaj uwagi, jest wkurzający. - Co z nim?
- Mówisz, że ile ma lat? - Nic nie mówię, dopiero wszedłem.
- Co z tobą? - Przestań.
- Zostaw go. - Dziękuję.
Nie słuchaj ich.
- Co to? - To dla Rabiha.
Chcą wiedzieć, ile ma lat. Stara?
- Co znaczy „stara”? - Nie znamy jej, tak zgadujemy.
Wysoka czy niska?
- Ładna? - O tak.
- Olej ich. - Czemu?
Chcemy wiedzieć, jak wygląda. Powiedz mnie. Im nie.
Nick na Insta?
- Nie ma jej tam. - Jak to?
Ani na Insta, ani na Facebooku.
Pokaż zdjęcie.
- Nie mamy zdjęć. - Pokaż.
- Jest zaciemnienie. - Zaćmienie.
Już? Zaczęło się. Chodźcie.
- Zaćmienie księżyca. - Powinniśmy iść jeść? Tędy.
Umieram z głodu.
- Widzę dwa. - Są dwa.
Powinieneś widzieć cztery.
Ustaw ostrość.
- Tutaj? - Tak.
Nie potrząsaj.
- Widzisz? - Tak.
- Piękne. - Przesuń się.
- Uważaj. To bardzo delikatne. - Spadaj stąd.
- I jak? - Ekstra.
Został astrologiem.
- Widziałeś coś? - Tak, piękne.
- Pokaż. - Proszę.
Widzisz dwa, jeden na drugim?
- Czemu ruszyłaś? - Nie wiedziałam, że się rusza.
Ustaw według siebie.
Dobrze.
- Czyli co? Rasha? - Tak.
Co się dzieje? Jak się czujesz?
W porządku. Wiesz, jakie są początki.
W porządku.
- O czym tak plotkujecie? - Wypytuje mnie.
Spytałam go o dziewczynę. Ukrywa ją.
Umierają z ciekawości.
- A ty nie? - O tak.
- Ale nie tak. - To znaczy?
Śledztwo zakończone.
Wypytujemy go o Rashę.
Wiem, czemu nie przyszła.
Rabih chce ukryć, jak zawróciła mu w głowie.
- Zawróciła? - Tak. Miłość!
Na razie nie wiem, czy ją kocham.
Jak to nie wiesz?
Jak poznać, że się jest zakochanym? Jak ty to rozpoznajesz?
Już zapomniałam.
To wtedy, gdy chcesz z nią rozmawiać
więcej niż 20 razy dziennie.
- Co w przypadku 40 razy? - Czterdziestu…
W takiej sytuacji masz przerąbane.
A jak nie rozmawiacie, toście się chajtnęli.
Nie śmiej się. Słaby żart.
Ile jesteście razem?
Trochę ponad miesiąc.
Nadal jesteście napaleni.
Jak to w nowym związku.
No i?
Co to za pytania?
No mów. To prawdziwa miłość czy tylko dla zabawy?
Na stałe czy przelotnie?
- Prawdziwe śledztwo. - Dziękuję.
My tylko chcemy wiedzieć.
Dobra. Co?
- Jest dobra? - O co dokładnie pytasz?
Gdy ty zaczniesz maglowanie, Boże, ratuj!
To mi przypomina, jak was poznałam.
Co? Kiedy? Nie pamiętam.
- Ja tak. - Byłam przerażona.
Co mówiłam?
Nowe małżeństwo, nowy kraj, nikogo nie znałam.
Wiedziałam, że mówicie po arabsku, ale ten slang…
A teraz ćwierkasz jak skowronek!
W moim dialekcie mówi się „jesteś biegła”.
- Może zajebista? - Brzmi trochę gorzej.
Najgorsze słowo to mara.
Raz w sklepie mało się z kimś nie pobiła.
Zaczęła gościa wyzywać. Wyjaśniłem jej.
Jest jeszcze jedno, ale go nie pamiętam.
Tak. Bokra a bokra.
- Czyli „jutro rano”. - To powiedz: „jutro rano”.
Bałam się.
Przyjaźnicie się ze Ziadem od dzieciństwa. Jasne, że będziecie zamknięci.
Bałaś się? Nas?
- Jesteśmy aniołami. - To skrzydła.
Przebierałam się chyba dziesięć razy.
Dwadzieścia.
- Ale znalazłaś w końcu coś odpowiedniego? - Nie, ale czułam się z wami na luzie.
Jakbym była jedną z was.
A może nie?
Jasne, że tak, piękna!
Oczywiście.
Co byśmy zrobili bez Janjoun?
- Długo tak zamierzasz? - Spadaj. Masz ją na co dzień. Moja kolej.
- Jestem głodny. - Ja nie.
- Ja umieram z głodu. - Wejdźcie.
- Chodźcie. - Daj w górę.
- Zepsułaś. - W porządku. Ustaw.
Słuchaj profesora.
- Bliżej. Przyłóż tu oko. - Tak?
Zaraz, ja ustawię. Widzisz?
Nie obwiniaj mnie za wszystko.
Pierwszy raz spotykamy się bez Simiego i Nour.
Rozmawiałam z nią rano. Pozdrawia.
- Co u niej? - Jest załamana. Pojechała do matki.
Nic dziwnego. Mąż ma romans z laską w wieku ich córki.
- Ciężko. - Nie wiem, czy wyjdzie z depresji.
- Wiedziałeś? - O czym?
- Ile ma lat. - Nie.
Nie.
Wierzysz im?
- Wszystko sobie mówią. - Boisz się o nich?
Skąd mamy to wiedzieć? Myślisz, że nam mówił?
No co ty, Mariam.
- Mielibyśmy coś powiedzieć? - Powinniście.
- Od czego są przyjaciele? - Co ty mówisz?
Nawet gdybyśmy wiedzieli.
Czy powiedzielibyśmy Nour, że Simi zdradza ją
z seksowną 23-latką?
Ma 22 lata.
- Jesteś obrzydliwy. - Czemu? Nie przesadzaj.
Delikatna sprawa. Lepiej się nie wtrącać.
Co? Powiedzą, że zerwali przez nas.
Dziękuję. Dokładnie tak.
Zaznaczam, że jak się dowiecie, że Ziad mnie zdradza,
od razu mi o tym powiedzcie. Nie będę was winić.
- Na pewno? - Skoro nalegasz, to…
Hej!
Przestań. Ona myśli, że ty serio.
Spokojnie. Nie będą na siebie donosić.
Wszyscy tacy sami.
- Lodu? - Poproszę.
Różnimy się.
To pewnik. Jak Mac and PC.
Właśnie.
Serio? A my kim jesteśmy?
Wy, mężczyźni?
Ty jesteś jak tani komputer.
- Wolny. - Jedno zadanie naraz.
Łatwo cię zawirusować.
My jesteśmy inne. Myślimy i analizujemy szybciej. Jesteśmy jak Mac.
- I ten design. - Tak.
Bardzo drogi. Trudno coś dostać za darmochę.
- Tylko one się rozumieją. - Ale nie możecie bez nas żyć.
Co Simi teraz zrobi?
- Co zrobi? - Wszystko.
Żadnej żony, dzieci, tylko 23-letnia laska.
Ma 22 lata.
Dobra, 22. Jak on z tym żyje, biedaczyna?
- Nieszczęśnik. - Zaraz zapuści włosy i zrobi tatuaż.
Będzie non stop coś wrzucał na Facebooka i imprezował.
Na miejscu jego żony zabrałabym mu auto, dom i całą kasę,
a nawet ubrania.
Niech idzie do swojej laski nagusieńki.
- Sam zdecydował tak zrobić. - Aha.
A tak naprawdę ma ubrania i żona go nie ograbia ze wszystkiego.
- Serio? O to spytaj Rabiha. - Ja jestem inny.
- Oddałem wszystko za spokój. - Sprytnie!
Oto jak jeden SMS może zniszczyć rodzinę.
To nie z powodu SMS-a,
tylko kretyna i jego dupy.
Zaraz. A jak to się stało, że znalazła SMS-a?
Więc to jej wina, bo sprawdziła telefon?
Nie, ale chodzi mi o to, że idiota z niego.
Powinien był go skasować.
Jeśli chce zdradzać żonę,
to musi uważać.
Jak uważać?
Zaraz. Twoim zdaniem problem w tym, że nie skasował SMS-a?
A nie że jest dupkiem i skrzywdził Nour?
Jak uważać?
To znaczy…
Teraz to moja wina?
- Podaj, proszę. - Są pyszne.
Skosztuj kibbeh. Ciągle gorący.
Chyba że boisz się oparzyć?
- Pyszne, Will. - Bardzo dobre.
- Co to jest? - Bakłażan?
Nieważne.
Ziad ma rację. Trzeba uważać.
Jasne.
Czemu patrzycie na mnie?
Problem w tym, że całe nasze życie jest tutaj.
Pewnie po przejrzeniu telefonu każda para by się rozwiodła.
Może masz rację.
Nie sprawdzam telefonu męża. Gdyby mi pozwolił, miałabym odpowiedź.
Skoro tak ci zależy, to proszę.
- Telefon Sherifa. - Nie.
- Sprawdzaj, co chcesz. - Nie.
- Nie krępuj się. - Sherif, jemy.
- Nie pakuj się w kłopoty. - Smacznego. Nie problem. Masz.
Żaden problem. Drży, bo mu zimno.
- Zbladł. - Zamknij się.
- Żaden problem. Sprawdź. - Nie.
Pod warunkiem że też pokażesz swój.
Proszę. I tak nikt do mnie nie dzwoni, prócz pediatry
i szwagierki, która dzwoni co godzinę i sprawdza, jak mama.
- Nie może do kogoś innego? - Ty nie odbierasz.
Jeśli Ziad będzie chciał sprawdzić, pozwolisz mu?
Tak. Ma stały dostęp. Nie mam hasła.
Nie trzeba, skarbie.
Ufam ci ślepo.
Zaufanie to coś cudownego. Zazdroszczę.
Mój mąż raczej połknąłby telefon, niż pozwolił mi go dotknąć.
- Prawda, kochanie? - Nieprawda.
Proszę. Sprawdź, co chcesz.
Znajdziesz zdjęcia nagich kobiet, ale to moja praca.
Na zdrowie!
Masz szczęście.
- Nie szukasz asystenta? - Szukam, ale nie ciebie.
Rozumiem, że jesteście otwarci,
nikt niczego nie ukrywa i nie mamy przed sobą sekretów.
Oczywiście, May. To same anioły.
Tylko Simi jest sukinsynem.
Nieprawda. Każdy z nas musi mieć…
Czekaj! Musi mieć sekrety?
Skąd. Przyjaźnimy się od 20 lat. I mamy sekrety?
Chciałbym, żeby tak było. Byłaby zabawa.
Możemy się zabawić.
Co?
Proponuję grę.
- Dobra. - Jaką grę?
Łatwą. Kładziemy telefony na stole
i dalej jemy kolację.
Każdy telefon, SMS, e-mail, wiadomość WhatsApp…
Oj, niegrzeczna!
- …będziemy wspólnie sprawdzać. - Niegrzeczna!
Czemu się boicie?
Przecież nie mamy sekretów.
To prawda, tak powiedzieli i stąd ta gra. Mnie się podoba!
- Tak w ogóle ta gra… - Fajna jest.
Będzie zabawa. Ja w to wchodzę.
Brawo.
Chcecie, to gramy. Ja gram.
Po męsku.
Poważnie? Serio w to gramy?
W czym problem? Boisz się?
Skąd.
Popisujesz się, bo nie ma twojej dziewczyny?
Co to ma do rzeczy? Gram, nie mam nic do ukrycia.
Nic do ukrycia…
Nikt nie zwraca uwagi. Nawet mama z tobą nie gada.
Czemu stawiasz nam takie wyzwanie?
- Jaki masz motyw? - Żaden.
Czemu się tak boisz? Ukrywasz coś przede mną?
Ja nie, ale boję się, że ty tak.
Może.
Nie chcę wiedzieć. Mam to w nosie.
To ona chciała grać. Jak może coś ukrywać?
Może jest coś, co chcesz ujawnić.
Coś ukrywasz i chcesz to wyrzucić z siebie.
- Siedzi w tobie detektyw… - O tak!
Tak robią seryjni mordercy.
- Wystawiają się, by pokazać swój geniusz. - Obyś się nim nie okazał.
- Trafne. - Przysięgam.
Jak będzie nudno, to przerwiemy.
- To jak „Prawda czy wyzwanie”. - To głupie!
Ziad, udowodnij, że się mylę, i połóż telefon na stole.
Wyjmij go. Jakiś problem?
Mam się martwić?
- A czym? - No to daj.
- Zadowolona? - Aha.
Nie mam problemu.
Serio w to grasz?
- Aha. - Co „aha”? To się nie uda.
Nie dotyka się telefonów przy jedzeniu.
Ależ maniery.
Simi był uosobieniem dobrych manier.
Przy stole wyłączał telefon.
Sherif też ma odwrócony. Myśli, że nie widzę.
Nie robię tego celowo. Tak się przyzwyczaiłem.
Serio? Żeby chronić ekran. Kosztował aż 200 dolców.
- Nie, skarbie. Oto telefon. - Przed nami.
Ekranem w górę. Możesz go zniszczyć, jak chcesz.
Super! Ułóżmy je jeden obok drugiego.
Może zrobią sobie malutkie telefoniki.
Jak słodko!
Od razu mówię. Od twojej mamy nie odbieram.
A ja od właściciela psa.
Dobra. Zobaczymy, jak pójdzie.
- Na litość boską. - Cześć!
- Sophie.
- Tato, mogę na słówko? - Słucham.
- Przepraszam was. - Idź.
Która godzina?
Ziad, podaj kibbeh.
Podaj kibbeh.
Dasz mi jakąś forsę?
Sophie, musisz trochę wyluzować z mamą.
O co się teraz kłócicie?
Ciągle jest wkurzona i się drze.
Sophie.
Ile Sophie ma lat?
Za miesiąc skończy 18.
Rany! Nadal pamiętam, jak jako dziecko bawiła się na plaży.
Prawda? Miała wtedy 10.
- Teraz bawi ją granie nam na nerwach. - Rodzicielstwo to duża odpowiedzialność.
Nieważne. Niech tata się nią zajmuje. Ja mam dość.
W porządku. Musisz trochę odpuścić.
Podobno Bóg pomaga tym, co sami sobie pomagają.
Podobno łatwo gardzić nieosiągalnym.
- Czyżby? - Tak.
- Na M? - Aha.
„Moment powodzenia rzadko się powtarza”. A.
Mam znaleźć przysłowie na A?
- Sam zacząłeś. A. - A.
Abecadło!
Z pieca spadło O ziemię się hukło
Rozsypało się
- SMS. Zaraz. - Do kogo?
- Do Ziada. - Do mnie.
Czytamy?
Tak.
PRAGNĘ CIĘ TERAZ!
- Co? - „Pragnę cię teraz”.
- Kto to? - Nie wiem.
Świetny początek, Zeezo!
Mamy skandal.
- Ale… - Co znaczy: „Pragnę cię teraz”?
To znaczy: „natychmiast, w tej chwili, w tej sekundzie”.
Uspokój się.
Nie znam tego numeru.
Pewnie ktoś wysłał przez pomyłkę.
Nie rozumiem. Dostajesz takie SMS-y…
- Patrzcie, dzwoni. - Ten sam numer…
- Zobacz kto. - Odbierz.
Numer nieznany. Po co?
- Okaże się. - Nie znam.
Odbierz z głośnikiem.
- Taka gra. - Dobra, odbieram.
- Odbieram. Halo? - Głośnik.
- Włączę głośnik. - Przełącz.
Uspokoisz się? Przełączam. Już.
Halo!
Halo? Kto mówi?
Tak.
Halo!
Pragnę cię teraz!
Podłe!
- Super! - Podłe!
Dupek z ciebie.
Ależ stres.
- Podłe! - Chciałeś zabawy.
- Wyluzuj. - Nie podłe. Zabawne.
Czuć było, że to kawał.
Zamknij się, Jana! Wyczułaś to?
- Przysięgam. - Nie widziałaś swojej miny.
Zzieleniałaś.
- Tato! - Tak, skarbie?
Odzyskam telefon?
- Proszę. - Wybacz.
- Chociaż się pożegnaj. - Nie. Po co?
- Sophie. Tęskniłam. Usiądź. - Muszę iść. Pa.
- Pa, skarbie. Jedź ostrożnie. - Pa.
Nie wiem, co się z nią dzieje. Zwykle taka nie jest.
Tylko gorsza.
Smacznego.
W tym wieku szybko rosną. I zaczynają wszystkimi pogardzać.
Jaki byłeś w jej wieku? Niegrzeczny, co?
Niegrzeczny!
Na studiach Ziad był… Byłeś całkiem inny.
To znaczy?
Byłeś… Sam nie wiem…
Był nudny.
- Tak. I wkurzający. - Nudny?
Nie zwracaj na nich uwagi.
A ona była kujonką. Non stop się uczyła. Straszne.
Nawet jego mama dała mu spokój.
Żal mi jej, że miała takie zaburzone dziecko jak ty.
Schizofrenik albo gorzej. Jak się wyleczyłeś?
- Wyleczyłem się… - Ja…
A twoja przyjechała z Egiptu wychować ciebie, nie dzieci.
Wychować nas.
Szczerze, nie wiem, czybym potrafiła.
Jesteś w ciąży i nam nie mówisz?
Nie…
Staracie się?
- Trochę, to znaczy… - Boże!
- Uczcijmy to! - Jeszcze za wcześnie.
- Gratulacje! - Uczcić co?
Nie ma żadnej…
Nie ma sprawy.
Uczcijmy fakt, że małżonkowie ze sobą sypiają.
Nie miałam nic na myśli.
Po ślubie nie sypia się ze sobą tak często jak przed.
- Kto nie sypia? - Wszyscy ludzie.
To jak sypiają?
Jak ludzie.
Czyli…
starają się o dziecko, a ty chcesz świętować, że razem sypiają?
No dobra.
Zdrowie wszystkich dzieci, które sprawią, że świat stanie się lepszy.
- Zdrowie. - Zooz.
To ja wypiję za tych, co razem sypiają.
Odkąd cię znam, nic ci się nie podoba.
- Nic cię nie cieszy. - Co mówiłem?
Nie rozumiem, czemu świat nie może istnieć bez dzieci.
A ci, co ich nie mają? Mają się zabić?
I pomyślcie. W obecnej sytuacji
lepiej nie mieć dzieci.
Nieprawda. Nie staram się o dziecko, bo powinnam.
- To czemu? - Mam sto powodów.
Podaj jeden.
Po pierwsze dzieci są urocze.
Dopełniają związek. Zbliżają małżonków do siebie.
Więc nie można być z kimś szczęśliwym
bez trzeciej osoby?
Nie kumam. Od twojego filozofowania boli mnie głowa.
Zawsze gdy poruszamy ważny temat,
nagle boli cię głowa.
Poza tym skoro dziecko ma nadać sens życiu,
to ja go nie chcę.
Tylko ja nadaję sens mojemu życiu.
Chcecie nazwać mnie egoistą, proszę. Tak myślę i tak zostanie. Zdrowie!
O czym wy mówicie?
Że czasami egoizm to posiadanie dzieci.
Czemu to egoizm?
Przeciwnie. To poświęcenie.
Posiadanie dzieci dla utrzymania ciągłości rodu
i by dzieci pomagały ci na starość.
Dla mnie to egoizm.
Ach, ta wieczność. Ledwo sobie radzimy z tym życiem.
Ja o tym nie myślę. Sophie daje mi szczęście. O nic się nie martwię.
To nie takie trudne.
- Dzieci to najlepsze w życiu. - Tak.
Uwielbiam, jak się kłócą przed spaniem.
Bawimy się w łóżku i każde zasypia po jednej stronie.
Nie chcę nawet myśleć, kiedy każą mi przestać je usypiać.
Wiem coś o tym.
Jak dorastają, każą ci dać im spokój
i zaczynasz się prosić o całusa…
- Nawet mi nie mów. - Zobaczysz.
Moja siostra. Co mam zrobić?
- Odbierz. - No dalej.
Tak.
- Włącz głośnik. - Tak?
- Głośnik. - Głośnik.
- Co jest? - Zaraz.
Yas, kochanie.
- Tak. - Włączyłem głośnik.
- No weź! - Wszystko zepsułeś!
- Nie zdradzamy. - Wyłącz głośnik.
- Powiedz, że jesteś w łazience. - Nie mogę.
Jestem na kolacji u May i Waleeda.
- O nie! - To po co ta gra.
- Cześć, Yasmine. - Cześć, Yasmine.
- Cześć.
Cześć.
To coś pilnego czy mogę oddzwonić?
Zadzwoń później.
Musimy pogadać o Iraku. Powinniśmy podjąć decyzję.
- Dobrze. - Dzisiaj.
Dobrze.
- Pa. - Pa.
- Pa, Yasmine. - Pa.
Pa.
- Sorki, zepsułem grę. - Nie, dobra robota.
- Nie wiedziałem, co zrobić. - Kiepski gracz.
O co chodzi z tym Irakiem?
O nic. Yasmine złożyła za mnie papiery i może będę tam wykładał.
- Wyjeżdżasz? - Nie wiem.
- To daleko. - Daleko?
Półtorej godziny drogi.
Tyle jedzie się z jednej dzielnicy do drugiej.
Jesteś rozpieszczony. Co ty wiesz o korkach?
W Egipcie dojeżdżamy do pracy dwie godziny dziennie.
Serio.
Ale to świetna okazja.
- Zbyt wielu wyjeżdża. - Czemu nie?
Tam jest super. Pojechałabym, gdybym mogła.
- Pojechałabyś do Iraku? - Jasne, nawet teraz.
- Teraz? - Tak.
Zostawiłabyś wszystko i wyjechała?
Tak.
Dziesięć razy to powtórzyła.
- Sorry. - Zrobiłabyś to teraz?
Mówię to, żeby podnieść go na duchu.
To miłe. Serio. Złożyłem kilka podań, ale…
- słaby odzew. - Nie zrozum mnie źle,
ale nie powinni cię zwalniać z uczelni.
Ja dałbym im popalić.
Sądy to tylko kłopoty.
A co do Iraku, to sam nie wiem, czy chcę jechać.
Zastanowię się…
Nie spiesz się.
Tak. Nie ma pośpiechu.
- Proszę cię, Ziad. - Gdy zamknąłem sklep,
nie siedziałem, czekając na cud.
Otworzyłem London Taxi.
Teraz sprzedaję firmę, bo chcę robić coś nowego.
- Nadal masz spory kredyt. - Sprzedajesz?
Tak. Wystawiłem ją na sprzedaż, ale…
zobaczymy, ile jest warta
i ile dostanę. Nie wiem, ale myślę o tym.
- Nadal nie… - Powiedziałeś, że ją wystawiłeś.
- Ale nie mam kupców. - Jak zawsze.
Co robić, wszystko się dzieje za szybko.
I jak mam konkurować z Uberem i Careemem?
Taksówki są na wymarciu. Myślę przyszłościowo. Sam nie wiem.
- Nie mam odpoczynku. - Dobrze by ci to zrobiło.
Myślenie przyszłościowe. Ostatnie to bar z tlenem?
Byłam tam. Prawie wylądowałam w szpitalu. Nie mogłam oddychać.
Zepsuty wskaźnik.
- Mam pecha. - Ostatni wyczyn – drukarka 3D dla butów.
Ile na tym straciłeś?
- I elektroniczne papierosy. - Były bezprzewodowe.
Przynajmniej próbowałem.
Bezprzewodowe? Jakaś mrzonka!
Nie mam odpoczynku.
Ty nieudaczniku.
- Co to? - Z tymiankiem. Pycha.
Świetne jedzenie, Will.
- Smacznego. - Stary!
- Przyjmujemy zamówienia… - Tak.
Wiesz, Will, jak to jest mieszkać z facetem, nie kobietą?
Dwóch mężczyzn w mieszkaniu.
Spieranie się o wszystko.
A na koniec dnia ona chce być kobietą. Jak?
Jak wy to robicie?
Nie kłócicie się? Zawsze się zgadzacie?
Trochę się kłócimy. Tak.
Proces już za tobą?
Będę musiał sporo wyłożyć.
Podobno mamy publiczne sądownictwo.
To potrwa do końca czerwca. Ale jestem zmęczony. Duszę się.
A więc latem świętujemy.
Oby.
Zamówiliśmy drugi, ale kontener zatonął w morzu.
To lepiej, tak jak drugi.
- Dziękuję! - Proszę.
Sprawdź, kto to.
- Kto? - Mój tata.
Odbierz.
- Włącz głośnik. - Dobrze.
- Halo. - Hej, tato.
- Mayoush, jak się masz? - Jestem zajęta.
Mamy gości. Nie mogę rozmawiać.
- Wszystko psujesz. - A na mnie krzyczałaś.
Rozmawiałem z doktorem Selhabem.
Zrobi operację za dwa tygodnie, po powrocie z Niemiec.
Zapisz jego numer. Ustal datę i daj znać.
- Dobrze. - Pa.
- Dzięki, zadzwonię jutro. - Pa.
- Co to za operacja? Coś nie tak? - Nic takiego.
Co się dzieje?
Nic. Powiększam piersi.
Co? Nie mówiłaś mi.
To miała być niespodzianka.
Jesteś terapeutką.
- Co z tego? - W czym problem? Jest jak każda kobieta.
Żaden problem.
Nie spodziewałam się, że terapeutka będzie sobie robić piersi.
Czemu? Co w tym złego?
Bo to ci przeszkadza i czujesz się niepewnie.
To musi być zaraz niepewność?
Kobiecie nie podobają się jej piersi i chce je powiększyć…
Zobaczymy, co powiesz po porodzie, kiedy ciało się zmieni.
Wszystko do bani.
Czemu nie Waleed, tylko inny lekarz?
Właśnie. Czemu nie ty? Zrobisz takie, jak lubisz.
Nie wiem. Ją spytaj.
Słucha taty, a on się nie zgodził.
Chce, żeby córkę operowała sława.
Profesor Selhab, bo…
pracuje w Szwajcarii i od czasu do czasu w Libanie.
Dr Waleed Sarkis? Nigdy.
On jest dla zwykłych śmiertelników.
O czym ty mówisz?
- Tak jest. - Nie.
- Przysięgam. - Co ty mówisz?
To nieprawda.
- Mówię, jak jest. - Nie, to nieprawda.
- Nie. - Czemu tak mówisz?
- Twój tata nigdy mnie nie lubił. - Nieprawda.
Chciał, żebyś wyszła za mąż
za kogoś bogatego, tak jak ty.
- To ma coś wspólnego? - Mówię ci.
To niezręczne leżeć na stole
i czekać, aż mąż zoperuje ci biust.
Nawet gdyby był najlepszym lekarzem w Libanie.
Niektóre rzeczy powinny pozostać prywatne.
Czuję, że to zabija wzajemną atrakcyjność.
Tak, stracisz to.
Czemu nie doceniasz atrakcyjności?
Czemu?
Wierzę w sprawiedliwą rywalizację.
Niech dr Selhab zrobi jedną, a twój mąż drugą.
Zobaczymy, komu wyjdzie lepiej.
Nie pomyślałam o tym.
- Podoba mi się taka, jaka jest. - Mayoush! Proszę, kochana!
Zaćmienie zaczyna czynić cuda.
May ma rację.
Waleed, wyobraź sobie terapię u niej. Nic by z tego nie było.
On nie wierzy w takie rzeczy.
To krępujące leżeć na kozetce
i zwierzać się obcej osobie.
Czemu? Dobrze coś z siebie wyrzucić, nawet jeśli nie ma rozwiązania.
To ważne, inaczej człowiek wybucha.
Dla Waleeda to strata czasu.
Nie mówiłem tak.
- Ale tak myślisz. - Nie.
Uważasz, że to co robię, jest bezużyteczne.
Nieprawda. Zawsze mówiłem, że mamy podobną pracę.
Ty zajmujesz się głową, a ja powierzchownością.
Dzięki nam ludzie są uspokojeni i szczęśliwi.
Tyle że tobie zajmuje to lata, a mnie kilka godzin.
- Może. - Czyj to?
- Nie mój. - Mój też nie.
- Nie mój. - Ziad?
- To nie nasz. - To piekarnik.
Jagnięcina.
Ja pójdę.
- Dzięki. - Dajcie talerze.
Wyjdę zapalić.
- Ja też. - Pomogę.
- Wezmę mulukhię. - Dziękuję.
Nie ma za co.
- Gdzie to zaćmienie? - Zapomnij o nim. Daj jednego.
- Co? - Mam kłopot, a ty mnie uratujesz.
- Jaki kłopot? - Katastrofa.
Co się stało?
Żadnych pytań, żadnych szczegółów.
O 22.00 dostanę zdjęcia.
- Od kogo? - Bez szczegółów.
Jakie zdjęcia?
Zdjęcia. Nie rozumiesz?
- Co mam zrobić? - Która godzina?
- Dochodzi godzina katastrofy. - Przerąbane.
Przemyślałem rozwiązania. Jest tylko jedno.
Nasze komórki wyglądają tak samo. Zamienimy się nimi.
Serio? Dostanę zdjęcie?
- Jesteś singlem. - Nieprawda.
- Mam się podłożyć? - Udasz coś. Nie ma tu twojej dziewczyny.
Czemu zgodziłeś się grać?
Bo Mariam miała wątpliwości i robiła z igły widły.
Beebo, błagam.
- Dom mi runie przez tę głupotę. - Przestań.
Jeśli dostanę zdjęcia, co zrobi Mariam?
Weźmie dzieci do Egiptu. Rodzina się rozleci.
Odmówiłem ci kiedyś przysługi?
- Zdjęcia erotyczne? - Zdjęcia.
- Jak każde inne. - Nie mów mi tak.
- Będę zjebany w środku. - Ciszej!
Raz wysłała mi zdjęcie w piżamie. Hello Kitty.
Ile ma lat?
Nie wiem, ale wystarczająco.
Beebo, Rabih. Nie zostawiaj mnie tak.
- Wezmę królika. - Postaw na stole.
- Jak mogłaś nie powiedzieć mężowi? - Domyślał się.
Będę w szpitalu parę dni. Musiałabym powiedzieć.
Zamierzałam.
Coś nie tak?
Nic.
- O co chodzi? - O nic.
Sporo wypiłam. Nie chcę robić sceny.
O nic nie pytaj.
Jakiej sceny?
No mów. O co chodzi?
Waleed chodzi do psychologa.
- Mój mąż? - Wiem od Sherifa, miałam ci nie mówić.
Kazał mi przysiąc. Nie mów mu, że wiesz.
Ma cię za złą psycholog czy co?
- Lekko to traktujesz. - Co to?
- Kto? - Steve Jobs.
- On żyje? - Nie, ale dzwoni do mojej żony.
- Mariam! - Wiem, to mój telefon.
- Nie rób sceny. - Dobra.
Już idę!
- To mama? - Nie, Steve Jobs.
Odbierz.
Dobrze.
- Głośnik. - Proszę.
- Cześć, Emilio. - Dobry wieczór.
- Przepraszam za porę. - Nie szkodzi. Słucham.
Laptop jest gotowy. Skończyliśmy.
Świetnie, przyjdę po niego jutro o czwartej.
Kiedy pani sobie życzy.
- Dziękuję. Do widzenia. - Dobranoc.
- Emilio, informatyk. - Zapisany jako Steve Jobs.
- Zabawny żart. - Kierowca to Schumacher?
Hej!
SMS.
Ziad. Do ciebie też.
To Fareed.
Chodzi o jutrzejszy mecz.
Mnie też przysłał.
Mnie też.
- Ja nie dostałem. - Jak to?
- Dojdzie. Poczekaj. - Na pewno.
Macie grupę beze mnie?
Ty…
- To Fareed. Znasz go. - Nie, co z nim?
Fareed. Znasz go.
Zapomina o własnych dzieciach. Taki jest.
Nie rób afery. Po prostu przyjdź jutro.
Przyjdź, zagraj i zapomnij o nim.
Jak wolisz, możesz siedzieć na ławce. Tylko przyjdź.
Możecie przestać?
Czy ja mam na czole napisane „dureń”?
Jak byłem gruby, nie pozwalaliście mi grać.
Schudłem, dzwonicie, gdy trzeba bramkarza.
Okropne. Naprawdę tak robicie?
- Jasne, że nie. - Nie słuchaj go.
- Miałam was za przyjaciół… - Nawet nie jesteśmy na WhatsAppie.
- Co ty… - Masz prawo się wkurzać.
Wystarczy.
Nic nie dostałem.
- Patrz. Jest coś? - Pokaż.
To wyłącz i włącz. Czasami to…
- Blokuje się? - Tak.
Kto chce mulukhii?
- Straciłem chęć. - Zrobiłam dla ciebie.
- Troszkę. - Jagnięcina.
- Świetna! - Jagnięcina.
Mulukhia, a potem to.
Rany!
- Czyja? - Tym razem Ziada.
- Moja. - Od kogo?
- Nicole. - I?
„Zadzwoń do mnie. To pilne”.
Wielokropek. Dobra robota, Nicole.
Kim jest Nicole, do której masz tak pilnie zadzwonić?
Nie powiem.
Kto to jest? Nie łapiemy.
Rozczaruję was. To koordynatorka w firmie.
Fajnie! Koordynatorka.
- Ładny tytuł. - Szykowny.
Oddzwoń do niej. Zobaczymy, czego chce.
Nic ważnego.
Pewnie problem z kierowcą. Chce, żebym jej pomógł.
Zawsze dzwoni późno w sprawie bzdur.
Podoba mi się, jak ona broni męża.
Dobra robota.
Ale są świeżo po ślubie. To za szybko.
Ziad, skarbie.
Oddzwoń i pokaż, że nie potrzebujesz obrony.
Powie, że to ważne, i będziemy musieli iść.
Spędzę noc, rozwiązując problem. Lepiej nie.
Nie możesz zarwać nocy. Rano jedziemy do rodziców.
Dzięki.
Powinniście zobaczyć Nicole. Zupełnie nie w jego typie.
Jaki jest jego typ?
- Ma tu znamię, prawda? - To tatuaż.
Pyszne. Naprawdę czuć królika.
- Piękny. Podobał ci się? - Tak.
Gdyby nie był zły, toby nas zjadł.
Poproszę jagnięcinę.
Odrobinę.
- Więcej. Ja… - I pomidory z góry.
Zjedz tego.
- Waleed je zrobił. - Bez cebuli. Prawda?
- Pyszne. - Cały dzień to przygotowywał.
- Co to za hałas? - Mój. Aplikacja.
- Dokąd idziesz? - Zaczekaj.
Przygotuj się do treningu. Na miejsce.
Trzy, dwa, jeden, start!
Co to jest?
Ściągnąłem ją 12 tygodni temu.
Dwie minuty codziennie i ciało się wzmocni.
- Chyba niedawno zacząłeś. Wszystko słabe. - Musisz to robić teraz?
Zawsze gdy dzwoni, inaczej nie będzie efektów.
- Dobra robota! Dawaj, Beebo! - Dzięki!
A jak dzwoni w czasie snu, to musisz wstać?
Na jawie czy we śnie, muszę.
Gdyby dzwoniła, jak śpię, rzuciłbym nim o podłogę.
Jaki byłby tego sens?
Oszukiwałbyś aplikację i siebie. Nie byłoby efektów.
Mówi ci, ile ci brakuje do sześciopaka?
Śmiejesz się ze mnie,
a sam masz sterczący brzuch.
- Trening skończony. - Minęło pięć minut?
Dwie minuty.
Dwie po dwóch, to się sumuje. Jasne?
- Fajna aplikacja. - Ściągnę ci.
Wszystko, byle zmuszało do ruchu.
Twoje ciało się zmieniło.
- Widzę to. - Tak?
- Tutaj jest mocniejsze. - Tak.
Sprawdzę, ile zrobiłem.
Zostaw.
Smakuje ci mulukhia, Jana?
- Błagam cię. - Przepyszna.
- Nie za kwaśna? - Nie.
Smacznego.
Ziad, czemu nie chcesz mulukhii?
Daj mi to.
Czemu nie powiedziałeś?
- O czym? - Że chodzisz do terapeuty.
Znam go?
Nie.
Znam ją?
Jak długo?
Około pół roku.
Jesteś zła?
Nie wiem.
Może trochę.
Zawsze byłeś temu przeciwny. Czemu teraz?
Z wielu powodów. Uznałem, że spróbuję, żeby nie żałować.
Spróbuję wszystkiego.
Jeśli kiedyś się rozstaniemy, nie będę żałował, że nie próbowałem.
Na przykład.
- Działa? - Nie wiem. Ty mi powiedz.
Próbuję spojrzeć na sprawy z innej perspektywy, ale…
- Robię, co mogę. - To znaczy?
Każda nasza kłótnia jest bitwą na nasze ego…
Ścieramy się, żeby zobaczyć, kto wygra.
Czemu choć raz nie mogę przyznać, że nie mam racji?
Czemu nie? Może to powinniśmy robić?
Zrobię krok w tył, byśmy poszli naprzód razem.
Bo boję się tego, dokąd zmierzamy.
Skończymy jak Barbie i…
Jak miał na imię jej mąż?
- Ken. - Ken.
Ona jest plastikowa, a jemu brak jaj.
Nieciekawa sytuacja.
- Muszę to zmienić. - Zmień.
Dobrze. Nie próbowałeś…
Rabih. Wiadomość.
Ma się przejmować? Jest bez kobiety.
- Od Isy. - A tak.
Isy! Nie Rashy!
- Czemu krzyczysz? - Bo to nie Rasha.
Isa to moja koleżanka. Czasem przysyła mi zdjęcia…
- Ekran. - Co?
Co to jest?
- Prywatne. - Pokaż.
- Nie trzeba. - Prywatne?
- Nie tak się gra. - Gra nie jest święta. To…
- Nie psujesz gry, gdy twoja kolej. - Nie psuję jej.
Nie każ mi stosować siły.
Jedzmy, proszę.
Ziad, proszę. Pewnych rzeczy nie możecie zobaczyć.
Jeśli można.
Ziad!
Zostaw telefon! To prywatna sprawa.
- Ziad, spokojnie. - Mówię ci…
Umówiliśmy się, że każdy pokazuje…
Co to jest?
Mów. Co to?
- Nie, Mariam. - Czemu?
- Rany. - Porysowaliście ekran.
Doktorze.
- W samą porę. - Pokaż.
Twoja działka.
- To nieprzyzwoite. - Jestem dorosła. Czemu ja nie?
Kto to?
Pokaż. Co to?
- Co to? - Czemu ona siedzi na jej twarzy?
To udo. Co to ma być, u diabła?
To twoja dziewczyna?
- Ta druga? - Kto tak powiedział?
Wygląda jak gimnastyczka.
To raczej joga.
- Rabih jest poza kontrolą. - Nie czaję.
- Lekarz nie odróżnia uda od twarzy. - Dość, Mariam.
Dobra robota.
Tygrys!
Zdrowie Isy i Rashy!
Zdrowie!
- Nie. Za Rabiha! - Dzięki.
Niech nikt więcej nie zadaje mi pytań.
Dobrze?
- Dobry gust! - Zgoda.
JAK SIĘ TERAZ CZUJESZ?
SMS.
- Czyj telefon? - Twój.
- Tak. - Co to za dzwonek?
Nie wiem. Pewnie Sara albo Emad go zmienili.
Od Roya. „Jak się teraz czujesz?”
- Kim jest Roy? - Nowy doradca w firmie.
Pierwsze słyszę.
Jest nowy. Dopiero zaczął. W porządku facet.
Czego od ciebie chce?
Mieliśmy dziś w pracy sporo problemów.
Wkurzyłem się i zacząłem krzyczeć.
I to jak. Dlatego pyta, jak się mam.
Mówiłeś mi.
Nie odpowiesz?
- Nie. - Czemu?
To mało wiarygodne. Zabierze ci tylko minutę.
Uspokoisz go. „Jestem w domu. Wszystko gra”.
- Odpiszę. - Ma skłamać? Nie jest w domu.
Nie ma co kłamać.
- Nie. - Tak tylko mówię.
Nie musi pisać, że go nie ma w domu.
Powiedz, że masz się dobrze i jesz kolację ze znajomymi.
- Tak. - Nie mów, gdzie jesteś.
To twoja sprawa.
Może powiedzieć, ale to kwestia zasad i prywatności.
Jestem na kolacji i nie chcę, żeby ktoś o tym wiedział.
Nic takiego, ale o niego pyta.
- Sprawdza. - Nie jego sprawa.
- To twoja sprawa. - Tak.
Nikt nie musi wiedzieć, gdzie jesteś, z kim
ani co robisz. Jest wścibski i chce wiedzieć.
- Nie twój zasrany interes! - Cicho. Nic nie zrobiłem.
- Co z nim? - Luz.
Rabih, spokojnie.
Uspokój się.
Skąd te nerwy? To nic takiego.
Owszem. Te głupie telefony
zniszczyły nam życie, a my się na to godzimy.
Wpuściliśmy je do naszego życia i gdy tylko ktoś kichnie,
cały świat musi o tym wiedzieć.
Niewiarygodne! Nie możemy się obrócić,
bo one nas kontrolują, a my na to pozwalamy i nic z tym nie robimy!
Przeklęte telefony i ich wynalazca!
- Nie odpisuję. - Nie!
Nie odpisuję.
- Nie powinieneś. - Dobra.
On ma rację.
Nie. Czemu tak przesadza?
To zaćmienie ma na nas bardzo zły wpływ.
- Dostałeś maila. - Ja?
Mnie się nagrano.
- Boisz się? - Nie, czemu?
- Otwórz, pokaż. - Patrz.
„Alexandra Travel, 550 dolarów, Bodrum”.
- Możesz zapłacić czekiem. - I załatwione.
Nieźle. Telefon Mariam.
- Proszę. - Zaraz. Coś wam pokażę.
Google, przeczytaj mój e-mail.
- Brak e-maili. - Nawet Google cię nie rozumie.
- Wiadomość głosowa, nie mail. - Gdzie masz maila?
Odczepicie się ode mnie?
Google, odczytaj wiadomość głosową.
Masz jedną nową wiadomość.
Cześć, skarbie! Wybacz, że tak późno, ale czekałam na informacje od właściciela.
Tylko w mieszkaniu na pierwszym piętrze są meble.
Będzie dostępne za dwa miesiące. Pozostałe są zajęte.
Moja teściowa jest zadowolona, więc bardzo polecam.
Bardzo praktyczny.
Dziewczyna może też pomóc twojej teściowej.
Oddzwoń, jak dasz radę. Całuję. Pa.
To Rania.
Mieszkanie?
Odwiedzała mamę i mi je pokazała.
- Mamę? - Tak.
Mieszkania obok naszego domu, te nowe.
Ładne, eleganckie.
- Mariam? - Tak.
Po co tam poszłaś?
- Po to. - Szczerze.
Planujesz wyrzucić moją mamę?
- Co ty mówisz? - Powiedz, że jej nie chcesz widzieć,
- a odeślę ją do Egiptu. - Czemu tak zakładasz?
Co ona ci zrobiła? Kocha cię.
- Mówi, że jesteś ważna. - Wiem.
- Co? - Wiem.
Wyjechała z Egiptu, żeby być z dziećmi.
Żeby nam we wszystkim pomóc.
Odpowiedz. Tak?
- Tak czy nie? - Tak, ale…
Wiesz, że ją kocham,
ale nie możesz udawać, że niczego nie zauważasz.
Nie przyjechała tu, żeby mi pomóc.
Przywiozłeś ją po śmierci ojca, by nie jeździć stale do Egiptu…
Pomagasz sobie, nie mnie.
Widzę, jak się zmusza, żeby usiąść z dziećmi na sofie,
- a naszym problemem nie jest… - Dość!
- Nasz problem to coś innego. - Zapomnij.
Dość. Ja skończyłam.
Zapomnij, co mówiłam.
Sherif, ja uwielbiam matkę Ziada.
Ale jeśli kiedyś zechce z nami zamieszkać, to tego nie zniosę.
- Wybacz. Nie zrozum mnie źle. - Wiem.
Nie mogę mieszkać z matką pod jednym dachem.
Postaw się na jej miejscu.
Gdyby jej matka się wprowadziła? Co byś zrobił?
To nieporównywalne. Moja mama jest wdową i nie ma nikogo.
A jej rodzice mieszkają razem.
No dobrze, ale twoja matka…
szczerze mówiąc, jest dość trudna…
Pamiętasz, jak twoja mama wpadła z Egiptu bez zapowiedzi?
Weszła do domu, a my obaj byliśmy pijani.
On tańczył samotnie z…
Od tego czasu nie tańczę.
Serio. Jest kochana.
Twoja mama jest trochę trudna.
Tak, moja matka jest trudna.
Która godzina?
Jest 22.15.
Chodźmy, przegapimy zaćmienie.
- Wypadło nam. - Chodźmy.
- No dalej. - Zostaw tu telefon.
Bez telefonów.
- Chcę zrobić zdjęcie. - Tylko ty weź.
Możemy przerwać grę?
- Jestem zmęczony. - Chodź, Ziad.
- Padam. - Weźmiemy płaszcze.
- Twoje rzeczy są na zewnątrz? - Tak.
Nie, ale… Chcę swoją kurtkę.
- Tak. - Dalej, Rabih. Ty i ja…
Super!
Nadal widzę dwa.
Są dwa. Księżyc i jego cień. Kochają się.
Spotkamy się po ciemnej stronie księżyca
Dark Side of the Moon.
- Chodzi mi po głowie. - Super.
Bóg wie, co ten księżyc nam szykuje.
Zwłaszcza dziś w nocy.
Przepraszam za to, co powiedziałam.
Nie chciałam cię zdenerwować.
Nie umiem się na ciebie gniewać.
Zróbmy zdjęcie.
- Tak. - O tak.
Podziwiamy księżyc.
Zawsze narzekasz, gdy chcemy zrobić selfie.
- Bliżej. - Już.
Daleko stoisz. Zbliż się.
- Przesunę się, by widzieć księżyc. - Spoko, ja jestem.
Waleeda nie ma.
- Ja zrobię. Mam dłuższe ręce. - Chodź.
- No już. - No już.
- Uwaga. - No dalej.
Raz, dwa…
- Uśmiech! - Uśmiech!
ROMEO: CZEŚĆ…
- Czego chce? - Nie wiem.
- Kim jest Romeo? - Jej były.
Czego może chcieć? Smutny, bo sam ogląda zaćmienie.
Bez swego księżyca.
Właśnie.
Nie wiem, czego chce.
Robisz zdjęcie? No już.
- Dalej. - Zooz.
Czemu wpisałaś go jako Romeo?
Tak ma na imię. Jak inaczej?
Pod nazwiskiem. Albo lepiej wcale.
O co chodzi? Przesadzasz.
- Mówi, że to były. - Bo to jest były.
Ma rację. Byli bywają niebezpieczni. Nie można im ufać.
Jana. Kto zerwał?
- Rzuciłaś go? - Tak.
To róbmy to zdjęcie.
- Tak. - No już.
- Dalej. - Ziad, na miłość boską.
- Uśmiech! - Uśmiech!
- Zresztą to frajer. - Walić zdjęcie.
- Walić zdjęcie! - To sprawa zasad.
Tak, jesteś człowiekiem z zasadami. Co mówisz?
No już!
- Uśmiech! - Uśmiech!
Zaraz. Odliczam. Raz, dwa…
Uśmiech!
CHCĘ SEKSU. BOLĄ MNIE JĄDRA!
Cieszę się, że to frajer.
Co to ma być?
- Wyluzuj. - Co to?
Uspokój się. Wyjaśnię.
Co wyjaśnisz?
Napisał ci, że chce uprawiać seks.
- I bolą go jądra. - Cicho!
Spoko. Mogę wyjaśnić?
Romeo jest w kimś bardzo zakochany.
Ona ma chłopaka i go zwodzi. Tyle.
- Co to wspólnego z tobą? - Mówi mi o niej.
- Jak przyjaciółce. - Skoro tak, spoko.
- To przyjaźń. - Ma cię za przyjaciółkę.
I chce uprawiać seks teraz?
Kim ona jest? Niech to szlag!
Znajoma. Romeo się w niej kocha.
Czasem z nim sypia. Ma innego, a Romeo jest za nią jak pies.
I zadzwonił do weterynarza.
- Dobra, już się zamykam. - Co ma do tego seks?
Wyjaśniłam ci. Romeo chce z nią sypiać,
a ona go wykorzystuje i ma go w nosie. Tyle.
To nie jest śmieszne.
Ziad, żartujemy.
- Przesadziłeś. - To żarty.
Wróć.
Dobre! Niewiarygodne!
- Nie łapię. - Wiesz co? Niech on ci to wyjaśni.
Nie chcę z nim gadać.
- Wyjaśni. - Nie będę gadał.
- Lepiej… - Przestań.
Tak będzie lepiej.
Czy to musi być teraz?
- Halo? - Co się stało?
Zamierzam do niej zadzwonić.
- Spotkać się. - Romeo.
Mówiłam ci, że ma chłopaka. Nie ma po co dzwonić.
Pisze do mnie SMS-y, że mnie pragnie.
Nie jedź. Wykorzystuje cię, żeby go wkurzyć. Rzuci cię.
Lepiej nie jedź.
Sam nie wiem.
Próbuję ci pomóc. Ale zrobisz, co zechcesz.
Dobrze. Nie pojadę.
To na razie.
- Jana? - Tak?
Dziękuję.
Przekonałam?
Jak długo z nim rozmawiasz?
Mamy kontakt.
Jak często?
Nie wiem. Nie zapisuję.
- Dzwoni, jak potrzebuje… - Dobra. Jasne.
Dobra. Wracajmy do stołu.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo to nic takiego. Nie ma o czym mówić.
Mówiłaś, żeby mówić sobie wszystko.
Jasne. Wszystko, co ważne, bo wiąże się z nami i naszym życiem.
- Czemu czuję, że on nadal cię kocha? - Nie ufasz mi?
Czuję się, jakbym zrobiła coś złego.
Nie o to mi chodziło. Ale ja nie mam kontaktu z moją byłą.
- Z którą? - Z żadną.
Z żadną. Nie znoszą cię.
Rzucają nożami w twoje zdjęcie.
Nożami!
Skoro ci to przeszkadza, każę mu przestać dzwonić.
- Proszę. - Dobrze.
Będziesz mogła z nim rozmawiać w sekrecie.
Jak obiecuję że nie będę, to nie będę.
A tak przy okazji,
to nie musisz się martwić. To ona go rzuciła.
Czy Romeo to ten, co był w Iraku?
Tak, dlatego ona tam jedzie.
Przestańcie.
Mam dość tych żartów.
To Sophie.
Odbierz.
- Halo. - Cześć, tato.
- Tak, skarbie? - Możesz rozmawiać?
Tak, kochanie. O co chodzi?
Pamiętasz naszą rozmowę?
Jeelo spytał, czy mogę u niego spać. Rodzice wyjechali.
Tato? Słyszysz mnie?
Tak, skarbie. Co odpowiedziałaś?
Nie wiem. Chcę to zrobić, ale nie spodziewałam się tego dziś.
Jak odmówię, będzie rozczarowany.
Nie wiem, co robić.
Cóż…
Chcesz u niego nocować, żeby go nie rozczarować?
Jeśli nie rozumie, czemu się wahasz,
to coś jest nie tak.
Ale to nie jest powód, prawda?
Jasne, że nie.
Nie wiem, tato. Co robić?
Sophie, to dla mnie bardzo trudne pytanie.
Ja wolałbym, żeby to się nigdy nie stało. Ale…
jesteś wolna.
Możesz robić, co chcesz. Tak cię wychowaliśmy.
Podejmuj własne decyzje, ale…
jeśli dziś tam zostaniesz, to już będzie z tobą na zawsze.
Zapamiętasz to na całe życie i może to być lekcja.
Rozumiesz?
Jeśli zrozumiałaś, to idź tam.
Jeśli czujesz się niepewnie, nie rób tego.
Nie idź tam.
Masz mnóstwo czasu.
- Tato? - Tak, kochanie?
Dziękuję. Jeśli u niego przenocuję, nie mów mamie.
Powiedz, że jestem u Tiny.
Zadzwoń do niej i jej powiedz.
No co ty. Znasz ją.
Byłaby zła i wrzeszczałaby. Nigdy mnie nie słucha.
To nieprawda.
Mama zawsze cię słucha,
ale dla niej to też nie jest łatwe.
Myśli, że ty jej nie słuchasz.
Tato, muszę kończyć. Kocham cię.
Ja ciebie też, skarbie.
Uważaj na drodze…
Szczęściara, że cię ma.
Terapia działa.
Wiecie, że chodzę do terapeuty, prawda?
Ty jeszcze nie wiesz.
Od pół roku.
Idzie świetnie.
Zapraszam wszystkich.
Za dużo informacji. Sorry.
CZEMU NIE ODPISUJESZ?
Twoja żaba dzwoni.
To Roy.
„Czemu nie odpisujesz?”
Jest wkurzający. I to bardzo.
Odpowiedz, uspokój go.
Dobrze.
Powiem mu…
że jestem na kolacji.
Na kolacji z przyjaciółmi.
Wyślij.
Rabih, możesz podać wodę?
- Czy pudding ryżowy jest w porządku? - Pyszny.
- Pisze: „Wal się!”. - Co?
Co?
Kretyn jakiś?
- Jak tak mógł? - Nie wiem.
Nikt go tu nie zna.
- Tylko ty. - Ja go nie znam.
Niezbyt dobrze.
Dopiero zaczął pracę.
Dziwne tak przeklinać na kogoś bez powodu.
Chyba że jest idiotą. A pewnie nim jest.
Dobrze.
Może ten idiota to kobieta o imieniu Arwa, a nie Roy?
Kim jest Arwa? Nie.
Może to nowa sekretarka.
Figlarnie przeklina na szefa.
Szminka na koszuli i takie tam.
Żartujesz sobie.
O, dzwoni.
Odbierz, dowiemy się, czemu jest zły.
No dalej. Odbierz.
- Odbierz. - Dobra, odbieram.
- Halo. - Czemu mi to robisz?
Okłamujesz mnie, prawda?
Mówiłeś, że leżysz chory w łóżku.
A tu nagle kolacja z przyjaciółmi.
Halo?
Czemu nie odpowiadasz?
Przejrzałem cię.
Chrzań się. Nie wiesz, czego chcesz.
Chcesz mnie czy nie?
Powiedz.
Wiesz co? Nieważne. Do diabła z tobą.
Nie rozumiem.
Oszalał.
Nie rozumiem… To znaczy…
Nie.
Jutro go zwolnię. Stanowi ryzyko dla firmy.
Co tak na mnie patrzycie?
Wierzycie temu pedziowi? Nie. Co to ma być? Jasne, że nie. Ja?
Myślicie, że lubię facetów?
Powiedz coś, Mariam.
Nie wiedziałem, że on…
Że on taki jest.
Nie wyglądał.
I mu się podobam.
To kawał, prawda?
Co to za spojrzenie?
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Czego?
Czego, Mariam?
Powiedz coś, Waleed. Ona mnie podejrzewa.
To możliwe. Zdarza się. Wielu mężczyzn…
może być…
Zaczekaj chwilę.
- Powiedz coś. - Co?
- To twój chłopak? - Co?
Jesteście razem?
- W związku, w łóżku? - Oszalałaś?
- Co ty? - Mariam. Spokojnie.
- Wielu gejów próbuje z wieloma… - Właśnie.
- Przepraszam. Niech odpowie. - Co?
- Spałeś z nim? - Co ty gadasz?
Czy ty się słyszysz?
Jesteśmy razem 15 lat. Mamy Sarę i Emada.
I nie wiesz, z kim jesteś i co lubię?
Taka jestem głupia!
Mariam! Spójrz na mnie.
- Patrz na mnie. - Nie poznaję cię.
Jestem twoim mężem. Myślisz, że mógłbym być z facetem?
Wyobrażasz mnie sobie z facetem?
Mariam! Bądź rozsądna.
Uspokój się. Jestem twoim mężem. Znasz mnie.
Myślisz, że lubię te świństwa?
Nie mam nic przeciw. Ludzie są wolni. Ale to nie ja.
Kocham kobiety. Ciebie. Dobrze o tym wiesz.
Przeprasza i prosi o wybaczenie.
Jego usta tęsknią za twoimi ustami.
Obrzydliwe!
Nie wierzę.
Jak to? Sherif?
Kiedy? Nie wiem.
Co to za nonsens?
Nie wierzę. Kto to?
Powiedz, że to nieprawda. Nie wiem.
Ja…
- Nie wiem, co powiedzieć. - Lepiej nic.
- Co ja zrobiłem, Ziad? - Co zrobiłeś?
- Spytaj siebie. - Nic.
Nic? Na pewno?
Mnie nic nie jest.
- Coś cię gryzie? - Nie.
Nic? Nic cię nie gryzie?
- Cicho, daj mu mówić. - Kto go wstrzymuje?
Nie wiem, czemu nic nie mówił przez 20 lat.
Teraz chce mówić.
- Co mam mówić? - Że co? Masz coś do powiedzenia?
- Co? - Co?
Przyjaźnimy się od podstawówki.
Patrzę i cię nie poznaję.
Co się zmieniło?
- Jest nadal tą samą osobą. - Tak myślałem.
Okazuje się, jak mało wiem.
- Jako kumpel powinien mi powiedzieć. - Muszę?
- Tak! Musisz. - Czemu?
Pytasz czemu?
Mieszkaliśmy w jednym domu.
Spaliśmy obok siebie w łóżku. Pożyczaliśmy sobie ubrania.
Mam prawo wiedzieć, czy kumpel, z którym robiłem głupoty,
lubi mężczyzn czy nie.
Wtedy zdecyduję.
To może być bez wpływu, ale powiedz.
Świetnie! Zdecydujesz… Może mieć wpływ…
Co ty mówisz? Czy ty się słyszysz?
Wiesz, co powiedziałeś?
- Wiesz, czego nie powiedziałeś? - Uspokój się, Ziad.
Przesadzasz. Spokój.
Przesadzam? Bo to ja tu świruję.
Bo dla was to normalne.
Mogę się mylić. Muszę iść. Dobranoc.
- Nie. - Jana!
To moja wina.
Myślałem, że się kumplujemy, a kumpli się akceptuje, ale…
Jana!
- Jana! - Może Sherif mówi prawdę.
Wierzysz mu?
Może ten facet oszalał i chce mu zaszkodzić.
To możliwe.
Zdarza się.
Na pewno coś się dzieje.
Powiedział, że tęskni za ustami mojego męża.
Rozumiesz, co to znaczy? Ja nie.
To prawda.
Jak długo to trwa?
Odpowiedz, błagam.
Wiesz, kiedy mnie ostatnio dotykałeś? Rok temu.
Może jeszcze dawniej.
Pozwalasz mi więdnąć i żyjesz swoim życiem?
Odpowiedz!
Tak, cały czas widziałam go z telefonem, ale…
śmiałam się z tego i myślałam…
że to nic takiego.
Nie sądziłam, że zabierze mi cię mężczyzna, nie kobieta.
Myślałam, że to ze mną jest coś nie tak. Ale chodzi o ciebie!
Jestem kobietą. Ty nie jesteś mężczyzną.
Pokaż swoje usta!
Nie pamiętam ich, więc jak mogę za nimi tęsknić?
- Chcę coś powiedzieć. - Powiedz. Ilu facetów było przed Royem?
Odpowiedz. Ilu?
- Jesteś pasywem czy aktywem? - Dobra.
- Jak zwykle wypiłaś za dużo. - Tak!
Obwini picie.
- I to. - Chodźmy.
Nawet to zwali na picie.
- Idziemy. - Przyjaźnicie się. Powinni wiedzieć.
- Jako przyjaciele. - Pogadamy w domu.
- Nie! - Chodźmy.
Nie dotykaj mnie. Do jakiego domu?
Nie wracam z tobą. Sam idź do swojego zasranego domu.
Telefon.
Twój.
Maurice.
- Halo. - Głośnik.
Czemu nie odpowiadasz?
Dzwoniłem ze sto razy.
Wiem, Maurice. Ale…
Chyba o mnie zapomniałeś.
Czekam na zapłatę.
Jutro zorientuję się, co mogę zrobić.
Podobał jej się pierścionek?
Tak, podobał.
- Posłuchaj. - A kolczyki?
Zadzwonię jutro. Zaczekaj do jutra. Na razie.
Komu się podobały kolczyki?
Tobie.
Nie noszę kolczyków. Nie mam przebitych uszu.
Zobaczyłem je u Maurice’a w sklepie i spodobały mi się,
więc pomyślałem…
Kłamiesz, prawda?
Przeklęta gra!
Kłócimy się. Nie rozumiemy się. Każdy interpretuje, jak chce.
Dla kogo są kolczyki?
Odpowiedz. Dla kogo?
Odpowiedz, Ziad. Dla kogo?
Nicole!
Odbierz.
Nie trzeba. Będzie…
- No. - …jak zwykle.
Odbierz.
Jak zwykle…
Co robisz, Jana?
Co robisz? Oddaj telefon.
- Daj telefon! - Cześć, skarbie.
Przepraszam, że dzwonię tak późno, ale już nie mogę. Spanikowałam.
Zrobiłam test i są dwie kreski.
Chyba jestem w ciąży.
Dwie kreski oznaczają ciążę, tak?
Powiedz, że to nieprawda.
Halo?
Odpowiedz, Ziad, bo dłużej już nie wytrzymam.
Ziad?
Halo?
Odpowiedz, kochanie, proszę.
Jana!
Jana.
Otwórz drzwi!
Ty draniu!
Nic ci nie jest?
Nic.
Nie wierzę.
Jesteśmy małżeństwem niecały rok.
Czujemy się szczęśliwi…
Codziennie uprawiamy seks.
Dlaczego?
Tyle pytań, Jana.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie chciałam wychodzić za mąż.
Nigdy nie wierzyłam w to kłamstwo.
Powinnam była tego nie zmieniać, mieszkać sama.
Sama, ale wolna.
Myślałam nawet od dziecku.
Kocham dzieci, ale się bałam.
Wierzyłam mu.
Rozumieliśmy się i się zakochałam.
Przekonał mnie, że będziemy szczęśliwi.
Daj spokój, Ziad. Nie teraz.
Mariam, otwórz drzwi. Tu Sherif.
Otwórz. Masz wiadomość na Facebooku.
- Pyta, czy masz na sobie bieliznę. - Zostaw mnie.
Nie wymyślaj bzdur, żeby odwrócić uwagę.
Nie znam go. Czasem rozmawiamy na Facebooku.
Nie znasz go? Pyta, czy masz na sobie bieliznę.
Naprawdę nie znam. Nie wiem, czy jest stary czy młody.
Nie znamy się.
- To tylko rozmowa. Zabawa. - Tak?
I to ma być nic? Rosną mi rogi? Sprawdź.
- Nie dotykaj mnie. - Zadzwoń tam.
- Zadzwoń. - Nie.
- Dzwoń. - Nie znam go.
- I nie zadzwonię. - Dzwoń!
Nigdy nie gadaliśmy. Może być z rodziną.
A ty nie masz rodziny?
- Dzwoń. - Dość.
- Nie dzwoń. - Ja z nim pogadam. Siadaj.
- Zadzwonię. - Nie odpowiem.
- I proszę. - Nie odpowiem.
No już, baw się.
- Nie będę z nim rozmawiać. - Baw się.
Halo? Mariam?
- Halo, Mariam? - Cześć.
- Czy to ty? - Tak, mówi Mariam.
Wybacz, że niepokoję wiadomością.
Nie ma sprawy.
Nie spodziewałem się telefonu.
Chciałam usłyszeć twój głos.
Ja twój też.
Chciałbyś się spotkać?
Ustaliliśmy, że się nie spotykamy.
Ty nie chciałaś.
To prawda. Nie spotykajmy się.
- Możemy, jeśli chcesz. - Nie, muszę kończyć.
Zaczekaj, Mariam.
- Czekaj. - Tak?
Inaczej wyobrażałem sobie twój głos.
Ja twój też.
Wierzysz mi teraz? Wychodzę.
Masz na sobie bieliznę? Porządna kobieta ma.
- Jesteś porządna? - Zostaw mnie. Nie dotykaj.
Tego trzeba, żebyś mnie zauważył?
Od lat nic o mnie nie wiesz.
Wiem, że dla ciebie jego pytanie oznacza wielką zdradę.
Ale dla mnie
to jedyne, co pozwala mi poczuć się kobietą,
poczuć, że żyję.
Nie mężczyzna, z którym żyję i z którym czuję się martwa.
Najpierw musisz stać się kobietą.
Powiem wam coś, czego nie znajdziecie w niczyim telefonie.
- Zamknij się. - Nie.
Dość.
Są przyjaciółmi, powinni wiedzieć wszystko.
W chwili wypadku to ja prowadziłam, nie Sherif.
Byłam pijana i nalegałam na to.
To ja zabiłam człowieka, nie Sherif.
Bałam się przyznać ze względu na dzieci.
Sherif postanowił iść do więzienia, zamiast mnie.
I za to poświęcenie płacę każdego dnia, do dziś.
Mówiłeś, że to będzie śmierć i rozbicie rodziny.
I tak jest. Ale nie tylko człowiek został zabity.
- Dość. - Ja też umarłam.
- Jeszcze nie. - Wystarczy.
Nie zauważyłeś,
że nigdy o tym nie rozmawialiśmy od dnia wypadku?
Jasne, że nie zauważyłeś.
Modliłam się,
żebyś przestał wpędzać mnie w poczucie winy.
Żebyś mi wybaczył i powiedział, że nadal mnie kochasz.
A tak przy okazji,
czy ty nadal mnie kochasz?
Ta sama cisza, która zabija mnie od lat.
Czemu w ogóle jeszcze jesteśmy razem?
Wszystko za późno.
Oszczędziłbyś mi cierpień, gdybyś przyznał się, że jesteś gejem.
To ja jestem gejem.
To nie mój telefon.
Zamieniliśmy się telefonami.
Więc…
to ja jestem gejem.
Przykro mi, że nie wyszło.
Pomysł od początku…
Czemu nam nie powiedziałeś, Rabih?
- Dobrze, że tego nie zrobiłem. - Wiecie co?
Godzina, którą spędziłem z wami jako gej, była najgorszą godziną w moim życiu.
Żona nie wiedziała, kim jestem.
Kumpel chciał mnie zabić.
Mówię wam…
Myślicie,
że mnie zwolnili, bo nie chcieli odnowić kontraktu?
Dowiedzieli się, że jesteś…
Rabih.
Poskarż się.
Zrób skandal.
Nawet wam nie mogę powiedzieć.
Jak mogę się ujawnić przy wszystkich?
W jakim świecie żyjecie?
A mama? Umarłaby.
Świetnie.
Możesz nas przedstawić Royowi.
Raczej nie.
Po tym, co dziś zobaczyłem…
raczej nie.
Nie dlatego, że boję się, co powiecie.
Chcę go chronić.
Bo tak robią ludzie, którzy się kochają.
Czy nie chronią się nawzajem?
Przed tym.
I tym wszystkim.
Jana!
Jana.
Otwórz drzwi. Wystarczy.
Otwórz drzwi.
Jana, otwórz drzwi.
Jana?
- Otwórz drzwi. - Otwieraj.
- Jana! - Wyważamy. Pomóż mi.
Otwórz, wystarczy!
Odsuńcie się.
Twoja mama dzwoniła.
Powiedziałam jej, że zostanie babcią. Była szczęśliwa.
Masz rację. Nie przedstawiaj Roya. Zatrzymaj go dla siebie.
Na co czekasz?
Idź za nią.
No już. Idź za nią.
- Piękny, prawda? - Tak.
- Znów normalny. - Bardzo piękny.
Na co się gapicie, gołąbeczki? Już po zaćmieniu.
- Chodź, Sherif. Zimno mi. - Już.
- Na razie. - Pa.
- Zadzwoń do nas. - Co z jutrzejszym meczem?
Nie wiem, co postanowili. Wiesz coś?
Może odwołany.
Jeśli nie, to do mnie zadzwońcie.
- Jasne. - Jasne.
- Kocham was. - Pa!
- Rabih! - Tak?
Przedstaw nam w końcu Rashę.
- Koniecznie. - Jasne.
- Pokochacie ją. - Jasne.
- Dobra. - Pa.
- Chodźmy. - Co to za zrzędzenie?
- Wino? Widziałem, jak pijesz. - Łyk. Nic takiego.
Łyk? Nawet tyle ci nie wolno.
Boże!
Czemu nie chciałeś grać?
To był zły pomysł.
Boisz się czegoś?
Ja?
Nie. Czego miałbym się bać?
Czego się przestraszyłeś?
Tego, że się rozpadniemy.
Wszyscy.
Jedni wcześniej niż inni, ale…
Jesteśmy bezbronni.
Zwłaszcza przy tym.
Wszystkie nasze sekrety są tutaj.
Lepiej z tym nie zadzierać, bo może wybuchnąć. A ja nic nie ukrywam.
Sprawdź, jak chcesz.
Nie mam nawet hasła.
Ładne kolczyki.
Nowe?
CHCIAŁAM CIĘ POCAŁOWAĆ.
Piszesz SMS-a?
Dziękuję Waleedowi i May za miły wieczór.
Są wspaniali.
JA TEŻ.
- Fajny wieczór, co? - Tak.
- Nicole. - Nie odbieraj.
Musi zrozumieć, że masz swoje życie.
Masz rację.
Nieważne.
Zaraz zacznie się twój trening.
Przygotuj się.
Zajmij pozycję. Trzy, dwa jeden, start!
Napisy: Dorota Nowakówna